بگوییم «یا أبا صالحَ المهدی» یا «یا أبا صالحِ المهدی»؟

[أین المنتظر]

سلام دوستان. متأسفانه یه چیز هایی تو جامعه عرف شده که حتما باید اصلاح بشه. این جمله از اون جمله هاییه که تو جامعه از لحاظ خوندن بد جا افتاده.
اگه بخواهیم قاعده ای به این جمله نگاه کنیم:
«یا» حرف نداست. و «أبا» منادای مضاف هست و نیاز به مضاف الیه داره. و چون اعراب مضاف الیه مجرور (کسره) هست، پس « أبا صالحِ المهدی » درسته. (ببخشید که کسره ی زیر «صالح» خوب نمیفته. بذارین به حساب کامپیوتر)

امّا آیا « أبا صالحَ المهدی » هم درسته؟؟؟

اگه بخواهیم « أبا صالح » رو از « مهدی » جدا کنیم، یعنی با کمی مکث بگیم « یا أبا صالح، ألمهدی »، خب درسته. امّا اگه بخواهیم این دو رو جفت کنیم باید به «صالح» کسره بدیم.

موضوع مرتبط با بحث: بنویسیم « إن شاء الله » یا « إنشاأالله »؟

[انتصـار]

درسته

البته مسائل دیگه ای هم هست

مثل این عبارت : « اللهم عجل لولیک الفرج» ، عبارتی که کمتر کسی پیدا میشه که به زبان نیاورده باشه

کلمه «عجل» به معنی (تسریع کن ، سرعت ببخش) می باشد!

اما مشکل اونجاست که چطوری این جمله و این کلمه رو تلفظ می کنیم :

اگه دقت کرده باشین ما ایرانی ها این جمله رو که میخوایم بگیم وقتی به کلمه «عجل» میرسیم حرف «ع» رو درست تلفظ نمی کنیم وبه جای «ع» ، «الف» تلفظ می کنیم ، یعنی میگیم «اجل» !!!

آیا می دانستید «اجل» در زبان عربی به معنی (تاخیر بیانداز ، عقب بیانداز) است ؟!!

این مشکل مربوط میشه به «مخرج حروف» که ایرانی ها اکثرا اشتباه تلفظ می کنند (مخرج حروف رو بلد نیستند)

این مشکل رو ایرانی ها در قرآن ، نماز یا هر جای دیگه ای که متن عربی در میان باشه نیز دارند

حتما سعی کنید که «مخرج حروف» رو یاد بگیرید

بعضی موقع هم بعضی دوستان به شوخی به من میگن میدونی چرا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور نمی کنن؟ چون وقتی ما ایرانی ها میخوایم بگیم « اللهم عجل لولیک الفرج» ، میگیم « اللهم اجل لولیک الفرج» (یعنی به جای اینکه بگیم خدایا ظهور حجتت رو تسریع ببخش میگیم خدایا ظهور حجتت رو به تاخیر بیانداز)!

[mohammmad]

ممنون بابت مطالب عالیتون
اما مطلب سوم:
توجه داشته باشید دوستان
بعد از صلوات که و عجل فرجهم گفته میشه
یا چیز دیگه ای نگید و به همون وعجل فرجهم اکتفا کنید
و یا اینکه بگید (( یا مهدی ))
( و عجل فرجهم یا مهدی )
یعنی تعجیل کن در فرجت ای مهدی
تذکر بدید که کسی بعد از گفتن و عجل فرجهم ، از ( یا زهرا و یا حسین و .... ) استفاده نکنه
چون در این صورت معنی اون میشه
تعجیل کن در فرجت ای زهرا یا اینکه ای حسین
ممنون دوستان

[أین المنتظر]

(۱۴/مرداد/۹۰ ۱۷:۱۰)mohammmad نوشته است:  
ممنون بابت مطالب عالیتون
اما مطلب سوم:
توجه داشته باشید دوستان
بعد از صلوات که و عجل فرجهم گفته میشه
یا چیز دیگه ای نگید و به همون وعجل فرجهم اکتفا کنید
و یا اینکه بگید (( یا مهدی ))
( و عجل فرجهم یا مهدی )
یعنی تعجیل کن در فرجت ای مهدی
تذکر بدید که کسی بعد از گفتن و عجل فرجهم ، از ( یا زهرا و یا حسین و .... ) استفاده نکنه
چون در این صورت معنی اون میشه
تعجیل کن در فرجت ای زهرا یا اینکه ای حسین
ممنون دوستان

ترجمه صلوات: خدایا، درود فرست بر محمد و آلش. و تعجیل کن در فرجشان( یعنی در فرج آقا).در صلوات مخاطب خداست و در پایان هم از خدا میخواهیم که در ظهور و فرج آقا تعجیل کند.اگر بخواهیم به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بگوییم که در فرجت تعجیل کن، باید بگوییم:« و عجّل فی فرجک ». یعنی در فرجت تعجیل کن.

[میلاد.م]

بسم الله
.
.

یا ابا صالحِ المهدی

[هدهد]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام اینو که گفتید هنگ کردم. دوباره کتاب عربیم رو چک کردم. بازهم اعتماد نکردم این متن رو از کتاب فوت وفن عربی مینویسم:

اگر منادی، مضاف الیه داشته باشد، به آن ((منادی مضاف)) می گویند. منادی مضاف معرب است و منصوب. منصوب بودن منادی مضاف ممکن است با اعراب ظاهری اصلی، فرعی و یا تقدیری باشد.

مانند: یا عَبدَ اللهِ - یا مسلماتِ العالم- یا صدیقی

اولی ظاهری اصلی - دومی ظاهری فرعی - سومی تقدیری


به همین دلیل ما نمیگوییم یا ابی میگوییم یا ابا چون اب جزء اسما خمسه هست و این اسامی درهنگام نصب ((ا)) میگیرند.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
بقیه نوشته من هست:
می ریم سراغ کلمه صالح، اگر صالح مضاف الیه بود باید ال میگرفت اما صالح صفت هست و صفت ها جزء توابع هستند و علامت کلمه قبل رو میگیرند، کلمه قبل صالح منصوب به همین دلیل صالح هم باید منصوب باشه.

** از کجا بفهمیم صالح اسم نیست
2 راه هست: 1- ترجمه 2- اسمامی یا در عربی ال میگیرند یا تنوین

با این تفاسیر نتیجه میگیریم که این منادی منادی مضاف نیست شبه مضاف هست. حالا توضیح این کتاب از منادی شبه مضاف

منادایی که مضاف الیه ندارد؛ ولی برای کامل شدن معنا به اسم و یا شبه جمله ای که پس از آن آمده نیاز دارد، به عبارت دیگر، در ظاهر مضاف نشده؛ ولی در معنا شبیه مضاف است. منادی شبه مضاف، منصوب با اعراب ظاهری است.
مانند: یا طفلةً جمیلةً محروقةَ الأصابعِ ای طفل زیبای انگشتان سوخته - یا باسطاً یدیکَ فی الجود ای گشاده دست در بخشش

طیق این کتاب ((یا ابا صالحَ المهدی )) معنی میشه ای پدر نیکی نه ای پدر صالح چون اونطور که شما می فرمایید باید به شکل دوم معنی کنیم و این اشتباه هست چون ایشان هنوز ازدواج نکردند که اسم پسرشان صالح باشد

[أین المنتظر]

سلام خواهرم.
یک سؤال اگه صالح صفته، پس منادا میشه مفرد. و منادای مفرد مبنی بر علامت رفع هست.
پس باید بشه «یا ابو صالح».

نظرتون چیه؟؟؟

[هدهد]

(۱۳/خرداد/۹۱ ۱۶:۴۶)منتقم زهرا نوشته است:  سلام خواهرم.
یک سؤال اگه صالح صفته، پس منادا میشه مفرد. و منادای مفرد مبنی بر علامت رفع هست.
پس باید بشه «یا ابو صالح».

نظرتون چیه؟؟؟

تا اونجایی که به ما یاد دادند تمام مناداهای مفرد تک کلمه ای هستند

مثل یا رجلُ با حمیدُ یا فاطرُ و....

این نقل قول از دکتر حسینی هست: اگر بعد یا یک کلمه اومد مفرده اگه چندتا بود یا مضاف یا شبه مضاف

درضمن منادی مفرد مبنی بر ضم هست و محلا منصوبه


من که دکتر نیستم من فقط چیزی رو که بهم یاد دادند گفتم

اگه ازم بپرسید المهدی چرا ال گرفته هم باید بگم که دیگه هیچی نمی دونم

[Mahdy2021]

(۱۳/خرداد/۹۱ ۱۵:۴۱)هدهد نوشته است:  طیق این کتاب ((یا ابا صالحَ المهدی )) معنی میشه ای پدر نیکی نه ای پدر صالح چون اونطور که شما می فرمایید باید به شکل دوم معنی کنیم و این اشتباه هست چون ایشان هنوز ازدواج نکردند که اسم پسرشان صالح باشد

نمیشه با اطمینان گفت ایشون ازدواج کردن یا خیر


«شیخ صدوق» روایتی را از امام صادق(علیه السلام) بدین مضمون آورده است:

إذا ضللت عن الطریق فناد: یا صالح ـ أو یا أبا صالح ـ أرشدونا إلی الطریق ـ یرحمکم اللّه ـ و روی أنّ البرّ موکّل به صالح و البحر موکّل به حمزة.
هرگاه راه خود را گم کردی، این چنین بگو: ای صالح! (یا) ای ابا صالح! راه را به ما نشان بدهید ـ خدا شما را رحمت کند ـ و نیز روایت شده است که (از سوی خدا) خشکیها دارای وکیل و مأموری به نام «صالح» و دریاها دارای وکیل و مأموری به نام «حمزه» هستند.


شایان گفتن است که مرحوم علامه محمد باقر مجلسی(رحمة الله علیه) در کتاب بحارالانوار (ج52، ص175) و در فصل «کسانی که در زمانهای نزدیک به خودش امام زمان(علیه السلام) را دیده اند»، حکایتی را از مرحوم پدرش(رحمة الله علیه) و بدین مضمون نقل می کنند:
شخصی شریف و درستکار به نام «امیر اسحاق استرآبادی» در زمان ما زندگی می کرد که در میان مردم به داشتن «طی الأرض» مشهور بود. وی در سفری به اصفهان آمد و من علت این شهرت را از خودش پرسیدم و وی چنین گفت: یک بار من در سفر حج از قافله خود جا ماندم و راه را گم کردم، به گونه ای که بسیار نگران و تشنه و از زندگی ناامید شدم. من هم ندا کردم و گفتم: «یا صالح! یا أبا صالح! أرشدونا إلی الطریق، یرحمکم اللّه ». ناگهان از دور، جوانی خوش سیما، پاک جامه، سبزه گون، در چهره بزرگان و سوار بر اشتر به سویم آمد، در حالی که همراه خود مشکی داشت. به آن جوان سلام کردم و او نیز پاسخم را داد و گفت: تشنه هستی؟ گفتم: آری. از (آب) مشک به من داد و من آن را نوشیدم. آنگاه پرسید: می خواهی به قافله خود ملحق شوی؟ گفتم: آری. مرا بر اشتر خویش سوار کرد و به سوی مکه حرکت نمود. من طبق عادت خود، شروع به خواندن حرز یمانی کردم و او گاه می گفت: اینجا را این چنین بخوان تا اینکه زمانی نگذشت و به مکه رسیدیم. آن شخص به من گفت: پیاده شو. من پیاده شدم؛ اما همین که برگشتم و نگاه کردم، وی را ندیدم. در این هنگام، متوجه شدم که آن شخص حضرت قائم(علیه السلام) بوده است و تأسف خوردم که چرا وی از من جدا شد و من او را نشناختم.
پس از هفت روز، قافله ما آمدند و مرا در مکه دیدند؛ در حالی که فکر می کردند من از دنیا رفته ام. بدین جهت بود که من به داشتن «طی الأرض» مشهور شدم.


مرحوم علامه مجلسی(رحمة الله علیه) حکایت دیگری همانند این حکایت را از شخص دیگری به نام «شیخ قاسم» نقل می کنند و در ذیل آن، چنین می نگارند:
«أبا صالح» کنیه امام زمان(علیه السلام) نزد بسیاری از عربهاست که در اشعار و مرثیه ها و استغاثه هایشان نیز آن را به کار می برند و «ظاهر» این است که کنیه مذکور را از همین حکایتی که گفته شد، برگرفته اند.
سپس، ایشان به خدشه ای که ممکن است دیگران بر این کرامت وارد کنند و بگویند که پدید آمدن چنین کرامتی از سوی اولیای خدا و صالحان ـ نه امام زمان(علیه السلام) ـ نیز امکان دارد، پاسخ می دهند.


این قلمزن ـ غیر از آن چه گفته شد ـ چیز دیگری را در این موضوع تاکنون ندیده است، هر چند خود به خوبی می داند که هماره «ندیدن، دلیل بر نبودن نیست»؛ اما گاه نیز «نبودن، دلیل بر ندیدن است.»

گر خطا گفتیم اصلاحش تو کُن
مصلحی تو ای تو سلطان سخُن
***
گر خطایی آمد از مادر وجود
چشم می داریم در عفو ای وَدود
امتحان کردم مرا معذور دار
چون زفعل خویش گشتم شرمسار



اینک به تلفظ و اِعراب این عبارت می پردازیم:
بر اهل علم و ادب پوشیده نیست که در جمله «السلام علیک یا اباصالح المهدی!»، کلمه «صالح» برای کلمه «ابا» مضافٌ الیه است و در نتیجه «مَجرور» بوده، به صورت «اباصالحٍ» خوانده خواهد شد. و کلمه «المهدی» نیز برای «اباصالح» صفت و در نتیجه با دارا بودن «الف و لام» و پیروی از اعراب موصوف خود، یعنی «ابا...»، دارای اِعراب فتحه و به صورت «المهدیَّ» خواهد بود.


با توجه به آن چه گفته شد، عبارت پیش گفته چنین خوانده خواهد شد:
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا أَباصالِحٍ الْمَهْدِیَّ!


و در حالت وقف و درنگ بر آخر عبارت، این گونه تلفظ خواهد شد:
اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا أَباصالِحِنِ الْمَهْدِیّ!

hawzah.net/fa/magart.html?MagazineID=0&MagazineNumberID=3684&MagazineArticleID=20165

[هدهد]

فکر کنم امتحان عربی رو خراب کنم


ممنون

یا اباصالح ٍ المهدی