قراردادهای نجومی فوتبالیست‌ها از بودجه‌ی بیت المال؛آیا شما راضی هستید؟

[idea]

خبرنامه دانشجویان ایران: بالا رفتن درخواست فوتبالیست ها برای بستن قرارداد با تیم ها به گونه ای است که برخی از آنها مبالغی در حدود 800 میلیون تا یک میلیارد تومان را برای بازی کردن در یک فصل فوتبال کشور مطرح می کنند.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ نجومی بودن این مبالغ در حالی است که تعجب و گلگی برخی از مربیان را نیز برانگیخته است به طوری که از این موضوع شکایت می کنند؛ "ما به دنبال هر بازیکنی که می رویم رقم های سنگین پیشنهاد می کند رقم های بین 800-900 و حتی یک میلیارد تومان که به فوتبال ما نمی خورد. متاسفانه بازیکنان رقم های به مراتب بیشتر از سقف قرارداد می خواهند ما علی کریمی را با قراردادی سفید جذب کردیم."

این در حالی است که تمام مبالغ پرداختی این بازیکنان از بیت المال تأمین باید به آنها پرداخته شود.

نظر شما در مورد این رقم های درخواستی فوتبالیست ها آن هم تا این مقدار چیست؟

آیا شما از دریافت چنین مبالغی راضی هستید؟

اینجا کلید کنید

[aminrafael3]

والله که من یکی راضی نیستم آخه کاش این پولو میگرفتن بازی هم میکردن بیشتر توپ بازی میکنن تا فوتبال تو اروپا طرف پول میگیره تازه از بخش خصوصی چه فوتبالی هم بازی میکنن این آقایون از جیب ملت میخورن فوتبال هم که هیچی جالبیش به اینه طلبکار هم هستن از همه

من با اکثر فوتبالیستهای استان فارس که الان لیگ برتر هستن هم بازی بودم تو منتخب استان و تیمهای دیگه تو لیگ یک هم سه تا بازی کردم بعد به علت نداشتن پارتی و بعضی مسائل که جای گفتن نداره نتونستم ادامه بدم

اگه بدونید تو این فوتبال چه خبره حالتون به هم میخوره ازش

همه مدیران هم دنبال ظاهر سازی و....

چقدر استعدادهای ناب به خاطر دلال بازی ها به هدر رفتن حیف

تو کشور ما که کارمند و کارگر با مشکلات عدیده دارن زندگی میکنن این آقایون همچین پولی میگیرن طلبکار هم هستن.میگن شغلمون سخته.کدوم سختی بابا؟ حالا فرض هم میگیریم سخت اگه قرار باشه بر اساس سختی کار پول بدن باید به کارگر معدن هم سالی 2 میلیارد بدن

[aminrafael3]

از حقوق 36 میلیونی پرفسور دانشگاه تهران تا حقوق 1200 میلیونی مربی لیگ برتر

تنور فصل نقل و انتقالات با آتش شایعات در خصوص رقم قرارداد بازیكنان در حالی بالا می گیرد كه شنیده ها از رقم های وحشتناك و رشد قیمت بازیكنان همزمان با آزادسازی قیمت ها خبر می دهد؛ قیمت هایی كه اگرچه در قراردادهای رسمی عمدتاً همان سقف 420 میلیون تومان (با احتساب پاداش) است، اما در پس پرده تا بالاتر از سقف یك میلیاردتومان هم از دهان بازیكنان و دلالهایشان شنیده می شود؛ رقمی كه اگر چندصد میلیون تومان كمتر از آن هم واقعیت داشته باشد، برای مملكتی كه قرار است تا سال 1404، سرآمد منطقه در حوزه های مختلف از جمله علم باشد و بزرگترین متخصص دانشگاهی اش، سالیانه 10 درصد درآمد یك بازیكن متوسط را هم ندارند، یك فاجعه است.

به گزارش سرویس ورزشی «آینده»؛ هیات های فوتبال استانی، پرترافیك ترین ایام خود را سپری می كنند و در این بین هیات فوتبال تهران بیش از سایرین مورد توجه رسانه هاست. لیگ برتر یازدهم فوتبال مقدمات برگزاری اش در فصل نقل و انتقالات رقم می خورد و تیم های لیگ برتری برای ربودن ستاره ها از یكدیگر، تلاش می كنند تا در فصل آتی در لیگ برتر، جام حذفی و برخی در جام باشگاه های فوتبال آسیا خودش بدرخشند و قرار گرفتن در صد جدول رده بندی این رقابت ها، كادر فنی و مدیریتشان را برای سال بعد نیز حفظ كنند و در این رقابت سنگین طبیعی است كه بر اساس قانون كاپیتالیسم، بازیكن به عنوان كالا هر رقمی كه اراده كند، پیشنهاد می دهد و برنده مدیری است كه چراغ سبز را به واسطه نامحترم كه بسیاری اوقات خود مربیان هستند، می دهد و با پذیرش پرداخت رقمی كلان، بازیكن را جذب می كند.

قیمت ها فصل به فصل بالاتر می رود تا آنجا كه فصل پیش، از مربی یك میلیاردی و بازیكنی با رقم قراردادی در حدود 800 میلیون تومان كه اتفاقاً هر دو از یك باشگاه بودند، به عنوان ركوردداران لیگ برتر فوتبال یاد شد و اگرچه این دو تلاش كردند منكر چنین رقم هایی شوند، اما وقتی همین مربی و بازیكن با تیم های مطرح تهرانی بر سر رقم های نزدیك به این اعداد به توافق نرسیده اند، طبیعتاً رقم قرارداد بالاتر بوده و بنابر اجماع كارشناسان، این رقم ها با واقعیت تطابق دارد. عقد چنین قراردادهایی در شرایطی كه فوتبال حرفه ای ایران از منابع دولتی اداره می شود، باعث واكنش های شدیدی در افكار عمومی شد و به زعم بسیاری از اهالی فوتبال و فعالین در سایر بخش ها، این نوع پرداخت از محل اعتبارات دولتی و یا اعتبارات به ظاهر خصوصی كه در نهایت به درآمدهای دستگاه های دولتی مربوط می شود، ظلم به عموم مردم است.

البته برخی فوتبالی ها كه این رقم ها زیر دندانشان مزه كرده، با طرح این موضوع كه فوتبال یك حرفه 24 ساعته است و ممكن است فوتبالیست مصدوم شود و یك دوره زمانی دارد و در همه جای دنیا حقوق فوتبالیست ها این گونه است، تلاش كردند به توجیه دریافت های كلانی بزنند كه برخی از آنها حتی بلد نیستند تعداد صفرهایش را بر روی كاغذ بنویسند. این منطق بازیكنان زمانی می تواند درست باشد كه قیمت بازیكن لیگ برتری كه مثلاً 800 میلیون تومان است را حاضر باشد یك باشگاه خارج از ایران هم بدهد و در واقع یك كالای كم ارزش صرفا در فضای داخلی از قانون كاپیتالسیم تبعیت نكند و دلال بر روی بازیكنش هر قیمتی كه دوست داشت نگذارد و قیمتی باشد كه باشگاه های خارجی نیز حاضر به پرداختش باشند، چرا كه رقم بازیكنان فوتبال جنبه بین المللی دارد و مثلا كریستین رونالدو با 96 میلیون یورو از منچستریونایتد توسط رئال مادرید خریداری شد و الان با رقم های بالاتری مشتری دارد.

علت این امر هم این است كه در مراسم معارفه كریسیتن رونالدو در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مادرید، 80 هزار نفر طرفدار رئال مادرید شركت كردند و كسر قابل توجهی از هزینه پرداختی برای رونالدو در همان روز از طریق درآمد بلیت فروشی تامین شد. در ادامه نیز به جز صدها میلیون دلار تبلیغاتی كه رئال با نام رونالدو جذب كرد، تنها یك میلیون و دویست هزار پیراهن كریس در شهر مادرید به فروش رفته و در صورتی كه قیمت هریك از این پیراهنها كه 85 یورو است را دراین تعداد ضرب كنیم، درآمد تیم مادریدی از فروش پیراهن رونالدو در پایتخت اسپانیا از 100 میلیون یورو بالاتر می رود. حال آیا غیر منطقی است كه بابت این بازیكن بیش از اینها پرداخت كرد؟ اما در مقابل چند بازیكن ایرانی پیدا می شوند كه رقم های نیم تا یك میلیون دلاری كه در ایران دریافت می كنند و یا بیش از آن را حتی تیم های عربی به آنها پرداخت كنند و با این تفاسیر بازیكنی كه جز در لیگ ایران و چند تیم مشتری ندارد، آیا منطقی است رقم هایی كه در حد و اندازه اش نیست دریافت كند و بازیكن و مربی 50 تا دویست میلیون تومانی، 500 تا یك میلیارد تومان دریافت كند؟

به همین دلیل بود كه مجلس شورای اسلامی درصدد برآمد با تصویب قانونی، پرداخت هرگونه هزینه به فوتبال حرفه ای ایران از محل بودجه كل دولت و سایر منابع دولت را ممنوع كند و با تصویب این قانون برای جلوگیری از هدررفت پول مردم در فوتبال باشگاهی كه افتخار قاره ای یا جهانی یا نشاط اجتماعی چندانی هم برای فوتبال ایران نداشته، فضا را برای تغییر این جو رقابتی كه مدیران باشگاه های دولتی با پول دولتی برای خرید بازیكنان كم ارزش كورس می گذاشتند را شكست. سازمان لیگ برتر فوتبال هم هشدار داد باید قراردادها رسمی و زیر سقف قراداد و دارای مبلغ باشد و الا ثبت نمی شود و رقم ها نیز باید اعلام عمومی شود اما وقتی قرار است بالاتر از سقف قرارداد پرداخت شود، طبیعتاً یا مثل بسیاری از بازیكنان از اجرای قانونی كه در تمام دنیا رعایت می شود، طفره می روند و رقم قراردادشان را ذكر نمی كنند و یا همان عدد سمبلیك درج شده در قراردادشان مطابق سقف قرارداد را ذكر می كنند كه یك عدد فرمالیته است.

با این حال باشگاه ها با وجود بسته شدن راه های هزینه كرد سنگین از محل اعتبارات دولتی و دریافت گردش مالی باشگاه ها از سوی سازمان لیگ، راه های دررو جدیدی كشف كرده اند كه بر اساس آن، بدون آنكه دست به بودجه رسمی بزنند، بازیكن میلیاردی می خرند و این بیشتر شامل حال باشگاه هایی می شود كه هیچ نهادی توان نظارت بر آنها را ندارد. در روش جدید همزمان با عقد قرارداد، آنچه بیش از 420 میلیون تومان سقف قرارداد (با احتساب پاداش) در نظر گرفته شده و نمی توان به صورت رسمی پرداخت كرد، خارج از قرارداد و در قالب ملك اعم از آپارتمان یا ویلا و خودروهای مدل بالا پرداخت می شود و این ایام برخی بازیكنان و مربیان با این قاعده دارای خودروهای جدید و یا املاكی شده اند كه مابقی رقم قراردادشان برای فصل بعد خواهد بود!

پروفسور علی اكبر فرهنگی ملقب به پدر مدیریت رسانه در ایران دارای سه مدرك دكترا از امریكا به گرایش های مدیریت، ارتباط و ارتباط سازمانی و چهره ماندگار ایران در سال 1384 كه بازدهی اش به تنهایی از كل لیگ برتر ایران بیشتر بوده و وجودش ارزشمندتر بوده است.

بر همین اساس، خبرها از پرداخت هایی به مراتب سنگین تر از فصل های پیشین و تا سه برابر سقف قرارداد بازیكنان حكایت دارد و در واقع در شرایطی كه بسیاری از بازیكنان حتی 200 میلیون هم ارزش اقتصادی و فنی ندارند، با آنها 600 الی 800 میلیون تومان قرارداد بسته می شود و مثلا گویا یكی از فوتبالیست های مطرح كه سال گذشته نیز رقم های كلانی در خصوصش مطرح بود با همین فرمول آپارتمان+سقف قرارداد، 870 میلیون تومان با یك باشگاه قرارداد بسته و دیگری كه فصل پیش 680 میلیون دریافت كرده بود، این فصل 700 میلیون قرارداد بسته و یك مربی نسبتاً موفق نیز با افزایش 200 میلیون نسبت به قرارداد یك میلیارد تومانی سال گذشته، 1200 میلیون تومان مطالبه كرده كه یك باشگاه به این درخواست پاسخ مثبت داده و نظایر اینها نیز شنیده می شود كه حتی اگر كسری از این قراردادها منعقد شده باشد، با تفاسیر فوق، اتفاق خوشایندی نیست و البته اگر باشگاهی همچون سپاهان بخواهد سقف را رعایت كند به حال و روز وحشتناكی خواهد افتاد، كه فصل بدی را پیش رو خواهد داشت.

در مملكتی كه یك پروفسور به عنوان عالی ترین درجه علمی كشور در دانشگاه تهران به طور متوسط ماهیانه سه میلیون تومان حقوق دریافت می كند و با حدود 30 سال سابقه تحصیل و تدریس و راهنمایی تز صدها فوق لیسانس و دكترا، درآمدش از درآمد سالیانه یك بازیكن لیگ یك (و نه حتی لیگ برتر) كمتر است، چه فضیلتی برای سال های مدید ممارست برای رسیدن به عالی ترین مدارج علمی كشور كه نسبت انگشت شماری می شود، باقی می ماند و چه آه جانسوزی در سینه بزرگان علم و فرهنگ ایران باقی خواهد ماند؟ حقیقتاً چرا باید یك مربی لمپن كه همگان می دانند برخی از دستاوردهایش محصول چه فرآیندهایی بوده، در یك فصل كه كمتر از یك سال هجری شمسی است، چند برابر درآمد یك عمر برجسته ترین دانشمندان داخلی، حقوق از باشگاه های دولتی دریافت كند و آیا با این نوع توزیع ثروت، امیدی به رسیدن به دورنمای علمی و فرهنگی درنظرگرفتن شده برای سال 1404 وجود خواهد داشت؟!

---

امیدوارم کسانی که از جیب مردم این پولها رو میدن بتونن جواب خداوند و ائمه(علیه السلام) رو هم بدن

[dideban]

کشوری که با این همه فقیر، معتاد، بی سواد، دختر فراری و... حق نداره و حق نداره و حق نداره که بودجه اش را در چنین راهی خرج کنه
پاکی دختری که برای پول غذا خانواده اش از عفتش میگذره هزار برابر مهمتر از قهرمانی جام جهانیه
خجالت یک مرد جلوی زن و بچه اش هزار برابر مهمتر از الپیکه

[حامد پ]

من كه اصلا و ابدا راضي نيستم البته به خاطر شخص خودم نيست ، تو جامعه مي بينم آدمايي كه حتي 500 هزار تومن ندارن براي درمان جيگرگوششون كه تو بيمارستان بستريه خرج كنند ، اگر مردم به ورزشگاه ها نرند و جوّ مسموم فوتبال افت كنه ديگه اين مسائل رو شاهد نخواهيم بود اما حيف كه جوون هاي ما به اين مساله توجه نمي كنند!!!! هستند كسايي كه نون شبشون رو به زور در مي آرند و مي رن تماشاي تمرين تيمي كه بازيكنانش با ماشين هاي چند صد ميليوني در سر تمرين حاضر مي شن . آدم مي مونه سفره دلش رو پيش كي وا كنه .؟؟؟؟
به خدا من كمونيست و سوسياليست نيستم يه بچه شيعه ام ( ببخشين محب علي و آل علي (علیه السلام)) ولي مي گم چرا يك جوون تحصيل كرده بايد صبح تا شب جون بكنه واسه 600 هزار تومن اونوقت آقايان يه فصل 300 و 400ميليون به جيب بزنن بعدش هم بگن " اين شغل دائمي نيست موقتيه!! " آخه مرد حسابي من كارمند چند سال بايستي كار كنم و هيچ خرجي نداشته باشم تا همچين مبلغي رو در حساب بانكيم ببينم ؟
در مورد خدمت مقدس سربازي هم كه بنده با اصل آن هيچ مشكلي ندارم دل آدم خون مي شه شما مهندس و دكتر و يا .....بايد برين 18 ماه براي سرافرازي كشورت خدمت كني و آن وقت بعضي ها مي رن خدمت سربازي توپ شوت مي كنند!!!!!!!!! به نظر تقصير از خود ما مردمه براي ما كه روي خوش نشون مي ديم و براي تماشاي حوصله سر بر ترين مسابقات فوتبال كه ساعته 6 عصر برگزار مي شه از ساعت شش صبح در ورزشگاه حاضر مي شيم بيشتر از اين هم نمي شه انتظار داشت!!!!! وقتي ما مردم راضي هستيم خداوند هم هيچ چيزي رو تغيير نمي ده چون خود خداوند متعال در قرآن كريم اين گونه فرموده اند .
يا علي

[sadeghalfa]

سلام به مهم
به خدا تمام مسئولان كشور كه ميتونن در مقابل اين كار مقاومت كنن بايد هم تو اين دنيا هم تو اون دنيا پاسخگو باشن.
يا علي


یک روز به هیئت سحر می آید
با سوز دل و دیده تر می آید
یک روز به انتقام 72 شمس
با 313 قمر می آید

[مصطفی آقایی]

من که راضی نیستم
یه زمون آیین زورخانه و جوانمردی توی ایران بود . حالا چی؟
یه زمون مردم پوستر مردی مثل آقا تختی رو می خریدن و واسه سید حسن رزاز دعا می خوندند ، حالا چی؟
یک سری ورزشکار بی اخلاق با پولهای نجومی .
بچه هامونم پوستر یه عده رو میخرن که با زیر ابرو برداشتن بیشتر شبیه دخترا هستن تا پسرا . الگوشونم اونان.
هی ، هنوزم قسم سنگین قدیمیا به "روح آقا تختیه"
ای خوشا آیین عیاری ز نو احیا شدن
پهلوانی همتی بر پاس آن بگماشتن

[parisan]

فاتحه ای برای عدالت
یک سال مربیان فوتبال ، بیش از "یک عمر کارمندان" می ارزد ؟

عصرایران - آماری که درباره میزان دستمزدهای مربیان فوتبال لیگ برتر ایران در فصل گذشته لیگ منتشر شده ، نشان می دهد که هر مربی لیگ به طور متوسط در هر ماه ، بین 12 میلیون و پانصد هزار تا 83 میلیون تومان دریافت کرده است

بر اساس آنچه "جام جم" (وابسته به صدا و سیما) منتشر کرده ، مربیان 17 تیم لیگ برتر (لیگ برتر 18 تیم دارد که در فصل پیش 17 تیمش متعلق به بخش عمومی بوده اند)، در فصل گذشته فوتبال ایران قریب به 8 میلیارد تومان از بیت المال پول گرفته اند .

این ارقام نجومی در حالی به مربیان فوتبال ایران پرداخت می شود که دیگر حقوق بگیران بیت المال یعنی کارمندان و کارگران دولت و شرکت های بخش عمومی ، عمدتاً مبالغی بین 500 هزار تا 700 هزار تومان در ماه دریافت می کنند که مجموع دریافتی شان در طول یک سال به 10 میلیون تومان هم نمی رسد. حال بماند افرادی که با حقوق های زیر 500 هزار تومان و ته فیش های بسیار ناچیز گذران زندگی می کنند

اگر کارمندی با ارزش پول امروز ، ماهانه 700 هزار تومان بگیرد ، کل دریافتی او در طول 30 سال خدمتش که یک عمر محسوب می شود 252 میلیون تومان می شود که از دریافتی یک سال بسیاری از مربیان لیگ در یک سال ، کمتر است! این ، کجایش با عقل و عدالت همخوانی دارد؟


این در حالی است که کامندان و کارگران حقوق بگیر ، 12 ماه سال را باید هر روز حداقل 8 ساعت کار کنند ولی کل لیگ برتر ، فقط 34 هفته است.

این ارقام بی حساب و کتاب در حالی از کیسه ملت خرج مربیان چند تیم محدود می شود که برای افزایش مثلاً 10 درصدی حقوق کارمندان و کارگران ، دهها جلسه در سطح کارشناسان و وزرا و هیات دولت برگزار می شود و بدون مصوبه کابینه ، یک ریال هم به حقوق کارمندان و پاداش و اضافه کاری آنها افزوده نمی شود. آن وقت آقایان میلیادرها تومان پول ملت را بدون هیچ گونه ضابطه منطقی بین چند مربی انگشت شمار تقسیم می کنند و نکته جالب ماجرا هم اینجاست که همیشه هم طلبکارند

[pajoheshgar]

یکی میخواد به مسئولین بگه بابا لااقل نصف این بودجه ای که صرف فوتبال میکنین صرف اشتغالزایی کنین ببینید نشاط بیشتری تو جامعه حاصل میشه یا نه

[حامد پ]

به اميد روزي كه استاديوم هاي فوتبال كشور خالي از تماشاگر شوند چرا كه تنها راه مسدود كردن اين حفره بزرگ در بيت المال همين است و بس .