تالار گفتگوی بیداری اندیشه

اماده باشید برای پیشرفت
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید
پ.ن. بخاطر رعایت مصرف نت شما همکار گرامی ، تا حق الناس گردنمون نمونه دو فرم کوچک و بزرگ تصاویر رو برای شما قرار میدم

حروف تهجّی
«هِجاء» یعنی شمردن حروف با اسامی آنها، و مجموع حروف از «الف» تا «یاء» را حروف تهجّی می‎نامند.
حروف تهجّی یا الفبای زبان عرب را بعضی بیست و هشت حرف و بعضی «الف» را هم اضافه کرده و بیست و نه حرف گفته‎اند.

• آنهایی که الف را به حساب حروف تهجّی نمی‎آورند، دلیلشان این است که چون الف از فضای دهان خارج می‎شود، و تکیه گاهی ندارد، و قائم به غیر است.

و همیشه ساکن بوده و به تنهائی ادا نمی‎شود، و از حروف شمسی و قمری هم نیست. لذا آنرا در شمار حروف قرار نمی‎دهند.

• و آنهایی که الف را جزو حروف الفبا شمرده‎اند، معتقدند که «الف» هم مانند سایر حروف دارای مخرج است، و مخرج الف همان فضای دهان است. و از حروف جوفی یا هوائی است.

• حروف الفبا یا حروف تهجّی عبارتند از:

همزه ـ باء ـ تاء ـ ثاء ـ جیم ـ حاء ـ خاء ـ دال ـ ذال ـ راء ـ زاء ـ سین ـ شین ـ صاد ـ ضاد ـ طاء ـ ظاء ـ عین ـ غین ـ فاء ـ قاف ـ کاف ـ لام ـ میم ـ نون ـ هاء ـ واو ـ الف ـ یاء.

• تمام حروف الفبا در آیه ۱۵۴ سوره آل عمران و نیز در آخرین آیه سوره فتح آمده است.

این نکته نیز قابل ذکر است که «الف» با همزه فرقهایی دارد که عبارتند از: همزه قبول حرکت می‎کند، و در اول و وسط و آخر کلمات واقع می‎شود. و به صورت‎های مختلف نوشته می‎شود مانند: اَللهُ ـ أنْبِئْهُمْ ـ یُؤْمِنُ ـ ساءَ، ولی «الف»، قبول حرکت نمی‎کند، و همیشه ساکن و ماقبل از آن مفتوح است (فتحه دارد). و هیچ گاه در اول کلمه قرار نمی‎گیرد. و فقط در وسط و آخر کلمه می‎آید، و همواره به شکل الف نوشته می‎شود مانند: عَلامَات ـ نَار ـ مِمَّا ـ دَعا.
و چون الف همیشه ماقبلش فتحه است، در رسم الخط قرآن‎های بعضی کشورها قبل از الف فتحه می‎گذارند مانند: مَا ـ کَانَ ـ اَبْوَاب ـ اَلنَّاس ـ قَالَ… ولی در بعضی قرآنها الف کوتاه گذاشته می‎شود مانند: ما ـ کانَ ـ اَبْواب ـ النّاس و قالَ.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام شامگاه قرانیتون خوش
حروف مدّی
در زبان عرب هرگاه بعد از حرف مفتوح، حرف «الف» قرار گیرد (ـَـ ا) آن الف باعث دوبرابر مدّ و کشش صدای فتحه خواهد شد و از این رو به آن «الف مدّی» می‌گویند. «الف» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «الف» نوشته شده است، «مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این الف باعث «مدّ و کشش» صدای فتحه قبل از خود می‌شود، مانند:
وَعَدَ ـ وَاعَدَ
هر گاه بعد از حرف مکسور، حرف «یاء» قرار گیرد (ـِـ ی) آن یاء باعث دو برابر مدّ و کششِ صدای کسره خواهد شد و از این رو به آن، «یاء مدّی» می‌گویند، «یاء» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «یاء» نوشته شده است، «مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این یاء باعث «مدّ و کشش» صدای کسره قبل از خود می‌شود، مانند:
عَلِمَ ـ عَلِیمَ
هرگاه بعد از حرف مضموم، حرف «واو» قرار گیرد (ـُـ و) آن واو باعث دو برابر مدّ و کشش حرکت ضمّه خواهد شد و از این رو به آن، «واو مدّی» می‌گویند. «واو» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «واو» نوشته شده است، «مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این واو باعث «مدّ و کشش» صدای ضمه قبل از خود می‌شود، مانند:
رُسَلِ ـ رَسُولِ
و در مقام جمع به مجموعه آن‌ها «حروف مدّی»* می‌گویند «حروف» می‌گویند به اعتبار این که به صورت «حرف» نوشته شده‌اند و جمع حرف می‌شود حروف، «مدّی» می‌گویند به اعتبار این که باعث «مدّ و کشش» صدای ماقبل خود می‌شوند.

• لازم به یادآوری است که صدای «یاء» و «واو مدّی» همانند صدای «ای» و «او» در فارسی می‌باشند
  **
  ولی صدای الف مدّی بعد از هشت حرف «خ ص ض ط ظ غ ق ر» همانند صدای «آ» در فارسی و بعد از بیست حرف بقیّه همان صدای فتحه است امّا با دو برابر مدّ و کشش. این بدان سبب است که الف مدّی از نظر حالت تابعِ حالتِ حرکت ماقبل می‌باشد. اگر حرف ما قبل آن مُفَخَّم باشد (یعنی در موقع تلفّظ درشت و غلیظ ادا شود) الف مدّی نیز به متابعت حالت ما قبل خود با حالت تفخیم ادا می‌شودو اگر حرف ماقبل آن حالت ترقیق داشته باشد (یعنی در موقع تلفّظ نازک و رقیق ادا شود) الف مدّی نیز به متابعت حالت ماقبل خود با حالت ترقیق ادا می‌شود.

از آن هشت حرف، هفت حرف «خ ـ ص ـ ض ـ ط ـ ظ ـ غ ـ ق» دارای صفت اِستعلاء می‌باشند، در موقع اَدای این حروف، زبان میل به کام بالا پیدا می‌کند و درشت و پر حجم ادا می‌شوند، از طرف دیگر حروف استعلاء همگی دارای حالت تفخیم است و این حالت در صورتی که بعد از آن، الفِ مدّی باشد بیشتر می‌شود. الف مدّی هم به متابعت حالت حرف ماقبلش در این جا تفخیم می‌شود، در نتیجه صدایی همانند «آ» در فارسی به خود می‌گیرد. حرف دیگر «راء» می‌باشد، این حرف جزء حروف استفال است ولی در صورت مفتوح بودن حالت تفخیم به خود می‌گیرد (یعنی درشت و غلیظ ادا می‌شود). الف مدّی به متابعت حالتِ حرف ما قبل خود در این جا نیز تفخیم می‌شود، در نتیجه صدایی همانند صدای «آ» در فارسی به خود می‌گیرد.
پی نوشت :
* : برای این حروف، اسامی دیگری نیز ذکر کرده‌اند که هر یک ناظر به معنای خاصّی است، درباره آن‌ها توضیح مختصری می‌دهیم.
الف: حروف لیّنه: لیّن یعنی نرم در مقابل یابِس یعنی خشک، «حروف مدّی» بر خلاف الف (همزه)، یاء و واو حرکت‌پذیر، انعطاف‌پذیرند و بر اثر کم و زیادی مد و کشش صدای آن‌‌ها تغییر نمی‌یابد، خلاف الف (همزه)، یاء و واو حرکت‌پذیر که انعطاف‌پذیر نیستند و اصلاً قابلیّت مدّ و کشش را ندارند.
ب: حروف جوفیّه: فضای دستگاه تکلّم را جوف می‌گویند و این حروف جای خاصّی در دستگاه تکلّم ندارند و مخرج آن‌ها شامل تمامی فضای حلق و دهان می‌باشد، بر خلاف سایر حروف که هر یک موضع خاصّی در دستگاه تکلّم دارند.
ج: حروف هوائیّه: هر جای خالی را «هواء» می‌گویند و چون «حروف مدّی» از فضای خالی دهان، و بدون تکیّه به جای خاصّی تلفظ می‌شوند از این رو به آن‌ها «حروف هوائیّه» می‌گویند. البته این صفت درباره «الف مدّی» آشکارتر می‌باشد.
به «حروف مدّی»، مدّ طبیعی، ذاتی و اصلی نیز می‌گویند که در بحث مدّ با جزئیات آن آشنا خواهیم شد.
** : در زبان فارسی، زمان تلفّظ صداهای «ـَـِـُـ» با «آ ـ ای ـ او» تقریباً یکسان است و تفاوت تنها در صدای آن‌ها می‌باشد ولی در زبان عربی تفاوتی در اصل صدای حرکات با حروف مدّی دیده نمی‌شود تنها تفاوت در زمان تلفّظ آن‌ها است، صدای حروف مدّی همان صدای حرکات می‌باشد امّا با دو برابر مدّ و کشش.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام روز قرانیتون خوش

• مباحث که باید بعد از حروف مدی و ... میگفتم ولی بخاطر چیدمان اصلی مباحث نشد

حرف «لام»
«لام» از حروف مُستفله است، و اصل در تلفظ آن ترقیق می‎باشد. و هنگام تلفظ، صوت و زبان به طرف پائین میل کرده و به نازکی ادا می‎شود، و تغلیظ آن به تبعیت از حروف مستعلیه صورت می‎گیرد. یعنی اگر ماقبل یا مابعد و یا طرفین لام یکی از حروف مستعلیه قرار گیرد، تغلیظ می‎شود. و در غیر این صورت ترقیق می‎گردد، مانند: قُلْ ـ اَلصَّلوه ـ سُلْطَان ـ وَلْیَتَلَطَّف ـ خَلَقْنَا ـ وَاغْلُظ ـ صَلْصَال ـ قابل ذکر می‎باشد که در هر صورت بطور کلی ترقیق «لام» اولی‎تر است.
حرف رَدْع
رَدْع به معنی رد کردن، و انکار مطلب ماقبل، و اثبات جمله ما بعد می‎باشد.
«کَلّا» را که به معنی (چنین نیست) می‎باشد، حرف ردع می‎گویند.

• در قرآن مجید حرف رَدْع 33 بار و در ۱۵ سوره آمده است، که به اتفاق علمای علم قرائت و تفسیر در ۷ جای آن برای رد کردن مطلب ماقبل و اثبات جمله مابعد است. و باید بر «کَلّا» وقف شود.
• مواضع مذکور در قرآن عبارتند از:

۱. آیات ۷۸ و ۷۹ سوره مریم

• أَاطَّلَعَ الْغَيْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا - كَلَّا سَنَكْتُبُ مَا يَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا
• آيا او از غيب آگاه گشته، يا نزد خدا عهد و پيمانى گرفته است؟! هرگز چنين نيست! ما بزودى آنچه را می‏گويد می‏نويسيم و عذاب را بر او مستمرّ خواهيم داشت!

۲. آیات ۸۱ و ۸۲ سوره مریم

• وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِّيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا - كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا
• و آنان غير از خدا، معبودانى را براى خود برگزيدند تا مايه عزّتشان باشد! (چه پندار خامى!) هرگز چنين نيست! به زودى (معبودها) منکر عبادت آنان خواهند شد؛ (بلکه) بر ضدّشان قيام می‏کنند!

۳. آیات ۱۴ و ۱۵ سوره شعراءِ

• وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ - قَالَ كَلَّا فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ
• و آنان (به اعتقاد خودشان) بر گردن من گناهى دارند؛ مى‏ترسم مرا بکشند (و اين رسالت به پايان نرسد)! فرمود: «چنين نيست، (آنان کارى نمى‏توانند انجام دهند)! شما هر دو با آيات ما (براى هدايتشان) برويد؛ ما با شما هستيم و (سخنانتان را) می‏شنويم!

۴. آیات ۶۱ و ۶۲ سوره شعراء

• فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَى إِنَّا لَمُدْرَكُونَ - قَالَ كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ
• هنگامى که دو گروه يکديگر را ديدند، ياران موسى گفتند: «ما در چنگال فرعونيان گرفتار شديم!» (موسى) گفت: «چنين نيست! يقيناً پروردگارم با من است، بزودى مرا هدايت خواهد کرد!»

۵. آیه ۲۷ سوره نساء

• وَاللّهُ يُرِيدُ أَن يَتُوبَ عَلَيْكُمْ وَيُرِيدُ الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الشَّهَوَاتِ أَن تَمِيلُواْ مَيْلاً عَظِيمًا

۶. آیات ۱۵ و ۱۶ سوره مدّثّر

• ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ - كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا
• باز هم طمع دارد که بر او بيفزايم! هرگز چنين نخواهد شد؛ چرا که او نسبت به آيات ما دشمنى مى‏ورزد!

۷. آیات ۱۰ و ۱۱ سوره قیامه

• يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ - كَلَّا لَا وَزَرَ
• آن روز انسان می‏گويد: «راه فرار کجاست؟!» هرگز چنين نيست، راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد!

مثلاً در آیه ۱۵ و ۱۶ سوره مدّثّر می‎فرماید: ثُمَّ یَطْمَعُ اَنْ أزِیدَ کَلّا (یعنی پس طمع دارد که مال و اولاد، بیشترش دهم ـ نچنان است. احتمالاً در مورد ولید بن مغیره می‎باشد.)
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام روز قرانیتون خوش
حروف حلق

• حروف حلق از حلق یا گلو شش حرف خارج می‎شود که، به حروف حلقی معروف‎اند آنها عبارتند از: ۱. همزه ۲. هاء ۳. عین ۴. حاء ۵. غین ۶. خاء.

همزه و هاء از ابتدای حلق و عین و حاء از وسط حلق و غین و خاء از آخر حلق ادا می‎شوند.
پس مخارج حروف حلقی از ابتدای حنجره به سمت دهان به ترتیب عبارتند از: همزه ـ هاء ـ عین ـ حاء ـ غین ـ خاء.

حروف دهان

• دهان دارای ده مخرج است، و هجدتاء ـ ثاء ـ جیم ـ دال ـ ذال ـ راء ـ زاء ـ سین ـ شین ـ صاد ـ ضاد ـ طاء ـ ظاء ـ قاف ـ کاف ـ لام ـ نون ـ یاء
  از آنجا که ادای بیشتر حروف دهان به دندانها بستگی دارد، معمولاً در بیان حروف دهان به تقسیمات دندانها و اقسام آن اشاره می‎کنند
• تاء ـ ثاء ـ جیم ـ دال ـ ذال ـ راء ـ زاء ـ سین ـ شین ـ صاد ـ ضاد ـ طاء ـ ظاء ـ قاف ـ کاف ـ لام ـ نون ـ یاء
  از آنجا که ادای بیشتر حروف دهان به دندانها بستگی دارد، معمولاً در بیان حروف دهان به تقسیمات دندانها و اقسام آن اشاره می‎کنند

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام شب ادینه قرانیتون خوش

• مخارج ده گانه حروف که از دهان ادا می‎شوند عبارتند از:

۱. مخرج قاف: انتهای زبان با آنچه مقابل آن است از کام، و ابتدای زبان کوچک که، آزاد و سمت حلق قرار گرفته، و با نگه داشتن هوا، و رها کردن یک دفعه آن، پدید می‎آید.
حرف قاف را غَلْصَمی می‎نامند. زیرا از محل غَلْصَمَه، یعنی ابتدای زبان کوچک که آزاد است بیان می‎شود.

۲. مخرج کاف: انتهای زبان با آنچه برابر آن است. از کام بالا، و آخر زبان کوچک که، به سقف دهان متصل است.
مخرج کاف کمی بیرون‎تر از مخرج قاف، و به فضای دهان نزدیک‎تر است. و مانند قاف با نگه داشتن کامل هوا، و رها کردن یک دفعه آن ادا می‎شود.
حرف کاف را عَکْدی می‎نامند، زیرا از انتهای زبان کوچک که به سقف دهان متصل است ادا می‎شود. و چون زبان کوچک را به عربی لَهات می‎گویند، دو حرف (ق و ک) را که زبان کوچک در ادا آنها دخالت دارد لَهَوی می‎گویند.

۳. مخرج ضاد: اتصال کنار بُن زبان از طرف راست یا چپ، به پهلوی دندانهای کرسی بزرگ بالا است.
حرف ضاد را حرف ضِرْسی می‎نامند. که منسوب به اَضْراس (از دندانها) است. و نیز «حافی» نیز می‎گویند به معنی جانب و طرف، منظور کنار زبان است.

۴. مخرج جیم ـ شین ـ یاء غیر مدّی: میان جزء پیشین زبان به سطح کام بالا که پست و بلند است می‎باشد. با این فرق که در اداء جیم، زبان به کام متصل می‎شود، ولی در تلفظ شین و یاء، زبان کاملاً نمی‎چسبد و هوا حبس نمی‎شود.
این سه حرف را «شَجَری» می‎گویند. شجر شکاف دهان و گشادگی آن است که در ادای این حروف دخالت دارد.

۵. مخرج لام: چسباندن کنار زبان از آخر مخرج ضاد تا سر زبان به لثه و کام بالا است، به قسمتی که روبروی هشت دندان ضَواحک و اَنیاب و رَباعیات و ثَنایای بالا از دو طرف قرار می‎گیرد.

۶. مخرج نون: اتصال کنار زبان تا سر زبان به لثه و کام بالا، به مقداری که برابر چهار دندان رباعیات و ثنایای بالا از دو طرف است، ‌واقع می‎شود. (کمی پائین‎تر از مخرج لام)

۷. مخرج راء: سر زبان مایل به پشت آن به لثه و کام بالا است. چنانکه برابر دو دندان ثنایای بالا قرار گیرد و کاملاً به سقف دهان چسبیده نشود بلکه مماس با آن باشد.
البته برای حروف لام ـ نون و راء به سبب شدت نزدیکی یک مخرج قائل هستند. به این حروف، حروف لِثَوی هم می‎گویند، زیرا لثه در ادای آنها دخالت دارد و بعضی به خاطر اینکه تیزی کنار زبان نیز در تلفظ آنها نقش دارد به آنها حروف ذَوْلَقی نیز گفته‎اند.

۸. مخرج حروف طاء ـ دال و تاء: انطباق روی سر زبان است تا کناره‎های آن، به بُن دندانهای ثنایای بالا، و لثه و ناهمواریهای سقف دهان، که از نگهداری کامل هوا و بیرون دادن ناگهانی آن پدید می‎آیند.
این حروف را به لحاظ اینکه ناهمواریهای سقف دهان در تلفظ آنها بکار می‎رود، حروف نِطْعی می‎گویند، زیرا «نِطْع» ناهمواریهای سقف دهان است. حروف مذکور به ترتیب از سقف دهان به جانب بن دندان عبارتند از: طاء ـ دال ـ تاء.

• قابل ذکر است که «طاء» دارای صفات «اِطباق و اِستعلاء» است، و اگر رعایت صفات آن نشود، با «ت» اشتباه می‎شود.

۹. مخرج ص ـ سین ـ زاء: سر زبان است، به قسمت فوقانی پشت دندانهای ثنایای زیرین، به گونه‎ای که کمی فاصله و گشادگی میان سر زبان و دندان پدید آید. مخرج این حروف به ترتیب از داخل دهان به طرف خارج عبارت است از صاد ـ سین ـ زاء
قابل ذکر است که صاد دارای صفات اطباق و استعلاء است و در صورت عدم رعایت آنها به شین شباهت پیدا می‎کند. این حروف به حروف «اَسَلی» نیز معروفند زیرا اَسَله به معنی سرزبان است.

۱۰. مخرج ظاء ـ ذال و تاء: اتصال روی سرزبان است، به تیزی سر دندانهای ثنایای بالا، و آنها را حروف ذَوْلَقی نامند. زیرا تیزی هر چیزی و طرفی از زبان را ذَولق نامند. که در ادای این سه حرف دخالت دارد. مخرج این حروف به ترتیب عبارت است از: ظاء ـ ذال ـ ثاء.
ظاء دارای صفات اطباق و استعلاء است.( به عنوان اطباق و استعلاء مراجعه کنید)و باید طوری ادا شود که، از دو حرف دیگر مشخص گردد.
لینک تصویر کل حروف
تعدادی از حروف : و - ک - ح - ع - -غ- ذ- ث -ظ - ط - ص - ض -
798 KB آموزش «تلفظ حرف "واو" در زبان عربی» 1.33 MB آموزش «تلفظ حرف "کاف" در زبان عربی» 1.08 MBآموزش «تلفظ حرف "حاء" در زبان عربی» 1.72 MB آموزش «تلفظ حرف "عین" در زبان عربی» 1.36 MB آموزش «تلفظ حرف "غین" در زبان عربی» 1.04 MB آموزش «تلفظ حرف "ذال" در زبان عربی» 677 KB آموزش «تلفظ حرف "ث" در زبان عربی» 922 KBآموزش «تلفظ حرف "ظاء" در زبان عربی» 1.25 MB آموزش «تلفظ حرف "طاء" در زبان عربی» 1.51 MB آموزش «تلفظ حرف "صاد" در زبان عربی» 1.99 MB آموزش «تلفظ حرف "ضاد" در زبان عربی»

پ.ن دوستان فقط متاسفانه همه حروف رو فایل صوتیش رو ندارم و باید تا حدی بتونین خودتون با توجه به متن که خوب توضیح داده شده کنار بیاین.مگر اینکه یک خوش لحن این کار رو انجام بده و مه حروف رو زحمتش رو بکشه)

سلام شب قرانیتون خوش
حروف مدّی
در زبان عرب هرگاه بعد از حرف مفتوح، حرف «الف» قرار گیرد (ـَـ ا) آن الف باعث دوبرابر مدّ و کشش صدای فتحه خواهد شد و از این رو به آن «الف مدّی» می‌گویند.
«الف» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «الف» نوشته شده است، «مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این الف باعث «مدّ و کشش» صدای فتحه قبل از خود می‌شود، مانند:
وَعَدَ ـ وَاعَدَ
هر گاه بعد از حرف مکسور، حرف «یاء» قرار گیرد (ـِـ ی) آن یاء باعث دو برابر مدّ و کششِ صدای کسره خواهد شد و از این رو به آن، «یاء مدّی» می‌گویند، «یاء» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «یاء» نوشته شده است،
«مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این یاء باعث «مدّ و کشش» صدای کسره قبل از خود می‌شود، مانند:
عَلِمَ ـ عَلِیمَ
هرگاه بعد از حرف مضموم، حرف «واو» قرار گیرد (ـُـ و) آن واو باعث دو برابر مدّ و کشش حرکت ضمّه خواهد شد و از این رو به آن، «واو مدّی» می‌گویند. «واو» می‌گویند به اعتبار این که به شکل حرف «واو» نوشته شده است،
«مدّی» می‌گویند، به اعتبار این که این واو باعث «مدّ و کشش» صدای ضمه قبل از خود می‌شود، مانند:
رُسَلِ ـ رَسُولِ

• و در مقام جمع به مجموعه آن‌ها «حروف مدّی»( برای این حروف، اسامی دیگری نیز ذکر کرده‌اند که هر یک ناظر به معنای خاصّی است، درباره آن‌ها توضیح مختصری می‌دهیم.
  الف: حروف لیّنه: لیّن یعنی نرم در مقابل یابِس یعنی خشک، «حروف مدّی» بر خلاف الف (همزه)، یاء و واو حرکت‌پذیر، انعطاف‌پذیرند و بر اثر کم و زیادی مد و کشش صدای آن‌‌ها تغییر نمی‌یابد، خلاف الف (همزه)، یاء و واو حرکت‌پذیر که انعطاف‌پذیر نیستند و اصلاً قابلیّت مدّ و کشش را ندارند.
  ب: حروف جوفیّه: فضای دستگاه تکلّم را جوف می‌گویند و این حروف جای خاصّی در دستگاه تکلّم ندارند و مخرج آن‌ها شامل تمامی فضای حلق و دهان می‌باشد، بر خلاف سایر حروف که هر یک موضع خاصّی در دستگاه تکلّم دارند.
  ج: حروف هوائیّه: هر جای خالی را «هواء» می‌گویند و چون «حروف مدّی» از فضای خالی دهان، و بدون تکیّه به جای خاصّی تلفظ می‌شوند از این رو به آن‌ها «حروف هوائیّه» می‌گویند. البته این صفت درباره «الف مدّی» آشکارتر می‌باشد.)به «حروف مدّی»، مدّ طبیعی، ذاتی و اصلی نیز می‌گویند که در بحث مدّ با جزئیات آن آشنا خواهیم شد. می‌گویند «حروف» می‌گویند به اعتبار این که به صورت «حرف» نوشته شده‌اند و جمع حرف می‌شود حروف، «مدّی» می‌گویند به اعتبار این که باعث «مدّ و کشش» صدای ماقبل خود می‌شوند.

• لازم به یادآوری است که صدای «یاء» و «واو مدّی» همانند صدای «ای» و «او» در فارسی می‌باشند ( در زبان فارسی، زمان تلفّظ صداهای «ـَـِـُـ» با «آ ـ ای ـ او» تقریباً یکسان است و تفاوت تنها در صدای آن‌ها می‌باشد ولی در زبان عربی تفاوتی در اصل صدای حرکات با حروف مدّی دیده نمی‌شود تنها تفاوت در زمان تلفّظ آن‌ها است، صدای حروف مدّی همان صدای حرکات می‌باشد امّا با دو برابر مدّ و کشش. ) ولی صدای الف مدّی بعد از هشت حرف «خ ص ض ط ظ غ ق ر» همانند صدای «آ» در فارسی و بعد از بیست حرف بقیّه همان صدای فتحه است امّا با دو برابر مدّ و کشش.
• این بدان سبب است که الف مدّی از نظر حالت تابعِ حالتِ حرکت ماقبل می‌باشد. اگر حرف ما قبل آن مُفَخَّم باشد (یعنی در موقع تلفّظ درشت و غلیظ ادا شود) الف مدّی نیز به متابعت حالت ما قبل خود با حالت تفخیم ادا می‌شودو اگر حرف ماقبل آن حالت ترقیق داشته باشد (یعنی در موقع تلفّظ نازک و رقیق ادا شود) الف مدّی نیز به متابعت حالت ماقبل خود با حالت ترقیق ادا می‌شود.

از آن هشت حرف، هفت حرف «خ ـ ص ـ ض ـ ط ـ ظ ـ غ ـ ق» دارای صفت اِستعلاء می‌باشند، در موقع اَدای این حروف، زبان میل به کام بالا پیدا می‌کند و درشت و پر حجم ادا می‌شوند، از طرف دیگر حروف استعلاء همگی دارای حالت تفخیم است و این حالت در صورتی که بعد از آن، الفِ مدّی باشد بیشتر می‌شود. الف مدّی هم به متابعت حالت حرف ماقبلش در این جا تفخیم می‌شود، در نتیجه صدایی همانند «آ» در فارسی به خود می‌گیرد. حرف دیگر «راء» می‌باشد، این حرف جزء حروف استفال است ولی در صورت مفتوح بودن حالت تفخیم به خود می‌گیرد (یعنی درشت و غلیظ ادا می‌شود). الف مدّی به متابعت حالتِ حرف ما قبل خود در این جا نیز تفخیم می‌شود، در نتیجه صدایی همانند صدای «آ» در فارسی به خود می‌گیرد.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
در پناه ثقلین باشید

سلام
دوستان بابت این جلسه غیبت پوزش میخوام
یکم سرم شلوع شد نشد واسه امشب رو اماده کنم.
خواستم بگم که از یاد نبردمتون.
ممنون که دنبال میکنین و باعث میشین منم اشتیاق داشته باشم برای ادامه بحث