ابتذال؛ این بار به سبک مسعود فراستی

[حبیب ابن حبیب]

ابتذال؛ این بار به سبک مسعود فراستی
مجتبی دانشطلب

اواخر اسفند فراستی مصاحبه بی‌ربطی با ظریف انجام داد که انگار جوابی بود به لغو مصاحبه بی‌ربط فردوسی‌پور با ظریف. فراستی شخصیت ساده‌ای نیست و احتمالا محاسبه‌ای برای کسب محبوبیت از این «مصاحبه پروازی» داشته اما هم در حساب و کتابش اشتباه کرده و هم روشش غلط از آب درآمده. اینکه ابتدای مصاحبه بیست و چند دقیقه ای حرف از تفاوت بزنی و حتی یک سوال چالشی هم نپرسی و اجازه بدهی طرف مقابل سخنرانی کند و حرفهای تکراری و کلیشه‌ای بزند و بدتر از اینها پاس گل هم بدهی تا طرف بیشتر خودش را نشان بدهد و باز بدتر شعارهای مبتذل پخش شده در اینترنت مثل «هیچ وقت یک ایرانی را تهدید نکن» و «هم ظریف و هم سلیمانی» را جلوی روی خودش تکرار کنی یعنی هم ادعای تفاوتت دروغ است و هم روشت برای بازی خیلی رو و روشن، و محاسبه‌ات را هم لو می‌دهد.


وارد بازی قهرمان سازی از ظریف شدن و رفتن به راه رشیدپوری که با مصاحبه سراسر پاچه‌خواری و غش و ضعفش حتی صدای موافقین را هم درآورد و روی شهیدی‌فر و آن مصاحبه مهوع با روحانی را سفید کرد نه ربطی به شخصیت و سابقه فراستی پیدا می‌کند نه به حرفه‌اش.


چیزی که از این مصاحبه مبتذل در پایتخت ابتذال (تایلند) بیرون زده تلاش برای حساب شدن در بازی محبوبیتی است که اصحاب رسانه با گرایش جناحیِ واضح به راه انداخته‌اند اما غلطِ محاسبه آنجاست که کسانی که معمولا از فراستی استقبال می‌کنند دل خوشی از ظریف ندارند و این حرکت را هم فراموش نمی‌کنند و آن جماعت روشنفکر و مبتذلی که از فراستی بدشان می‌آید با این مصاحبه نظرشان نسبت به او بر نمی‌گردد و همین کل تقلا را بیهوده و حتی معکوس می‌کند.


ظریف ظاهرا علاقه شدیدی به تمجید شنیدن و تقدیر شدن و مدال گرفتن و پریدن با ستاره‌ها و حتی تندیس ساختن از خودش دارد و فراستی با رقم زدن این بازی شاید گمان کرده که به ترمیم چهره خودش کمک می‌کند اما در واقع خودش را بازی داده و شهرت و اسمش را در تئاتر ظریف و جماعت مجیزگو و مداحش مصرف کرده است.