تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام خدمت شما
روزهای قرانیتون بخیر و خوشی
اِنْحِراف
مصدر باب انفعال می‎باشد، و به معنای قبول میل کردن است.

• دو حرف (لام ـ راء) دارای این صفت می‎باشند.

به همین مناسبت آنها را حروف «مُنْحَرِفَه» می‎نامند، زیرا هنگام تلفظ «لام»، زبان از محل مخرج مربوط به طرف لثِه و دندانها میل می‎کند و موقع ادای «راء» زبان اندکی به طرف درون کامل بالا منحرف می‎شود.

• حرف راء را مفخمه نیز می‎گویند.

• البته بعضی از قرّاء چون «راء» انحرافش نسبت به «لام» کمتر است، تنها «لام» را از حروف مُنْحَرِفَه می‎دانند.

اِنْفِتاح
مصدر باب انفعال است، و به معنی قبول باز شدن و گشودن می‎باشد.
انفتاح ضد اطباق است.
به استثنای چهار حرف که مُطبقه هستند
[به عنوان «اطباق» مراجعه کنید]
بیست و چهار حرف از حروف الفبا دارای صفت انفتاح می‎باشند، که به آنها حروف مُنْفَتِحَه می‎گویند، چون هنگام تلفظ آنها زبان از کام بالا جدا و گشوده می‎شود و آنرا نمی‎پوشاند، و این حروف به نازکی ادا می‎شوند.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله

سلام خدمت شما
شب قرانیتون بخیر

بُحَّه
بُحَّهَ بر وزن غُدَّه به معنای خشونت و غلظت صدا می‎باشد.
از حروف الفبا حرف «حاء» دارای این صفت است، و آن را «مَبْحُوحَه» می‎نامند.

• زیرا در ادای آن، غلظت و فشردگی در حلق بوجود می‎آید، و در صورت عدم رعایت این صفت، شبیه (هـ) می‎گردد، و به همین سبب برخی آنرا حرف مضغوطه نیز گفته‎اند مانند: اَلْحَمْدُ ـ اَحَدٌ.

• بُحّه از صفات عارضی حروف است.

بسْمِلَه

«بسمله» مخفّف بسم الله الرحمان الرحیم است که در ابتدای سوره‎های قرآن مجید به جز سوره توبه می‎باشد.

• بسم الله، آیه مستقلی می‎باشد، و برای هر سوره جداگانه نازل شده است،‌ و خواندن آن در اول هر سوره لازم است.
• آنچه مربوط به تجوید می‎باشد این است که: قطع و وصل بسم الله الرحمن الرحیم به سوره ماقبل یا مابعد آن به چهار شیوه زیر می‎باشد:

۱. وصل به طرفین آن، یعنی وصل از آخر سوره سابق به اول سوره لاحق (بعدی)
۲. قطع از طرفین، یعنی جدا کردن آن از آخر سوره قبل و اول سوره بعد.
۳. قطع از آخر سوره قبل و وصل به اول سوره بعد.
۴. وصل به آخر سوره قبل و قطع از اول سوره بعد.
سه شیوه اول و دوم و سوم جایز است و شیوه چهارم ممنوع و مردود می‎باشد زیرا بسم الله برای افتتاح سوره است.

• البته شیوه سوم بهتر و اولی‎تر می‎باشد.
• قرّاءِ سبعه وصل بسم الله الرحمن الرحیم را به اول ده سوره مستحب و از محسّنات قرائت شمرده‎اند، سوره‎های مذکور عبارتند از:

۱. سوره حمد ۲. انعام ۳. کهف ۴. انبیاء ۵. سباء ۶. فاطر ۷. قمر ۸. الرحمان ۹. الحاقه ۱۰. القارعه

• نیز وصل بسم الله… را به ۹ سوره زیر مکروه دانسته و قطع نموده‎اند:

۱. سوره محمّد ۲. سوره قیامه ۳. سوره عَبس ۴. سوره مطفّفین ۵. سوره بلد ۶. سوره بینه ۷. سوره تکاثر ۸. هُمزه ۹. کهف

• و در بقیه سوره‎های قرآن کریم، قطع و یا وصل بسمله به اول سوره اختیاری است.

کسی که از قسمتهای دیگر سوره‎ها شروع می‎کند، مثلاً از وسط سوره بقره شروع به قرائت می‎کند، اگر آیه‎ای را که شروع می‎کند، ‌با نام خداوند شروع می‎شود، چه اسم ظاهر یا ضمیر باشد، گفتن بسم الله الرحمن الرحیم مستحب است و چنانچه اسم شیطان باشد چه اسم ظاهر یا ضمیر، نخواندن بسم الله… بهتر است.
و نیز اگر آیه در مورد نعمتهای الهی و ذکر بهشت یا اوصاف مؤمنان و نظائر آن است، خواندن بسمله در آغاز نیکوتر است، و اگر آیه‎ای را که شروع می‎کند درباره دوزخ و اوصاف کافران و منافقان و نظائر آن است،‌ نخواندن بسمله بهتر است، و نیز گفته شده از آنجا که سوره توبه با بسم الله الرحمن الرحیم شروع نمی‎شود، از هر کجای این سوره نیز قاری شروع به خواندن نماید، نخواندن بسمله بهتر است.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله

سلام خدمت شما
شب قرانیتون بخیر و عیدتون مبارک
بَیْنِیَّه
بَیْنِیَّه به حروف کلمات «نور علمی»‌که حد فاصل و میان شدت و رخوت هستند، حروف بَیْنِیَّه می‎گویند.

• این حروف را جهت سهولت حفظ کردن در دو کلمه (نور علمی) جمع کرده‎اند.

• زیرا نه چندان با شدت تلفظ می‎شوند که صدا بکلی راکد و مانع جریان صوت گردد، و نه چنان با سستی گفته می‎شوند که مانند حروف رخوت محتاج کشش زیاد باشند.
• آنها چنانکه گفتیم عبارتند از (ن ـ و ـ ر ـ ع ـ ل ـ م ـ ی) البته بعضی (و ـ ی) را جزو حروف بَیْنِیَّه به حساب نیاورده، و آنها را پنج حرف ذکر کرده‎اند.

تجوید
تجوید مصدر باب «تفعیل» به معنای نیکو کردن و در اصطلاح، به علمی که در آن از شناسایی مخارج و صفات حروف تهجّی، و محل وقف و وصل، و قواعد و دستورهای قرائت قرآن مجید، و نیکو خواندن بحث است، گفته می‎شود.

• تجوید راهنمای صحیح خواندن قرآن مجید است.

زیرا قرآن در سوره مزّمّل در این باره به ما دستور داده که آنرا صحیح و با تأنّی و شمرده بخوانیم، آنجا که می‎فرماید:
وَ رَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتِیلاً[سوره مزّمّل، آیه ۴.]، یعنی قرآن را با تأنّی و شمرده بخوان، و حروف آنرا آشکار کن.

• و در مورد «تَرْتِیل» از علی ـ علیه السّلام ـ آمده است که فرمود:

اَلتَّرْتیلُ حِفْظُ الوُقُوفِ وَ بَیانُ الْحُرُوفِ،
ترتیل یعنی محافظت وقف‎ها و بیان حروف است.
(منظور از بیان حروف احتمالاً رعایت مخارج و صفات آن است.)

• لذا علم تجوید به دو قسم تقسیم می‎شود:

۱. شناسائی مخارج و صفات حروف، و سایر دستور‎های قرائت.
۲. شناختن محل‎های وقف، یعنی جاهایی از قرآن که باید در آنجا وقف کرد.
تلفظ حروف در زبان عرب اهمیّت زیادی دارد، زیرا گاهی اوقات معنای کلمه و جمله با تغییر تلفّظ حروف عوض می‎شود.
مثلاً:

• سَئَلَ یعنی پرسش کرد در حالیکه، سَعَلَ با (علیه السلام) یعنی سرفه کرد.
• یا صَمَد یعنی بی‎نیاز، از صفات خداوند است و ثَمَد با «ث» سه نقطه به معنی آب کم و حفره‎ای است که آب باران در آن جمع می‎شود.
• یا «صَلِّ» یعنی درود بفرست، درحالیکه سَلِّ یعنی تسلیت بده.

با توجه به مثالهای فوق به اهمیت تلفظ صحیح کلمات پی می‎بریم. به این نکته مخصوصاً در خواندن دعا بسیار باید توجه کرد، زیرا در دعا ما با خداوند سخن می‎گوئیم، پس باید صحیح، و با کلمات درست منظور و مقصود خودمان را چه از زبان پیشوایان دین و چه از زبان خودمان بیان کنیم.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام خدمت شما
روز آدینه مهدویتون بخیر و خوشی و سرشار از عطر نرگسهای منتظر

تَحقیق
عبارت از ادا کردن حق هر یک از حروف از حیث مخرج، و رعایت صفات ویژه، و حرکات، و تشدید، و تحقق همزه، و تفکیک حروف و کلمات از یکدیگر است، با ملاحظه محل وقف و با تأنّی و شمرده خواندن، این روش، طریقه همزه و کسائی و وَرش و هشام و ابن ذکوان و حفص راوی عاصم واعشی است.

• و برای نو آموزان مناسب نمی‎باشد.

• و از جهت تدبّر و اندیشیدن در آیات نیز مفید است.

چنانچه سیوطی در الاتقان تحقیق را برای تعلیم و تمرین تلاوت دانسته و آنرا نوعی از ترتیل شمرده است.

• به عبارت دیگر تحقیق به معنی رسیدگی و اطلاع یافتن بر حقیقت چیزی است

• در اصطلاح تجوید عبارت از ادا کردن حق حرف از مخرج مربوطه با رعایت صفات آن است. مانند تلفظ همزه از مخرج خود با رعایت صفات جهر، شدّت و نَبر و غیره می‎باشد.[در مورد صفات جهر و شدت و نَبر به صفات حروف مراجعه شود.]

• به عبارت دیگر چون بعضی حروف از نظر مخرج متحد هستند، امّا صفات آنها متفاوت است مانند: (تاء ـ طاء) و یا در صفات مشترک هستند و از جهت مخرج متفاوت می‎باشند مانند: (تاء و کاف) یا (جیم و دال) یا (میم و نون) بنابراین باید حق هر یک از حروف و صفات مربوطه آنها را ادا نمود تا خللی در قرائت بوجود نیاید.

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام خدمت شما
روزتون بخیر و خوشی و سرشار از عطر نرگسهای منتظر
تَحْدِیر
حَدْر یعنی سرعت شتافتن و قرائت به شیوه «تحدیر» عبارت از سرعت در قرائت و ادراج (یعنی داخل کردن کلمه در کلمه مابعد) با تخفیف و تسهیل همزه و ادغام کبیره و اختلاس و قصر مد منفصل
این شیوه خواندن قرآن، روش ابن کثیر و ابوعمرو و قالون و هشام و ابوجعفر و یعقوب است.

تَدْویر
تدویر حد فاصل میان قرائت با تحدیر و تحقیق است که مورد توجه اکثر قرّاء می‎باشد.
زیرا قرائت قرآن به سه طریق انجام می‎شود که عبارتند از: تحدیر ، تحقیق ، تدویر

تَرْتیل
تَرْتیل عبارت از خواندن قرآن بطور منظم و با تأنّی و حوصله، و شمرده و همراه با تدبیر در معانی آیات است، بطوریکه تمامی قواعد تجوید رعایت شود.
قرآن مجید در سوره مُزَّمّل آیه چهار می‎فرماید: وَ رَتِّلِ الْقُرآنَ تَرْتِیلاً[سوره مزّمّل، آیه ۴.](قرآن را با تأنی و شمرده بخوان و حروف آنرا آشکار کن).
از علی ـ علیه السّلام ـ نقل شده که فرمودند: اَلتَّرْتِیلُ حِفْظُ الْوُقُوفِ وَ بَیانُ الْحُرُوفِ (ترتیل، محافظت بر محل وقف‎ها و بیان حروف است) و احتمال دارد مراد از بیان حروف رعایت مخارج و صفات آن باشد.
ترتیل یکی از شیوه‎های قرائت قرآن مجید می‎باشد.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام خدمت شما
ایامتون بخیر و خوشی و سرشار از عطر نرگسهای منتظر
دوستان حلال کنین که مدتی نشد بروز کنم ولی امیدوارم شما دوستان مباحث رو تکرار کرده باشین
تَرْقِیق
تَرْقِیق به معنی ضعیف و نازک ادا کردن حروف است. و در این حالت زبان میل به پائین پیدا می‎کند مانند حروف منفتحه و مستفله. و یا ترقیق حرف «راء» در کلمات رِجالُ،‌ اَرِنا، رِیحٌ…

ترتیب مخارج حروف
مخارج حروف از ابتدای حلق به سوی دهان و لبها عبارتند از:
۱. حروف حَلْقی (همزه ـ هـ ـ ع ـ ح ـ غ ـ خ)
۲. حروف لَهَوی (ق ـ ک)
۳. حروف ضِرْسی (ض)
۴. حروف شَجْری (ج ـ ش ـ ی)
۵. حروف لِثَوی (ل ـ ن ـ ر)
۶. حروف نِطْعی (ط ـ د ـ ت)
۷. حروف اَسَلی (ص ـ س ـ ز)
۸. حروف ذَوْلَقی (ظ ـ ذ ـ ث)
۹. حروف شَفَهی (ف ـ ب ـ م ـ و)
[یا شَفَوی.]

تَسْهِیل
به معنی به سهولت ادا کردن است که، اغلب در قرائت الف و همزه می‎باشد.

• تسهیلِ الف همان ترقیق و اماله صغری یعنی (عدم اشباع فتحه ماقبل الف) می‎باشد که قبلاً بیان شد.
• و در مورد همزه چون مخرج آن ابتدای حلق و دورترین مخارج حروف الفبا است، و به سنگینی ادا می‎شود، بیان آن دشوارتر از سایر حروف است.
• لذا به آن «اثقل الحروف» می‎گویند.
• تسهیل در اختلاف قرائات بکار می‎رود.

مثلاً هر گاه دو همزه در یک کلمه پهلوی هم واقع شوند، و اولی مفتوح و دومی ساکن باشد، همزه دوم به جهت تسهیل، قلب به الف می‎شود.

• مانند: اَئْمَنَ و اَئْمَرَکه امَنَ و امَرَ نوشته و خوانده می‎شوند.

و چنانچه همزه اول مضموم باشد، همزه دوم قلب به واو می‎گردد مانند: اُئمِنَ که اُومِنَ نوشته و خوانده می‎شود. و اگر همزه اول مکسور باشد همزه دوم قلب به یاء می‎شود مانند: إئْمان ـ اِئْتُونی که اِیمَان و اِیتُونِی نوشته و خوانده می‎شود.
موارد دیگری نیز وجود دارد که مربوط به اختلاف قرائات است.

• مانند: أأسْلَمْتُمْ که بعضی آسْلَمْتُمْ خوانده‎اند. (آل عمران، ۲۰)
• و یا: أألذَّکَرَیْنِ که آلذَّکَرَیْن خوانده می‎شود. (انعام، ۱۴۳)
• و یا: اَرَأیْتَ که اَرَیْتَ خوانده‎اند. (آل عمران، ۹۹)
• و یا: مَنْ آمَنَ که به صورت مَنامَنَ خوانده شده.
• و یا: مُؤَجَّلاً که مُوَجَّلاً خوانده‎اند. (آل عمران، ۱۴۵)
• و یا: نُنْشِئَکُمْ که نُنْشِیَکُمْ بعضی خوانده‎اند. (واقعه، ۶۱)
• و مُسْتَهْزِؤُنَ که مُسْتَهْزِیُونَ خوانده شده. (بقره، ۱۴)
• و لا یَطَؤُونَ که لایَطَوُنَ خوانده شده. (توبه، ۱۲۰)
• و مُتَّکِئِینَ که به صورت مُتَّکِینَ خوانده‎اند. (کهف، ۳۱)
• و اَلْاَرْضَ که به صورت اَلَرضَ و اَلْاَمْرُ که بصورت اَلَمْرُ خوانده‎اند.
• و یا: کَدَأْبِ که به صورت کَدَابِ خوانده شده. (آل عمران، ۱۱)
• و یا بِئْسَ که به صورت بیسَ و جِئْتَ به صورت جیتَ و ذِئْب به صورت ذِیب و جِئْنَا به صورت جینًا خوانده شده است.
• و کلمه یُؤْلُونَ به صورت یُولُونَ و رُؤْیا[سوره اسراء، آیه ۶۰.]به صورت رُویا خوانده‎اند.
• و نیز بعضی قُرْان را به صورت قُرَان و مَسْئُولاً[سوره فرقان، آیه ۱۶.]را به صورت مَسُولاً و سَوْءِ را به صورت سَوٍ خوانده‎اند.
• و بعضی از قرّاء خَطِیئَهٍ را خَطِیَّهٍ و هَنِیئاً را به صورت هَنِیّاً و بَرِیئُونَ[سوره یونس، ۴۱.]را به صورت بَرِیُّونَ خوانده‎اند.

قابل ذکر است که شیوه قرائت قرّاء در مورد همزه یکسان نیست، و بهتر است با تحقیق قرائت شود.

• لذا پاره‎ای از قرّاء هنگامی که همزه مفرد متحرک در اول یا وسط یا آخر کلمه‎ای که ماقبلش ساکن باشد و در یک یا دو کلمه واقع شود را بطریق سکته خوانده‎اند، یعنی بین حرف ساکن و همزه صدا را قطع می‎کنند تا حرف ساکنی که سکته بر آن می‎شود، بیان گردد و قدرت بر تکلّم همزه نیز بیشتر شود مانند:

• شَیْئاً ـ قُرْان ـ قَدْاَفْلَحَ ـ خَلَوْا اِلی ـ وَ الاَرْضِ.

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام دوستان و همکاران ایمانی من
ببخشین یکم نا منظم شد این بخش ،
در ادامه اموزش به مبحث
تشدید
هر گاه دو حرف مانند هم (متمائل) در یک کلمه پهلوی هم قرار گیرند، یک حرف را می‎نویسند و روی آن تشدید می‎گذارند. مانند مَرَّ ـ حَقّ حرفی که دارای تشدید باشد را «مشدّد» می‎نامند.
مشدّد کردن حروف را «ادغام» می‎گویند. (مراجعه شود به ارسالهای 3 و 4 همین بحث در باب ادغام)
تغلیظ
عبارت از تفخیم و غلیظ ادا کردن حروف است.

• تفاوتی که تفخیم با تغلیظ دارد آن است که اصطلاحاً، تفخیم درحرف «راء» و تغلیظ در حرف «لام» بکار می‎رود.مانند: تغلیظ لام جلاله «الله»

تَفَشِّی
این کلمه مصدر باب تفعیل است و به معنای از هم پاشیدن و پهن شدن و پراکندگی و انتشار می‎باشد.

• حرف «شین» دارای این صفت است.
• زیرا هنگام ادای آن، ‌صوت از مخرج مربوطه در دهان منتشر شده، و تا جایگاه و مخرج «لام» و «طاء» می‎رسد.
• تَفَشِّی از صفات عارضی حروف است.

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام خدمت شما
شب قرانیتون بخیر

تَفْخِیم
به معنای درشت گفتن و فربه نمودن حروف و برخلاف ترقیق است.
در این حالت زبان به طرف کام بالا متمایل می‎شود مانند: حروف مطبقه و مستعلیه و مفخّمه، مثل تفخیم «راء» مفتوح و مضموم، در کلمات، رَبّ و رُحَماء.

تَکْرِیر
مصدر باب تفعیل است، و به معنای دوباره گفتن می‎باشد.
از حروف الفبا، حرف «راء» دارای این صفت است، زیرا هنگام ادای آن به نظر می‎رسد که دوبار گفته می‎شود، ولی در واقع چنین نیست، بلکه اندکی لرزش در مخرج حرف پدید می‎آید، و بدون رعایت این صفت ادای آن امکان ندارد.

• حرف راء را مکرّر می‎گویند.
• تکریر، لرزش قسمتی از سطح سر زبان است.
  
• تکریر از صفات عارضی حروف است. مانند: اَکْبَرُ ـ بِرَّ البته بعضی معتقدند که صفت تکریر از صفات اصلی حروف بوده، و حرف راء دارای تکرّر ذاتی می‎باشد.

قابل ذکر است که در حرف «زاء» نیز کمی تکریر وجود دارد، تکریر آن در پهنای زبان و تکریر راء در درازای زبان است. مانند: تَنَزَّلَ.

تنوین
تنوین نون ساکنه‎ای است که به تلفظ در می‎آید، ولی نوشته نمی‎شود.

• ویژه و خاص اسم است.

• زیرا فعل و حرف تنوین نمی‎گیرند
• آنرا با تکرار شکلِ حرکت نشان می‎دهند مانند (ـًـٍـٌـ) و در فارسی دو زبر ـ دو زیر و دو پیش خوانده می‎شوند. مانند: مُحَمَّداً ـ عَلِّیاً ـ خَیْرٌ قَوْمٍ.

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام خدمت شما
شب قرانیتون بخیر

تَهْلِیل
عبارت از گفتن لااله الا الله است، ‌علمای علم قرائت در آغاز یا پایان یازده سوره قرآن تهلیل می‎گویند.

• سوره‎های مذکور عبارتند از: ۱. زلزال ۲. قارعه ۳. عصر ۴. همزه ۵. فیل ۶. قریش ۷. ماعون ۸. کوثر ۹. لهب ۱۰. فلق ۱۱. ناس.

• بعضی نیز از سوره اَلضُّحی تا آخر قرآن (۲۲ سوره می‎شود) تهلیل و تکبیر (الله اکبر گفتن) و تحمید (الحمدلله گفتن) را نقل کرده‎اند که به شیوه زیر گفته می‎شود.

لااِلهَ اِلَّا اللهُ وَ اللهُ اَکْبَرُ وَ لِلّهِ الْحَمْدُ و سپس گفته می‎شود بسم الله الرحمن الرحیم…

• ـ وصل آخر سوره به تکبیر و پیوستن آن به بِسمله و قطع بسمله از ابتدای سوره، جایز نیست زیرا بسمله اولین آیه هر سوره و برای افتتاح آن است.

• چنانچه حرف آخر هر یک از ۲۲ سوره مذکور (سوره اَلضُّحی تا آخر قرآن) ساکن یا تنوین باشد، در حال وصل به تکبیر (الله اکبر) از جهت رفع التقاء دوساکن بایدحرف ساکن یا تنوین با کسره خوانده شود زیرا همزه «الله» همزه وصل است.
  
• اگر حرف آخر سوره مفتوح یا مضموم یا مکسور باشد، در حال وصل به تکبیر با همان حرکات خود به لفظ جلاله الله پیوسته می‎شود.

• جَهْر یکی از صفات اصلی و ذاتی حروف و به معنی بلندی آواز و صوت قوی است.

• هجده حرف از حروف الفبا دارای این صفت هستند که عبارتند از: (همزه ـ ب ـ ج ـ د ـ ذ ـ ر ـ ز ـ ض ـ ط ـ ظ ـ ع ـ غ ـ ق ـ ل ـ م ـ ن ـ و ـ ی).

این حروف را حروف مَجْهُورَه می‎نامند. زیرا به سبب قوّت به بلندی و آشکارا ادا شده و مانع جریان نفس می‎گردند.
جهت سهولت در حفظ این حروف آنها را در چند کلمه جمع کرده‎اند که عبارتند از (نغز ـ قطع ـ ابیض ـ ظل ـ جذر و مد).
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید