در محضر مولا علی (سیری در معارف نهج البلاغه)&

[mohammad790]

بسم الله

بهترين اعمال

عن اميرالمؤمنين (عليه السلام):
«عَلَّمَ اَصْحابَهُ فى مَجْلِس واحِد اَرْبَعَمِأَةِ باب مِمّا يَصْلَحُ لِلْمُؤْمِنِ فى دينِه وَ دُنْياهُ، ... قالَ: انْتَظِرُوا الْفَرَجَ وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللهِ، فَاِنَّ اَحَبَّ الاَْعْمالِ اِلى اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ اِنْتِظارُ الْفَرَجِ»;

«حضرت على (عليه السلام) در يك جلسه چهارصد موضوع به يارانش تعليم داد كه براى دين و دنياى آن ها مفيد بود (يكى از آن موضوعات اين بود): منتظر فرج باشيد و از رحمت الهى مأيوس نشويد، چون محبوب ترين اعمال در نزد خداوند متعال انتظار فرج است.
بحارالانوار، جلد 10، صفحه 94.

شرح و تفسير

منظور از كلمه «الفرج» چيست؟

در اين جا دو احتمال وجود دارد:
1ـ «ال» در «الفرج» الف و لام جنس است، يعنى همواره در مشكلات و سختى ها اميدوار به يافتن راه حل و گشايشى باشيد و هيچ گاه از رحمت الهى نااميد نشويد; زيرا رحمت الهى پايان ناپذير و نامتناهى است. دنيا همواره فراز و نشيب داشته و امّت هاى مختلف نيز مشكلات و مصائب گوناگونى داشته اند، و گاه شياطين و فرمانروايان ظالم عرصه را بر مردم تنگ مى كردند و لشكر ايمان تضعيف مى شد، به گونه اى كه گاه مشكلات نفس گير مى شد، ولى هيچ گاه مؤمنان از رحمت الهى مأيوس نمى شدند.

به عنوان مثال در جنگ احزاب آن قدر عرصه بر مسلمانان تنگ شد كه به تعبير قرآن «مى خواست سينه ها از گلوها خارج شود!» و به تعبير ما «كارد به استخوان رسيده بود» سوره احزاب، آيه 10، ولى مسلمانان باز هم به حل مشكلات و انتظار رفع ناملايمات اميد داشتند و اين انتظار به ثمر نشست و خداوند به وسيله باد تمام بساط كفّار را در هم ريخت.

بنابراين اگر مشكلاتى براى جامعه، جوانان، نواميس مسلمانان و مانند آن پيش مى آيد، نبايد خود را ببازيم و از رحمت حق مأيوس گرديم، او كه رحمتش عام است و شامل كسانى كه حتّى او را نمى خوانند و نمى شناسند(اين مطلب در دعاى معروف ماه رجب، كه بعد از نمازهاى واجب و مستحبّ خوانده مى شود، آمده است.) مى شود، چطور شامل حال ما نمى شود؟!

2ـ اين واژه معناى معهودى دارد، يعنى منتظر فرج مخصوص، كه همه شيعيان و مسلمانان در انتظار آن هستند باشيد; به تعبير ديگر اين روايت به ما توصيه مى كند كه منتظر قيام حضرت مهدى (عليه السلام) باشيم. طبق احتمال دوم معناى جمله «احب الاعمال» اين است كه انتظار فرج از نماز، روزه، حجّ، جهاد، امر به معروف و نهى از منكر، و خلاصه از همه اعمال بهتر است و هيچ عملى به ارزش انتظار فرج نمى رسد.
اين مضمون در روايات ديگر نيز ديده مى شود; در برخى از روايات از انتظار فرج به «افضل اعمال امتى» و در برخى روايات به «افضل العبادة» و در روايات ديگر به «افضل عبادة المؤمن» تعبير شده است، مشروح اين روايات را در ميزان الحكمة، باب 240 مطالعه فرماييد.

سؤال: انتظار فرج يك حالت باطنى و درونى است، بنابراين همه مى توانند ادّعا كنند كه منتظر هستند، آيا صرف اين حالت درونى، كه كار سختى هم نيست، افضل الاعمال است؟ و حتّى از جهاد با آن همه

مشكلات و سختى ها، كه جان انسان در خطر مى افتد، برتر است؟ آيا چنين انسانى مانند كسى است كه خون خود را در راه خدا اهداء مى كند؟

پاسخ: انتظار چند گونه است:

1ـ انتظار دروغين كه همراه با هيچ گونه آمادگى نيست و فقط با حركت زبان است.

2ـ انتظار راستين كه آميخته با آمادگى هايى مى باشد كه اين خود درجاتى دارد. همانند نيروهاى نظامى كه وقتى به آن ها آماده باش مى دهند گاه در آماده باش 50%، و گاه در آماده باش 70%، و گاه در آماده باش كامل 100%، به سر مى برند.

برخى از منتظرين آمادگى ناقصى دارند، برخى ديگر آمادگى نسبتاً كاملى دارند و گروهى نيز آمادگى 100% و كامل دارند. كدام يك از اين منتظرين مشمول أحبُّ الاعمال هستند؟

بدون شك كسانى كه آمادگى كامل دارند به اين مقام رفيع و بلند نائل مى شوند; نه هر كسى كه مدّعى انتظار باشد. مگر مى شود ما منتظر ميهمانى بس عزيز و عاليقدر باشيم و عمرى را در انتظار مَقدم او به سر بريم، ولى حتّى ابتدايى ترين اسباب و وسايل پذيرايى را فراهم نكرده باشيم؟ اگر چنين شخصى مدّعى انتظار باشد، در حالى كه هيچ آمادگى ندارد، مردم در عقل او شك مى كنند!

از سوى ديگر انتظار أشكال گوناگون دارد; انتظار شخصى كه منتظر يك ميهمان است، با انتظار كسى كه منتظر صد ميهمان مى باشد متفاوت است، انتظار يك شخص عادى با انتظار امامى كه برترين انسان روى زمين است و براى برپايى حكومت جهانى و گسترش عدالت و قسط مى آيد بسيار متفاوت است. اگر أشكال مختلف انتظار فرج را بررسى كنيم اعتراف خواهيم كرد كه اين انتظار، بزرگ ترين، با شكوه ترين و پرارزش ترين انتظار در طول تاريخ بشريّت است!

ولى آنچه مهمّ است اين كه: آيا اعمال ما نشانگر اين انتظار هست؟ ما بايد جايگاه خود را در حكومت جهانى مهدى (عليه السلام) از هم اكنون مشخّص كنيم! آيا از كسانى خواهيم بود كه در خطّ مقدم جبهه خواهيم بود؟ يعنى آن قدر شجاعت، شهامت، آگاهى، تقوى، ايمان، و استقامت داريم كه در اين صف قرار گيريم؟ يا از كسانى خواهيم بود كه در پشت جبهه يار و ياور رزمندگان خواهيم بود؟ يا از كسانى خواهيم بود كه نه در خط مقدّم قرار خواهيم گرفت و نه در پشت جبهه يار و ياور آن ها خواهيم بود، بلكه (خداى ناكرده) فقط و فقط به فكر دنياى خود خواهيم بود؟ يا (نعوذ بالله) در جبهه مخالف و رو در روى امام زمان قرار خواهيم گرفت!؟

عجبا! كسى كه مدعى انتظار منتظَر بود حالا در صف مخالف قرار مى گيرد و با شمشير آقا كشته مى شود! چنين انسانى در حقيقت با خواندن دعاى فرج، دعاى تعجيل مرگ خود را مى خوانده است؟!

با اين توضيحات، انتظار واقعى مى تواند يك مكتب و دانشگاه خودسازى باشد.

نقش انتظار فرج در زندگى ما

قال على (عليه السلام):

«اَلْمُنْتَظِرُ لاَِمْرِنا كَالْمُتَشَحِطِّ بِدَمِه فى سَبيلِ اللهِ»;

«كسى كه در انتظار ظهور ما باشد مانند كسى است كه در ميدان جهاد به خون آغشته است»(1).
بحار الانوار، جلد 10، صفحه 104.

شرح و تفسير

دو تفسير براى اين روايت مى توان ذكر كرد; كه منافاتى با يكديگر ندارد.

1ـ منتظران ظهور اعمالى انجام مى دهند كه نتيجه اش با نتيجه جهاد در راه خداوند يكى است; همان گونه كه حضرت على (عليه السلام)مى فرمايد: «جهاد باعث عظمت و علوّ و سربلندى دين و نصرت حق و عدالت مى شود»(نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره 252.). نتيجه انتظار منتظران واقعى نيز همين امور است، انتظارى كه در پرتو آن خودسازى و اجراى احكام اسلام و رسانيدن نداى دين با استفاده از قلم و بيان و تمام وسايل روز به اقصى نقاط عالم تحقّق يابد.

سؤال: ما چگونه منتظرانى هستيم؟

پاسخ:
برخى از منتظران فقط با تكرار اين جمله «آقا! در ظهورت شتاب كن»، خود را منتظر مى دانند!

برخى ديگر، انتظار را فقط در خواندن دعاى «ندبه» و زيارت «آل ياسين» و مانند آن خلاصه كرده اند.

برخى علاوه بر اين، به مسجد مقدّس جمكران نيز مشرّف مى شوند، و همين را كافى مى دانند!

اين گونه تفسيرها از انتظار سبب مى شود كه وقتى چنين روايات پرمعنايى را مى بينيم تعجّب مى كنيم و از خود مى پرسيم: «كه چطور ثواب يك دعا، با تلاش مجاهدى كه در خون خود غلطيده برابر است؟!». امّا اگر انتظار را به آماده سازى مردم سراسر جهان براى ظهور آن حضرت تفسير كنيم، انتظار معادل جهاد بلكه گاهى ابعاد گسترده تر دارد!

2ـ بُعد بيرونى انتظار همان تفسير اوّل بود; امّا بُعد درونى انتظار جهاد با نفس است، ما بايد خود را بسازيم و آماده كنيم. چون او مجرى عدالت است، من اگر ظالم باشم چگونه مى توانم منتظر ظهور او باشم. او طيّب و طاهر است، من اگر آلوده باشم چگونه مدعى انتظار اويم و ... . بنابراين انتظار واقعى در صورتى تحقّق مى يابد كه جهاد با نفس را انجام دهيم و چنان ساخته شويم كه لايق سربازى آن حضرت گرديم. روشن است كه جهاد با نفس به مراتب سخت تر از جهاد با دشمن است، به همين جهت حضرت رسول (صلى الله عليه وآله) در آن حديث مشهور خطاب به مسلمانانى كه از جنگى سخت برگشته بودند فرمود: «مَرْحَباً بِقَوْم قَضَوْا اَلْجِهادَ الاَْصْغَرَ وَ بَقِىَ عَلَيْهِمُ الْجِهادُ الاَْكْبَرَ، قالُوا: وَ مَا الْجِهادُ الاَْكْبَرُ؟ قالَ: اَلْجِهادُ مَعَ النَّفْسِ».
ميزان الحكمة، باب 586، حديث 2741، (جلد 2، صفحه 140).

نتيجه اين كه انتظار بايد در بعد درونى و بيرونى آن براى مردم تفسير شود تا به صورت بى محتوى در نيايد و در محدوده دعا خلاصه نشود. اگر ما در انتظار مهمان محترمى باشيم، چه مى كنيم؟ هم خود را تميز مى كنيم و هم خانه تكانى مى نماييم. آيا منتظران امام زمان ـ عجل الله فرجه ـ نبايد خانه تكانى كنند؟!.

یا الله

[mohammad790]

بسم الله

نمیدونم در مقدمه این مطلبی که قرار میدم چی بنویسم ولی این تکه از نهج البلاغه به دلم نشست:


بخش هایی از خطبه 154

و به دریاهای فتنه در شدند و بدعتها را گرفتند و سنتها را وانهادند.مومنان به گوشه ای رفتند و گمراهان دروغ زن به زبان آمدند و سخن گفتند.

ما خاصگان و یاران و گنجوران نبوت و در های رسالتیم. در خانه ها جز از درهای آن نتوان درشد، و آنکه جز از در به خانه درآمد به دزدی سمر شد.



بخشی از خطبه ی 156

در احوالات دوران فتنه
رسول خدا گفت: ای علی امت من پس از من به زودی دچار فتنه گردند و بعد از من مردم به مالهای خود فریفته شوند و به دین خویش بر خدا منت نهند


. رحمت پروردگار آرزو کنند و از سطوت او ایمن زیند. حرام خدا را حلال شمارند، با شبهت های دروغ و هوسهایی که به غفلت در سر دارند. می را نبیذ گویند و حلال پندارند. حرام را هدیّت خوانند ورا ربا را معاملت دانند


.


گفتمای رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آن زمان آن مردم را در چه پایه نشانم؟ از دین برگشتگان یا فریفتگان؟ فرمود فریفتگان.



یا الله

[mohammad790]

بسم الله

خوارج

حضرت امیر (علیه السلام) در نهج البلاغه جملات زیبایی در باره خوارج می فرمایند...

خب خوارج خیلی خشک مذهب بودند... و خیلی هم جاهل بودند... یک مشت آدم مقدس مآب که هیچ بدرد نمیخورند... همان ابن ملجم ملعون (لعنت الله علیه) بسیار متعبد بوده.. پیشانی اش از اثر سجده پینه بسته بود... ولی مفت نمی ارزد... میگوید وقتی ابن ملجم را بعد از ضربت زدن به نزد حضرت امیر (علیه السلام) می آورند و با خشونت با حضرت سخن میگوید. میگوید: علی! من آن شمشیر را که خریدم با خدای خودم پیمان بستم که با این شمشیر بدترین خلق خدا کشته شود. و همیشه از خدا خواسته ام با این شمشیر بدترین خلق خود را بکشد. حضرت فرمودند: اتفاقا این دعای تو مستجاب شده است چون خودت را با همین شمشیر خواهند کشت!


یک ماجرای دیگر هم از خوارج بگم بعد بریم سر کلام زیبای حضرت:
وقتی سپاه امیر المومنین(علیه السلام) و خوارج در کنار هم اردو زدند... حضرت ابن عباس را فرستاد تا برود و با آنها صحبت کند.
ابن عباس برمیگردد و میگوید: پیشانیهایی دیدم پینه بسته؛، از کثرت عبادت ، کف دست مثل زانوی شتر است پیراهنهای زاهد مآبانه و کهنه و قیافه های بسیار جدی و مصمم...
ابن عباس شک کرده بود!!!!!!!!!!!!!!!! همانطور که میگوید : افقها را مه گرفته بود (فضا مه آلود بود. ). وقتی میبیند یک عده از خودش عابد تر و زاهدترند و گناه کمتری میکنند و میخواهد با اینها بجنگد...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


این است که حضرت راجع به خوارج میگوید: اشتدَّ کلبها. هاری اش داشت فزونی میگرفت. این سگ ها هرکس را که میدیند مثل خودشان ویروسی میکردند...طرف را با یک گزش مثل خودشان هار میکردند.... گمراه میکردند چون از راه دین وارد شده اند... اوضاع مه آلود بود...



حضرت امیر (علیه السلام) درباره این خشک مقدس ها میگوید:

ثم انتم شرار الناس... شما بدترین مردم هستید...

یک عده که مسلمان هم هستند در ظاهر و اقعا هم عابد و زاهد اند ولی از نظر حضرت بدترین مردم هستند... چرا؟

و من رَمی بهِ الشیطان مرامیهُ و ضرب به تیهَهُ...
شما تیرهایی هستید در دست شیطان که از وجود پلید شما برای زدن نشانه خود استفاده می کند. [و به وسیله شما مردم را در حیرت و تردید و گمراهی می افکند]

وبعد حضرت علی (علیه السلام) میفرمایند:

«فانا فقات عین الفتنة و لم یکن لیجترئ علیها احد غیری بعد ان ماج غیهبها واشتد کلبها»
«این من بودم که چشم فتنه را درآوردم (و کمر به نابودی انسانهایی به ظاهر مقدس ماب بستم) «و حال آنکه غیر من کسی جرات چنین کاری را نداشت » پس از آنکه موج دریای تاریکی و شبهه ناکی آن بالا گرفته بود (و انسانهایی را فریفته) و هاری آن فزونی یافته بود.»
[/b]

[b][font=Arial][/font]

یا الله

[MESSENGER]

حضرت علی(علیه السلام):

ای مردم شما همچون مسافرانی هستید که در این دنیا فرمان کوچ داده شدید. پس به سوی قیامت بشتابید و پیش از آنکه مرگتان فرا رسد،آماده باشید؛زیرا ناگهان آرزوها قطع می شود و ساعت مرگ فرا می رسد و درِ توبه بسته می شود.

نهج البلاغه خطبه 183

[shafagh_mah]

به نام خدا

ترجمه نامه 27

ضرورت یاد مرگ
ای بندگان خدا! از مرگ و نزدیک بودنش بترسید، و آمادگی های لازم را برای مرگ فراهم کنید، که مرگ جریانی بزرگ و مشکلی سنگین به همراه خواهد آورد: یا خیری که پس از آن شری وجود نخواهد داشت، و یا شری که هرگز نیکی با آن نخواهد بود! پس چه کسی از عمل کننده برای بهشت، به بهشت نزدیک تر؟ و چه کسی از عمل کننده برای آتش، به آتش نزدیک تر است؟ شما همه شکار مرگ می باشید: اگر توقف کنید شما را می گیرد، و و اگر فرار کنید به شما می رسد. مرگ از سایه شما به شما نردیک تر است، نشانه مرگ بر پیشانی شما زده شده، دنیا پشت سر شما درحال در هم پیچیده شدن است، پس بترسید از آتشی که ژرفای آن زیاد، و حرارتش شدید، و عذابش نو به نو وارد می شود، در جایگاهی که رحمت در آن وجود ندارد، و سخن کسی را نمی شنود، و ناراحتی ها در آن پایان ندارد.
اگر می توانید که ترس از خدا را فراوان، و خوش بینی خود را به خدا نیکو گردانید، چنین کنید، هر دو را جمع کنید، زیرا بنده خدا خوش بینی او به پروردگار باید به اندازه ترسیدن او باشد، و آن کس که به خدا خوش بین تر است، باید بیشتر از دیگران از کیفر الهی بترسد.

[أین المنتظر]

آگاه باش امام شما از دنياي خود به دو جامه فرسوده، و دو قرص نان رضايت داده است، بدانيد كه شما توانايي چنين كاري را نداريد امّا با پرهيزكاري و تلاش فراوان و پاكدامني و راستي، مرا ياري دهيد. پس:

سوگند به خدا من از دنياي شما طلا و نقره‏اي نيندوخته، و از غنيمت‏هاي آن چيزي ذخيره نكرده ‏ام، بر دو جامه كهنه ‏ام جامه‏ اي نيفزودم، و از زمين دنيا حتي يك وجب در اختيار نگرفتم و دنياي شما در چشم من از دانه تلخ درخت بلوط ناچيزتر است.

آري از آنچه آسمان بر آن سايه افكنده، فدك در دست ما بود كه مردمي بر آن بخل ورزيده، و مردمي ديگر سخاوتمندانه از آن چشم پوشيدند، و بهترين داور خداست.

مرا با فدك و غير فدك چه كاردر حالي كه جايگاه فرداي آدمي گور است،

كه در تاريكي آن، آثار انسان نابود و اخبارش پنهان مي‏گردد، گودالي كه هر چه بر وسعت آن بيفزايند، و دست‏هاي گور كن فراخش نمايد، سنگ و كلوخ آن را پر كرده، و خاك انباشته رخنه‏ هايش را مسدود كند.من نفس خود را با پرهيزكاري مي‏پرورانم، تا در روز قيامت كه هراسناك‏ترين روزهاست در أمان، و در لغزشگاه‏هاي آن ثابت قدم باشد.

من اگر مي‏خواستم، مي‏توانستم از عسل پاك، و از مغز گندم، و بافته‏ هاي ابريشم، براي خود غذا و لباس فراهم آورم، امّا هيهات كه هواي نفس بر من چيره گردد،

و حرص و طمع مرا وا دارد كه طعام هاي لذيذ بر گزينم، در حالي كه در «حجاز» يا «يمامه» كسي باشد كه به قرص ناني نرسد، و يا هرگز شكمي سير نخورد، يا من سير بخوابم و پيرامونم شكم‏هايي كه از گرسنگي به پشت چسبيده، و جگرهاي سوخته وجود داشته باشد، يا چنان باشم كه شاعر گفت:« اين درد تو را بس كه شب را با شكم سير بخوابي و در اطراف تو شكم‏هايي گرسنه و به پشت چسبيده باشند».آيا به همين رضايت دهم كه مرا امير المؤمنين عليه السلام خوانند و در تلخي‏هاي روزگار با مردم شريك نباشم و در سختي‏هاي زندگي الگوي آنان نگردم؟

آفريده نشده ‏ام كه غذاهاي لذيذ و پاكيزه مرا سرگرم سازد، چونان حيوان پرواري كه تمام همّت او علف، و يا چون حيوان رها شده كه شغلش چريدن و پر كردن شكم بوده، و از آينده خود بي خبر است.

آيا مرا بيهوده آفريدند؟ آيا مرا به بازي گرفته ‏اند؟ آيا ريسمان گمراهي در دست گيرم و يا در راه سرگرداني قدم بگذارم؟ گويا مي‏شنوم كه شخصي از شما مي‏گويد:« اگر غذاي فرزند ابي طالب همين است، پس سستي او را فرا گرفته و از نبرد با هماوردان و شجاعان باز مانده است».

اي دنيا از من دور شو،

مهارت را بر پشت تو نهاده، و از چنگال‏هاي تو رهايي يافتم، و از دام‏هاي تو نجات يافته، و از لغزشگاه‏ هايت دوري گزيده‏ ام.

اي دنيا به خدا سوگند اگر شخصي ديدني بودي، و قالب حس كردني داشتي، حدود خدا را بر تو جاري مي‏كردم، به جهت بندگاني كه آنها را با آرزوهايت فريب دادي، و ملّت‏هايي كه آنها را به هلاكت افكندي، و قدرتمنداني كه آنها را تسليم نابودي كردي، و هدف انواع بلاها قرار دادي كه ديگر راه پس و پيش و ندارند،

از برابر ديدگانم دور شو، سوگند به خدا، رام تو نگردم كه خوارم سازي، و مهارم را به دست تو ندهم كه هر كجا خواهي مرا بكشاني،...آيا سزاوار است كه چرندگان، فراوان بخورند و راحت بخوابند، و گله گوسفندان پس از چرا كردن به آغل رو كنند، و علي نيز همانند آنان‏ از زاد و توشه خود بخورد و استراحت كند؟ چشمش روشن باد كه پس از ساليان دراز، چهارپايان رها شده، و گلّه ‏هاي گوسفندان را الگو قرار دهد.

خوشا به حال آن كس كه مسئوليّت‏هاي واجب را در پيشگاه خدا به انجام رسانده و در راه خدا هر گونه سختي و تلخي را به جان خريده،

و به شب زنده ‏داري پرداخته است، و اگر خواب بر او چيره شده بر روي زمين خوابيده، و كف دست را بالين خود قرار داده.

بخشی از نامه ی 45 نهج البلاغه

[shafagh_mah]

به نام خدا

ضرورت یاد مرگ

پسرم، بدان تو برای آخرت آفریده شده ای نه دنیا، برای رفتن از دنیا، نه پایدار ماندن در آن، برای مرگ، نه زندگی جاودانه در دنیا،که هر لحظه ممکن است از دنیا کوچ کنی، و به آخرت درآیی. و تو شکار مرگی هستی که فرار کننده آن نجاتی ندارد، و هر که را بجوید به آن میرسد، و سرانجام او را می گیرد.
پس، از مرگ بترس! نکند زمانی سراغ تو را گیرد که در حال گناه یا در انتظار توبه کردن باشی و مرگ مهلت ندهد و بین تو و توبه فاصله اندازد، که در این حال خود را تباه کرده ای.
پسرم! فراوان به یاد مرگ باش، و به یاد آن چه که به سوی آن می روی، و پس از مرگ در آن قرار می گیری.
تا هنگام ملاقات با مرگ از هر نظر آماده باش، نیروی خود را افزون، و کمر همت را بسته نگه دار که ناگهان نیاید و تو را مغلوب سازد.
مبادا دلبستگی فراوان دنیا پرستان، و تهاجم حریصانه آنان به دنیا، تو را مغرور کند، چرا که خداوند تو را از حالات دنیا آگاه کرده، و دنیا نیز از وضع خود تو را خبر داده و زشتی های روزگار پردره برداشته است.
نامه 31

[mojtaba14]

ترجمه حکمت 369 . خبر از مسخ ارزشها

روزگار ي بر مردم خواهد آمد که از قر آن جز نشاني ،واز اسلام جز نامي باقي نخواهد ماند.مسجدها ي آنان در آن روزگار آبادان،اما از هدايت ويران است . مسجد نشينان و سازندگان بناهاي شکوهمند مساجد بدترين مردم زمين ميباشند، که کانون هر فتنه و جايگاه هرگونه خطاکاريند، هرکس از فتنه بر کنار است او را به فتنه باز گردانند وهر کس که از فتنه عقب مانده او را به فتنه ها کشانند، که خداي بزرگ ميفرمايد"به خودم سوگند ! بر آنان فتنه اي بگمارم که انسان شکيبا در آن سرگردان بماند." و چنين کرده است، و ما از خدا ميخواهيم که از لغزش غفلتها در گذرد.
دوستانم نکنه مساجد محلمون کم خلوت باشن....

[أین المنتظر]

مردی به حضور مبارک امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) رسید. عرض کرد:
یا أمیرالمؤمنین؛ چهار سؤال دارم.
امام فرمودند: بپرس. گرچه چهل سؤال باشد.

عرض کرد:

واجب چیست و واجب تر کدام است؟
نزدیک چیست و نزدیک تر کدام است؟
شگفت چیست و شگفت تر کدام است؟
مشکل چیست و مشکل تر کدام است؟

مولا علی (علیه السلام) فرمودند:

واجب اطاعت خدا و انجام واجبات، و واجب تر ترک گناه است ( چون با آلودگی به گناه عبادت مورد قبول نیست).
نزدیک قیامت است، و نزدیک تر مرگ است.
عجیب دنیاست، و عجیب تر علاقه و محبت به آن است.
مشکل قبر است، و مشکل تر دخول در قبر بدون توشه است.

منبع: کتاب نصایح صفحه 185 حدیث 108

[ساقی]

نهج البلاغه

چون بزرگى آفريدگار تو را در ژرفاى جان نشيند ، هر آفريده در نگاه تو خرد نمايد .
عِظَمُ اَلْخَالِقِ عِنْدَكَ يُصَغِّرُ اَلْمَخْلُوقَ فِي عَيْنِكَ

[b]کلمات قصار129

[paradise]

به نام خدا


عرض سلام و ادب و احترام خدمت همسنگران عزیز .


وصایای امیر المومنین به امام حسن مجتبی (علیهما السلام) واقعا زیباست. به راستي اين وصايا دستورالعمل كاملی است برای زندگی خدايی، چه در دنيا چه برای آخرت.

خوب است به قسمتی از این آیین سعادت، مراجعه کنیم و درسی تازه بگیریم:



وَاعلَم اَنَّ اَمامَکَ طَریقاً ذَا مَسافَةٍ بَعیدَة ٍ وَ مَشَقَّةٍ شَدیدَة ٍ .
و بدان که پیش روی تو راهی است دور و دراز و سختی و مشقتی جانگداز.

وَ اَنَّهُ لا غِنَی لَکَ فیهِ عَن حُسنِ الاِرتِیادِ. قَدِّر بَلاغَکَ مِنَ الزّادِ مَعَ خِفَّةِ الظَّهر ِ .
و در این مسیر، به تلاش و طلبی جانانه، محتاجی و توشه‌ای که تو را به مقصد برساند، بی آنکه پشتت را سنگین گرداند.

فَلا تَحمِلَنَّ عَلی ظَهرِکَ فَوقَ طاقَتِکَ فَیَکُونَ ثِقلُ ذلِکَ وَبَالاً عَلَیکَ.
و به هوش باش که بیش از طاقتت بار برنداری و بر پشت نگذاری چنانکه سنگینی‌اش تو را بیازارد و به ستوه آورد.

وَ اِذا وَجَدتَ مِن اَهلِ الفاقَةِ مَن یَحمِلُ لَکَ زادَکَ اِلی یَومِ القِیامَةِ فَیُوافیکَ بهِ غَداً حَیثُ تَحتاجُ اِلَیهِ فَاغتَنِمهُ وَ حَمِّلهُ اِیّاهُ. وَ اَکثِر مِن تَزوِیدِهِ وَ اَنتَ قادِرٌ عَلَیهِ فَلَعَلَّکَ تَطلُبُهُ فَلا تَجِدُهُ .
و اگر به فقیر و مستمندی دست یافتی که حاضر شد بار تو را بر دوش کشد و فردای قیامت که تو به آن محتاجی، تمام و کمال به دستت برساند، وجودش را مغتنم بشمار و بارت را بر دوشش بگذار، و تا می‌توانی از بار خودت بردار و در انبان او بگذار. چه بسا زمانی که تو طالب آنی، یافتنش را نتوانی.


اشارت:
یکی از عجایب زیبا و حیرت افزا و در عین حال شیرین و دلنشین این نامه مولا، جهان بینی حضرت ایشان است؛ نوع نگاهشان به هر دو جهان و انتقال آن به ساده‌ترین و زیباترین بیان. طبیعی است که وقتی نگاه به هر دو جهان به این درجه از واقع بینی و زلالی و شفافی برسد، همین مختصاتی که حضرت فرموده‌اند، به دست می‌آید و همین نتایجی که اشاره فرموده‌اند، حاصل می‌شود. خداوند دنیا را آفریده است تا انسان برای زندگی اصلی و جاودانه‌اش از آن توشه بردارد و هر کس که از این دار فنا برای منزل عقبایش توشه بیشتری بیندوزد یا پیش بفرستد، بهرۀ بیشتری از دنیا برده است.
خداوند می‌فرماید: « ما عندکم ینفد و ما عند الله باق ». آنچه نزد شماست، زوال‌پذیر است و آنچه نزد خداست ماندگار.
یعنی آن بهره‌ای که از این دنیا برای دنیا می‌گیرید، فناپذیر و نابودشدنی است و آنچه را که خرج آخرت و زندگانی دراز مدت می‌کنید و نزد خدا ذخیره می‌سازید، ماندنی و به کار آمدنی است.
پس عقل ابتدایی ایجاب می‌کند که انسان از این مجال محدود، برای زندگانی نامحدودش، توشه بیشتری بردارد و استفاده بیشتری ببرد.
و بهترین راه ماندگار کردن مال و ذخیره ساختنش برای آخرت، بخشیدن آن به دیگران در راه خداست.
حضرت می‌فرماید: هر چقدر که از دارایی دنیایت به دیگران ببخشی، بار خودت را سبکتر و در عین حال، اندوخته‌ات را افزونتر کرده‌ای. اگر از دارایی دنیایت به دیگران انفاق می‌کنی، منتی بر سرشان نداری، بلکه رهین منت او می‌شوی که زحمت می‌کشد و ره توشه‌ات را تا آن سوی مرز این جهان، بر دوش خود حمل می‌کند و در آنجا صحیح و سالم و دست نخورده – و حتی با بهره‌های مضاعف – تحویلت می‌دهد. پس چه از این بهتر که بیشترین اموالت را از این زمین زوال‌پذیر برداری، بر دوش نیازمندان بگذاری و به اجناس ماندگار تبدیلشان کنی و در دیار باقی که به آنها سخت محتاجی، تحویلشان بگیری. ماهیت بخشش و انفاق از نگاه امیر المومنین این است و ماهیت قرض دادن به دیگران در این جهان نیز، چیزی شبیه این: اکنون که داری و در بی‌نیازی به سر می‌بری، دارایی‌ات را به عنوان قرض به دیگران می‌سپاری، چه در این جهان وام پرداختی‌ات را بازستانی و چه بازنستانی، در آن جهان که به شدت محتاج آنی، چندین برابر آن را باز می‌ستانی. گویی که اموالت را در حسابی کوتاه‌مدت و مطمئن، پس‌انداز می‌کنی و در زمان تنگدستی و نیاز، چندین برابر آن را باز می‌ستانی.
کدام انسان عاقلی از چنین معامله تضمین شده و پرسودی، سر باز می‌زند؟!



وَاغتَنِم مَن ِ استَقرَضَکَ فی حالِ غِناکَ لِیَجعَلَ قَضاءَهُ لَکَ فی یَومِ عُسرَتِکَ.
و غنیمت بشمار وجود کسی را که در روز توانگری از تو وام بخواهد تا هنگام تنگدستی و نیازمندی به تو باز پس دهد.


منبع: آیین زندگی، سید مهدی شجاعی