از روز قیامت چه خبر؟

[علی 110]

مرد در سايه صدقه‏اش باشد تا حكم كردن ميان مردمان در روز قيامت فرارسد، چون خداى تعالى خلق را برانگيزاند، گناهكاران را در تاريكى ميبرند، نيكوكاران را ندا می كنند: باز ايستيد تا ما نيز بنور شما بيائيم، جواب دهند كه: ما اين نور را از دنيا آورديم و شما را از اين نور سودى نباشد؛ باز گرديد و از دنيا بياريد، پس خداى تعالى جمله را برهنه و گرسنه در عرصات نگاه دارد، و از هول و هيبت و عظمت آن روز مرد نداند كه مرد است، و زن نداند كه زنست، و از گرماى قيامت آدمی تا بگردن در عرق باشد و ميجوشد ... ، دلها بر گلو آمده و چشم از هم باز كرده و خيره بمانده و كس را توان آن نباشد كه سخنی گوید، هر كه نيكى كرده باشد در این حال عَمَلش بفريادش میرسد، پس خداى تعالى ميان خلق حكم كند و هر يكى بيكى درآويزد و دعوى بر ديگرى كند، يكى گويد: بچه جرم خون من بريختى؟- ديگرى گويد: چرا بر من ظلم كردى و حقّ من ببردى؟- و ديگرى گويد: چرا بر من بهتان نهادى و بدان چه خداى تعالى مرا داده بود چرا غيبت كردى؟ و من بخويشتن مشغول بودم چرا سخن ناپسنديده درباره من گفتى؟
برين گونه هر يكى بخصمى ديگرى برخاسته باشد و مادر از فرزند و شوهر از زن و برادر از برادر و دوست از دوست ميگريزد و رو ميگرداند قال اللَّه تعالى: يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ* وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ* وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ* لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ. و خداى تعالى خلایق را از هر وجهى ميپرسد :

بعضى را گويد: شما راصحّت دادم چرا نماز نكرديد؟ و زندگانى دادم، بهرزه و بيهوده بسر آورديد؟ و عمر را بباد برداديد، و معصيت همى كرديد و از خلق پوشيده ميداشتيد، و از ايشان شرم ميداشتيد و من ميديدم و از من شرم نداشتيد، و شما را توانگرى دادم تا با مستمندان مواسات كنيد بر ايشان تكبّر كرديد و حقير داشتيد و حقّ ايشان باز گرفتيد و در معصيت بكار برديد، و شما را بينائى دادم تا بصنع من نگريد شما بحرام نگريستيد، و شما را شنوائى دادم تا [در كار] آواز قرآن خواندن و وعظ شنيدن كنيد شما گوش با سرود كرديد و نوحه را پيشه ساختيد، و شما را زبان دادم تا ذكر و تسبيح من كنيد؛ شما دروغ و فحش گفتيد و زبان در مردم كشيديد و سخن چينى كرديد، و شما را كتاب و شرع فرستادم و صلاح از فساد و حرام از حلال را تبیین كردم و از اين روز شما را آگاه كردم؛ شما پشت بر كتاب من كرديد و بحرام و حلال باك نكرديد و ازين روز ياد نكرديد، بجلال قدرم كه قدم فرا پيش ننهيد تا حجّت نياريد،

راستش ترسیدم ادامشو براتون بیارم. خدا آخر و عاقبت هممونو ختمِ به خیر کنه...
راستی امید به رحمت خدا هم سر جاش هست اما حدیث داریم که کسی واقعاً به رحمت خدا امید داره که به همون نسبت هم از معصیت کردنش میترسه!!!!
ان شاالله مطلبی هم در باب رحمت خدا در روز قیامت خدمت دوستان عرض خواهم کرد اما همونطور که دیدید محور این بلایا و مصیبت ها حق الناس است
و خداوند عادل در حق الناس با کسی شوخی نداره و حق مظلوم و ذی حق رو خواهد ستاند
اولین قطره خون شهید تمام حق الله رو پاک میکنه اما حق الناس....
یا علی .... التماس دعای فراوااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان...

شهاب الأخبار با ترجمه متن 33 الباب الاول

[فدک زهرا]

بسم الله

سلام

با مرگ هر کسی در واقع یه جورایی قیامت اون به پا میشه، چون قیامت یعنی تمام شدن فرصت ها و این همون پایان زندگیه با اختیار ماست ...... خود مرگ به نظر من ترسی نداره این تموم شدن فرصتهای آدمه که مرگ رو ترسناک میکنه .... گاهی وقتا وقتی آیات قرآن رو میخونم از ته دلم آرزو میکنم که ای کاش خدا من رو خلق نکرده بود ...... من آدم ضعیفی هستم.... خیلی خواستم که خودم رو درست کنم اما نتونستم و بلافاصله زدم تو خاکی، اونم چه جور زدنی ....... من موندم خدا چه جور میخواد با من تا بکنه !! اگه فقط با یه سکوت بهم نگا کنه برا شرمندگی و مرگ من کافیه .... دیگه کار به این توصیفات از قیامت نمیرسه ..... کاش اصلا نبودم ........
شمارو به خدا برا بنده شدن منم دعا بکنید ........

[یا ثارالله]

بسم الله الرحمن الرحیم

بخشهایی از دعای ابو حمزه ثمالی:



فَلاَ تُحْرِقْنِی بِالنَّارِ وَ أَنْتَ مَوْضِعُ أَمَلِی



امید من!

مرا در آتش نسوزان...

-------------------------------------------------
ولا تُسکِنّی الهاویة فإنّک قرّة عینی


عزیز دلم!

مرا به جهنم مبر...

[سیمرغ]

به نام الله




إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ(الواقعة/1)
هنگامي که واقعه عظيم (قيامت) واقع شود،

لَيسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ(الواقعة/2)
هيچ کس نمي‌تواند آن را انکار کند!

خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ(الواقعة/3)
(اين واقعه) گروهي را پايين مي‌آورد و گروهي را بالا مي‌برد!

إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا(الواقعة/4)
در آن هنگام که زمين بشدت به لرزه درمي‌آيد،

وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا(الواقعة/5)
و کوه‌ها در هم کوبيده مي‌شود،

فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا(الواقعة/6)
و بصورت غبار پراکنده درمي‌آيد،

وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً(الواقعة/7)
و شما سه گروه خواهيد بود!

فَأَصْحَابُ الْمَيمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيمَنَةِ(الواقعة/8)
(نخست) سعادتمندان و خجستگان (هستند)؛ چه سعادتمندان و خجستگاني!

وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ(الواقعة/9)
گروه ديگر شقاوتمندان و تیره بختان اند، چه شقاوتمندان و تیره بختانی!

وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ(الواقعة/10)
و (سومين گروه) پيشگامان پيشگامند،

و

لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِيقَاتِ يوْمٍ مَعْلُومٍ(الواقعة/50)
همگي در موعد روز معيني گردآوري مي‌شوند،

واقعه

[سیمرغ]

به نام الله


يسْأَلُ أَيانَ يوْمُ الْقِيامَةِ(القيامة/6)
(از اين رو) مي‌پرسد: «قيامت کي خواهد بود»!

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ(القيامة/7)
(بگو در آن هنگام که چشمها از شدت وحشت به گردش درآيد،

وَخَسَفَ الْقَمَرُ(القيامة/8)
و ماه بي‌نور گردد،

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ(القيامة/9)
و خورشيد و ماه يک جا جمع شوند،

يقُولُ الْإِنْسَانُ يوْمَئِذٍ أَينَ الْمَفَرُّ(القيامة/10)
آن روز انسان مي‌گويد: «راه فرار کجاست؟!»

كَلَّا لَا وَزَرَ(القيامة/11)
هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهي وجود ندارد!

إِلَى رَبِّكَ يوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ(القيامة/12)
آن روز قرارگاه نهايي تنها بسوي پروردگار تو است؛

ينَبَّأُ الْإِنْسَانُ يوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ(القيامة/13)
و در آن روز انسان را از تمام کارهايي که از پيش يا پس فرستاده آگاه مي‌کنند!

وُجُوهٌ يوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ(القيامة/22)
(آري) در آن روز صورتهايي شاداب و مسرور است،

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ(القيامة/23)
و به پروردگارش مي‌نگرد!

وَوُجُوهٌ يوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ(القيامة/24)
و در آن روز صورتهايي عبوس و در هم کشيده است،

تَظُنُّ أَنْ يفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ(القيامة/25)
زيرا مي‌داند عذابي در پيش دارد که پشت را در هم مي‌شکند!

إِلَى رَبِّكَ يوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ(القيامة/30)
(آري) در آن روز مسير همه بسوي (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!

قیامت

[سیمرغ]

به نام الله


بطور قطع رستاخيز خواهد آمد! مي‌خواهم آن را پنهان کنم، تا هر کس در برابر سعي و کوشش خود، جزا داده شود! طه ـ 15

همان روزي که در «صور» دميده مي‌شود؛ و مجرمان را با بدنهاي کبود، در آن روز جمع مي‌کنيم! ـ 102

آنها آهسته با هم گفتگو مي‌کنند؛ (بعضي مي‌گويند شما فقط ده (شبانه روز در عالم برزخ) توقف کرديد! (و نمي‌دانند چقدر طولاني بوده است!) ـ 103

ما به آنچه آنها مي‌گويند آگاهتريم، هنگامي که نيکوروش‌ترين آنها مي‌گويد: «شما تنها يک روز درنگ کرديد!» ـ 104

و از تو درباره کوه‌ها سؤال مي‌کنند؛ بگو: «پروردگارم آنها را (متلاشي کرده) برباد مي‌دهد! ـ 105

سپس زمين را صاف و هموار و بي‌آب و گياه رها مي‌سازد... ـ 106

به گونه‌اي که در آن، هيچ پستي و بلندي نمي‌بيني!» ـ 107

در آن روز، همه از دعوت کننده الهي پيروي نموده، و قدرت بر مخالفت او نخواهند داشت (و همگي از قبرها برمي‌خيزند)؛ و همه صداها در برابر (عظمت) خداوند رحمان، خاضع مي‌شود؛ و جز صداي آهسته چيزي نمي‌شنوي! ـ 108

در آن روز، شفاعت هيچ کس سودي نمي‌بخشد، جز کسي که خداوند رحمان به او اجازه داده، و به گفتار او راضي است. ـ 109

آنچه را پيش رو دارند، و آنچه را (در دنيا) پشت سرگذاشته‌اند مي‌داند؛ ولي آنها به (علم) او احاطه ندارند! ـ 110

و (در آن روز) همه چهره‌ها در برابر خداوند حي قيوم، خاضع مي‌شود؛ و مأيوس (و زيانکار) است آن که بار ستمي بر دوش دارد! ـ 111

(اما) آن کس که کارهاي شايسته انجام دهد، در حالي که مؤمن باشد، نه از ظلمي مي‌ترسد، و نه از نقصان حقش. ـ 112

و اين گونه آن را قرآني عربي [= فصيح و گويا] نازل کرديم، و انواع وعيدها (و انذارها) را در آن بازگو نموديم، شايد تقوا پيشه کنند؛ يا براي آنان تذکري پديد آورد! ـ 113

و هر کس از ياد من روي گردان شود، زندگي (سخت و) تنگي خواهد داشت؛ و روز قيامت، او را نابينا محشور مي‌کنيم!» ـ 124

مي‌گويد: «پروردگارا! چرا نابينا محشورم کردي؟! من که بينا بودم!» ـ 125

مي‌فرمايد: «آن گونه که آيات من براي تو آمد، و تو آنها را فراموش کردي؛ امروز نيز تو فراموش خواهي شد!» ـ 126

طه

[سیمرغ]

به نام الله


و روزي را به خاطر بياور که کوه‌ها را به حرکت درآوريم؛ و زمين را آشکار (و مسطح) مي‌بيني؛ و همه آنان [= انسانها] را برمي‌انگيزيم، و احدي از ايشان را فروگذار نخواهيم کرد! کهف/47

آنها همه در يک صف به (پيشگاه) پروردگارت عرضه مي‌شوند؛ (و به آنان گفته مي‌شود همگي نزد ما آمديد، همان گونه که نخستين بار شما را آفريديم! اما شما گمان مي‌کرديد ما هرگز موعدي برايتان قرار نخواهيم داد! کهف/48

و کتاب [= کتابي که نامه اعمال همه انسانهاست‌] در آن جا گذارده مي‌شود، پس گنهکاران را مي‌بيني که از آنچه در آن است، ترسان و هراسانند؛ و مي‌گويند: «اي واي بر ما! اين چه کتابي است که هيچ عمل کوچک و بزرگي را فرونگذاشته مگر اينکه آن را به شمار آورده است؟! و (اين در حالي است که) همه اعمال خود را حاضر مي‌بينند؛ و پروردگارت به هيچ کس ستم نمي‌کند. کهف/49

به خاطر بياوريد روزي را که (خداوند) مي‌گويد: «همتاياني را که براي من مي‌پنداشتيد، بخوانيد (تا به کمک شما بشتابند!)» ولي هر چه آنها را مي‌خوانند،جوابشان نمي‌دهند؛ و در ميان اين دو گروه، کانون هلاکتي قرارداده‌ايم! کهف/52

و گنهکاران، آتش (دوزخ) را مي‌بينند؛ و يقين مي‌کنند که با آن درمي‌آميزند،و هيچ گونه راه گريزي از آن نخواهند يافت. کهف/53

و در آن روز (که جهان پايان مي‌گيرد)، ما آنان را چنان رها مي‌کنيم که درهم موج مي‌زنند؛ و در صور [= شيپور] دميده مي‌شود؛ و ما همه را جمع مي‌کنيم! کهف/99

کهف

[سیمرغ]

(ق/20)
و در «صور» دميده مي‌شود؛ آن روز، روز تحقق وعده وحشتناک است!

(ق/22)
(به او خطاب مي‌شود تو از اين صحنه (و دادگاه بزرگ) غافل بودي و ما پرده را از چشم تو کنار زديم، و امروز چشمت کاملا تيزبين است!

(ق/30)
(به خاطر بياوريد) روزي را که به جهنم مي‌گوييم: «آيا پر شده‌اي؟» و او مي‌گويد: «آيا افزون بر اين هم هست؟!»

(ق/31)
(در آن روز) بهشت را به پرهيزگاران نزديک مي‌کنند، و فاصله‌اي از آنان ندارد!

(ق/32)
اين چيزي است که به شما وعده داده مي‌شود، و براي کساني است که بسوي خدا بازمي‌گردند و پيمانها و احکام او را حفظ مي‌کنند،

(ق/33)
آن کس که از خداوند رحمان در نهان بترسد و با قلبي پرانابه در محضر او حاضر شود!

(ق/34)
(به آنان گفته مي‌شود بسلامت وارد بهشت شويد، امروز روز جاودانگي است!

(ق/41)
و گوش فرا ده و منتظر روزي باش که منادي از مکاني نزديک ندا مي‌دهد،

(ق/42)
روزي که همگان صيحه رستاخيز را بحق مي‌شنوند؛ آن روز، روز خروج (از قبرها) است!

(ق/44)
روزي که زمين به سرعت از روي آنها شکافته مي‌شود و (از قبرها) خارج مي‌گردند؛ و اين جمع کردن براي ما آسان است!

(ق/45)
ما به آنچه آنها مي‌گويند آگاهتريم، و تو مأمور به اجبار آنها (به ايمان) نيستي؛ پس بوسيله قرآن، کساني را که از عذاب من مي‌ترسند متذکر ساز (وظيفه تو همين است)!

ق