ملاقات گروهی از «جنیان» با امام حسین(علیه السلام)

[yahya63]

به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا همزمان با حرکت امام حسین(علیه السلام) از مدینه به سوی مکه و نیز از آنجا به سوی کوفه و کربلا نه تنها عده‌ای از اصحاب حضرت اعلام آمادگی کردند بلکه گروه‌های زیادی از ملائک و «جنیان» نیز به این دعوت لبیک گفتند. زیرا امام حسین(علیه السلام) مانند سایر ائمه(علیه السلام) نه تنها امام بر مردم است بلکه امام بر تمام موجودات عوالم هستی نیز است و هر موجود ذی‌شعوری وظیفه دارد در قبال این انوار مقدس رفتار مناسب با شأن و جایگاهشان انجام دهد.

نمونه این نصرت‌های الهی را در آیاتی از قرآن در ماجرای غزوات پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شاهد هستیم آنجا که خداوند می‌فرماید: «لَقَدْ نَصَرَکُمُ اللَّهُ فی‏ مَواطِنَ کَثیرَةٍ وَ یَوْمَ حُنَیْنٍ‏ إِذْ أَعْجَبَتْکُمْ کَثْرَتُکُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْکُمْ شَیْئاً وَ ضاقَتْ عَلَیْکُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّیْتُمْ مُدْبِرینَ؛ ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَکینَتَهُ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنینَ وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها وَ عَذَّبَ الَّذینَ کَفَرُوا وَ ذلِکَ جَزاءُ الْکافِرین»

ترجمه: قطعاً خداوند شما را در مواضع بسیارى یارى کرده است، و [نیز] در روز «حُنَین»؛ آن هنگام که شمارِ زیادتان شما را به شگفت آورده بود، ولى به هیچ وجه از شما دفع [خطر] نکرد، و زمین با همه فراخى بر شما تنگ شد، سپس در حالى که پشت [به دشمن‏] کرده بودید برگشتید؛ آنگاه خدا آرامش خود را بر فرستاده خود و بر مؤمنان فرود آورد، و سپاهیانى فرو فرستاد که آنها را نمى‌‏دیدید، و کسانى را که کفر ورزیدند عذاب کرد، و سزاى کافران همین بود.» (25 و 26 توبه)

همچنین در آیه40 همین سوره و نیز آیه9 سوره احزاب نمونه این امدادهای غیبی را می‌بینیم. بنابراین از سنت‌های دیرین خداوند متعال، «امدادهای غیبی» بر پیامبران و اوصیای آن‌ها در مواقع حساس است.

این موضوع در ماجرای کربلا و قیام امام حسین(علیه السلام) نیز توسط خداوند متعال قرار داده شد تا جایی که گزارش‌های متعددی در روایات اهل‌بیت(علیه السلام) در این باره رسیده است. اما رفتاری که امام حسین(علیه السلام) در مواجهه با این امدادهای غیبی انجام دادند قابل توجه و تأمل است که در ادامه می‌خوانید.

شیخ مفید محمّد بن محمّد بن نعمان رضى اللَّه عنه در کتاب مولد النّبی و مولد الاوصیاء با سند خود از امام جعفر صادق علیه‌السلام نقل می‌کند که فرمود:

گروه‌هایى از مؤمنین جنّ آمدند و عرض کردند: ای مولای ما،ما شیعیان و یاران شماییم هر چه خواهید دستور دهید، اگر دستور بدهى که همه دشمنان تو کشته شود و تو از جاى خود حرکت نکنى ما دستور را اجرا مى‏‌کنیم، حضرت فرمود: خداوند به شما پاداش نیک بدهد، و فرمود: مگر نخوانده‏‌اید قرآنى را که به جدم رسول خدا فرود آمده است؟ که می‌فرماید: «قُلْ لَوْ کُنْتُمْ فِی بُیُوتِکُمْ لَبَرَزَ الَّذِینَ کُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقَتْلُ إِلى‏ مَضاجِعِهِم‏؛ اگر در میان خانه‏‌هاى خود باشید آنکه مرگ بر ایشان مقدر شده است بسوى بستر مرگ خویش می‌روند.

(و گذشته از این) اگر من در هر و وطن خود بمانم پس این مردم نگونسار به چه وسیله‌ای آزمایش شوند؟ و چه‏ کسى در قبر من جاى گزین خواهد شد؟ جایى که خداوند، آن روز که بساط زمین را گسرتد آن جاى را براى من برگزید و پناه‏گاه شیعیان و دوستان ما قرار داد تا عمل‌ها و نمازهایشان آنجا پذیرفته شود و دعایشان مستجاب شود و شیعیان ما آنجا سکونت کنند تا در دنیا و آخرت در امان باشند ولى شما روز شنبه که روز عاشورا است حاضر شوید (و در روایت دیگر روز جمعه است) روزى که من در پایان آن روز کشته خواهم شد و پس از کشته شدن من، دشمنان من به دنبال ریختن خون کسى از عائله و فامیل و برادران و خاندان من نخواهند بود و سر بریده من نزد یزید بن معاویة فرستاده خواهد شد.

جنّیان گفتند: اى دوست خدا و فرزند دوست خدا به خدا قسم اگر نه این بود که دستورات تو لازم‌الاجراست و ما را به مخالفت آن راهى نیست، در این مورد مخالفت می‌کردیم و همه دشمنان تو را پیش از آنکه دسترسى به تو پیدا کنند مى‏‌کشتیم؛ فرمود: به خدا قسم ما به این کار از شما تواناتریم «و لکن مرحله‌‏اى است آزمایشى تا راه براى هر کس که هلاک شود و یا زندگى جاوید یابد روشن و نمایان شود؛ لِیَهْلِکَ مَنْ هَلَکَ عَنْ بَیِّنَةٍ وَ یَحْیى‏ مَنْ حَیَّ عَنْ بَیِّنَة(انفال42)

[hosain.nor]

خیلی عالی دست شما درد نکنه