ندبه امام صادق (علیه السلام) در فراق امام عصر ارواحنافداه

[sadkhany]

گروهی از اصحاب امام صادق (علیه السلام) به خدمت آن حضرت شرفیاب شدند و آن حضرت را دیدند که روی زمین نشسته در حالی

که بشدت گریه می کردند می فرمودند :

سرور من !غیبت تو خواب از دیدگانم ربوده ، خاطرم را پریشان ساخته ، آرامش دلم را از من سلب نموده است . سرور من ! غیبت تو مصیبتی جانکاه بر سراسر هستی ام فرو ریخته که هرگز تسلی نمی یابم . از دست دادن یاران ، یکی بعد از دیگری اجتماعات را در هم می ریزد ، بلاها و سختی ها ، رنج ها و اندوه ها آنچنان بر دلم سنگینی می کند که دیگر اشک سینه ام را احساس نمی کنم که هر چه در اشک دیده و فریاد سینه ام می نگرم مصیبت شدیدتر و جانکاهتری در نظرم مجسم می گردد که از مصائب قبلی دشوارتر و شکننده تر است .



روزگار رهایی

ج 1 ، ص 325

از این حالت از حضرت سؤال می کنند حضرت می فرمایند :



امروز صبح نظر می کردم بر ولادت قائم ما و غیبت او و طول غیبت و طول عمر و گرفتار شدن مؤمنین در کتاب جَفر ( کتابُ علی (علیه السلام) یا مصحفُ علی (علیه السلام) ) و آن کتابی است مشتمل بر علم وقوع اتفاقات ، امتحانات و مصائب و همچنین علم هر چه بوده است ( تا این زمان ) و هر چه خواهد بود تا روز قیامت می باشد . و این حالت بر من عارض شد .




بحارالانوار ج 51 ، ص 219