آتش سوزی و تخریب ساختمان پلاسکو تهران-دعای برای آتشنشان ها

[زینب خانوم]

من از صبح سه چهار بار اومدم پست بذارم که پلاسکو فرو ریخت و برادرای آتش نشانمون محبوس شدن نت اجازه نداد.
اما خدا شاهده غمی توی دلمه که حد نداره.
میدونم این تاپیک جاش نیست.
اما میخواستم به این وسیله از فداکاریشون تشکر کنم.
امیدوارم حداقل آمار کشته ها کم باشه.
خدا به خانواده های آتش نشانها صبر بده.
راستی خدا...
یه عقلی هم به مردم بده که موقع فاجعه فیلم نگیرن و به ماشین های امدادی راه بدن.

[عدالت]

(۴/بهمن/۹۵ ۱۴:۴۶)زینب خانوم نوشته است:  نادیا جان!
۱۰۰ سال رو از کجا درآوردین؟
همین عمر انقلاب ما و سلطنت پهلویها رو جمع کنین ۹۰ سال میشه.
قبل از اونم در زمان شاه طهماسب صفوی واسه طهران اون موقع دروازه ساختن.
سال ۱۲۰۰ شمسی.
بازم بریم عقب تر...
فرض کنیم که اصلا ری با تهران هم فرق داشته.
امامزاده صالح که تو خود تهران ۱۳۰۰ سال پیش دفن شدن.
امامزاده حمیده خاتون و جعفر تو باغ فیض.
امامزاده عینعلی و زینعلی تو پونک و ...
بازم بریم عقب تر...
همین پارسال تو مولوی اسکلت یه بنده خدایی پیدا شد که متعلق به ۷۰۰۰ سال قبل بوده.
اینها رو فقط در جواب اون ۱۰۰ سال گفتم.
وگرنه خدا میدونه که فرهنگ با قدمت سراغ کسی نمیاد.
با مطالعه و تفکر به دست میاد.
البته یک کمش هم مربوط به شعوره که ذاتیه.
یعنی بخشیش اکتسابی نیست.
جناب عدالت!
مطالعه فرمودین چی گفتم؟
میگم بر فرض هم که ۱۱ و ۳۳ دیقه بوده و این اعداد مهم بودن و اصلا کار فراماسونها بوده.
میگم اونا به عهده نگرفتن.
چرا ما کاسه داغ تر از آش بشیم و اونا رو اینقدر دقیق و ترسناک جلوه بدیم.
درستش اینه که بگیم قهر و غصب خدا سر یه مشت نزول خور فرود اومد.
یا بگیم ملکی که از اول بر پایه سنت نجس صهیونیستی ساخته شد، با آتیش خدا پودر شد.
میگم مطرح کردن زیاد این اعداد قدرتمند نشون دادن اوناست.
فقط همین...
وگرنه میتونه اتفاقی باشه یا حتی با نقشه حساب شده.
شاید از الطاف خفیه الهی بوده که در کنار این قضیه آتش نشانهای فداکاری شهید بشن تا دوباره رحم و انسان دوستی و نوع دوستی به ما برگرده.
در هر حال...
اونها هر شکری بخورن، خدا بهشون یه رکب درست حسابی میزنه و بازی به نفع خدا تموم میشه.
قدرت خدا رو بزرگ جلوه بدین.
نه قدرت فراماسونها رو.

به نام خدا

بنده هم میگویم که ما نگفتیم هیچ جای صحبتمان که کار فراماسونها و امثالهم بوده بلکه یکسری نشانه دیدیم و گفتیم که اگر کمی فکر کنیم در خیلی از فجایع بزرگ مانند حادثه منا و یازده سپتامبر،‌ نشانه هایی مانند همینها را خواهیم دید که باعث ایجاد شک و شبهه میشود.

[پارمیس]

من احساس میکنم این قضیه عمدی بوده باشه چون همه چیزش عجیب غریبه ( نحوه تخریب ساختمون، صحبت های ضد و نقیض ، اخبار متناقض این قضیه )


البته نمیدونم از طرفی کی و کجا
ولی اگه عمدی باشه بالاخره معلوم میشه

[سعدی]

نقل قول:نکته دیگر که برای بنده هم جای سوال هست اینکه دقیقا زمانی دوربین به روی پلاسکو زوم میکند آنهم در پخش زنده که در همان لحظه میریزد،‌ یعنی دوربین در حالیکه خبرنگار در حال گزارش دادن است بدون دلیل از چهره او به سمت ساختمان زوم میکند و همان لحظه ساختمان میریزد که حتی در همان لحظات هم باعث تعجب بنده شد، به نظر شما این اتفاقات واقعا تصادفیست یا ماجرای دیگری از نوع یازده سپتامبر وجود دارد ؟؟؟؟؟؟

سلام
زمانی که دوربین روی ساختمان میاد، ساختمان در حال ریزشه و یه قسمتیش هم ریخته. احتمالاً ریزش از چند ثانیه قبل شروع شده و توجه فیلمبردار رو جلب کرده.

[MohammadSadra]

(۴/بهمن/۹۵ ۱۵:۱۹)سعدی نوشته است:  سلام
زمانی که دوربین روی ساختمان میاد، ساختمان در حال ریزشه و یه قسمتیش هم ریخته. احتمالاً ریزش از چند ثانیه قبل شروع شده و توجه فیلمبردار رو جلب کرده.

برای من خود ریختن ساختمان یه علامت سوال بزرگه. فولاد ساختمانی تا 400 - 500 درجه سانتیگراد مقاومتش رو از دست نمیده. چطور این ساختمون ریخته؟

[سعدی]

(۴/بهمن/۹۵ ۱۸:۱۳)MohammadSadra نوشته است:  برای من خود ریختن ساختمان یه علامت سوال بزرگه. فولاد ساختمانی تا 400 - 500 درجه سانتیگراد مقاومتش رو از دست نمیده. چطور این ساختمون ریخته؟

سلام
تحلیلشو ایسنا اورده:
http://www.isna.ir/news/95110201047/%D8%...8%AA%D8%B4

نظرتون چیه؟

[MohammadSadra]

فولاد در 400 تا 500 درجه نزدیک 50 درصد مقاومتش رو از دست میده و در نزدیکی 1000 درجه 90 درصد مقاومتش از دست میده.

با توجه به اینکه در ساختن ساختمان معمولاً ضریب اطمینان دو و بیشتر مرسومه بنابراین با رسیدن دما به 400 - 500 درجه باز هم تسلیم کل سازه دور از ذهن به نظر میرسه.

تازه این زمانیه که فرض کنیم تمام ستون های باربر اصلی به 400-500 درجه رسیده باشند که واقعاً خیلی بعیده. مواد سوختی لباس بوده حتی بنزین هم نبوده برای کسب دمای حداکثری باید احتراق کامل داشته باشیم که اینطور هم نبوده.

اگر اخبار امشب رو گوش داده باشید خبرنگار گفت بکی از آتشنشانها با دما سنجش بخشی از زیر ساختمان رو به من نشون داد که دمای اونجا به 400 درجه رسیده بود. توجه کنید در یک محیط بسته پس از مدت زیاد دما به 400 رسیده. حالا تو ساختمان باز و نه بسته، که چند دقیقه قبلش هم ادعا کردند که آتش مهار شده، رسیدن دمای کل ستون های باربر به 400-500 درجه عجیبه!!!!

با توجه به اینکه آتش سوزی در کل طبقه به شکل یکسان پخش نشده بود، نظریه رسیدن کل ستونهای باربر به دمای 400 هم مردوده.

حالا متوجه میشید چرا میگم برای من عجیبه این ساختمان با یه آتش سوزی فرو بریزه.

[Bidel.s]

نقل قول:

نکته دیگر که برای بنده هم جای سوال هست اینکه دقیقا زمانی دوربین به روی پلاسکو زوم میکند آنهم در پخش زنده که در همان لحظه میریزد،‌ یعنی دوربین در حالیکه خبرنگار در حال گزارش دادن است بدون دلیل از چهره او به سمت ساختمان زوم میکند و همان لحظه ساختمان میریزد که حتی در همان لحظات هم باعث تعجب بنده شد، به نظر شما این اتفاقات واقعا تصادفیست یا ماجرای دیگری از نوع یازده سپتامبر وجود دارد ؟؟؟؟؟؟

وقتی یه ساختمان 5 طبقه (که خودم از نزدیک دیدم) یهویی فرو میریزه قبل از فروریختنش(به شکلی که بشه دید) چند ثانیه از درونش صداش شکست و خرد شدن می یاد صدای واضحی هم داره

چه برسه به یه ساختمان به اون عظمت

[سرباز منتظر]

بسم الله الرحمن الرحیم


سلام
دارم با موبایل تایپ میکنم بخوام نقل قول کنم خیلی سخت میشه! پس لطفا همه این پست رو بخونن


خب دوستان ، من چی گفتم؟!


من گفتم که که یه ساختمون که مال یه یهودی بوده چرا باید ساعت 8 صبح آتیش سوزیش شروع بشه و دقیقا راس ساعت 11:33 دقیقه فروبریزه؟ این اتفاقیه؟؟!!


آیا من گفتم که این حادثه عمدی بوده؟!!
آیا من گفتم که فراماسون ها قدرت دارن ؟؟!!
من فقط چند تا نشونه رو گفتم
حرف های من در حد یه فرضیه هم نیستن
مشکل شما اینه که چند تا جمله رو فرضیه که هیچ نظریه حساب میکنید و علیه اون موضع میگیرد!


کسایی که فکر میکنن این نشونه ها دلیلی بر قدرت داشتن و فعالیت گسترده ی فراماسون هاست مشکل از خودشونه
یعنی شما اول که اون جمله رو خوندی این عملیات رو قدرت داشتن فرض کردی و بعد پست گذاشتی که قدرتمند بودن اون ها رو نگید!




و اما truthfinder


یه کاربر بسیار بسیار سطحی نگر( از اون پست انرژی هسته ای کاملا واضح هست که چطور به مسائل می نگرید)
کسی که عاشق چیزای مدرنه و علاقمند به غرب


تفکر شما در واقع اینجوریه که شما همه چیز رو سطحی و عادی می بینید


چرا همیشه گیر به آمریکا و انگلیس میدید؟ همه ی مشکل ها تقصیر خود ماست.


آمریکا و اروپا محل صادرات علم ! جایی که همه در حال پیشرفت و کسب دانش هستند،یه تمدن بسیار پیشرفته و همه چیز اوکیه!!


سازمان های مخفی ! دست های پشت پرده ! نماد گرایی ! اینا یه مشت چرندیاته!!


این فقط یه فیلم هالییودی سادست نه یه کتاب تعلیم کابالا!!




احتمالا اگه با شما صحبت کرد جملات بالا از صحبت های شما خواهد بود!!


خب درباره ی زیر بنا
کسی که گفت 33 هزار متر مربع چمران بود .
حتی اگه یه نفر هم بجای 29 هزار متر مربع به 33 هزار متر ، باید بپرسی چرا؟
آیا عقل و منطقت اینو بهت نمیگه؟؟
که بعدش مثلا نتیجه بگیری اشتباه کرده و بجای 29 گفته 33
یا اینکه یه نتیجه ی دیگه ای بگیری
شما هم مثل بقیه ، چند جمله ی من رو فرضیه که هیچ نظریه فرض کردید.


من نگفتم که حادثه عمدی بوده یا نه
من فقط به ارتباط برخی از اعداد مرموز با این ماجرا اشاره کردم.
ممکنه حادثه عمدی نباشه و من اشتباه کرده باشم
ولی در هر صورت استدلال شما مشکل داره که بدون هیچ گونه شکی (درباره ی 33 و 11)میگید که این حادثه غیر عمدی بوده و مقصرش خود ما هستیم.


یک دلیل برای گفتن این جمله شما که این 11:33 یه قضیه کاملا بی ربط هست وجود داره:


شما قطعا و 100 درصد اطمینان دارید که این اعداد اتفاقی بوده
همین اطمینان داشتن 100 درصدی تو این جور ماجرا ها یعنی مشکل در منطق!!!!


یعنی اگر یک انسان بخواد بر اساس عقل و منطق بررسی کنه تو این موارد یه دید 100 درصدی نداره و همه چیز حدس و گمانی پیش میره تا به یه سرانجام برسه


شما حتی در این اعداد شک هم نکردید
و صریحا ارتباط این اعداد و فروریختن ساختمان رو به تمسخر میگیری
همین نگاه یک طرفه به ماجرا یعنی مشکل در تفکر ، استدلال و منطق !!


وقتی یه نفر رو دستگیر میکنن
یه جمله میگن: اون گناه کاره مگه اینکه خلافش ثابت بشه


من هم با این نشونه ها یه جمله میگم :
این ماجرا عمدی بوده مگه اینکه خلافش ثابت بشه.




اگه خلافش ثابت شد اون وقت میپذیرم




امیدوارم حقیقت این ماجرا مشخص بشه جناب حقیقت یاب!

[truthfinder]

نقل قول:وقتی یه نفر رو دستگیر میکنن
یه جمله میگن: اون گناه کاره مگه اینکه خلافش ثابت بشه
من هم با این نشونه ها یه جمله میگم :
این ماجرا عمدی بوده مگه اینکه خلافش ثابت بشه.
اگه خلافش ثابت شد اون وقت میپذیرم
امیدوارم حقیقت این ماجرا مشخص بشه جناب حقیقت یاب!

سلام.
بذارید از آخر حرفاتون شروع کنم. مشکل شما از همینجا شروع میشه. هر کسی بی گناهه مگر اینکه خلافش ثابت بشه. حتی کسی که دستگیر میشه بی گناهه مگر اینکه خلافش ثابت بشه. ساختمون میریزه چون آتش سوزی داخلش شده ، ساختمون به علت 33 و 11 و کلی عدد دیگه نمیریزه. حقیقت ماجرا چجوری مشخص میشه؟ چه اتفاقی باید بیفته که بفهمید این اعداد ربطی به چیزی ندارن؟

نقل قول:آمریکا و اروپا محل صادرات علم ! جایی که همه در حال پیشرفت و کسب دانش هستند،یه تمدن بسیار پیشرفته و همه چیز اوکیه!!

خیلی خنده داره که بنویسیم "آمریکا و اروپا محل صادرات علم!" و علامت تعجب بزاریم انگار که حرف عجیب غریبی زدیم. به نظرم یک روز یا حتی یک ساعت سعی کنید با تکنولوژی که غرب برای ما اورده کار نکنید تا ببینید علم از کجا داره صادر میشه. ولی من نگفتم همه چیز اوکیه و غرب بهشته. اگر جایی چنین حرفی زدم بفرمایید وگرنه حرفتون رو تصحیح کنید.

نقل قول:چرا همیشه گیر به آمریکا و انگلیس میدید؟ همه ی مشکل ها تقصیر خود ماست.

خیلی از مشکلات به وجود اومده تقصیر خود ماست. فکر کنم بهترین چیزی که ایرانیا توش استادن انداختن تقصیر به گردن یکی دیگس. یک مثال واضحش گذاشتن گل جلوی آتش نشانی هاست. آتش نشانی جلوی خونه ما الان 1 الی 2 میلیون گل جلو ساختمونشه. فایدش چیه معلوم نیست. به جای این کار مسخره بهتر نبود این همه پول رو صرف یه کار بهتر کنیم؟ اسراف در تمام کارها داره بیداد میکنه اون وقت ما دنبال مقصر اون سر دنیا میگردیم.
یک مثال دیگه بزنم و رد شم. شما فرض کنید امام رضا قبل از شهادتشون بهشون میگفتیم در آینده ما میخواهیم برای حرم شما میلیارد ها تومن خرج کنیم و گنبد طلا بسازیم ولی در عوض مردمی گورخواب خواهیم داشت. به نظر شما در این گفتگوی فرضی جواب امام چی می بود؟ آیا امامانی که تمام عمرشون ساده زیست بودند اجازه میداند بر سر مزارشون گنبد طلا ساخته شود؟

نقل قول:خب درباره ی زیر بنا
کسی که گفت 33 هزار متر مربع چمران بود .
حتی اگه یه نفر هم بجای 29 هزار متر مربع به 33 هزار متر ، باید بپرسی چرا؟
آیا عقل و منطقت اینو بهت نمیگه؟؟
که بعدش مثلا نتیجه بگیری اشتباه کرده و بجای 29 گفته 33
یا اینکه یه نتیجه ی دیگه ای بگیری
شما هم مثل بقیه ، چند جمله ی من رو فرضیه که هیچ نظریه فرض کردید.


من نگفتم که حادثه عمدی بوده یا نه
من فقط به ارتباط برخی از اعداد مرموز با این ماجرا اشاره کردم.
ممکنه حادثه عمدی نباشه و من اشتباه کرده باشم
ولی در هر صورت استدلال شما مشکل داره که بدون هیچ گونه شکی (درباره ی 33 و 11)میگید که این حادثه غیر عمدی بوده و مقصرش خود ما هستیم.


یک دلیل برای گفتن این جمله شما که این 11:33 یه قضیه کاملا بی ربط هست وجود داره:


شما قطعا و 100 درصد اطمینان دارید که این اعداد اتفاقی بوده
همین اطمینان داشتن 100 درصدی تو این جور ماجرا ها یعنی مشکل در منطق!!!!


یعنی اگر یک انسان بخواد بر اساس عقل و منطق بررسی کنه تو این موارد یه دید 100 درصدی نداره و همه چیز حدس و گمانی پیش میره تا به یه سرانجام برسه


شما حتی در این اعداد شک هم نکردید
و صریحا ارتباط این اعداد و فروریختن ساختمان رو به تمسخر میگیری
همین نگاه یک طرفه به ماجرا یعنی مشکل در تفکر ، استدلال و منطق !!

من دلیلی برای شک کردن پیدا نکردم چون ساختمونی که همه عالم دارن میگن نا امنه اتفاقی براش پیش بیاد چیز غیر طبیعی رخ نداده مگر اینکه مواد منفجره ای چیزی پیدا بشه. شما باور کنید این 33 دقیقه اگه 11 بود، 13 بود، یا کلی عدد دیگه شما باز هم این حرف رو میزدید. مثال بارز توهم توطئه همینه.
شما میگید حرفتون نه نظریس نه فرضیه و نه میخواستید بگید حادثه عمدی بوده. چی میخواستید بگید پس؟ گفتید منظورم اینایی که گفتید نبوده ، خب چی بوده؟

و در آخر موضوع انرژی هسته ای رو پیش کشیدید در حالی که پستم تو تاپیکش هست و اگه جوابی داشتید میتونستید همونجا جواب بدید ولی به جاش اومدید اینجا و من رو سطحی نگر خوندید.
اینکه خطابتون به فرد رو با تخریب شروع کنید و آخرش به فرد میگید غیر منطقی کمی خنده داره )

[-Ali-]

یکی از مسوولان عملیات آتش‌نشانی با تاکید بر ناکارآمدی تجهیزات اطفای حریق:
ما قربانی شدیم

صفحه جامعه روزنامه جهان صنعت: روز پنجم آواربرداری پلاسکو است. هوا آفتابی است. حجم دود منطقه کم شده‌ اما کماکان خیابان‌های لاله‌زار و فردوسی، نزدیک‌ترین نقاط به محوطه پلاسکو، بوی سوختگی شدیدی می‌دهند. هنگام ظهر است که به محوطه ویرانه می‌رسم. عملیات آواربرداری سرعت گرفته، عناصر خطرساز از جمله سقف سست باقیمانده از آوار، برداشته شده و کوه آوار کمی پایین‌تر آمده است. نیروهای تازه‌نفس روی کار آمده‌اند و آتش‌نشان‌های روز نخست واقعه‌ که شیفت بودند بیشتر حضور دارند. عملیات برداشت نخاله، از روی آوار ادامه دارد و حجم تکه‌های آهن و بتن و پارچه و لباس را کمتر می‌کند. کامیون‌های حمل نخاله یک به یک پر می‌شوند و به بیرون می‌روند. از سویی دیگر کسانی که خودروهای خاص کارآمد برای آوار‌برداری دارند نیز به محل مراجعه می‌کنند. روز یکشنبه یکی از این خودروهای دارای آهن‌ربا که با توجه به حجم ضایعات آهن موجود در آوار پلاسکو بسیار مفید و کارآمد می‌تواند باشد، به منطقه مراجعه می‌کند اما تا ساعت‌ها به او اجازه ورود نمی‌دهند و برای کار هماهنگ نمی‌شوند. چه آنکه به گفته خود آتش‌نشان‌ها و افرادی که دستگاه‌های کاری شخصی خود را برای کمک به منطقه می‌آوردند، درون محوطه آوار‌برداری دستگاه‌ها و تجهیزات یک نهاد مشغول به فعالیت است و باقی نهادها و اشخاص پذیرفته نمی‌شوند.

به دلیل تعداد زیاد آتش‌نشانان هنگام آتش‌سوزی برخی طبقات پلاسکو، تا مدت‌ها چندین روایت می‌توان از افراد متعدد شنید. چون هر کس مسوول یک قسمت بوده و در تیم‌های چند نفری در طبقات مختلف مشغول خاموش کردن آتش یا نجات جان کسبه بودند‌ بنابراین هر کدام اتفاقاتی را مشاهده کرده که دیگری ندیده است. شاید به اندازه همه آتش‌نشانان حاضر در روز فاجعه که جان‌فشانی کرده و جان عزیز خود را برای حمایت از اموال و جان مردم از دست دادند، روایت از روز نخست وجود داشته باشد. حین گشت‌زنی در پلاسکو به یکی از آتش‌نشانان رده بالای عملیات برخورد می‌کنم. وی جزو کسانی است که از روز نخست فاجعه از همان ابتدای آتش‌سوزی تا فروریختن پلاسکو در آنجا حضور داشته است. از خستگی توان ایستادن ندارد. لحن ناراحت و چشمان غمگینش خبر از نارضایتی بالایی دارد.

اگر آتش را خاموش نمی‌کردیم، همه اطراف را فرا می‌گرفت

همان ابتدا بار دیگر این شائبه و پرسش ذهنی بسیاری از مردم را از وی می‌پرسم. می‌گویم آیا پس از سه ساعت آتش‌سوزی پیش‌بینی انفجارها و فروریختن ساختمان را نمی‌کردید. وقتی پس از یک ساعت و نیم سازه فولادی می‌سوزد، این سازه آهنی سه ساعت در حال سوختن بوده، چرا راهکار دیگری به کار نبستید یا پیش‌بینی این مساله را نداشتید تا به نحو دیگری اقدام کنید و تعداد تلفات به این میزان بالا نرود.

صدایش به سختی بالا می‌آید اما محکم می‌گوید: «روی آتش‌نشان‌ها فشار بسیار بالا بود. اگر برای خاموش کردن آن آتش انرژی نمی‌گذاشتند یا فقط می‌رفتند دنبال نجات افراد، هم آتش به تمام مغازه‌های اطراف سرایت می‌کرد و دومینو وار پیش می‌رفت، هم همین مردمی که امروز ما را قهرمان کرده‌اند و اینقدر به ما لطف و محبت دارند، نمی‌گفتند اینها ترسیدند و فرار کردند و از اموال مردم حفاظت نکردند؟ همین که اکنون در عرض چند ثانیه می‌توانم سوار تاکسی شوم، آن موقع به من فحش می‌دادند. می‌گفتند اینها ترسواند. نمی‌شد خانم؛ ما همه می‌دانستیم ساختمان چه شرایطی دارد. بچه‌ها می‌دانستند هر لحظه ممکن است زیر آوار بمانند. نیم ساعت پیش از فرو ریختن کامل ساختمان سه نفر از بچه‌های ما در ریزش طبقه‌ای دیگر زیر آوار ماندند. یکی از آنها لحظاتی قبل بی‌سیم زد و گفت آنجا فضا نیست و هر لحظه ممکن است بریزد و ثانیه‌ای بعد صدایش قطع شد و زیر آوار ماند. بچه‌ها می‌دانستند چه پیش می‌آید اما باید تا آخر از جان و مال مردم محافظت می‌کردند. این بچه‌ها عشق‌شان، کارشان همین است که وقتی یک میلیون تومان یک کارگر را نجات دهند، یعنی حقوق ماه بعد زن و بچه آن مرد وجود دارد. آنها همیشه جان‌شان را می‌گذارند وسط و ترسی ندارند.»

وی با حالی نامساعد ادامه می‌دهد: تصور می‌کنید منطقی به این موضوع نگاه می‌شد؟ مگر سال 92 به خاطر اینکه شهرداری تجهیزات‌مان را به روز نکرد و آن دو زن در ساختمان تولیدی خیابان جمهوری کشته شدند، مردم کلی انتقاد به ما نکردند؟ کلی حرف شنیدیم که ما مقصر بودیم، که کوتاهی کردیم. کسی نگفت آتش‌نشان چه داشت که کوتاهی کرد؟

وقتی بالاخره یک نفر پاسخ پرسش را می‌دهد و می‌فهمی این جانفشانی در شرایطی بوده که از این موضوع آگاه بودند، ایثارشان ده‌ها برابر بزرگ‌تر جلوه می‌کند و شرم ما ده‌ها برابر بیشتر می‌شود که چه مردمانی هستیم و چقدر درست می‌گوید. ما آماده‌ایم از هر اتفاقی حرفی بسازیم و قضاوت‌های پرباری حواله افراد درگیر در حوادث کنیم. آن هم در شرایط اسفبار آتش‌سوزی‌های اینچنینی که هیچ‌کس جز افراد درگیر، شرایط و فشار و سنگینی وضعیت را درک نمی‌کنند و ما حق قضاوت نداریم.

یک کلاه 300 هزارتومانی برای ما نمی‌خرند؛ کدام تجهیزات‌

از او می‌پرسم وضعیت امکانات و تجهیزات‌تان برای اطفای حریق‌ها چطور است با توجه به اینکه مسوولان شهری چند روزی است دائم از کامل بودن تجهیزات صحبت می‌کنند. همین جا ناراحتی اش را بیشتر بروز می‌دهد. گویی منتظر تلنگر بود.

«کدام تجهیزات؟ ما تجهیزات داشتیم و این شد؟ این کلاه من به عنوان مسوول است. دل‌شان نمی‌آید کلاه 300 هزار تومانی استاندارد برای ما خریداری کنند. تجهیزات تهران فقط در مقایسه با شهرستان‌ها بهتر است، در مقایسه با دنیا و امکانات به روز هیچ است.» کلاه ایمنی بسیار معمولی و رنگ و رو رفته‌ای دارد. همه می‌دانند تجهیزات کامل لباس آتش‌نشانی چندین میلیون تومان هزینه دارد‌ اما چه میزان از آن تامین می‌شود؟ از سویی دیگر یکی از مسایلی که کاملا بی‌توجه مانده و توی چشم می‌زند، نبود ماسک استاندارد هنگام آواربرداری و این دود است. آتش‌نشانان از ماسک‌های بسیار معمولی حتی ماسک‌های پارچه‌ای یک بار مصرف که هیچ فایده‌ای ندارند، استفاده می‌کنند.

از ماسک‌هایشان می‌پرسم. آیا می‌دانید این دود سمی سرطانزاست، چرا ماسک‌های ایمن ندارید.

می‌گوید: بله همه می‌دانیم. تعداد ماسک‌های ایمنی سنگین بسیار کم است. از طرفی کسی پیگیر استفاده از آنها نیست. در حالی که این دود بعدها برایشان مشکلات عدیده‌ای ایجاد می‌کند.

همه اینها درحالی است که رحمت‌الله حافظی، رییس کمیسیون سلامت شورای شهر روز دوم پس از حادثه اعلام کرد از بودجه مصوب پیش‌بینی شده 140 میلیاردی برای آتش‌نشانی، 54 میلیارد تومان به حساب شهرداری رفته، اما فقط 21 میلیارد تومان آن پرداخت شده است. با این آمار مصوب، اما طلایی دیگر عضو شورای شهر در اظهار‌نظری شگفت‌انگیز عنوان کرده: از نظر تجهیزات هیچ کمبودی نداریم و آتش‌نشانان ما قربانی سد راه مردم شدند.

حدود یک هفته از فاجعه گذشت و همچنان آمار ضد و نقیضی از تعداد کشته‌شدگان و مفقودان ارائه می‌شود. در حالی که از ابتدا رقم 25 و 30 نفر برای آتش‌نشانان زیر آوار عنوان می‌شد و از سوی سازمان آتش‌نشانی رقمی برای تعداد شهروندان مفقود شده اعلام نمی‌شد و کسبه اطراف هم رقم بالایی را برای زیر آوار ماندگان به خبرنگاران ارائه می‌دادند، خبرنگار«جهان صنعت» با مراجعه به کلانتری بهارستان روز دوم پس از حادثه، متوجه شده بود دست‌کم 30 نفر تا آن لحظه اعلام مفقودی کرده بودند.

به احتمال بالا بین 20 تا30 آتش‌نشان و همین حدود شهروند عادی زیر آوارند

از این آتش‌نشان که در عملیات اطفای حریق پلاسکو حضور داشته می‌پرسم آیا در میان همه خبرهای متناقض این روزها، به واقع می‌داند چند نفر آتش‌نشان و چند نفر شهروند عادی در آنجا هنگام فرو ریختن پلاسکو حضور داشتند، که می‌گوید:

قطعا بین 20 تا 30 آتش‌نشان از همکارانم بودند.

می‌گویم رقم 100 نفری که از سوی کسبه عنوان شده، می‌تواند صحت داشته باشد،

عنوان می‌کند: «واقعا نمی‌دانم چند نفر از کسبه آنجا بودند ولی برای آنها رقمی بین 20 تا 30 نفر را می‌توان تخمین زد. ما بسیاری از افراد را تخلیه کردیم و برخی‌ها از دست ما فرار کردند برای برداشتن اموال خود.» اخبار کذب و شایعه بسیار زیاد منتشر می‌شود و نحوه اطلاع‌رسانی سازمان آتش‌نشانی در این چند روز بحران، ضعیف بوده است.

به او می‌گویم چرا اخبار این‌گونه اعلام می‌شود، چرا وقتی تجهیزات اطفای حریق شما حین عملیات‌ها کم و ضعیف است، از سوی سازمان اعلام نمی‌شود. سری تکان می‌دهد و با حسرت ادامه می‌دهد:

یکی از مشکلات اساسی ما این است که ما فرد متخصص بر مسند مدیریت سازمان آتش‌نشانی نداریم. مدیر عامل و مسوول عملیات‌ها و... به دلیل منافع خود و اینکه پست سازمانی خود را از دست ندهند، هیچ کمبود تجهیزاتی را اعلام نمی‌کنند تا مبادا علیه اقدامات شهرداری حرفی به رسانه‌ها گفته باشند. در مورد بیان آمار واقعی تلفات هم همین‌طور. چندین مدل اخبار بیان شده است. آنها اگر به کمبودهای ما فکر می‌کردند ما اینطور هر از چندی بچه‌هایمان را از دست نمی‌دادیم. ما مدیر آتش‌نشان، آتش‌نشانان باسواد و متخصص در این حوزه کم نداریم، اما مدیر‌عامل آتش‌نشان نداریم که دلش برای ما بسوزد. چنانچه حرفی برخلاف رویه بیان شود، شهرداری خیلی راحت می‌تواند او را برکنار و فرد دیگری را جایگزین او کند.

این اظهارات در حالی است که یکی دیگر از آتش‌نشانان هم با ابراز تعجب عنوان می‌کند از روز نخست تاکنون مدیر‌عامل سازمان، آقای شریف‌زاده هیچ اظهار نظری در خصوص این حادثه نکرده و این سکوت عجیب است.

آقای شهردار، ما همکار شما نیستیم

این آتش‌نشان مسوول با بغض در ادامه تاکید می‌کند: «‌فکر می‌کنید بعد از شهید شدن در سوانح و حوادث، چقدر از خانواده فرد حمایت می‌شود؟ می‌دانید ما شهید محسوب نمی‌شویم و مزایای شهدا را نداریم وقتی جان‌مان در راه کمک به مردم و وطن می‌رود؟ می‌دانید برای شغل ما که جان‌مان کف دست‌مان است، سختی کار محسوب نمی‌شود؟ می‌دانید برای خانواده شهید علی قانع بچه‌های آتش‌نشان هر کدام هر چه در توان داشتند گذاشتند وسط و خانه خریدند؟ سازمان برای علی چه کرد؟ از تبعیض‌ها و تفاوت‌های بزرگ بگذریم. آقای شهردار می‌آید می‌گوید ما همکاران‌مان را در آتش‌نشانی از دست دادیم. کدام همکار؟ ما همکار شما نیستیم آقای قالیباف. همکاران شما بسیار با ما متفاوتند.
در یک نمونه کوچک بگویم‌ وقتی هنگام‌ تعطیلات به کارکنان شهرداری هتل پنج ستاره می‌دهند و به کارکنان آتش‌نشانی هتل سه ستاره، آیا امکانات و توجه به ما با شما در یک سطح است؟ این طور همکار هستیم؟ با بغض می‌گوید: شهرداری این همه عنوان می‌کند که سه سال است به کسبه پلاسکو مبنی بر ناایمن بودن این ساختمان اخطار داده است. چرا فقط اخطار داده‌اند؟ چطور است اگر عوارضی ملکی پرداخت نشود، دیوار‌کشی جلوی مغازه و پلمب انجام می‌شود. مسوول پلمب نبوده‌اند یعنی چه؟ وقتی ماموران‌شان رشوه می‌گرفتند و از کنار این همه خطر می‌گذشتند، جان بچه‌های ما قربانی شد. بچه‌های آتش‌نشان قربانی باندبازی آقایان شدند. بچه‌ها به خاطر اشتباهات و بی‌توجهی به موارد ایمنی که حالا باید پاسخگو باشند، از دست رفتند.»

مدیریت آواربرداری و برنامه‌ریزی عملیات را از دست آتش‌نشانی گرفته‌اند

از او می‌پرسم آیا از وضعیت آوار‌برداری و تجهیزات اینجا راضی هستید؟ با ناراحتی می‌گوید: مدیریت و مسوولیت آوار‌برداری را از دست سازمان آتش‌نشانی خارج کرده‌اند و سازمان دیگری خودش انجام می‌دهد. همه تجهیزات هم برای خودشان است. از وضعیت راضی نیست و خاطر‌نشان می‌کند: من و خیلی از بچه‌ها فقط با انگیزه و عشق به مادری که نگاه منتظر خود را به پیدا شدن جسد فرزندش دوخته، شبانه‌روز‌ کار می‌کنیم تا پیکر بچه‌ها را پیدا کنیم.

بچه‌های ما تهران را با چنگ و دندان نگه داشته‌اند

سال‌هاست کلانشهری همچون تهران ابتدایی‌ترین تجهیزات آتش‌نشانی روز دنیا را دارد. یک هلی‌کوپتر آبپاش استاندارد به‌روز سال‌هاست برای این شهر با این میزان بافت فرسوده و خطرات همه‌جانبه‌ای که آن را تهدید می‌کند، خریداری نشده است. این آتش‌نشان تاکید می‌کند:

«بچه‌های ما تهران را با چنگ و دندان نگه داشته‌اند. با هیچ. می‌دانید چند پلاسکو در تهران است؟ شهرداری تعداد ایستگاه‌ها را افزایش داده‌ اما نیروی انسانی آنقدر کم است که از ایستگاه 15 نفره، پنج نفر را به ایستگاه دیگری منتقل می‌کنند.» می‌پرسم دلیل کمبود نیروی انسانی چیست؟ «میگن کمبود بودجه داریم. نه تجهیزات درست است و نه نیروی انسانی بالا. من با مصیبت کارآموز تربیت می‌کنم. امکانات نیست برای تربیت آتش‌نشان.»

از او می‌پرسم چقدر حقوق می‌گیرد. می‌گوید: برخی فرماندهان ایستگاه‌ها ماهی سه میلیون تومان و تصور نکنید برای شیفت‌های خارج از ایستگاه پول اضافه‌ای پرداخت می‌شود و آتش‌نشانان معمولی دو میلیون تومان و بعضا در برخی ایستگاه‌ها کمتر. اسفبار است. گویی هر چه شغل سخت‌تر و زیانبارتر و خطرناک‌تر برای جان‌ها شود، حقوق کمتری دریافت می‌شود. مقایسه کنید با حقوق بسیاری از افراد در سطح آتش‌نشانان در کشور که با وجود سختی کار بسیار بیش از اینها باید دریافت کنند.

به واقع چند آتش‌نشان دیگر باید کشته شوند تا به درستی به وضعیت آنها رسیدگی شود؟ چند سانحه و حادثه و فاجعه و بحران دیگر باید رخ دهد تا زنگ خطر جدی باشد برای ما؛ نه زنگ تفریح؟ چند آتش‌سوزی دیگر باید رخ دهد و ما آتش‌نشان‌ها را سیبل حمایت یا شماتت خود قرار دهیم در حالی که عامل اصلی تجهیز کردن و آماده کردن مسوول دیگری است؟ تا چه زمانی قرار است موراد ایمنی و مسوولیت‌پذیری سازمان‌های ذی‌ربط رعایت نشود و آتش‌نشانان و مردم این‌طور از بین بروند؟ کاش این بار پلاسکو شود عامل اصلی پیگیری همه تخلفات و یک بار برای همیشه بتوان وضعیت سازمان آتش‌نشانی را سامان داد. کاش اظهارات و گلایه‌های تکان‌دهنده و تلخ این آتش‌نشان شنیده شود...

به خبرنگاران چه گذشت؟

یکی از نکات عجیبی که روز یکشنبه در محل فاجعه پلاسکو قابل مشاهده بود، حضور افراد بی‌ارتباط با آوار‌برداری
در این محوطه بود؛ از مردم عادی که مشخص نیست کسبه اطراف بودند یا چه گرفته‌ تا نیروهای شهربان (طرح انضباط شهری) همان افرادی که مسوولیت جمع‌‌آوری و برخورد با دستفروشان و سد معبر را دارند‌. این در حالی است که حضور افراد زائد ممنوع و دو روز پی در پی است که از ساعت 4 به بعد خبرنگاران و عکاسان را با وضعیت نامناسبی از محوطه بیرون می‌کنند و اجازه کار به آنها نمی‌دهند. زمانی که اعتراض به این مساله صورت گرفت، پور‌رحیمی، معاونت اجتماعی نیروی انتظامی که در این چند روز بسیار با اهالی رسانه تعامل و همکاری داشته، به خبرنگاران و عکاسان عنوان کرد: علت این کار این است که روزی دو ساعت محوطه پلاسکو در قرق وزارت کشور است و جز کارکنان عملیات آواربرداری همه را از آنجا خارج می‌کنند.

دلیل این امر مشخص نیست و وی نیز توضیحی نمی‌دهد. اما رفتارها با اهالی رسانه در این ساعت‌ها نامناسب است. در واقع چیزی قابل پیش‌بینی نیست و هیچ رفتاری در قبال خبرنگاران و عکاسان ثبات یکسانی ندارد. شما با مجوز و هماهنگی و کارت مشغول کار در محوطه پلاسکو هستی، به یکباره توسط سربازان نیروی انتظامی مجبورت می‌کنند از آنجا خارج شوی یا مثلا خبرنگارانی که عصر مراجعه می‌کنند به هیچ عنوان نمی‌توانند وارد محوطه شوند‌ اما برخی خبرنگاران می‌توانند به راحتی تمام ساعت‌های شب تا بامداد را در منطقه عملیات آوار‌برداری حضور داشته باشند. تضاد رفتاری دو‌گانه است و مشخص نیست خبرنگار چه ساعتی برود، وضعیت مناسب‌تر است. اینها جز زمانی است که چنانچه پیکری پیدا شود، خبرنگاران و عکاسان را از محوطه خارج می‌کنند.