ولادت ولیّ خدا در خانه خدا مبارک باد

[bahmaneyar]

بسم الله الرحمن الرحیم



ولادت ولیّ خدا در خانه خدا مبارک باد





دین خدا کامل شد و ولیّ خدا در خانه خدا دیده به جهان گشود تا بار رسالت نبوی تمامی انبیاء الهی به سر منزل مقصود برسد، امامتِ دوازده خورشيد و آینده انسان و تاریخ، به دست های یداللهی این نوزاد مبارک سپرده شد، تا در سایه عدالت و محبت بی‏ دریغش جهان به آرامش برسد، راه راست نمایان و حُبِ علی علیه السلام سر آغاز همه خوبی ‏ها شد.

نقطه عطفی در تاریخ بشریت بوجود آمده بود، نوزادی که در نسل ابراهیم خلیل(علیه السلام) ریشه دارد در خانه کعبه متولد شده تا دنیای کهنه را از دنیای جدیدش جدا کند، جهان به لحظه حساس تاریخ خود رسیده است، مردی برگزیده از طرف خداوند لازم بود تا قرآن را در وجود خویش تجسم دهد، و عدالت را در همان سطحی که خدا خواسته در وجود خویش متجلی کند، تا این صلاحیت و شایستگی را داشته باشد که بگوید من قران ناطقم.

خداوند همانگونه که دریا را بر موسی(علیه السلام) شکافت و همانگونه که به حضرت مريم(سلام الله علیها) فرمان داد تا از خانه خدا از بيت المقدس خارج شود تا تولد حضرت مسيح(علیه السلام) معجزه ‏اى بزرگ باشد، فاطمه بنت اسد(سلام الله علیها) را به درون خانه خود فرا خواند تا این تحول را جاودان سازد.

یا فاطمه بنت اسد(سلام الله علیها) هم اکنون کعبه از شوق حضور طفل تو سينه خواهد شکافت تا عظمتِ کودک تو را تحویل آفرینش دهد، عظمت کودک تو آسمان ‏ها را به زانو در خواهد آورد، چرا که او کامل کننده دين احمد و سنگ صبور محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است، کسی که بيابان‏ های خشکِ ظلم و تبعيض را به سر سبزترين باغ‏ های عدالت پيوند خواهد زد.

به یک باره سنگ های خارای دیوارهای بیت العتیق کعبه از شوق حضور نوزاد آغوش گشودند، دیوارهای خانه کعبه که مرکز عالم و کانون سکون زمین است با لبخندی لب باز کردند و نام علی (علیه السلام) را همچون کلامی مقدس بر زبان آوردند، فاطمه بنت اسد(سلام الله علیها) به درون خانه خدا فراخوانده شد تا زيباترين تولد تاريخ بشريت، به نام مبارک حضرت على علیه السلام ثبت شود، کسی که سرفراز ترین قله معرفت است و به مریدانش می آموخت رفعت یک انسان در آزادگی اوست.

و ای مولای ما، تو به دنیا آمدی از خانه ای که صاحبش، تو را برای شگفتی تمام کائنات آفرید، گویا صاحب این خانه، بیش از همه با تو نرد عشق می باخت که آغاز ماجرایت را از قلب خانه خویش رقم زد.

خوش آمدی ای نطق بلیغ توحید، نگاه کن که احمد چگونه دلگرمِ آمدن توست، چگونه لبخند شکر بر لبان مبارکش نشسته است و ذوالفقار، بی تاب رخسار تو، به آتیه ای می اندیشد که چون عصای موسی، در دستان قهرمان تو اعجاز کند و اسطوره بیافریند، تا خروش رعد آسای ذوالفقارت در بدر و اُحُد حماسه بسراید، در خندق تمامی اسلام در برابر تمامی کفر بایستد و در فتح خیبر آسمان و زمین را به تحسین وادارد.

ای مرد روزهای سخت در راه، حضرت موسی(علیه السلام) هارون را داشت و باز در غربت بود، ای یاور رسول خاتم، حضرت محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) اما تو را داشت که بت های کفر را به خاک نابودی می کشاند، محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تو را داشت که کعبه را از هر چه لات و عزی بود می تکاند و پرچم توحید را بر بامش برمی افراشت، ، موسی(علیه السلام) اگر تو را داشت سامری قبیله اش را فریب نمی داد و بنی اسرائیل را گوساله ای زرین از خود بی خود نمی کرد.

سلام بر اسم بی شباهتت، که مظهر العجائب هستی و تلفظ معجزه وار نامت، تمام شیاطین زمانه را به ستیز فرا می خواند، نامت شمشیر وحی آمیزی است که فاتحانه حق را در دل ها حاکم می کند، عظمتِ نامت، تمام قیل و قال های عبث را به سکوت وامی دارد، تا خود بر تمام صداها و کلام ها فرمانروایی کند.

دلاوران عرب را خبر کنید تا پیش پای این مرد فردای جهاد زانو به زمین نهند، شمشیرهای خفته در نیام را بگویید، فردایی نه چندان دور، باید رشادت را نزد شمشیر این نوزاد، از نو درس گیرند.

علی(علیه السلام) ، نامی که هیچ مسلمانی نمی تواند از کنارش بی تفاوت عبور کند، این کودک گنجینه بی بدیل خلقتی شد که اگر میلاد مبارک این کودک نبود، مؤمنان پس از رسول اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ناشناخته می ماندند، قرآن از پراکندگی به یکپارچگی نمی رسید، حق برای چند صباحی مهلت خودنمایی پیدا نمی کرد و هیچ مصداقی برای حکومت عدل پدید نمی آمد.

در زمانی که پادشاهان با لشکر کشی ها و شمشیرها سرزمین ها را فتح می کردند، دوست خدا در خانه خدا متولد شد، تا از بالای منبر دلها را فتح کند، تا صداقت نوح در زبان، ایمان ابراهیم در دل، شهود موسی در بیان، قدرت عیسی در نفس و نور محمد صلی الله علیه و آله وسلم را در وجود خویش تجسم دهد و تمام پرسش های بی پاسخ خلقت را به پاسخ ایستد.

مولود کعبه در روز جمعه که برای عرب حُرمت دارد و در ماه رجب که از ماههای خاص و پُر برکت خداوند است، از درون کعبه پا به عرصه وجود گذاشت، تا همگان را به پرستش خدای کعبه فراخواند، و پرچم‏های ضلالت را از فراز کعبه بر زمین افکند، کسی که اگر شمشیرش نمی بود اساس اسلام استوار نمی ماند.

علی(علیه السلام) لبریز از علم، عزت، عدالت، سخاوت، شجاعت، زُهد و صراط مستقیم است و ذوالفقار، برترین حدیث مردانگی و نهج البلاغه گویاترین مرتبه ایمان و علم اوست و هم چنان نام نامیش مایه امید و نویدِ شیعیان و محبانش است.

ای کمال تولد انسان، سکوت25 ساله تو بلندترین فریاد تاریخ بود که طنین اش هنوز هم ردپای مظلومیت و عدالتت را در بستر تاریخ منعکس می کند، و ما برای تو می نویسیم، ای مظهر رسالتِ تاریخیِ تمامی پیامبران، و جوهر همهِ انقلاب‌ های توحیدی، تمام واژه ‏ها از توصيف عظمت تو عاجزند، تمام عقل‏ ها از درک بزرگی ‏ات قاصر و تمام قلم ها ناتوان، وقتی خلافت خدا را شبگرد کوچه پس کوچه ‏های کوفه می بینند که در پی بینوایان است تا شادی را بین کودکان یتیم تقسیم کند.

ای روزگار، لحظه ای پرده از راز خویش بردار، بگذار این همه مردمان غافل سردرگم بدانند، مردی که شب ها، نان بینوایان شهر را بر دوش می کشد، و سفره هایشان را به بزم رونق می بَرَد، همین کودک معصومی است که روزها به طمع بیت المال، عدالتش را سرزنش می کنند و در تنگناها و فتنه ها تنهایش می گذارند، بگذار بدانند مردی را که برای جنگ های ناخواسته، بی دلیل سرزنشش می کنند، همین سایه معصومی است که شب ها، درِ خانهِ بیوه زنان و یتیمان کوفه و مدینه را می کوبد تا لبخند شادی بر رخسار کودکان گرسنه بنشاند.

امام علی(علیه السلام) امیر بود نه آن گونه که بر تخت پادشاهی بنشیند و تاج بر سر گذارد، نه آن گونه که رعب در قلب مردمان بیفکند، او ولایت آسمان و زمین را در دست داشت و بر دل ها حکم روا بود، گماشته خداوند بر زمین، نگهبان خاک و حجت پروردگار بود، او هرگز برای فرمان روایی خود اسباب و بهانه دنیوی نخواست، همواره پا بر جای پای رسول خدا نهاد و هیچ کس در عمل کردن به قرآن از او پیشی نگرفت، مولای ما از زمان حضرت آدم تا زمانی که اسرافیل در صور بدمد برترین صلوات ها و درودهای خداوند بر تو باد.

از کودکی نامت را برای برخاستن و ایستادگی آموختیم، و تا تا زنده ایم، هستی دنیا و آخرتمان در پناه همین یا علی‏ گفتن هایمان گره خورده، نمی ‏دانیم آن زمان که بر کوثر ایستاده‏ ای و شیعیانت را سیراب می ‏کنی، باز هم یا علی گفتن های ما را، چاره شفاعت مان میکنی؟ یا علی گفتن های ما، تا واپسین لحظه‏ زندگی ماست، ببخش ما را آقا جان، چیز دیگری نداریم که به آن شفاعت تو را بطلبیم، پس ای پروردگار و ای خالق جهان، بزرگی و عظمت فقط از آن توست، و همان‏ گونه که بر ما منت نهادی و ما را از شیعیان حضرتش قرار دادی، پس به شفاعتش ما را ببخش که سخت محتاج بخشش و لبریز از استجابت توایم ای مهربان ‏ترین مهربانان.

میلاد خجسته، پُر برکت و سراسر نورِ مولی الموحدین امیرالمومنین حضرت علی (علیه السلام) آغازگر اشاعه عدالت و مردانگی و معرف والاترین الگوی شهامت و دیانت بر عاشقان و رهروان راهش و به حضرت ولی عصر(عج الله تعالی) و بر همه مردم ایران و مسلمانان جهان و بر مقامِ رهبر مسلمانان جهان امام خامنه ای(حفظ اله) مبارک باد، فرا رسیدن روز پدر بر همگان مبارک باد.






میسر نگردد به کس این سعادت به کعبه ولادت به مسجد شهادت







بهمنیار

http://bahmaneyar.blogfa.com/post-487.aspx

[سدرة المنتهی]

متشکرم که تالار رو نورانی کردین

[soheyl68]

ولادت حضرت علی (علیه السلام) مبارک باد

همچنین سالروز تاسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مبارک باد
خدا قوت به همه ی پاسداران عزیز

[Mohammad Trust]

سنگ است دلم عشق علي سنگ نوشته
مي‌سوزم از اين عشق چو اسفند برشته

با جوهر اشك و قلم بال فرشته

بر لوح دل خسته ام اين جمله نوشته:

جز مهر علي در دل من خانه ندارد

"كس جاي در اين خانه ی ويرانه ندارد"

ما از مي مرد افكن اين ميكده مستيم

شاديم كه پيمانه و پيمان نشكستم

تا عشق علي هست در اين ميكده هستيم

پس خورده نگيريد كه ما باده پرستيم

هشدار كه نوشيدن اين باده مجاز است

"المنت لله که در میکده باز است"

فهميدم از اين راز كه در كعبه شكاف است

هرجا كه بود نام يدالله مطاف است

اين گفته نه بيهوده و اين دم نه گزاف است

در روز جزا شيعه‌ات از نار معاف است

چون غير علي در دو جهان هيچ نديدند

"مردان خدا پرده ی پندار دريدند"

تا نام تو پيچيد در آن شبه جزيره

شد پاك از اين خاك گناهان كبيره

زد چنگ به دامان تو هر ايل و عشيره

شد ثابت و سيار در اوصاف تو خيره

جز ساقي كوثر ز كسي جام نگيريم

"ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم"

زان باده كه در روز غديريه به خم بود

پيداي تو شد هر كه در آن حادثه گم بود

فرياد ملائك بابي انت و ام بود

زان راز كه در آيه اكملت لكم بود

بيتي است امامت در اين خانه تويي تو

امروز امير در ميخانه تويي تو

آن بازوي خيبر شكنش رفت چو بالا

با دست شريف پدر ام ابيها

دادند دو دريا چو به هم دست تولا

شد ولوله و غلغله در عرش معلا

گفتند ملائك همگي عيد مبارك

اين عيد به هر پيرو توحيد مبارك

اي عقل در اوصاف تو حيران و مردد

وصف تو نگنجيده به هفتاد مجلد

عالم همه گم گشته آن موي مجعد

محبوب ابوالقاسم محمود محمد

نامش همه جا هست بگوييد كجا نيست

"كس نيست كه آشفته آن زلف دوتا نيست"

هركس كه ز حب تو به لب ناد علي داشت

در جام دل خويش صفايي ازلي داشت

آسودگي از شرك خفي شرك جلي داشت

گمراه نگرديد هر آن كس كه ولي داشت

از نام علي كاخ ستم در خطر افتاد

"با آل علي هركه در افتاد ور افتاد"

تا صورت پيوند جهان بود علي بود

يعني هدف از عالم موجود علي بود

تسكين دل آدم و داود علي بود

از آيه انفاق چو مقصود علي بود

اي محو جمال تو صاحب خانه

"مقصود تويي كعبه و بتخانه بهانه"

اي كاش شود ميثم و سلمان تو باشم

تا روز جزا دست به دامان تو باشم

در هردوجهان ريزه خور خوان تو باشم

كافر شوم از خويش و مسلمان تو باشم

كرديم نثار قدم تو دل و دين را

"تقديم كرديم همان را و همين را"

افسوس كه با نام تو كردند خرافات

در دايره تنگ جنايات و مكافات

يك عده پي شطح و گروهي پي طامات

در كاخ نشستند به عنوان خرابات

ما با تو نشستيم و از اين قوم بريديم

"ما چون ز دري پاي كشيديم، كشيديم"

[b]عباس احمدی

[Mohammad Trust]

بهشت، حقیرتر از آن است که علی در آن بگنجد، و فقیرتر از آنکه بتواند به حسین و زینب پاداش دهد، شرم می‌کند که در خانه گلین فاطمه را بزند و در برابر ساکنان آن، که حاملان روح خدایند، و مسجود ملائک، و مُثُل افلاطونی‌ی ارزش‌ها و آرمان‌های انسان، نام جایزه را بر زبان آورد..." .... "... علی از بهشت بزرگتر است و از ابرار برتر، او خود پرورنده ابرار است، او سرخیل «مقربین» است. علی بزرگتر از آن است که حتی در بهشت بر سر سفره ابرار بنشیند و با آنها هم‌کاسه شود، او خود «رضوان خداوند» است...



لطفا دیدن فرمایید

[sagheb]

نصیبم شد غمت الحمدلله

دلم شد محرمت الحمدلله



من و درماندگى صد شكر یارب

من و بیش و كمت الحمدلله



تبارم كوثر و از طیف نورم

سرشكم زمزمت الحمدلله



دلم در صیقل دستت جلا یافت

فتادم در یمت الحمدلله



تو را تا وسعت رب می ‏پرستم

اگر می ‏گویمت الحمدلله



تویى كه ریشه هر ذوالمعالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



به دشت سینه‏ ها الفت نشینم

كه مداح امیرالمؤمنینم



گره بند قباى مرتضایم

پى یك رشته از حبل المتینم



اگر خواهى بسوزان یا كه بردار

هر آنچه كشت كردى در زمینم



تملك نیست حتى در حیاتم

تصرف كن دلم را مستكینم



یمینى گم شده، اندر یسارم

یسارى نیست گشته در یمینم



غمت باده، دلم جام هلالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



مرا در ظل نامت آفریدند

ملائك را غلامت آفریدند



دل مؤمن اگر عرش خدا شد

دل از دارالسلامت آفریدند



پیمبر را به وادى محبت

گرفتار مرامت آفریدند



تو را «المؤمنون» محتاج ذكر است

كه مصحف را كلامت آفریدند



نبوت گر چه شد پیش از امامت

تو را پیش از امامت آفریدند



مبادا سینه از شوق تو خالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



جنون آشفته موى تو باشد

لطافت لیلىِ خوى تو باشد



نه اینكه ما برایت خاكساریم

نبى هم كشته روى تو باشد



تو آن بابى كه گشتم مبتلایت

حساب و رجعتم سوى تو باشد



تو بالاتر ز هر اوج كمالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



تو را با جامه‏ هایت می شناسند

ز تمكین گدایت می ‏شناسد



تو را همراه پیغمبر به معراج

ملائك از صدایت می شناسند



تمام انبیاء حتى محمد

خدا را با ولایت می شناسند



نه تنها حق به تو معروف گشته

تو را هم با خدایت می ‏شناسند



تمام خاكهاى راهت اى یار

تواضع را ز پایت می شناسند



تو هجرى و تو شوقى و وصالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



اگر زخم است دل، دارو تویى تو

وگر زشت است دل نیكو تویى تو





اگر كه مصطفى خلق عظیم است

قسم بر مصطفى آن خو تویى تو



مراد من تویى از هر اشاره

خط و خال و لب و ابرو تویى تو



به هر در می ‏زنم وجه تو بینم

به هر جا بنگرم، هر سو تویى تو



تو منشق گشته از حى تعالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



نگاه نخلها چشم انتظارت

تمام مستمندان بیقرارت



امامت كن به بانوى مدینه

كه گیرد خون ز تیغ ذوالفقارت



میان خانه خود عرش دارى

كه دخت مصطفى شد خانه دارت



تو كه خود صاحب فصل بهارى

طلوع فاطمه باشد بهارت



كنار مصطفى لب بسته ماندى

سلونى بعد احمد شد شعارت



نباشد در ولاى تو زوالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



بده بر انتظار دیده تسكین

مرا هم بهر یك دیدار بگزین



ركوعى تازه كن سائل رسیده

نگینى لطف كن همراه تمكین



اگر نذرى میان خانه دارى

دوباره قرص نانى ده به مسكین



به وقت آن طلوعات سه گانه

دمى هم یار این شوریده بنشین



زكاتى گر دهى ما مستحقیم

اگر بذلى كنى گردیم تأمین



ندارم جز شما از حق سؤالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى



میان خطبه‏ ها حرفم كن ای دوست

نگاه لطف بر طرفم كن ایدوست



بكن در سینه‏ ام چاه غمت را

چو آمد خون دل وقفم كن ای دوست



از آن خرما كه سلمان را چشاندى

كمى در بین این ظرفم كن ای دوست



وسیعم كن به شرح سینه خود

شبیه چشم خود ژرفم كن ای دوست



نگاهم جنبه خواهش گرفته

نگاهى از در لطفم كن ای دوست



تو خود بهتر ز هر رزق حلالى

امیرالمؤمنین مولى الموالى