تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بله اگر قرار باشه هر کس تعریف خاصی از حقوق برا خودش قائل باشه و توی هر جامعه ای رفت بخواد اعتراض کنه که چرا حق من رو نمی دین که سنگ رو سنگ بند نمیشه. چه فرقی با بی قانونی میکنه؟
الان من به وجود دوربین در خیابونها اعتراض دارم که عکس می گیرن. برم دوربین ها رو بشکنم؟

چرا همه چیز رو دوباره از اول می پرسین؟ من توضیح دادم. اسلام با دگراندیش برخورد نداره. واضح چند بار گفتیم. این دگراندیش کلمات کلیدی سایتهای ملحد هست لطفا درست استفاده کنیم از کلمات. اسلام با مرتد مشکل داره. مرتد هم کسی هست که خلاف قانون و دین خدا بخواد قد علم کنه. این آسیب بزرگی به جامعه می زنه. برای همین با مرتدها محکم برخورد میشه. نمونه هاش هم بسیار کم بوده. چون تشخیص مرتد دادن هم کار هر کسی نیست و با اجازه حاکم شرع میشه.

اما اسلام چکار داره به اهل کتاب و ... وهابیت هم اگر دشمنی خودش رو علیه شیعه اظهار نکنه کسی کارش نداره. اونها بیان معارف بلند و تجسم خداشون رو به ما عرضه کنن و بگذارن ما هم معارف خودمون رو بهشون ارائه بدیم. اما مشکل جای دیگه هست. باید فهمید ایجاد فرقه توسط انگلیس یعنی چی. تا این رو نفهمیم تا ابد دور سر خودمون پیچ می خوریم. این ذات فرقه های بی دین و بی خداست که شرارت ازشون می باره و مقابله به مثل میخواد. پس همه اینها رو بهش نمیگن دگراندیش!! همه نوع دگر اندیش داریم. برخورد اسلام با هر کدوم متفاوته. تا حد ممکن نرم هست مگر موارد اضطراری.

واقعا درست میگن بحث سر جزئیات کار راحتی نیست. به قول دوستمون هیچکس نظر نمیده چرا برای حل مشکل فلان بیماری باید پای طرف رو قطع کنن اما توی حوزه حقوق انسان و جامعه همه می خوان نظر بدن. خوبه مریض هم بگه این حق منه پای من نباید قطع بشه؟

اگر کسی اصول دینش درست شد. اگر کسی خداوند رو شناخت و توحیدش درست شد. نبوت و امامت هم براش حل میشه. دیگه اون موقع کمتر به موارد خاص دستورات دینی اعتراض میکنه چون میگه لابد همین صلاح بوده. البته تضادی نداره که دنبال جوابش باشه اما در نهایت هم اگر نفهمید میدونه این دستور از ناحیه کجا صادر شده. اول باید بریم ببینیم می خوایم خدا رو بپذیریم یا نه. می خوایم قرآن رو بپذیریم یا نه. تا اینها رو یه باور اولیه بهش پیدا نکنیم سر جزئیات بحث کردن ثمر چندانی نداره. هر کسی حرف خودش رو میزنه. با اهل کتاب هم نمیان در مورد تعداد شلاق شرابخوار بحث کنن. در مورد خداوند و نبوت بحث می کنن.

اسلام در برخورد با دیگران همه جا سیستم تدافعی داشته. تاریخ جنگهای پیامبر رو بخونین از جای معتبر. در مقابل مرتد و کافر حربی هم همینطور. بهشون حمله نمی کنه فقط گفتگو می کنه. اما اگه اونها حمله کردن که تاریخ بارها اینو ثابت کرده اسلام مقابله میکنه. بعد میگین چرا اسلام چنینه. چرا نمی گذاره هر کس توی قایق فقط سر جای خودش رو سوراخ کنه؟؟

جمعبندی تاپیک:

1- در بحث قتل مسلمان به دست مسلمان باید اول بتونیم تشخیص بدیم چه کسی مسلمان هست و چه کسی نیست. بسیاری از عملیات تروریستی امروز زیر سر وهابیت هست که الان عالم و آدم می دونن که وهابیت جزء اسلام نیست و بوئی از اسلام نبرده. توسط انگلیس ایجاد شد تا هر موقع خواست به شیعیان ضربه بزنه و اونها رو قتل عام کنه و در عین حال اسمی از خودش نباشه، ازش استفاده کنه. خیلی از محققین وهابیت رو یهود می دونن چه اینکه اون محقق مصری ریشه آل سعود رو در یهودیان خیبر یافته بود که ما در بحث قربانی کردن انسان اینها رو مفصل بحث کردیم....

2- مواردی پیش میاد که واقعا مسلمان روبروی مسلمان می جنگه. اینجا تشخیص مسلمانی اگرچه مشکلتره اما نیاز ضروریه. مثل اینکه تشخیص بدیم در جنگ حضرت علی علیه السلام با خوارج و طلحه و زبیر، حق با که بود؟ اگر اون رو فهمیدیم می تونیم دلایل اختلافات بین مسلمین در حال حاضر رو هم بفهمیم وگرنه ما هم تاریخ رو تکرار خواهیم کرد و سر از ضلالت در میاریم.

3- برخورد اسلام با دگراندیشان بنا به قول ملحدان یکی نیست. کافر حربی یک دگراندیش هست. وهابیت هم همینطور. پیروان حقیقی اهل کتاب هم دگراندیش هستن. مذاهب درون اسلام هم نسبت به همدیگه دگراندیش هستن اما رفتار اسلام با اونها یکسان نیست. در همه اینها اساس اسلام بر گفتگو و مناظره معارف مذاهب بوده کما اینکه در سیره معصومین هم زیاد دیده شده. اما اسلام فقط در مواقعی که برای امت خودش و برای سلامت پیروان و جامعه خودش احساس خطر جدی کنه محکم وارد عمل میشه. در دو مورد:

یکی در مقابل تهاجم دشمن. تمام نبردهایی که در زمان پیامبر رخ داد از این دست بود که تا زمانیکه کفار و منافقین دردسری و کشتار و اذیتی علیه مسلمانان انجام نمی دادن اسلام رویه برخورد محکم و نظامی نداشت و با گفتگو کار خودش رو پیش می برد. حتی پیمان صلح می بست. اما اگر دشمنان توطئه ای می کردن اسلام هم مقابله به مثل می کرد. این برخورد با دگراندیش لازمه به حکم عقل و عرف. چون دگراندیش فقط تضاد اندیشه نداره بلکه با حیات مسلمانان مشکل داره. چرا مشکل داره، بحثش چیز دیگری است که تا حدی در همین تاپیک بهش پرداخته شد و البته بر دوستان اهل مطالعه تاریخ پوشیده نیست.

حالت دوم در برخورد با مرتد هست. خود تشخیص مرتد بودن فردی کار هر کسی نیست و شرایط خاصی می خواد. برای همین هم تعدادشون در طول تاریخ خیلی کم بوده. در واقع اسلام با کسی که در دین خودش تشکیک و حتی کفر پیدا کنه کاری نداره چون مربوط به خودش هست اما زمانیکه به طور عمومی اظهارش کنه و عملا مبارزه دینی رو آغاز کنه حکم مهاجم رو داره که به حکم عقل باید دفع خطر ازش بشه مثل سلمان رشدی که کتاب عمومی علیه دین و پیامبر انتشار داد. کسی مثل امام خمینی با اشراف کامل به احکام دین و متن اون کتاب، تشخیص داد که رشدی مرتد محسوب میشه.
ممکنه از دید عده ای خشن باشه مثل اون کسی که قطع کردن پای بیماری برای نجات جان اون بیمار رو خشن می دونه. اما این نارسایی عقلی فرد و غلبه احساسات او بر عقلش، دلیل بر نادرستی عمل قطع کردن عضو فاسد نیست. بلکه عقل سلیم می پذیره که در چنین مواردی باید جدی و محکم وارد شد تا بقیه اعضا سالم بمونن. در مورد جامعه اسلامی که افراد مثل اعضای یک پیکر هستن، اگر تشخیص داده شد توسط علما و مراجع و مورد اتفاق بود که فساد عضوی از جامعه می تونه باعث نابودی سایر اعضای جامعه باشه خیلی جدی و محکم برخورد میشه.

گفتگو انجام شد و ان شاءالله ایجاد کننده تاپیک هم به جواب سوال خودش رسیده. تاپیک بسته میشه.