در گیم نت های شهر چه می گذرد؟

[خاک]

نقل قول:به گزارش برنا، باورش در هزاره سوم برای جوانی که اوج بازی های رایانه اش بازی های آتاری، میکرو و سگا مثل "قارچ خور" "هویج خور"، "سونیک" "هواپیما" و "علاء الدین" بود، کمی سخت است. همان بازی ها هم ما را تا آن‌سوی دنیای تخیل می بردند و تخیل شیرینی را رقم می زدند که زمان زیادی دوام نیاورد.

اما اینجا در یک مغازه 4 در 3 و در میان هیاهو و کمی نور دنیای بازی ها آنقدر هیجان آور است که می تواند برای این نوجوانان جهانی را رقم زند که آنها را تا عمق خیال بکشاند. این دنیا گاه آنها را قهرمان نبردها و گاهی هم قربانی دنیای تجسم می کند. دنیایی که فقط با یک کیبورد و یک مانتیور و چند سیم رقم می خورد و او را هر که بخواهد، می کند. قهرمان مبارزات و یا بهترین بازیکن فوتبال. غول می کشد و با کدهای تقلبی که از این طرف و آن‌طرف جمع کرده، اسلحه می خرد، قدرت و سرعت بازیکن را زیاد می کند و ...

چند سالی است که در گوشه و کنار اکثر شهرهای ایران، مغازه هایی شکل گرفته‌ که با نام گیم نت (Game Net) معروف شده اند. این مراکز که بیشتر به مغازه های کوچک ۳ در ۴ شبیه است، در سال ۱۳۷۹ توانستند برای نخستین بار مجوز را دریافت کنند. گیم نت ها به عنوان یکی از پاتوق های هزاره سومی عاشقان بازی های رایانه ای (گیم خورها) به حساب می آیند. پاتوق هایی که در زمان های نه چندان دور با قرار دادن چند آتاری و میز فوتبال دستی اوج لذت و خوش گذرانی را برای جوان ایرانی فراهم می کردند.

در این مغازه ها رایانه هایی از طریق خطوط اینترنت به یگدیگر متصل شده اند و روی تمامی این رایانه ها انواع و اقسام بازی نصب شده است. گیم خورها با رفتن به این مراکز می توانند با هم یک گروه را تشکیل داده و یا در مقابل هم صف آرایی کرده و بازی را انجام دهند. بر این اساس یکی از عوامل پرطرفدار بودن بازی های چند نفره، همین جذابیت موجود در بازی کردن علیه فردی دیگر به جای رایانه است. به اعتقاد گیم خورها بازی کردن با فردی دیگر که شبیه به خود بازیکن است و طبیعت انسانی دارد، به سختی و پیچیدگی و جذابیت بیشتر بازی می انجامد.

البته پدیده گیم نت و گیم خوری فقط مختص ایران نیست، بلکه در اکثر کشورهای دنیا مراکز مشابهی وجود دارد که با نام های متفاوتی به فعالیت می پردازند که طبق بررسی های به عمل آمده بیشترین تمرکز این پاتوق ها در شرق آسیا مخصوصا کشور کره جنوبی است که شاید بتوان یکی از دلایل عمده آن را تولید بیشتر بازی های رایانه ای کشورهایی همچون کره جنوبی و ژاپن دانست.

اما کمی جستجو نشان می دهد گیم خورهای ایرانی از لحاظ جذابیت فاصله چندان زیادی با گیم خورهای کره جنوبی ندارند، مخصوصا با شروع فصل تابستان که فرصت مناسبی برای تفریح است در این موقع کار وکاسبی صاحبان گیم نت ها هم حسابی سکه است چرا که گروه های سنی مختلف برای بازی کردن و در بیشتر مواقع مسابقه دادن و شرط بندی با هم به این مغازه ها مراجعه می کنند و گاهی تا ساعت ها به انجام یک بازی می پردازند و...

البته برخی از صاحبان گیم نت ها معتقدند که از زمانی که فصل امتحانات شروع می شود کار و بار آنها بهتر می شود. مرتضی جوان 20 ساله ای است که از چند سال قبل خود یکی از طرفداران پر و پاقرص گیم نت بوده است او اکنون صاحب یک مغازه گیم نت است و کلی مشتری دارد . در گفت و گو با برنا می گوید: زمان امتحانات، گیم نت من خیلی شلوغ بود خیلی از بچه ها بعد از امتحان یک راست می آمدند گیم نت تا هیجاناتشان را خالی کنند. البته بعضی وقت ها آنقدر وضعیت بحرانی می شد که پدر و مادرها به زور ( بخوانید با کتک ) می توانستند بچه ها را به خانه ببرند.

اگر یک سری به گیم نت های شهر بزنید یا حداقل برای یکبار از جلوی آنها رد شوید در اکثر موارد با چراغ های خاموش و یا نورپردازی کم روبرو می شود اول ممکن است فکر کنید که برق ها رفته اما دلیل اصلی ایجاد فضای هیجانی برای کاربر است! در این فضای تاریک و در هم بر هم هر کاربری با دنیای مجاز رابطه ای تنگاتنگ برقرار می کند و به قول امروزی ها حسابی کانکت می شود!

"علیرضا .ی" ۱۸ ساله یکی از گیم خورهای حرفه ای است که تا به حال دو بار به همراه دو تن از دوستانش در مسابقات مقدماتی جام جهانی بازی‌های رایانه ای(Electronic Sport World Cup) شرکت کرده است. او درباره فضای گیم نت ها و هیجان بازی ها می گوید: من تا مدت ها در خانه به صورت فردی بازی می کردم چرا که به هر حال خانه راحت تر است و تا هر موقع شب که بخواهی می توانی بازی کنی اما هیجانی که در بازی های گروهی است در بازی فردی پیدا نمی شود.

وی می افزاید: برای اینکه بتوانم گروهی بازی کنم حتی دو کامپیوتر را در خانه شبکه کردم اما باز به هیجان و جذابیت بازی در گیم نت نمی رسید و سرعت بازی هم در خانه بسیار پایین بود. حالا حدود ۵ سال است که بیشتر بازی ها را در گیم نت انجام می دهم و در بعضی بازی ها مثل "Counter Strik"،" delta force"، " prince of Persia " تبحر بیشتری دارم...

جالب است اگر از همین نوجوان متبحر در خصوص محتوای بازی ها بپرسید چیز درستی نمی دانند جز قدرت، سرعت و یا خشونت. اما اگر کمی خود این بازی ها را زیر و رو کنید نکات قابل تاملی به دست می آید؛ مثلا بازی "delta force" که کلی طرفدار دارد یک بازی است که در آن تروریست ها به زبان ایرانی ها حرف می زنند و نیروهایی که باید در این بازی کشته شوند تداعی گر نیروهای ایرانی است! همین داستان هم در بازی "Counter Strike" که پرطرفدارترین بازی تحت شبکه در دنیا محسوب می‌شود و بازی های آن المپیک هم دارد تکرار می شود یعنی مسلمانان تروریست محسوب می شوند.

علاوه بر این بازی ها برخی دیگر از بازی ها وجود دارند که کلا کاربر را از زندگی واقعی ساقط می کنند و او را هل می دهند در دنیای مجاز تا در دنیای مجاز به ایده ال هایش! برسد به عنوان مثال بازی کامپیوتری "گرند تفت اوتو" یک هفته پس از ورود به بازار بازی‌های کامپیوتری، پانصد میلیون دلار فروش داشت چرا که در این بازی کاربر امکان سرقت، قتل، دزدی و خشونت فیزیکی داشت. همچنین در بازی "..."، کاربرها نه تنها می‌توانند سراغ روسپی‌ها بروند و با پرداخت لیندن(واحد پول این جهان خیالی) رابطه‌ی جنسی با آنها داشته باشند، که حتی می‌توانند سکس با کودک را تجربه کنند!

به‌نظر حدف گیم نت ها از دنیای نوجوان و جوان ایرانی غیر ممکن است. بحث مجوز و پروانه کسب را هم خیلی نمی توان به عنوان یک عامل بازدارنده به حساب آورد. نظارت و سرکشی و... را هم می توان به راحتی ‍ پشت سر گذاشت. تنها راه، ورود بازی های مفید و طبقه بندی شده و البته ایرانی می ماند که در چند سال گذشته قدم های خوبی در این زمینه برداشته شده است. اما به‌نظر می رسد موفقیت چندانی نداشته است که اگر موفق بود در گیم نت های ایرانی به‌جای بازی های غربی با محوریت ترور و کشت و کشتار بازی های "گرشاسب" و " میرمهنا" محبوبِ دلِ جوان و نوجوان ایرانی بود...

[7parsa4]

(۱۳/تیر/۹۰ ۱۴:۰۲)Grace Dies نوشته است:  گیم نت ها دارای فضای متحدانه و شادی آور برای تمام سنین اند.
پسرها دور هم جمع میشوند و بهم کمک میکنند ، شوخی میکنند و روحیه آنان متاثر فضای شاد آن می شود . گیم نت تنها جاییست که ما بخاطر خنده ها و شوخی هایمان مواخذه نمیشویم.
گیم نت ها بر اساس سلیقه و نیاز بچه ها تشکیل میشوند.دارای روشنایی و فضای باز و بدون مزاحمت افراد.

توی جامعه یک جا رو مثال بزنید که روزانه پسر ها ایضا دخترها (جدا جدا فکر بد نکنید) دور هم جمع بشن با هم صحبت کنند شاد باشند و بهایی ندن و مواخذه نشن.

متحداااااانه !
بنده خدا چه اتحادی ؟ این یکی میخواد دائم حواس اون یکی رو پرت کنه که خودش برنده شه ، اون یکی فحش ناموسی به این میده که عقده باخت هاش خالی شه
کجا بهم کمک میکنند ؟ روحیشون خراب تر میشه که شاد تر نمیشه من خودم بعد از امتحاناتم با پنج شیش تا از رفیقام میرفتیم گیم نت و دو گروه میشدیم یه بار که گروه ما برنده میشد تا 7 8 ساعت اون یکی گروه مسخره میکردیم و دستشون مینداختیم یه بار هم که اونا برنده میشدن متلک بارمون میکردند شکر خدا امتحاناتمون تموم شد و الا الان شاید روبروی هم وایمستادیم و دعوا میکردیم

شما یه جا میخوای ؟ من صد جا بهت معرفی میکنم :
1 - زنگ تفریح توی مدرسه و یا حتی توی دانشگاه
2- بعد از نماز جماعت بیرون مسجد
3 - پارک ها و فضای سبز
......
بسه یا بازم بگم؟
بعدم شما که میری گیم نت مگه پول نمیدی که میگی یه جایی که بهایی ندن؟

[Unname28]

این دیگه به خود طرف که داره بازی میکنه بستگی داره نه گیم نت! کسی که فحش ناموسی میده بیرون از گیم نت هم میده. خودم دیدم که صاحب های گیم نت چطور با کسانی که فحش میدهند برخورد میکنند.
من خودم هزاران بار از خانه یا گیم نت با دوستانم بازی کردم و هیچ وقت به خاطر بازی دعوای مان نشده چون همه میدونستیم این یه بازیه و واقعیت نداره

[نجف آبادی]

unname28عزیز
این مساله پرخاشگری بیشتر از توی همین گیم نت باب شده.کسی که میره توی پارک می فهمه که کنارش خانواده هست به خاطر همین چیزی نمیگه اما توی گیم نت کسی که اولین فحش رو بده مساله شروع میشه
بحث اینه که گیم نت از یه جای تفریحی در اومده شده اون چیزی که حالا هست.

[antiKabbalah]

من خودم تو همین گیم نت ها وول خوردم، اکثر بازی هایی که در گیم نت ها بازی می شه مزیتش تحت شبکه بودن این بازی هاست نه صحنه های گرافیکی و ترسناکی که نظیرش در عکسی که شما گذاشتید دیده می شه، مثل بازی های کانتر، وار کرفت، جنرالز و ... که به نظر من همه این بازی ها به پرورش فکر و کار گروهی کمک می کنن، البته بعضی از گیم نت ها واقعا محیط خوبی ندارند، که البته اگه خود آدم خورده شیشه نداشته باشه باز هم براش مشکلی ایجاد نمی شه...

کلا نسبت به خیلی از تفریحات جوانان امروزی، به نظر من تفریح سالمی به حساب میاد.

[mohamad]

سلام
بنده آقایی را می شناسم که صاحب یک گیم نت بزرگ است و سابقه کارش به زمان آتاری و قارچ خور بر می گردد.
از ظاهر ایشون و دکور مغازه پیداست که فردی مذهبی و معتقد است
همچنین با حضورش جو گیم نت کامل پاستوریزه شده و بچه ها بخاطر احترام به ایشان به یکدیگر نیز احترام می گذارند

حال بپردازیم به بازی ها:
اکثر بازیها خشن و مبتذل می باشند ولی بازیهایی رایج در گیم نت های مملک ما از این دسته نیستند.
مثلا بازی Counter ، واقعا یک بازی در سطح گلابی است ولی کلی طرفدار دارد

به نظر من محیط گیم نت ها در کشور ما فقط به خاطر عملکرد بد مدیران آن، بد می شود در صورتی که با مدیریت درست حتی می توان آن را به مراکز فرهنگی نیز متصل کرد.

[معمار آزاد]

متاسفانه بعلت این که بیشتر نوجون ها و جوون ها میرن گیم نت بعضی ها اونجا مواد مخدر و روان گردان میفروشن!!

[seyyedi]

دوستان سلام
قدیما مکتب و مدرسه توی مسجد بود
حالا مسجد تبدیل شده به یه اتاق نمور کنج مدرسه که هر روز به اجبار مدیر بچه باید بره توش نماز بخونه
خوب طبیعیه که با تغییرات موجود و هجوم فرهنگی نتیجه همین بشه
استراتژی آموزشی هیچ نگاه پرورشی دقیق و هدفمندی نداره
اگه این استراتژی تغییر کنه و سیاست مدار سیاستش رو بر این پایه بریزه و مردم با این استراتژی همراه بشن اون وقت جای امید هست

علی علی

[Unname28]

ببینید ما نمیتونیم به کسایی که به گیم نت میروند بگی بیان برن مسجد چون این دوتا جا هیچ شباهتی با هم ندارند.
کسی که گیم نت میره به خاطر هیجانی که در حین بازی بهش دست میده میره برای همین توجه کمتری به گرافیک بازی میشه چون مردم بیشتر به هیجان بازی توجه میکنند تا گرافیک اون بازی

[امیر گیمر]

باید برای پیشرفت الگو فنی بازی ها در نظر گرفت در گرافیک وگیم پلی وصدا گزاری نه تقلید انجین که استفاده میکنند .مثلا گرشاسب از خداجنگ برگرفته شده است.

[Neshane.info]

سلام ، البته می گن گرشاسب (رسما خودشون گفتن به نظرم) از روی شاهزاده ایرانی ساختن.
بگزریم ...
اگر قراره اتفاقی بیافته باید تو ساخت بازی باشه چون به جوون وقتی می گی نرو سراغ شاهزاده ایرانی ، یا assasin یا هر چیز دیگه باید در عوضش بگی برو سراغ فلان بازی مهیج .
اول قدم ساخت بازی های فوق العاده مهیج هست که البته باید جریان بازی منافاتی با ارزش های جامعه اسلامی نداشته باشه.
صنعت بازی ایران خدا رو شکر چند وقتی هست خوب راه افتاده هر چند بازی های ساخت ایران اکثرا (90 درصد) در ساختشون از انجین ها استفاده میشه ، اما به هر حال از نظر تکنولوژی شروع خوبی هست اما از نظر محتوا باید روش خیلی کار بشه.
ما خیلی افسانه و اسطوره داریم که شاید هیچ ملتی این ها رو نداشته باشه ، کاش در آینده شاهد ساخت افسانه های خودمون باشیم نه کپی هایی از بازی های دیگه ...
البته نیاز به زمان و فرهنگ سازی داره.