تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام بر حسین .جای شما خالی من در کل سفرم جایی که در آن آینده رو میدیدم مسجد کوفه بود .برای نماز مغرب و عشا جا پیدا نمیکردیم التماس خانوم یه خورده جا بدید و کلی خواهش .من رکعت اول نماز رو عقب افتادم وقتی همه رفتن سجده مسجد وفضایش آنقدر با عظمت جلوه کرد که در دل میلرزیدم با خود میگفتم خدایا اینجا همون محرابیه که آقا علی نماز میخوندند ودر این جاست که پسرشون نماز جماعت بر پا خواهد کرد این همان منبر علی (علیه السلام)است که مهدی(علیه السلام) بر آن تکیه خواهد زد و جهانی را حکومت خواهد کرد وبعد از تمام شدن اعمال احساس میکردم روحمو شستشو دادند نشاطی بود که تا بحال احساس نکرده بودم و وقتی مردم با صدای بلند میگفتند الهم عجل لولیک الفرج ............
انشاالله قسمت همه ی شما عزیزان بشه

سلام
یه خاطره ی خنده دار از استراحت یک شبه تو مسجد:
شب بود همه تو مسجد خوابیده بودیم ،هواهم سرد شد و پتو نداشتیم هممون یخ میزدیم .
نصفه شب یهو با صدای جیغ یه نفر از خواب پریدیم تا ما به خودمون بیایم که اینجا کجاست و ما اینجا چیکار میکنیم جیغ ها بیشتر و بلندتر شد،هراسان بودم کل تنم میلرزید چشمامو که باز کردم دیدم یه شبح داره میاد به طرف ما .کم مونده بود منم جیغ بزنم که شکر خدا چراغو روشن کردن.
تا صبح نه تنها من بلکه کل زائرا از شدت ترس داشتن میلرزیدن.
موضوع از این قرار بوده که یه بنده خدائی خواب ترسناک میبینه چشاشو باز میکنه دوستاشو میبینه که پتو سرشون انداختن بالا سر اون دارن باهمدیگه حرف میزنن میترسه و شروع به جیغ زدن میکنه و همچنین دوستاشم از جیغ اون میترسن و اوناهم شروع به جیغ زدن میکنن و یه جمع300 نفره رو میترسونن.
واما شبحی که من دیدم:گویا پتو به سری بدنبال پریز برق میشتافته که......
خیلی خاطره خوبی بود فک کنم اگه تا اخر عمرم الزایمر نگیرم این خاطره تو ذهن بمونه

سلام
بازم سوتی های طالب
آخرین شبی بود که تو حرم امام رضا ع بودیم ، با برادرا و خواهرامون بطور دسته جمعی اول زیارت عاشورا برپا کردیم
بعدش قرار شد هرکی بره دنبال کار خودش و شب آخری رو حال کنه (دعا و گریه و زاری و....)

منو عبد(یکی از کاربرای خانوم ) باهم یکم چرخیدیم بعدش اومدیم تو صحن الغدیر (اونجایی که گل پخش میکنن) خیر سرمون نشستیم تا دعایی چیزی بخونیم
سر راه که میومدیم من یه مفاتیح بزرگ قرمز رنگ برداشتم که مثلا دعا بخونم .....
رفتیم به ستون تیکه کردیم دوستم سرشو گذاشت رو شونه هام و خوابید
و باتوجه به اینکه مجاورت مشابهت میاورد (این جمله رو اونجا یاد گرفتم یکم روش فکر کنین!!!!!)
منم خوابم گرفت ، آخرین چیزی که یادمه اینه که کیفمو محکم گرفتم که ندزدنش.....
یه دفعه چشمو باز کردم دیدم که رو فرشا نشستیم و دارن اذان و اقامه رو میدن و من هم پا میشم که نماز بخونم
دیدم عبد میگه : وضو وضو نداریم خوابیدیم وضومون باطل شده....
یواش یواش داشتم مراحل بوت شدن رو طی میکردم
بهرحال رفتم باهزار مصیبت از حوض وضو گرفتم نماز خوندم و..........
بعد نماز هم هنوز کامل کامل حواسمون سر جاش نبود یه نایلونی دستم بودکه توش چادر نمازمو گذاشته بودم
رفتیم و رفتیم و رفتیم
تا بالاخره یهویی عبد در نایلونو باز کرد
باور نمیکنین
اگه گفین توش چی بود؟؟؟؟؟
مفاتیح قرمز رنگ توش بود
یواش یواش اینکه چه اتفاقایی برامون افتاده و چطور رفتیم نشستیم بین نمازگزارا یادمون افتاد
یادمون افتاد که با صدای اذان بطور اتوماتیک پاشدیم و هرچه سریعتر وسایلمونو جمع کردیم ....
و عبد میگفت مفاتیح تو نایلونه جا نمیشده به زور دوتایی توش کردیم و خادما هم باتعجب مارو نگاه میکردن....
منکه چیزی یادم نمیاد
چطور سردرآوردیم رو فرشا الله اعلم...
.
.
.

اون لحظه خادما راجع ما چه فکر کردن؟؟
اونم الله اعلم....
چیکار کنیم از دست این سوتی ها
یکی دوتا نیستن که.....
التماس دعا

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام علیکم
الهی اَنطِقنی بِالهُدی و وفّقنی بِالتَّوبَة
السلام علیکَ یا مولانا یا بقیة الله فی ارضه(علیه السلام)

اوایل صبح بود ،
از شب قبل مدیر کاروان اعلام کرد که فردا صبح ان شاءالله به مسجد سهله میرویم .
مسجد سهله ..
چه حکایاتی که نشنیده بودم .
حکایت زیبای دیدار آیت الله العظمی مرعشی نجفی (قدس سره) و دیدار یار غایب دوباره به سراغم آمد .
هوای غبار آلود شهر نجف اجازه تنفس درست و حسابی نمیداد .
هر چه میخواستم تا هوایی که بزرگان و مراجع و انسانهای خدایی در آن تنفس نموده اند را استشمام نمایم ، نمیشد و تنها گرد و غباری بود که شدیداً آزار دهنده شده بود .
هرطور بود به مسجد رسیدیم ..


مسجد سهله اینجاست ،
نه گنبد آنچنانی و نه مناره های بلند .
در کمال سادگی ، تنها برای دلدادگی .
دلم میخواست هرچه زودتر به آخرین مقام برسم مقام هفتم ، مقام صاحب و مولامان ، و یک دل سیر با مولا راز دل کنم .
چقدر خدا دوست داره بنده اش بعد رکوع و سجود فراوان و اظهار بندگی نزد او ، با ولی و امام و مولایش صحبت نماید .

یا صاحب الزمان ،
چقدر دل آلوده ز گناهم در اینجا مشتاق دیدار شماست .
چقدر چشمان مملو از معصیتم بارانی است برای نورانی شدن .
چه حال خوبی دارد نوکری و دلدادگی برایت .

حیف که نمیشد بیشتر در آنجا باشم .
با دلی طوفان زده و چشمانی باران خورده بسمت اتوبوسها آمدیم .
چقدر سبک شده بودم و چه لذتی را با خود همراه داشتم ..
لذت سر سپردگی به مهدی فاطمه (عجل الله تعالی فرجه الشریف)


سلام علی ربیع الانام
اللهم عجل لولیک الفرج
موفق باشید و خدایی .

سلام
یک خاطره خنده دار از من (البته جک گفتن بلد نیستم)
رفته بودم مسجدانبی ، اون موقع تازه بالغ شده بودم ، بعد موقع نماز شد ، من مجبور شدم اون اواسط برم تا بیرون ، برگشتنا اومدم برگردم پیش خانواده ، وسط نماز بود ، بنا بر عادت مثل ایران داشتم از بین صفوف بر می گشتم ، بعد دیدم یک عربه ای دستش رو گرفت جلوم نمی گذاشت رد بشم ، فکر کردم می خواد بره رکوع ، می خواد من مزاحم نشم ، سریع از جلوش با دو رفتم که مزاحم رکوعش نشم ، رفتم جای پدرم ، قضیه رو گفتم ، بعد تازه فهمیدم که این اهل تسنن خیلی روی راه رفتن توی نماز جلوشون حساس اند و شدیدا ناراحت می شند (مثل فحش می مونه براشون ظاهرا) ، من هم از روی تفکر خودم انگار به طرف بی احترامی کرده بودم.

خیلی وقته سفر زیارتی نرفتم ، البته به جز امامزاده ها.

فکر کنم 8 سال پیش ارین باری بوده که رفتم مشهد ، دیگه لیاقت نداشتم.

تقریبا 3 سال پیشهم سوریه رفتیم که یکی از بهترین سفر های عمرم بود.

2 ماه پیش ولی رفتم قم ، حرم حضرت معصومه . نمیدونم چطوری اون حسیو که داشتم بگم ، نمیدونم ناراحت بودم ، وشحال بودم ، گریه میکردم یا از خوشحالی بغض کزده بودم ، 3 ساعت اونجا بودم ولی انگار 1 دقیقه گذشت. خاطره ای که دارم این بود که قم تا حالا فقط یه بار رفته بودم که 4 سالم بود.

وقتی به مزار آقای بحجت (رحمة الله علیه) رسیدم ، خدا شاهده بی اختیار اینقدر دلم گرفــــــــــــــــــــــــــــــت کهحد نداره ، اینقدر ساده خوابیده بود کنار دیوار ، مردی که از زیر خروار ها خاک هم عالم نوانیش رو به عینه دیدم ، قبرش انگار نور از خودش ساطع میکرد.

دعا کنید واسم جور شه برم مشهد ف 3 ساله میخوام برم ، نمیشه. یه حاجتی دارم انگار تا پا بوس اقا نرم رو به راه نمیشه.
ممنون

(۱۷/تیر/۹۱ ۱۹:۲۶)Agha sayyed نوشته است: [ -> ]

مسجد سهله اینجاست ،
نه گنبد آنچنانی و نه مناره های بلند .
در کمال سادگی ، تنها برای دلدادگی .
دلم میخواست هرچه زودتر به آخرین مقام برسم مقام هفتم ، مقام صاحب و مولامان ، و یک دل سیر با مولا راز دل کنم .

.

بسم الله الرحمن الرحیم

ما واسه نماز مغرب و عشا آنجا بودیم...
توی تاریکی گنبد خیلی پیدا نبود.... اما پرچم سبزش خیلی خوب پیدا بود... با نوشته های طلایی یا قائم آل محمد(عجل الله تعالی فرجه الشریف)... دلم میخواست آنجا متوقف میشدم... اما چاره ای جز رفتن نبود... خواستم آن لحظات را به یاد بسپارم...
خوب نگاه کردم...
چشمهایم فقط پرچم را میدید و یا قائم آل محمد....
خوب نگاه کردم...
بعدش چشمهامو بستم...
محکم بستم...
سعی کردم ضبطش کنم...
بعد از اون
چندباری چشمهامو بستم...

و الان نیز....

یک پرچم سبز

توی آسمان سیاه

و آنچه میدرخشد

یا قائم آل محمد(عجل الله تعالی فرجه الشریف) است....

ان شاءلله می آید....
حتما می آید...

[b]اللهم عجل لولیک الفرج

خدا را شکر که به ما توفیق داد تا امامین عسکریین و سرداب مقدس را زیارت کنیم!

الهی شکر