تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام
چند سال پیش بود .پسرم سه سالش بود و مدتی بود که می گفت بریم کربلا .یک بار بردمش امامزاده محلمون تا نزدیک اونجا گفت داریم میریم کربلا ولی وقتی به اونجا رسیدیم گفت بابا اینجا که کربلا نیست.بغضم ترکید و گفتم خدایا به خاطر این بچه معصوم زیارت اقا امام حسین را نصیب ما بگردان.
فردای اون روز داداشم اومد گفت دوستت (که مسول یکی از کاروانها است )زنگ زد و گفت کاروان فردا راه می افته و جا خالی داره اگه پول داری واریز کن و اگر نداری بعد از سفر بده.مات و مبهوت داداشم را نگاه می کردم دیدم گفت منم میام و اون داداشم هم گفت حالا که کاروان خالیه منم میام و مادربزرگ هم میاد.
عصر اون روز بچه ام مریض شد .ناراحتی تنفسی داره و وقتی اینطور میشه باید چند روزی تو بیمارستان بستری بشه .اقام گفت ما ازش نگهداری می کنیم شما برید کربلا. گفتم ما را خدا به واسطه این بچه طلبیده .می برمش .گفت تو راه تلف میشه .گفتم میبرمش این بچه ضامن ما شده تا بریم اونوقت خودش نیاد.
رسیدیم کربلا و عجیب بود که این بچه تا اونجا حتی یک سرفه هم نکرد تا برسه به نفس تنگیو مدتی هم که اونجا بودیم همین طور
.هتلمون روبروی باب القبله حرم امام حسین بود.دوستم داشت اطاق ها را تقسیم می کرد اومد در گوشم گفت یه کار برام می کنی؟ گفتم چی؟ گفت شما زن هاتون را بفرستید توی یک اتاق و مردها هم با مسولین کاروان توی یک اتاق باشید.همه اتاق دو نفره میخواهند و اتاق کم اومده.گفتم باشه.رفتیم توی اتاق 16 نفر می شدیم و برای خواب باید کنسروی می خوابیدیم ولی لذتی داشت اتاقی که روبه روی باب القبله بود و تماما جلوی اون شیشه یعنی ما از40 یا 50 متری حرم را می دیدیم .و فقط این یکی اینطور بود.

رسیدیم به نجف و اعمال مسجد کوفه.همسرم گفت بچه را بیدارش کنم گفتم نه گفت پس چه کارش می کنی گفتم کولش می کنم و نماز میخونم .نماز مستحبی موردی نداره . رسیدیم مسجد سهله و این بچه از 4 تا 9 صبح کول من بود و تازه بیدار شده بود گفت بابا چقدر نماز میخونی بیا با من بازی کن.صحنه ای شده بود دویدن من و اون توی مسجد سهله

وقت برگشتن بود و بغض ها توی گلو و نمی شد دل بکنی .به هر صورت راه افتادیم.قرار بود تا نزدیک مرز برویم و توی یک کافه صحرایی که دو ساعت تا مرز فاصله داشت چند ساعتی بمونیم و بعد بریم تا مرز.(اکثر کاروانها همین کار را می کردند)اونجا یکی از پیرمردها رفت وضو بگیره یارو گیر داد که باید پول بدی اونم شروع به داد و بیداد کرد و به زور پول را داد و کافه چی نگذاشت ما اونجا بمونیم .ما هم سوار اتوبوس شدیم و راه افتادیم و غذا را توی اتوبوس خوردیم و نماز را هم کنار جاده خوندیم که خیلی ها غر میزدند و می گفتند تقصیر پیرمرده هست.نزدیک مرز که رسیدیم زنگ موبایل ها بود که قطع نمی شد و می پرسیدند زنده اید؟ کسی طوری نشده؟ و فهمیدیم همون محل کافه که اون پیرمرد بحثش شد یه عملیات انتحاری صورت گرفته و کشته و زخمی زیادی داشته. بدنمون می لرزید و بهت زده بودیم که یک دعوا باعث شد که همگی زنده بمونیم.

الان که اینها را می نویسم اشکم بند نمیاد و هنوز باورم نمیشه که رفتیم و سالم برگشتیم و اون بچه ضامن ما شد.

سپاس فراوان از آقا سيد گرامي بابت اين تاپيكشون كه حال و هواي خاصي رو بهم داد.

امسال اين توفيق نصيب من شد و تونستم برم كربلا و حتي تا موقعي كه از كشور خودم خارج شدم باور نميكردم.پيش خودم ميگفتم امكان نداره من برم كربلا.چون واقعا انقد كوتاهي كردم در حق خودمو عمرمو اماماي عزيزم كه اين سعادت واقعا براي من باور كردني نبود.

خلاصه شدو اماماي عزيز منو طلبيدن.و من اين سفرمو مديون پدر عزيزم هستم كه با تمام وجود براي راهي كردن من زحمت كشيدند.واميدوارم امام حسين(علیه السلام)به حق همه عزيزاش حافظ پدر من و همه پدرهاي خوب ديگه بشه.الهي آمين

من حسهاي خودمو از اين سفر ميگم اميدوارم خسته نشيد.

اولين جايي كه رفتيم كاظمين بود.

راستش خيلي دلم گرفت وقتي ديدم دوتا امام عزيزمون اونجا هستن.پيش خودم ميگفتم اي كاش همه اين امام ها ايران بودن.مثل امام رضا(علیه السلام)كه ما ايراني ها مثل چشمامون ازشون نگه داري مي كنيم.همش پيش خودم مي گفتم غربت موسي بن جعفر و امام جواد رو هييييييييييييچ امامي نداره.و واقعا دلم اونجا گرفت.و فقط دوست داشتم وبه اين فكر ميكردم كه چرا اينجا دفن شدنو پيش خودم تصميم گرفتم كه اگه توفيق نصيبم شد در زندگي آيندم براي شهادت امام جواد و موسي بن جعفر (علیه السلام)حتما ي روضه اي بگيرم و به چند نفر شام بدم كه بتونم غربتشونو ي جوري كم كنم.ايشالا شرايطشو داشته باشم.الهي آمين


بعد از كاظمين رفتيم نجف

ي سري حسها رو بايد هركي خودش تجربه كنه.مثلا شنيدن اينكه نجف ي ابهت خاصي داره.من اگه اينو از يكي ميشنيدم پيش خودم ميگفتم چه فرقي داره خب امام علي(علیه السلام) هم ي امامه مثل امام حسين(علیه السلام).ولي وقتي رفتم فهميدم حتي هواي نجف هم ابهت و عظمت خاصي داره چه برسه به گنبدو ضريح امام علي(علیه السلام).ي حس كه ادم فكر ميكنه پيش ي پدر بزرگ ايستاده...ي حس افتخار از اينكه شيعه هستم.

و واقعا دل كندن از امام علي خيلي سخته.خييييييييييييييييلي.ولي حس ميكردم بازم ميرم.ي جوري فكر ميكردم امام خودمه و بازم منو با همه بديهام ميطلبه.

وقتي ميخواستيم بريم وادي السلام ظهر بود هوا هم خيلي گرم بود.هتل ما بين وادي السلام و حرم امام علي(علیه السلام)بود و خيلي هم نزديك بوديم.
اون روز هم هوا گرم بود و هم بين راه ي نوحه به زبان عربي پخش ميشد كه خيلي محزون بود و در عين حال حس ترس رو به ادم منتقل ميكرد.از هر طرف هم تشيع جنازه ميشد.ي طوري كه حس ميكردم قيامته .خيلي برام وحشتناك بود.بعد رفتيم سر قبر آيت الله قاضي. و بعد رفتيم هتل.راستش خيلي از وادي السلام ميترسيدم.

بعد از نجف رفتيم كربلا

وقتي وارد كربلا شديم ي حس ارامش عجيبي داشتم.حس ميكردم تو شهر خودم هستم.ي حس صميمي بودن و راحت بودن با امام حسين و حضرت ابوالفضل(علیه السلام).برخلاف حس عظمت و ابهت امام علي(علیه السلام) و بند اومدن زبون و و فقط گريه كردن پيش امام علي(علیه السلام)،كربلا حس صميميت داشتم.

بي الحرمين و تل زينبيه و خيمه گاه ...........

اولين گريه من كه واقعا حس عجيبي داشتم وقتي بود كه ضريح امام حسين(علیه السلام)رو گرفتم.خييلي حس خوبي داشتم.خيلي.از امام حسين كه ميخواستم جدا بشم ميدونستم و حس ميكردم باز منو ميطلبن،ولي موقع وداع با حضرت عباس خيييييييييييييييييييلي دلم گرفت.خيلي گريه كردم.فكر اينكه حضرت زينب چقدر صبور بودن و چطوري تونستن وداع كنن.

خدا اين توفيق رو به منو خواهرام داد و ي شب تا صبح تو حرم امام حسين(علیه السلام)و ي شب هم تو حرم حضرت ابوالفضل(علیه السلام)تا صبح مونديم و بعد از نماز صبح رفتيم هتل.خيلي خوب بود.
خداروشكر كه عمري داد و سعادتي تا طعم اونجا موندنو چشيدم.الحمدلله

مسجد سهله هم موقع نماز مغرب و عشا رفتيم.ي چيزي به دلم مونده و بدجورم برام حسرت شده اينه كه نتونستم از دعا خوندن شيخ عرب مسجد سهله فيلم بگيرم.خيلي لحن زيبا و محزوني داشتند و واقعا حس خوبي داشتم.به يكي از دوستان سپردم اگه رفتن فيلمشو تهيه كنند و برام بيارن.اميدوارم كه سعادتشو داشته باشم.

خونه امام علي (علیه السلام)هم كه رفتم حس عجيبي داشتم.همه جا با وجود وقت تنگ سعي كردم نمازامو بخونم و خدا روشكر تقريبا همه رو خوندم.

خدايا شكرت كه تونستم هواي كربلا رو استشمام كنم.هوايي كه حضرت زينب(سلام الله علیها) و حضرت رقيه استشمام كردند.خداروشكر كه تونستم بين الحرمين راه برم و حس كنم تونستم پامو به جايي برسونم كه حضرت ابوالفضل و امام حسين عزيزم از اونجا راه رفتن.

خداروشكر كه همه اين حسهاي خوبو بهم منتقل كرد.ايشالا بازم برم.

پ ن:همه اعضاي تالار بيداري انديشه مخصوصا اون عزيزاني كه ويژه التماس دعا داشتند رو تو همه نمازها و زياراتو دعاهام شريك كردم و اون دردو دلهاشونو پرينت كردم و گذاشتم تو ضريح امام حسين(علیه السلام)و اميدوارم حضرت خودشون گوشه چشمي به همه دوستاي اينجا و همه عزيزام بكنند.

ببخشيد خيلي طولاني شد.

التماس دعا




اينم تاپيك فوق العاده ايه!!

سلام
واقعا تاپیک قشنگ و عالی هست،خدا به باعث و بانیش خیر و برکت و به شرکت کنندگانش سلامتی و صحت بده.
شاید برخی از دوستان بدونند که حقیر در عرصه اردوهای مقدس جهادی فعالیت دارم،اولش میخواستم از خاطرات این اردوها بگم اما دیدم نمیتونم(یعنی قابل وصف نیست)اما وقتی داشتم مطلب یکی از دوستان رو میخوندم که تو حرم حضرت عشق آقا ابی عبدالله لباس خادمی تن کردن منم یاده خاطره افتادم که هنوزم که هنوزه دلم رو ذوب میکنه.
سال89 به همراه یه تعداد از دوستان رفتیم کربلا،شب آخر بود که با بچه ها قرار گذاشتیم که بعداز اینکه هرکی رفت کار خودش رو انجام داد بیاد فلان جای حرم که با هم دسته جمعی از آقا قول بگیریم ما رو دوباره بطلبه،قرارمون ساعت2شب بود،همه بچه ها سر قرار جمع شدیم،اومدیم شروع کنیم روضه و گریه یکی از بچه ها گفت فلانی نیومده(مداح جمعمون بود و بدجور دلسوخته ارباب،فرض کنید با یه بچه 6ماهه پاشوده اومده کربلا،اونم تو زمستون)خلاصه با به ها افتادیم دنبال این رفیقمون که پیداش کنیم،گشتیم و گشتیم تا بالاخره پیدایش کردیم،دیدیم با زن و بچه وایستاده یه جا داره زار زار گریه میکنه،رفتم بهش گفتم فلانی چی شده،گفت اونحا رو نگاه کن،دیدم دقیقا جلوی قتلگاه سالار زینب رو کندن رفتن پایین برای یه عملیات عمرانی(فکر کنم حدود4یا5متر میشد که کنده بودن)گفتم حالا چرا داری گریه میکنی؟؟گفت رفتم به کارگر میگم بزار منم یه ذره اینجا کار کنم نیمذاره،این رو که گفت قلب من داشت وایمیستاد،تاززه بعدش بدتر هم شد،میدونید چرا؟؟چون خادم های حرم میگفتن اینجا رو از وقتی حرم رو ساختن دست نزدن،یعنی خاکش نزدیک به ارباب بود(کارگرها هم نمیذاشتن کسی از اون خاک برداره،میگفتن دوباره همین رو میخوایم بریزیم سرجاش)،خلاصه من و چندتا دیگه از بچه ها هم رفتیم افتادیم به دست وپای کارگرایی که داشتن کار میکردن(ایرانی بودن)گفتن نه شما کار کردن بلد نیستید میاد جلوی دست و پا رو میگیرید و از این حرفا،گفتیم شما فقط بذارید یه بیل بزنیم،بالاخره توسل به حضرت زهرا جواب داد،2تا بیل دادن به ما گفتن فلان کار کنید،از اونجایی که ما تو جهادی بیل زنی کرده بوییم سربلند از این امتحان بیرون اومدیم،کاگرا گفتن نه مثل اینکه بلد هستید بیاید اینجا رو هم بیل بزنید،خلاصه حدود یک ساعت بیل میزدیم و گریه میکردیم،همه مردم دورمون جمع شده بودن و گریه میکردن،بالاخره کارگرا اومدن گفتن دیگه بسه،مردم اومدن میگن بدید ما هم بیل بزنیم)بیل رو ازمون گرفتن،همونطور که داشتیم اشک میریختیم یکی از کارگرا گفت از خاک اینجا نمیخواید ببرید؟؟
میدونید چطوری خاک برمیداشتیم؟؟افتاده بودیم رو خاکها و با دست میرختیم تو کیسه،یدفعه دست یکی از بچه ها خورد به یه کاشی،به کارگر گفت میتونم این رو ببرم؟؟کارگر گفت این رو از کجا اوردی؟؟گفت زیر خاکها بود،کارگر ماتش برده بود،چون اصلا کاشی نکنده بودن،فقط همون یدونه کاشی بود.
تا نماز صبح تو حرم ما از دور وایستاده بودیم داشتیم اونجا رو نگاه میکردیم و گریه میکردیم،بیشتر گریه مون هم برای این بود که تابستون سال 89 نتونسته بودیم اردو جهادی،دیگه خودتون حسابش رو بکنید.

با یاد حق

خدا نصیب همتون کنه برید کربلا...


رفتنم خیلی اتفاقی شد . ...
انگار همه چی دست به دست هم داده بود که کارهام ردیف شه ...
در کم تر از 20 روز وقتی هنوز پاسپورت نداشتم ...

نمیدونم چی کار کرده بودم یا دعای خیر کی پشت سرم بود که خدا منو قاطی اون آدما فرستاد کربلا ... همه جوون ، پر شور ، عاشق ...

برای من همه ی کربلا و کاظمین یک طرف، مسجد سهله و ایوان نجف یک طرف دیگه؛
مسجدی که گره قلبم رو باز کرد و ایوانی که همین جور بی دلیل میشستم زیر سایه ی بی نظیر آرامشش .....
به قول یک عزیزی حرف قشنگی زد ...
گفت آرامش این جا واسه اینه که خونه ی بابامونه ...!!!
راست میگفت ... با همه ی وجودم حرفش رو درک میکردم ...

نمیدونم شاید در کربلا هنوز بهت زده مونده بودم.. این که اصلا چی شد ... چه جوری شد ... این جا چی کار میکنم ...
بماند که هنوزم باور نمیکنم ...

سفر بی نظیری بود ....
حرف منی که بار اولم بود هیچ ....
مدیر کاروان مون روز آخر بهمون گفت که تا حالا بیشتر از صد تا سفر کربلا اومدم و فقط دو تا سفر حسابی بهم چسبید ؛
یکی سفری که با پای پیاده از ایران اومدیم ...
یکی هم این سفر با شما ...

گفتم که ...همسفری های بی نظیری داشتم ....
متحد همیشگی ... خنده ها شون به جاش ؛ گریه هاشون هم به جاش ...
چنان پر شور و خالص سینه می زندند و حیدر حیدر گفتن شون توی حرم مولا می پیچید که همه رو دور مون جمع میکرد ...
بنده خدا خادمه روز آخر شناخته بود ما رو .. میدونست رفت و امد مشکل میشه ...نزدیک اذان نمیگذاشت روضه رو شروع کنیم ...()
ما که نقشی نداشتیم در سینه زنی ها ... خدا حفظ کنه آقایون همسفر مون رو ... تا عمر دارم دعا شون میکنم بابت حال و هوایی واسه دلم رقم زدند ...
اون جا هم که بودیم ؛ میگفتم به بچه ها ... من یکی تو کتم نمیره که زنده باشم و دیگه نرم کربلا ... ولی با این گروه... خدا میدونه... !!!!

ببخشید سرتون رو درد آوردم ....
بازم میگم ....
خدا نصیب همتون کنه ...

خواب قشنگی بود ...

یاالله
--------------
یادم رفت بگم ...
الوعده وفا ...
نماز زیارتی رو که بهتون بابت التماس دعا قول داده بودم خوندم...

بسم الله

به راستی که دلم رو به درد آوردید با این خاطرات زیباتون
کاش همچین تاپیکی نبود!!!!!!!!!!!
کاش کسانی که قسمتشان میشود از سفرشان هیچی نگویند برای کسانیکه شاید نتوانند هیچ وقت به همچین سفر عاشقانه ای بروند!!!!!!!!!!!!
اما نه.... شاید بهتر همین باشد که عاشق تر شوی..
امان از دل عاشق امان.....

اشکم مجال نمیده که براتون از عشقی که به زیارت اقایم دارم بنویسم
کاش به منه رو سیاه هم نظری کنی حسین جان
هرگز به خودم ندیدم تا این اندازه مشتاق زیارتت باشم

با شرایط زندگی که دارم مطمئنم این راه تا ابد برای من باز نخواهد شد!!!!!!!!!! اما چرا؟؟؟؟؟؟؟؟

این اشک های مزاحم نمیذارن از عشقی که در دلم هست حرف بزنم و بگویم که چقدر دلم هوای حرمت را میکند..

چقد دوست دارم این شش گوشه ای را که میگویند با این چشمان کم سویم ببینم
چقد دوس دارم میون بین الحرمینی ک میگویند بایستم
چقد دوست دارم این لباس خادمی را که میگویند بپوشم
این تله زینبیه که میگویند کجاس؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
قتلگاه کجاست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
این واژه های غریب چقدر برایم آشنا هستند.....

اصلا نمیدانید چقد دوس دارم من هم برگردم و ازعشق و اشک و درد ودل های سفرم برایتان بنویسم !!

نه نه!!!! من با تو عهد کرده ام اگر مشرف شدم.......!!! نه نمیگویم این عهدی است بین منو آقایم حسین.
مگر لذت بالاتر از این در دنیا هم وجود دارد .

اگر بمیرم و چشمم به جمال حرمت روشن نشود چه!!!!!!!!!!!!!

میخواهی با من چه کنی حسین جان!!!!!!!!!!!!!

با این دل هوایی من میخواهی چه کنی !!!!!!!!!!!!!!

اللهم ارزقنا کربلا
لبیک یا حسین ....

سلام دوستان....خیلی هاتون تشکر کردید به خاطر ایجاد این تاپیک... .اما خواهشا دیگه از خاطرات کربلاتون ننویسید...از خاطرات نجف رفتنتون ننویسید... . یه لحظه با خودتون بگید شاید یکی اینجا عشقش کربلا رفتن باشه و تا حالا نرفته باشه....شاید اینجا یکی بزرگترین آرزوش این باشه که از نزدیک به آقا سلام بده... .خواهشا دیگه ننویسید...حداقل از کربلا ننویسید...

اربعین سال 92 عازم کربلا شدیم به صورت انفرادی
سره مرز ایران خوده هموطنامون انقدر اذیتمون کردن که از ساعت 9 صب تا یک شب سره مرز بودیم وقتی تونستیم از مرز بگذریم مونده بودیم کجا بریم تو اون تاریکی که یکی از ساکنای بدره مارو به خونشون دعوت کرد ماهم با کمی ترس رفتیم هر چی داشت و نداشت میزاشت جلومون و با اصرار تمام خواهش میکردن از خوراکیاشون بخوریم میگفتن شماها برکت میارین خونه ی ما شما زائر امام حسینین برکتین تا الان انقدر اخلاص ندیده بودم با تمام وجود مهمون نوازی میکردن
قرار بود بریم کاظمین بعد بریم نجف و از اونجا پیاده راهیه کربلا بشیم اما اصلآ نفهمیدیم چی شد یهو دیدیم کربلاییم من خیلی ناراحت شدم به امام حسین گفتم منو لایق ندونستی پیاده بیام پابوستون انقدر بغض کردم گریه کردم تا یه شب موندیم و صبحش رفتیم نجف 4 شب موندیم نجف آخ که چقدر نجف صفا داره اصلآ احساس غربت نمیکنی
از اونجا پیاده رفتیم کربلا تو راه چیزایی دیدم که تا الان تو عمرم ندیده بودم
مردی دیدم که التماس میکرد و گریه میکرد میگفت توروخدا بیاید خونه ی من ناهار بخورید استراحت کنید واقعآ تعجب کرده بودم
دختر بچه های سه ساله ای رو دیدم که یه لیوان آب دستشون میگرفتن و میومدن سمت زائرا حتی وقتی هم تشنم نبود بخاطره خواهشی که تو چشماشون بود آب و ازشون میگرفتم کلی خوشحال میشدن و ذوق میکردن
بعضی از مرداشون زانو میزدن و چیزی تعارف میکردن
از صبح تا شب مردو زن تو بیابونا میپختن و با جون و دل میدادن به زائرا
آب و زمین نمیریختن یه جورایی واسه ی آب حرمت قائل بودن بخاطره همین وقتی از آب لیوانشون میموند دوباره روی همون برای زائر بعدی بعدی اب میریختن منی که تو ایران از لیوان آب کسی آب نمیخوردم اونجا آب نیمخوردشونو میخوردم حس میکردم چون زائر امام حسینن تبرکه که واقعنم به نظره من تبرکه
وقتی رسیدیم کربلا دو روز مونده بود تا اربعین انقدر شلوغ بود که جای سوزن انداختن نبود شبه اربعین رفتم حرم موندم خیلی حزن داشت انگار تک تک صحنه های کربلا میومد جلوی چشمم
بعد از اون موقع برگشتن بود و من ناراحت از اینکه کاظمین نرفتیم از کربلا هم ماشین نداشت که بریم کاظمین باید پیاده میرفتیم بیرون از کربلا صبح آخرین روز خداخواست و راهیه کاظمین شدیم یه شبم اونجا موندیم خیلی خوب بود
فقط حیف نتونستیم بریم سامرا چون یه اتوبوس و به تیر بسته بودن راه بسته بود
ببخشید زیاد شد
یاعلی

بسم الله
سلام علیکم
بالاخره دل به دریا زدم و بعد از قریب به 40 روز از بازگشت از سرزمین وحی مقداری از حال و هوای سفر را ذکر میکنم.
باشد تا هوایی شوند دلهای عاشق و در این هوایی شدن گره بخورد دلشان با حرم امن الهی،با حرم رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و بقیع ..

قسمت اول ، مدینة النبی؛
تو فرودگاه مهرآباد هنوز برام جا نیوفتاده بود دارم کجا میرم؛
وقتی به فرودگاه جده هم رسیدم بازم واسم یه سفر بود؛
اما هر چه به مدینه ،شهر پیامبر رحمت نزدیکتر میشدیم دلم آتیشی تر میشد .
نمیدونستم وقتی چشمانم به گنبد و گلدسته بیوفتن چه حالی میشم .

وقتی واسه اولین بار چشمانم به گلدسته ها و بعد به گنبد خضراء افتاد فقط گریه میکردم .
حالیم نبود که روحانی کاروان چی میگه ،بقیه هم تو حال خودشون بودن ولی گویا خیلی متوجه این مکان مقدس نشده بودند ، منم جلوی جمعیت به سمت خونه حرکت میکردم ،
آخه تو کاروان به اندازه انگشتان یک دست هم سادات نبودند .
میخواستم عکس بگیرم ، ولی
امان از اشک ...


همینطور که حیات رو دور میزدیم تا به بقیع برسیم ضربان قلبم تند تر میشد ،
دارم به کوچه عشاق نزدیک میشم ،
دارم به خانه مادر میرسم ،
چقدر این بین الحرمین با آن یکی که در کربلاست فرق دارد ،
چقدر این یک غریبتر از آن یکی است ،
اصلا مدینه هنوز هم مثل 1425 سال پیش غریب است ...


وارد مسجد که شدم عجایب و غرایبی میدیدم .
درون مسجد چقدر مملو از بی دینان به ظاهر دیدندار است .
احتیاج به چشمان بهجتی هم نبود ،
وقتی چشمانمان با هم تلاقی پیدا میکرد ،
تمام کینه 1425 سال را پیش میکشیدم و آنها هم تمام شیطنتهای اجدادشان را .

اللهم العن الجبت و الطاغوت

روز بعد وقتی برای زیارت بقیع رفتم آتش انتقامم بیشتر میشد،
با هیبتی عربی-علوی به زیارت میرفتم و گویا گرگها دوباره بوی خون یوسف به مشامشان رسیده باشد ،
برخی را نشان میکردند و مانع میشدند تا برای لحظاتی کوتاه هم که شده ،
بر غربت امیران دلشان بگریند ..
بر حسن بن علی ، علی بن حسین ،محمد بن علی و جعفر بن محمد (صلوات الله علیهم اجمعین)


همینطور که دعا میخواندم و دور میزدم به سمت قبری کشیده شدم که بیشتر از قبور دیگر مراقب و مواظب بودند و شعاع مراقبتی بیشتری برایش در نظر گرفته بودند ،
و آن مزار ام البنین (سلام الله علیها) بود ،
نمیدانم که از همسر او در بغض و کینه بودند یا
ترس از نام فرزندش آنان را اینگونه مراقب کرده بود ،
نام عــــباس ...

در تمامی لحظات سعیم بر این بود که دوستان را بیاد داشته باشم ،
چه در روضه رضوان ، چه در بین الحرمین ، چه در بقیع ، چه در کنار ستون توبه ، چه در کنار منبر نبوی و ...
تمام عزیزانی که التماس دعا گفته بودند :
خواهری که برادری غافل داشت ،خواهری که زندگی جدید خود را تازه آغاز نموده بود،خواهری که میخواست در کنار مزار ام البنین او را عباسی بنامم ،خواهری که میخواست توکلش به خدا را هیچوقت از دست ندهد،خواهری که رضای خدا را طلب نموده بود ،عزیزی که ملتمس دعای شفای پدر بود و
همه و همه دوستان و عزیزان ..

ان شاءالله در قسمت بعد از حال و هوای بیت الله الحرام خواهم گفت .

موفق باشید و خدایی .