۱۵/شهریور/۹۱, ۲۳:۰۵
به نام خدا
ادامه نکته ها
5- ويژگيهاى پيامبران
پيامبرانى كه از سوى خدا براى هدايت خلق، مبعوث مى شدند افراد عادى نبودند، بلكه تمام صفاتى را كه لازمه اين رسالت مهم است دارا بودند كه از جمله آنها شهامت در حد بالا براى ابلاغ رسالت در برابر اقوام جاهل و لجوج، و ايستادگى در مقابل همه موانع تا سرحد شهادت.
و اين همان است كه امام (علیه السلام) در فراز بالا به آن اشاره فرموده كه: كمى نفرات و فراوانى دشمنان و تكذيب كنندگان، هرگز مانع انجام وظيفه آنها نبود و هر گاه تاريخ انبيا را مطالعه كنيم (مخصوصا تاريخ پيامبر اسلام را) صدق اين سخن به وضوح در آن ديده مى شود.
قرآن مجيد نيز اين صفت را يكى از ويژگيهاى مبلغان رسالت الهى شمرده، مى فرمايد: الذين يبلغون رسالات الله و يخشونه و لا يخشون احدا الا الله، پيامبرانى كه تبليغ رسالتهاى الهى مى كردند و (تنها) از او مى ترسيدند و از هيچ كس جز خدا بيم نداشتند.
از تعبير امام در اين فراز- به گفته نويسنده منهاج البراعه- روشن مى شود كه تقيه بر انبيا جايز نيست و اگر مى بينيم فخر رازى به شيعه اماميه اين معنى را نسبت داده است كه آنها حتى اظهار كفر را بر انبيا در مقام تقيه جايز مى شمرند سخنى باطل و بى اساس است.
بلكه مطلب از اين بالاتر است، زيرا تقيه كردن براى امامان و حتى افراد عادى در آنجا كه اصل دين در خطر بوده باشد حرام مى باشد، به تعبير ديگر: تقيه، گاه واجب است و گاه حرام، آنجا كه ترك تقيه سبب هدر دادن نيروها بدون دليل است، تقيه واجب است، مثل اين كه جمعى از مسلمانان بر اثر پيشامدى در دست دشمنان اسلام گرفتار شوند و به گونه اى باشد كه اگر اظهار اسلام كنند دشمن، همه را نابود كند و مسلمانان به ضعف و شكست كشيده شوند، در اينجا بايد عقيده خود را كتمان نمايند تا نيروها را بيهوده هدر ندهند، ولى گاه مى شود كه مكتوم داشتن عقيده باعث ضعف و زبونى و ذلت است، در اينجا واجب است عقيده را شجاعانه اظهار داشت و لوازم آن را هر چه هست تحمل نمود (برنامه امام حسين (علیه السلام) و يارانش در كربلا يكى از مصداقهاى روشن اين مطلب است).
از آنجا كه انبيا در موضعى بودند كه اگر كتمان عقيده مى كردند به رسالت آنها لطمه وارد مى شد موظف بودند تقيه را ترك كنند.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه اين تقيه نه منحصر به شيعه است و نه منحصر به مسلمانان، بلكه يكى از اصول اساسى عقلاست كه هرجا اظهار عقيده باعث به هدر رفتن نيروها بدون هيچگونه فايده باشد از آن خوددارى مى كند.
پایان نکات این قسمت از ترجمه
منبع :شرح نهج البلاغه/ آیت الله مکارم شیرازی
