اگر كسي او را ديّوث بنامد گناه نكرده است!

[راوی110]

رسول خدا صلوات الله عليه و آله:

أيُّما رَجُلٍ رَضِيَ بِتَزَيُّنِ امرَأَتِهِ و تَخرُجُ مِن بابِ دارِها،
فَهُو دَيّوثٌ،
و لا يَأثَمُ مَن يُسَمّيهِ دَيّوثا.
و َالمَرأَةُ إذا خَرَجَت مِن بابِ دارِها مُتَزَيِّنَةً مُتَعَطِّرَةً و َالزَّوجُ بِذاكَ راضٍ،
بُنِيَ لِزَوجِها بِكُلِّ قَدَمٍ بَيتٌ فِي النّارِ.


هر مردي كه راضي است همسرش خود را بيارايد و از خانه بيرون برود، آن مرد ديوث است،
و اگر كسي او را ديّوث بنامد، گناه نكرده است.
هر گاه زن، آرايش‌كنان و عطرزنان، از خانه‌اش خارج شود و شوهرش به اين كارِ او راضي باشد،
به ازاي هر قدمي كه بر مي‌دارد، براي شوهر او، خانه‌اي در جهنّم بنا مي‌شود.


جامع الأخبار: ص 477، ح 1259

[سعدی]

نقل قول:کسی راه نمیفته بگه دیوث

یه مدت داشت استفاده از این واژه در رسانه ها مد میشد. اما خوشبختانه فرهنگ جامعه اجازشو نمیده.

[عبدالرحمن]

(۴/اسفند/۹۵ ۰:۱۹)سعدی نوشته است:  یه مدت داشت استفاده از این واژه در رسانه ها مد میشد. اما خوشبختانه فرهنگ جامعه اجازشو نمیده.

فرهنگ جامعه به سمت دیاثت رسمی داره پیش میره

این همه مدل

این همه بی حجابی

این همه کثافت کاری در حتی جاهای دولتی مشخصه از کجاست

همون قضیه خس و خاشاکه که از یه عبارت یه بلوا راه انداختن در حالی که خودشون قبلش چقدر توهین کرده بودن

نون های حرومی که از مستضعفا دزدیدن اینقدر بی غیرتشون کرده

[III I III]

(۳/اسفند/۹۵ ۲۰:۱۷)سعدی نوشته است:  سلام آقا رحمن
روایتی که در ارسال اول آمده سندش مشخص نیست:
اما اگر قرار باشه به روایاتی که سند ضعیف دارند تکیه کنیم، روایات شدیدتری هم وجود داره. از جمله اون روایاتی که بیرون رفتن زن از خانه را به طور کلی نهی کرده اند و حبس اجباری زن در خانه را مستحب شمرده اند.

اگر قرار باشه یه عده در خیابون راه بیفتند و به مردم دیوث بگن، یا در روزنامه هاشون مدام از این لفظ استفاده کنند یا اینکه بعد از ازدواج همسرشون رو در خانه حبس کنند، دافعه زیادی نسبت به دین ایجاد میشه.

سلام عليكم
شما از آنجا كه به ذكر لينك در مواردي كه منظور نظر خود را موافق آن مي‌يابيد علاقه وافره داريد بنده هم لينكي ابتدا تقديم مي‌كنم و بعد پاسخ تفصيلي إن شاء الله:

نقل قول:این حدیث نبوی است و مورد اعتماد است گرچه اسناد در این حدیث ذکر نشده است اما به دو جهت قابل خدشه نیست
1- این جملات در احادیث دیگر موجود است
2-در احادیثی که موضوع آن اخلاقی است ولو اسناد ذکر نشود بر صحت آن مشکلی خاص بوجود نمی آید
http://www.askdin.com/showthread.php?t=42024

اولاً بايد خدمت شما عرض كنم كه روايات متعددي كه مؤيد معناي اين روايت است در معتبرترين منابع شيعي نظير من لايحضره الفقيه شيخ صدوق كه از كتب اربعه شيعه است و شيخ حر عاملي ذكر شده به عنوان نمونه:

رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ـ
لمّا سُئلَ عنِ الدَّيُّوثِ ـ : الذي تَزنِي امرَأتُهُ و هُو يَعلَمُ بها .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در پاسخ به اين پرسش كه : ديّوث كيست؟ ـ فرمود : مردى كه زنش زنا دهد و او خبر داشته باشد.
وسائل الشيعة : 14/109/9.


قالَ [رسولُ اللّه ِ] صلى الله عليه و آله:
إنَّ الجَنَّةَ لَتُوجَدُ ريحُها مِن مَسيرَةِ خَمسِمائةِ عامٍ ، و لا يَجِدُها عاقٌّ و لا دَيُّوثٌ . قيلَ : يا رسولَ اللّه ِ ، و ما الدَّيُّوثُ ؟ قالَ : الذي تَزنِي امرأتُهُ و هُو يَعلَمُ بها .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : بوى بهشت از فاصله پانصد سال راه به مشام مى رسد، اما فرزند نا خلف و شخص ديّوث آن را استشمام نمى كنند. عرض شد : اى پيامبر خدا! ديّوث كيست؟ فرمود : مردى كه زنش زنا دهد و او از آن مطلع باشد.
كتاب من لا يحضره الفقيه : 3/444/4542.


از طرف ديگر كسي كه علناً همسرش بي‌عفتي كرد و مشكلي با آن ندارد گرفتار فسق شده و فاسق در فسق خودش غيبت ندارد
همچنين ديوث يك صفت است معادل بي‌غيرت كه اگر كسي به آن متصوف شود نسبت دادن آن به شخص ناسزا نيست و كاملاً سزاوار است و وصف حقيقي از آن شخص طبق فرمايش رسول خدا صلوات الله عليه وآله و ساير ائمه عليهم السلام

[سعدی]

سلام 313 عزیز
گویا بین علما در این مورد اختلاف نظره. کارشناس محترم سایت احتجاج فرموده اند که معنای دیوث، شخصی است که به زنا دادن همسرش رضایت داشته باشد. طبق نظر ایشان تمام روایاتی که معنای متفاوتی برای این واژه بیان کرده اند غیر معتبر اند. احادیثی که شما ذکر کردید هم شرط زنا دادن همسر رو بیان کرده اند.
http://www.ehtejaj.com/main/%D8%AF%DB%8C...8%AA%D8%9F

نقل قول:2-در احادیثی که موضوع آن اخلاقی است ولو اسناد ذکر نشود بر صحت آن مشکلی خاص بوجود نمی آید

در این مورد هم کارشناس سایت اسلام کوئیست (به مدیریت آیت الله هادوی) نظر دیگری دارند و سند حدیث را در مسائل اخلاقی هم لازم می دونند:
http://www.islamquest.net/fa/archive/question/fa11575
بله یک جایی هست که یک حدیث شما رو به راستگویی و امانتداری و ... دعوت می کنه. در این حالت اگر از صحتش مطمئن نباشید هم مشکل خاصی پیش نمیاد و می تونید به سفارشات اون حدیث (راستگویی و امانتداری) عمل کنید. اما آیا منطقی است که ما بر اساس چیزی که از صحتش مطمئن نیستیم به مردم توهین کنیم؟

---

سوال:
اخیرا در بعضی از جاها نوشته شده است که پیامبر مردانی را که زنانشان آرایش کنند و از خانه بیرون بیایند، دیوث نامیده‌اند. این‌ها به روایتی از بحار الانوار، جلد ۱۰۳، صفحه ۲۴۹ در این مورد اشاره می‌کنند. آیا این روایت معتبر است؟


پاسخ:
در ابتدا باید دید که معنای این کلمه در فرهنگ عرب آن زمان به چه معنایی است. با مراجعه به لغت‌نامه‌های تخصصی معلوم می‌شود دیوث به فردی گفته می‌شده که مردان را برای فحشا بر همسر خود وارد می‌کرده و هم‌چنین کسی که همسرش چنین کاری انجام می‌داده، اما او یا راضی و موافق آن بوده یا کارهای لازم برای ممانعت از این امر را انجام نمی‌داده.
طبیعتاً چنین فردی نه تنها در فرهنگ اسلامی مذموم و معصیت است که در بسیاری از فرهنگ‌های دیگر و از جمله ایران باستان هم ناپسند بوده و بعضاً برای مرتکبین آن نیز مجازات‌هایی در نظر گرفته شده بود.
اما در روایات ما این کلمه در دو نوع از روایات ذکر شده است.
۱- روایاتی که نتیجه این کار را بیان می‌کنند و آن دوری از بهشت است.
۲- روایاتی که تعریف و خصوصیات دیگری برای دیوث ارائه می‌دهند.
جدا از بحث اعتبار یا عدم اعتبار، در بین چند صد هزار روایتی که در منابع روایی مکتب اهل بیتb وجود ندارد، تعداد روایاتی که این کلمه در آن‌ها به کار رفته است، بعید می‌دانم از تعداد انگشتان یک دست تجاوز کند و شاید تنها یک مورد آن معتبر باشد که از نوع دوم نیست و همه روایات نوع دوم، غیر معتبر است.
اما در مورد روایت مورد نظر شما، لازم است چند نکته را عرض کنم.
۱- جلد ۱۰۳ بحارالانوار، جزء مجلدات تکمیلی این کتاب است و اصلاً شامل احادیث نمی‌شود و طبیعتاً چنین حدیثی هم در آن نیست.
۲- این حدیث و شبیه آن در جلد ۷۶ به نقل از الخصال شیخ صدوق و ج ۱۰۰ به نقل از جامع الاخبار آمده است که درباره اعتبار هر کدام از آن‌ها توضیحی عرض می‌کنم.
۱) حدیث اول را شیخ صدوق در الفقیه، حدیث ۴۵۴۲ به صورت مرسل و در اخصال، جلد ۱، ص ۳۷ به صورت مسند روایت کرده است. مرسلات شیخ صدوق در الفقیه از قاعده کلی مرسلات خارج نبوده و معتبر نیست. در ضمن با توجه به این‌که خود ایشان همین حدیث را در الخصال به صورت مسند روایت کرده‌اند، قاعدتاً سندشان در الفقیه، همین سند الخصال است. سند حدیث الخصال هم به جهت محمد بن فضیل الصیرفی که شیخ الطائفه او را ضعیف و متهم به غلو معرفی کرده است، معتبر نیست. حال بماند که شریس الوابسی هم که محمد بن فضیل ادعا می‌کند این روایت را از او شنیده، فردی مجهول است. خلاصه انتساب این مطلب به معصوم معتبر نیست.
۲) حدیث دوم که از جامع الاخبار آمده است، با دو مشل مواجه است. اول آن‌که مرسل است و دوم آن‌که نویسنده این کتاب مشخص نیست و انتساب آن به محمد بن محمد الشعیری هم محل اشکال است.
خلاصه آن‌که استناد به این روایات غیر معتبر نادرست است و هر چند آرایش کردن برای غیر همسر چنان‌چه موجب مفسده‌ای باشد، معصیت است، اما از مصادیق دیوث نیست و دیوث همان است که در لغت معرفی شده است.

http://www.ehtejaj.com/main/%D8%AF%DB%8C...%AA%D8%9F/

[III I III]

سعدي عزيز
رواياتي كه از وسائل شيعه و من لايحضر بيان كردم
و نشان مي‌دهد كه ديوث كسي است كه بي اعتنا به زينت كردن زنش در بيرون از منزل است روايات معتبرند

ترديدي هم در آنها نيست

حال مثل شما هم لينك دادم خدمتتون
حالا نمي‌خواهيد قبول كنيد مسئله ديگري است!
موفق باشيد

---

(۴/اسفند/۹۵ ۱۰:۲۷)سعدی نوشته است:  سوال:
اخیرا در بعضی از جاها نوشته شده است که پیامبر مردانی را که زنانشان آرایش کنند و از خانه بیرون بیایند، دیوث نامیده‌اند. این‌ها به روایتی از بحار الانوار، جلد ۱۰۳، صفحه ۲۴۹ در این مورد اشاره می‌کنند. آیا این روایت معتبر است؟


پاسخ:
خلاصه آن‌که استناد به این روایات غیر معتبر نادرست است و هر چند آرایش کردن برای غیر همسر چنان‌چه موجب مفسده‌ای باشد، معصیت است، اما از مصادیق دیوث نیست و دیوث همان است که در لغت معرفی شده است.

http://www.ehtejaj.com/main/%D8%AF%DB%8C...%AA%D8%9F/

جناب سعدي
رواياتي كه بنده نقل كردم نه براي جامع الاخبار است نه براي بحار

كاملاً معتبر است و در معتبرترين منابع حديثي شيعه
من لايحضر الفقيه شيخ صدوق
وسائل شيعه حر عاملي
چرا سفسطه بي مورد مي كنيد؟!!!

---

كپي پيست از جاهايي كه به نفع شماست طريقه بحث نيست برادر
كي گفته كه روايت مرسل معتبر نيست؟!!!

[سعدی]

این قسمت از پاسخ کارشناسان سایت احتجاج رو ببینید:

نقل قول: ۱) حدیث اول را شیخ صدوق در الفقیه، حدیث ۴۵۴۲ به صورت مرسل و در اخصال، جلد ۱، ص ۳۷ به صورت مسند روایت کرده است. مرسلات شیخ صدوق در الفقیه از قاعده کلی مرسلات خارج نبوده و معتبر نیست. در ضمن با توجه به این‌که خود ایشان همین حدیث را در الخصال به صورت مسند روایت کرده‌اند، قاعدتاً سندشان در الفقیه، همین سند الخصال است. سند حدیث الخصال هم به جهت محمد بن فضیل الصیرفی که شیخ الطائفه او را ضعیف و متهم به غلو معرفی کرده است، معتبر نیست. حال بماند که شریس الوابسی هم که محمد بن فضیل ادعا می‌کند این روایت را از او شنیده، فردی مجهول است. خلاصه انتساب این مطلب به معصوم معتبر نیست.

[III I III]

جناب سعدي عزيز
دوست گرانقدرم
خوشحالم كه شما اينقدر تلاش مي‌كنيد كه حقيقت مشخص شود

ببين برادر عزيزم

سلسله روايت حديث من لا يحضر متصل است و مرسل نيست!


شريس الوابسي هم از اصحاب صادق امام باقر و امام صادق عليهما السلام:

http://qadatona.org/%D8%B9%D8%B1%D8%A8%D...8%B4%D9%8A


كوفي، روى عنهما (الباقر والصادق) (عليهما السلام) ، من أصحاب الصادق (عليه السلام)، رجال الشيخ (22).
روى عن جابر، وروى عنه محمد بن الفضيل. الكافي: الجزء 1، كتاب الحجة
4، باب ما أعطي الأئمة (عليهم السلام) من اسم الله الأعظم 36، الحديث 1،والفقيه: الجزء 3، باب حق الزوج على المرأة، الحديث 1317، وباب الغيرة،
الحديث 1344.


بر اين اساس استناد حديث به معصوم كاملاً معتبر است و ديوث كسي است كه نسبت به زينت كردن زنش از بيرون از خانه بي تفاوت است برادر عزيزم

[سعدی]

ایشان در مورد راویانی که اشاره فرمودید توضیح داده اند:

نقل قول:سند حدیث الخصال هم به جهت محمد بن فضیل الصیرفی که شیخ الطائفه او را ضعیف و متهم به غلو معرفی کرده است، معتبر نیست. حال بماند که شریس الوابسی هم که محمد بن فضیل ادعا می‌کند این روایت را از او شنیده، فردی مجهول است.

[III I III]

خيلي لذت مي برم از بحث با شما

برادر عزيزم
در سلسله سند محمد بن فضيل نقل شده! نه محمد بن فضيل صيرفي!
زماني كه خدمت شما عرض مي‌كنم چرا بلافاصله چيزي كه مطابق ميلت است را نقل مي‌كني نگو چرا!

محمد بن فضيل صيرفي معاصر با امام رضا عليه السلام است
در صورتي كه محمد بن فضيل در سلسله راويان از شريس الوابشي كه از اصحاب صادق امام باقر و امام صادق عليهما السلام است نقل كرده و شريس هم از جابر و جابر هم از امام باقر و امام باقر هم از رسول خدا صلوات الله عليه و آله
بنابر اين با توجه به بازه زماني شخص منظور نظر از محمد بن فضيل، محمد بن فضيل الضبي

در توصيف او نقل شده: أبو عبد الرحمن محمد بن فضيل بن غزوان بن جرير الضبي مولاهم الكوفي

محمد بن فضيل بن غزوان بن جرير الضبي، مولاهم، أبو عبد الرحمن: ثقة في الحديث، شيعي، من أهل الكوفة.
له عدة مصنفات، منها كتاب (الزهد) و (الدعاء)
او از محدثان مورد اطمينان و ثقه است و صاحب دو كتاب زهد و دعاست
http://shamela.ws/index.php/author/299

شريس الوابسي كه لينك از منبع معتبر گذاشتم كه از اصحاب صادق امام باقر و امام صادق عليه السلام است و اين تكرار مكرر پيام شما نشان ميدهد بر خلاف ادعا دنبال حقيقت نيستيد و روي نظر خود تعصب بي پايه و اساس داريد


خوشحالم كه باعث شديد حق مشخص شود
از اين بابت از شما سپاسگذارم

---

بر اين اساس استناد حديث به معصوم كاملاً معتبر است و ديوث كسي است كه نسبت به زينت كردن زنش از بيرون از خانه بي تفاوت است برادر عزيزم

[سعدی]

به هر حال، حدیثی که در کتاب الفقیه اومده، معنای دیوث را فردی می داند که به زنا دادن همسرش راضی باشد:

نقل قول:قالَ [رسولُ اللّه ِ] صلى الله عليه و آله:
إنَّ الجَنَّةَ لَتُوجَدُ ريحُها مِن مَسيرَةِ خَمسِمائةِ عامٍ ، و لا يَجِدُها عاقٌّ و لا دَيُّوثٌ . قيلَ : يا رسولَ اللّه ِ ، و ما الدَّيُّوثُ ؟ قالَ : الذي تَزنِي امرأتُهُ و هُو يَعلَمُ بها .
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : بوى بهشت از فاصله پانصد سال راه به مشام مى رسد، اما فرزند نا خلف و شخص ديّوث آن را استشمام نمى كنند. عرض شد : اى پيامبر خدا! ديّوث كيست؟ فرمود : مردى كه زنش زنا دهد و او از آن مطلع باشد.
كتاب من لا يحضره الفقيه : 3/444/4542.

پس اگر این حدیث معتبر باشه، باز هم اون معنایی که فرمودید ازش برداشت نمیشه.

حدیثی که از وسائل الشیعه آوردید هم همین معنا رو بیان می کنه.