فیلم مسیر سبز-The Green Mile

[mostafa1367]

سلام دیشب یک فیلم به اسم مسیر سبز از شبکه یک پخش شد من به شخصه از این فیلم خیلی خوشم میومد چون قبلا هم دیده بودمش ولی مجددا نگاه کردم
این فیلم مربوط به شخص سیاه پوستی به نام جان کافی است که درارای هیکل بزرگ و ورزیده ای است
در ابتدای فیلم جان کافی رو به جرم آذار و اذیت دو کودک و به قتل رسوندن اونها به بند کسایی که اعدامشون حتمی می یارن ولی کم کم مشخص می شه که جان کافی قاتل اون دو کودک نبوده و قادر به انجام یک سری مجزات است
در فیلم چند نمونه از این معجزات رو می بینیم زنده کردن موش که مرده یا رفع عفنت مثانه ریس بند زندان
رفع تومر سرطانی زن ریس زندان
در آخر فیلم وقتی برای ریس بندزندان که شخصی به نام پل هست مشخص می شه که جان کافی قاتل نیست و به اشتباه داره ادعام می شه یک سری دیالوگ مشکوک رد وبدل می شه
پل از کافی می خواد که بگه چکاری پل می تونه براش بکنه و بعد می گه :

پل :میترسم وقتی روز قیامت خدا ازم میپرسه چرا یکی از معجزات منو کشتی چی دارم جواب بدم. بگم کارم این بوده
پل: من چه می‌توانم بگویم؟!
کافی: به او خواهی گفت که از سر لطف، آن کار را کردی
حالا چند نکته وجود داره
وقتی پل به کافی می گه که می خوای بگم کشیش موقع اعدام بیاد کافی جواب می ده که نه خودتون میتونید کار اونو انجام بدید
و این در حالی که در ابتدای فیلم مجرمی که برای اعدام برده می شه براش کشیش می ارن و پل در یک قسمت از فیلم به همکاراش میگه که اون (مجرم ) یک مسحی حال که در آخر فیلم کافی از پذیرفتن کشیش سر باز می زنه که به نظر من منظور اینکه قصد دارن مشخص کنن که کافی مسحی نیست و صد البته که مسلمان هم نیست پس به احتمال زیاد باید دارای دین یهود باشه
جالب تر اینجا است که پل ، جان کافی رو معجزه خدا می دونه یعنی یک جور پیامبر
حال دیالوگ بالا مشخص می کنه که ( با فرض یهودی بودن کافی ) یهودیان بخاطر کشتن پیامبران خود چه جوابی به خدا خواهند داد و خود رو فعلا در این جهان چگونه تبرعه می کنن

در فیلم کافی اشاره به این داره که نمی دونه این قدرت از کجا به او رسیده و به گونه برداشت می شه که در وجود هر انسانی این قدرت هست و به طوری کلی اگر بیان کنیم خدا رو نادیده می گیره

مشکرم که وقت خودتونو به خوندن متن بالا اختصاص دادین و معذرت می خوام اگه عامیانه نوشتم






[/align]

[dafer]

(۲۳/مرداد/۹۰ ۱:۰۹)mostafa1367 نوشته است:  وقتی پل به کافی می گه که می خوای بگم کشیش موقع اعدام بیاد کافی جواب می ده که نه خودتون میتونید کار اونو انجام بدید
و این در حالی که در ابتدای فیلم مجرمی که برای اعدام برده می شه براش کشیش می ارن و پل در یک قسمت از فیلم به همکاراش میگه که اون (مجرم ) یک مسحی حال که در آخر فیلم کافی از پذیرفتن کشیش سر باز می زنه که به نظر من منظور اینکه قصد دارن مشخص کنن که کافی مسحی نیست و صد البته که مسلمان هم نیست پس به احتمال زیاد باید دارای دین یهود باشه




[/align]

چطوری فهمیدی جان کافی یهودیه
مگه ما فقط 3 تا دین داریم که فرضا بکیش نقض بشه اون بکب هم نمبدونم چطوری نقض بشه و یهود بمونه ؟


به نظر من اون جا که جان کافی میگه کشیش لازم نیس تو خودت هم میتونی دعا بخونی یه جورایی یعنی دین لازم نیست .

[Braveheart]

نه به این فیلم زیبا خواهشا اینجوری نگاه نکنید!

این دیالوگها و استنباطهارو میشه بگید شما از کجا آووردی؟

مگه به نظر شما ما تو عالم هستی فرد یا افرادی رو که بتونن کارهای خارق العاده انجام بدن نداریم؟؟؟

چرا مسلمه که داریم
ولی حرف شما هم از منظری درسته چرا که لفظ معجزه تو ترجمه شاید درست نباشه چون قلمدادهای دیگه ای میشه از این کلمه کرد که اینجا مبنای استنباط شما شده

یا علی مدد

[Hadith]

این فیلم حقیقتا" یکی از زیباترین فیلمهایی بود که تا به حال دیده بودم..

[melanie2222]

به اون دوست عزیزی که گفتن "به این فیلم زیبا خواهشا اینجوری نگاه نکنید" باید بگم که اگه تا حالا هنوز نیت پلید هالیوود و سینمای غرب برای شما مشخص نشده،و هنوز فکر میکنید بعضی فیلمها زیبا و ارزشی هستن مثل پارسال ما، در خوابی!در مشکل داشتن این فیلم مثل بقیه ی فیلمهای هالیوود که شکی نیست اما اینکه ما چقدر درگرفتن پیامهای پلید اونا موفق بودیم، خوب معلوم نیست.اولا" همون حدود 10 سال پیش که این فیلم برای اولین بار در برنامه ی سینما 1 پخش شد ،در نقدش گفتن جان کافی اصلا" اول اسم و فامیلش مثلJesus Christ (حضرت مسیح) هست و او در اینجا همون نماد حضرت مسیحه.یکی از اهداف فراماسونها اینه که دجال رو بجای حضرت مسیح به مردم بشناسونن و خصوصیات اونو به مردم میگن .از استاد بزرگی شنیدم که وقتی دجال میادتمام معجزات حضرت مسیح رو انجام میده که خودشو به مردم ثابت کنه بعد مردم میخوان که بزرگترین معجزه ی حضرت مسیح یعنی زنده کردن مرده رو انجام بده و اون سر شخصی رو قطع میکنه و فردای اون روز اون شخص زنده در میون مردم ظاهر میشه ولی اون شخص زنده در حقیقت از جنیانه و خودشو به شکل اون شخص مرده درآورده.
در این فیلم هم جان کافی شخصیتی مثل حضرت مسیح داره و معجزاتی میتونه انجام بده ولی نه آدم موئمن به خداست و نه از اینکه قدرت معجزه رو داره راضیه.یک مسئله ی دیگری که در فیلمها و سریال هالیوود مشهوده اینه که پیامبران یا کسانی که از طرف خدا نظر کرده هستن رو خل و چل و بدبخت نشون میده و لطف خدا رو فقط بار سنگینی از درد و بدبختی براشون نشون میده.اگه سریال ماورا طبیعی رو هم دیده باشید بهتر این مسئله براتون جا میوفته چون در اونجا هم چندین انسان با ایمان رو نشون میده که یه سریشونو فرشته ها میرن تو جلدشون و زندگیشون نابود میشه یه پیامبرم نشون دادن که دیوانه ای بیش نبود.

[Braveheart]

دوست عزیز
من هم دقیقا حدود 7هشت سال پیش از برنامه ی سینما یک این فیلم زیبا رو دیدم و نقدش رو هم کاملا گوش دادم وباور بفرما که اگه بگم کاملا در ذهنمه شاید دروغ نگفته باشم!
اون شب نقد این فیلم رو دکتر بلخاری و دکتر فاطمی انجام میدادند و نکات بسیار روشن مفهومی و عمیق و در عین حال مثبتی گفتند و اکثر بحث تعریف از این فیلم بود.
البته فرمایش شما رو هم دقیقا یادمه که گفتند.
اما آیا شما نکات بسیار زیبا و تامل برانگیز این فیلم رو فراموش کرده و فقط به یک حدس وگمان که اول اسم وفامیلش این هست واون نیست , علایم حضرت مسیح را در ایشون یافته اید؟

من فیلم رو به هیچ وجه دو شب قبل و دیروز ظهر نگاه نکردم و صرفا دارم با نگاه همون هفت8 سال پیش به فیلم نگاه میکنم اون موقع یازده 12 سالم بوده ولی به حدی این فیلم تاثیر مثبت روی من گذاشت که تا کنون تحلیلهای این فیلم رو هم در سینما یک ,فراموش نکردم به یاد سپردم.
حتی یادمه به دلیل زیبایی این فیلم دوهفته پشت سر هم پخش شد وحتی هفته ی قبل یا بعدش( دقیقا یادم نیست) فیلم رستگاری شاوشنگ پخش شد.

خواستم بگم من دقیقا یادمه

نکته ی بعد اینکه شما همه ی کارگردانهای غربی رو فراماسونر و مطیع استکبارو ... ندونید و دیدتون رو تعمیم به همه ی اشخاص ندین. چون به حق کسانی هم هستند که در غرب فیلمهای مهم و زیبا و اثز گذار میسازند.

یا علی مدد

[melanie2222]

اولا" اون موقع تحلیل فیلم های استراتژیکی به اندازه ی الان در ایران جا نیفتاده بود و برای نقد بهتر این فیلم ،استاد عباسی باید اقدام کنن و دوما" آخه وقتی کل هالیوود دست صهیونیستهاست ،کسی میتونه بر خلاف میل اونا اونجا فیلم بسازه؟اگر هم کسانی باشن که مخالف اونا باشن بهشون اجازه ی پیش روی نمیدن.من حدس میزنم قتل بروس لی و پسرش و به لجن کشیدن اسم مل گیبسون سر همین مسائل بوده.
یک مطلب دیگه رو هم در نظر داشته باشید اون فیلمهایی که بنظر تاثیر گذارن در جهت مثبت ،بلاشک در پس پرده پیامهای مخفی منفی و خیلی تاثیرگذارتر دارن.و فیلمهایی مثل این درسته که قشنگه مثلدیو و دلبر،اوتا،هری پاتر و اکثر فیلمهای هالیوود.ولی صرفا" مثبت نیست.من خودم میشه گفت تنها سرگرمیم همین محصولات هالیووده ولی باید فیلمهاشونو با چشم باز نگاه کرد و سطحی ندید.

[Braveheart]

نقل قول:پس پرده پیامهای مخفی منفی و خیلی تاثیرگذارتر دارن

وای ترسیدم
دوست عزیز به مراتب فیلمهای پرخطرتر و بسیار بدتر از این فیلم ساخته میشه و در رسانه ی ما هم پخش میشه و خیلی ها براش کف و سوت میزنند و تحسینش میکنند. این فیلم که چیزی نداره.
این آقایون بالا رو هم مثل اینکه شما نشناختید کی هستند.
دکتر فاطمی که همه میشناسنش بعیده از شما که این حرف رو میزنید نویسنده ی کتاب هوش هیجانی.
دکتر بلخاری هم که اصلا از اساتید دکتر عباسی دوست بنده است.
اگه نقد دارید راجع به این فیلم بنویسید و اگرنه بی پایه و بدون دلیل و مدرک صحبت نفرمایید.

یا علی مدد

[melanie2222]

حالا چرا ناراحت میشید؟با دکتر فاطمی و بلخاری هم آشنایی دارم.ولی همونطور که شما گفتین اون زمان که نقدشو کردن همش ازش خوبی گفتن حتی همین موضوع اینکه جان کافی نماد حضرت عیسی ست رو هم بفال نیک گرفتن.حالام من مخصوصا" ضد این فیلم نیستم و نمیگم بدتر از این فیلم نیست و همونطور که خودتونم گفتید هر فیلمی(حتی افسانه ی جادوگر و پادشاه دیوانه)هم از صدا و سیما پخش میشه و برای هر فیلم پخش شده هم که نقد میذارن فقط خوبی میگن.و متاسفانه نقد ضد هالیوودی این فیلم رو ندارم وگرنه نقد از آدمای کله گنده زیاده ،همون راجر ایبرت که بزرگترین منتقد آمریکاست مطمئنم فقط خوبی گفته از این فیلم.دیگه من حرفامو زدم زیادی نمیخوام کشش بدم .شمام هر برداشتی میخوای داشته باش.

[j666666j]

این نقد زیبا رو برا آقا مصطفی و سایر دوستان می گذارم به نظرم نقد خوبیه . و به درک بهتر این فیلم زیبا کمک میکنه
«مسیر سبز» فیلمی است درباره وقایع و باورهای دینی مسیحی و حتی غالباً با نگاه فرقه هایی خاص در مسیحیت به مضامین دینی می نگرد، نخست فرقه «دانش مسیحی» ((Christian Scienceکه هر گونه بیماری و حتی مرض جسمانی را از کاستی و نقصی در روح انسانی می بیند و درمان را نیز از طریق ایمان ژرف می جوید. چرا که آن را بر اساس "دانش الهی" می دانند که به گفته مسیح "تسلی بخش" (Comforter)است. اما هر چه افزون تر در مضامین فیلم غور می کنیم، بیشتر در می یابیم فراتر از باورهای آن فرقه می رود و گاه آنقدر آزادانه می اندیشد که باید آن ها را به افرادی که عمدتاً خود را «یونیورسالیست موحد» (Unitarian Universalist)می خوانند، نسبت داد. آنان اصول اعتقادی خود را با آزادی انتخاب کرده و از طریق تجربه های زندگی تکامل می بخشند.
برخلاف اکثر مسیحیان به تثلیث باور ندارند و آن را مغایر کتب مقدّس و عقل و منطق می دانند و بر این باورند که خدای یگانه نه فقط در عیسی که در هر انسانی ودیعه ای الهی گذارده است. با آن که از مسیحیت برخاسته اند، اما محدود به دینی خاص نیستند، چرا که بر این باورند که حقیقت در انحصار هیچ دین خاصی نیست. شاید بهتر آن باشد که آنان را «آزادگان دینی» یا «وجدان های شاهد» دانست و مهمتر از همه، بر این باورند که کسی ممکن است سال ها یک یونیورسالیست موحد باشد، بدون این که خود بداند! چرا که نه باور افراد، بلکه اعمال آن هاست که اهمیت دارد. بعضی از مضامین فیلم مسیر سبز را نیز در اعتقادات فرقه هایی دیگر همچون «متدیست» (Methodist)یافت. اما بد نیست متذکر شوم که «دانش مسیحی» نیز چون «یونیورسالیست های موحد» به هیچ وجه محدود به فرقه ای خاص نیست و کلیه کسانی را که قلباً به قانون خیر و نیکی روی می آورند، قبول دارند و با تمامی سالکان ضمیر باطن و طریق حق، احساس یکدلی می کنند. در جای جای تحلیل فیلم، به مضامینی که از «یونیورسالیست های موحد» و «دانش مسیحی» ناشی می شوند یا با فرقه های دیگر مسیحی نیز فصول مشترکی دارند، خواهیم پرداخت.
مسیر سبز همان دنیای ماست و مسیر پایانی استعاره ای از مرگ است که در انتظار همه ماست. در مسیر سبز، جان کافی مردی ست با ظاهری که همه در برخورد و نگاه اول ، یا از او ترسیده و پرهیز کرده یا جانب احتیاط را در مقابلش رعایت می کنند، اما او برخلاف ظاهرش دارای دم مسیحایی و معجزاتی است که تنها کسانی که اصطلاحاً به «فیض» دست یافته اند، دارای آن اند. او در تماس با سایرین آن قدر از شرارت ، پلیدی و خباثت ، متنفر است که به جای دوری گزیدن ، درصدد برمی آید تا به منظور رفع پلیدی از انسان ها، با نزدیک شدن به آن ها، با دم خود به دیگران زندگی ببخشد و پلیدی و بیماری وجودشان را به آرامش و خرسندی بدل سازد، و البته در این تماس ، بخشی از آن پلیدی را به شکلی اجتناب ناپذیر به خویشتن منتقل می سازد، طوری که حتی خود منقلب می شود؛ همان گونه که با قرار دادن دهانش در مقابل مبتلایان ، موجب انتقال غبارها و پلیدی ها به درون خودش می شود: "خیلی خسته ام ، درب وداغونم ".
همین ویژگی اوست که سبب می شود، دیگران او را مردی خبیث بپندارند; خصیصه ای که او را وادار می سازد تا به جای تماشا کردن پلیدی و نظاره کردن مشکل دیگران یا نادیده گرفتن آن ها، درصدد رفع شان برآید. آن گاه تلاش می کند تا آن چه را که از دیگران به خود منتقل ساخته است ، با درد و عذابی جانکاه به بیرون از خود بریزد. زجر کافی ، نمونه عذاب انسانی ست که با خطر کردن و درگیر شدن در پلیدی های سایرین ، تاوان و زجر انعکاس شان به درون خود را به جان بخرد. در این نوع از شفای بیماری، باوری مسیحی خفته است. پیروان دانش مسیحی بر این باورند، همان گونه که در اناجیل آمده است، مسیح بیماران مختلف را با ایمانی ژرف شفاء داد، هر انسانی نیز می تواند از طریق چنان ایمانی حتی بیماری های لاعلاج را درمان سازد و پیروان این آئین که نخستین بار توسط مری بیکر ادی (Mary Morse Baker Eddy)بنیان گذاری شد، مدعی اند که تجارب موفق متعددی در این زمینه داشته و دارند؛ اعتقاد به چنین باوری در گذشته بسیار سخت بود، اما امروزه که انرژی درمانی از طریق پژوهش هایی چند، کم و بیش مورد تأیید واقع شده است، سخنان دانش مسیحی قابل درک تر است.
چنان که در کتاب جامع «دانش و تندرستی» (Science and Health)از مری بیکر توضیح داده شده است. از این منظر بیماری های جسمی ریشه در بیماری های روحی و روانی دارند و کسی که بر بیماری های روحیی چون حسد، کینه، ترس، جمود و... غلبه کند، بیماری های جسمی اش نیز شفاء خواهد یافت. متدیست ها نیز که فرقه ای از پروتستان به شمار می روند، بر این باورند که خداوند فیض اش را به صور مختلف به انسان ها ارزانی می دارد؛ از این جمله اند، درمان بیماری، اصلاح نفس، حتی آزادی و...؛ فرقه مسیحی کویکر (Quaker) آن را با اصطلاح «فروغ باطنی» (Inward) بیان می کند؛ منتها آن را با وجدان متفاوت می دانند و آن را راهنمای وجدان به حساب می آورند که در هر زن و مردی وجود دارد و منشاء حقایق دینی از جمله فیض و درمان است.
آرلن ، زندانی سرخپوستی که از کرده خود پشیمان است با مرگش ، تاوان گناهش را پرداخته و پاک می شود و پس از آن به همان دنیایی برمی گردد که در بهترین تجربه زندگی اش پرورانده است و برای او، زندگی در کلبه ای دنج با نشستن در کنار همسرش و گفت وگو با اوست. از این منظر، مسیر سبز از یک سو با نگاهی باز، نه تنها مسیحیان، بلکه حتی در سایر ادیان نه فقط نیک صیرتان، که حتی گناهکارانی را که آمرزیده شوند، مورد تأیید قرار می دهد؛ که این نیز اصلی در نزد پیروان دانش مسیحی است و از سویی دیگر تأویل اش از بهشت و دوزخ نیز بسیار ژرف و ظریف است که هم با دانش مسیحی و هم یونیورسالیست های موحد تطابق دارد. آنان بهشت و دوزخ را نتیجه حالات ذهنی می دانند که طی تجارب زندگیِ انسان حاصل شده باشد: «گناهکار دوزخ خود را با کارهای شرورانه و انسان نیکوکار بهشت اش را با کارهای خیر تحقق می بخشد».
مأمورانی که تنها مجریان دستورات اند، و نه با نفرت از محکومان ، که با ارتباط انسانی با آن ها، درصدد هستند تا آنان را بیش از آن چه استحقاقش را دارند، آزار ندهند و اگر مقدور است محکومان ، حتی روزی یا دمی را بهتر از گذشته تجربه کنند، نمونه وجدان های بیداری هستند که با وجود بیزاری از پلیدی و شرارت ، چشم های شان را روی انسان های حتی محکوم نبسته اند. وقتی که پرسی جسد بی جان آرلن را به تمسخر می بندد، وجدان بروتال خاموش نمی ماند و مانع از آن می گردد و به پرسی می گوید که او تاوان خود را داده است و دیگر مدیون هیچ کس نیست . البته به شرطی که واقعاً با مجازات یا اجرای حکم اعدامش ، تاوان تمامی کرده های خویش را (چون گناه و جنایات برخی از اشخاص آن قدر گران است که با یک بار مردن ، تاوان همه اعمال شان را پس نمی دهند) پرداخته باشد. شخصی که تاوان گناهان و اشتباهاتش را پرداخته است ، دیگر نباید نکوهش کرد و در این صورت سرزنش ، نکوهیده خواهد بود. بروتال شخصی امین و تواناست و از آن هایی ست که در مواجه با مشکلات همواره می توان به روی او حساب کرد، با این که رفقاتش مانع از این نمی شود که درایتش را کنار بگذارد.
پل که برای نجات دیگران ، حتی شغل و موقعیت خود را به خطر می اندازد، نمونه ای دیگر از تجلی آن وجدان است . جایی که او برای بیماری خودش مرخصی نمی گیرد، برای کمک به کافی ، مرخصی دریافت می کند و به نزد وکیل مدافع کافی می رود تا شاید، زوایایی پنهان از پرونده او را کشف کند و حتی وقتی کافی پذیرای مرگ خود است ، پل مردد است و با وجدان خود، دست و پنجه نرم می کند، تا شاید راهی برای نجات کافی بیابد. همسران پل و هل نیز انسان های خوش قلبی هستند و در هر فرصتی که زندگی در اختیارشان قرار دهد، از کمک به دیگران دریغ نمی کنند. حتی ملیزا نیز که گهگاه بدخلقی می کند، بیمار است . مسیر سبز درصدد است تا نشان دهد، بسیاری از کج خلقی ها و بدقلقی های برخی از افراد را باید به حساب بیماری شان نوشت و آن ها برخلاف اشخاصی چون بیل وحشی اصالتاً افراد بد یا شروری نیستند. در باورهای مسیحی رسمی، به خصوص خوانش های کلیسایی و دوران قرون وسطی از فلسفه مسیحی ارایه شده توسط آگوستینوس، هر انسانی که متولد می شود، فی نفسه گناهکار است و گناه نخستین انسان را که میوه ممنوعه را خورده بر دوش می کشد.
گرچه در زمان آگوستینوس نیز برخی از متفکرین مسیحی بر این تأویل او اشکالات متعددی گرفته بودند و آن را قانع کننده نیافته بودند، اما مسیر سبز به زیبایی هر چه تمام تر از طریق دوربین، آن اشتباهات و گناهان افراد را در گزینش هایشان می چیند. به طوری که، هیچ کس از تاوان انتخابش مبرا نیست . آن ها تنها بدین سبب که بی گناهانی را دیدند که برخلاف احساس درونی خود، تنها مجبور به مشاهده مجازات و مرگ شان بودند، به همان عذاب ماندن و دیدن (که خود برگزیده اند) در مسیر سبز متهم اند؛ همان سان که پل ماند و راوی مسیر سبز شد.
از دیدگاه پیروان دانش مسیحی انسان گناه آلود بدنیا نمی آید، بلکه دقیقاً بر عکس، انسان فرزند خداوند است که تجسم لغزش ناپذیری ذهن الهی است و گناه بزرگ آن است که معتقد باشیم زندگی ما از خدا جداست. مورمون ها نیز هر انسانی را مسؤول اعمال خود می دانند که برای گناهان دیگران عقوبت نخواهد شد. مسیر سبز بدون توسل به خوشبینی هایی که انسان را پاک و معصوم از هر گناه می سازد و همزمان بدون بدبینی که او را ذاتاً آلوده می داند، به دقّت نشان می دهد که چگونه خودخواهی های مستتر در رفتارهای ما، علل آن چیزی است که بر سر ما می آید؛ چه بسا در رفتارهایی که عادی دانسته و بدیهی انجام می دهیم.
اما ویلیام ، که اسطوره اش بیل وحشی است ، نمونه کامل تجلی شرارت و خباثت است ، آن سان که نه تنها به آن ها خو کرده است ، که از آن ها لذت برده و تنها با انجام آن ها زنده است . از این روی برای تحلیل رفتارش به جای ویلیام از نوع مثالی او، یعنی بیل وحشی نام می بریم. هنگامی که ادوارد را می کشند، کافی با او زجر می کشد، در حالی که بیل وحشی شاد شده واز تمام وجود فریاد شوق سر می دهد: «دارن جشن می گیرن ، دارن کبابش می کنن »!؟ او از نفس آزار دیگران لذت می برد. از این روی "نماد پلیدی "ست. در اعترافات آگوستینوس قدیس به کرّات از برخی گناهانی که حتی دوران طفولیت مرتکب شده، احساس گناه می کند و آن قدر در اعتراف به آن ها مصر است که خوانندگان متعجب می شوند، چرا او تا به این حد آن گناهان را بزرگ می بیند.
آگوستینوس در ادامه اعترافات می گوید که بدین سبب که او از نفس شرّ آن گناهان لذت می برده است. در مسیر سبز هنگامی که بیل وحشی ، دست کافی را می گیرد، هیجان و ترس کافی به خاطر آن است که او تمامی شرارت بیل را احساس می کند" همان طور که کافی اذعان می کند: بیل وحشی از عشق دو خواهر بر علیه شان سوء استفاده می کند، و این زشت ترین چهره پلیدی ست . هنگامی که دیگران محبتی را نسبت به بیل وحشی به خرج می دهند، او همچو گذشته شرارت می کند. وقتی که درصدد برمی آیند، تنبیه اش کنند، از دیگران می خواهد که او را ببخشند، ولی طولی نمی کشد که او با تکرار اعمال شرورانه و خندیدن از بابت انجام کارهای گذشته ، به روشنی به دیگران نشان می دهد، علاوه بر آن که از گذشته خود پشیمان نشده است ، حتی اظهار پشیمانی وی تنها بازی و دروغی بوده است برای تکرار بیشتر کارهای شرورانه !؟ بیل وحشی با لذت بردن از نفس گناه و غایت گناه ، "وقاحت " را پدید می آورد.
وقاحت ، غایت پلیدی است ، و آن یعنی نهایت لذت را از گناه بردن ، بدون اندکی شرمندگی . فیلم نشان می دهد که علت حضور اوست که موجب می شود، سایرین به اشخاصی چون کافی بدبین باشند. همان طور که وکیل کافی خطاب به پل می گوید که مواظب باشد، حتی اگر بارها مشکلی پیش نیاید، یک بار کافی ست تا او تاوانی سنگین برای اطمینانش به مجرمان بپردازد. کافی در حقیقت تاوان شرارت بیل وحشی را می پردازد، همان سان که در مسیر سبز پرداخت . آن با تصاویری تکمیل می شود که هنگام مجازات ادوارد، کافی زجر می کشد، در حالی که بیل وحشی فریاد شوق سر می دهد! وجود اشخاصی همچون بیل وحشی ست که موجب می شود افراد از ترس آن که مبادا آزار دیگری ببینند، از سایر متهمان فاصله گرفته و آن ها را نشناسند، تا بدان جا که نمونه هایی چون کافی را به عنوان شخصی پلید، مجازات کنند.
موش در مسیر سبز نشانه غریزه جنسی ست . در روانکاوی ، موش نماد غرایز انسانی و به خصوص غریزه جنسی ست . در زندان ، زندگی آن قدر راکد است که چیزی مثل موش ، عامل مشغولیاتی مناسبی به نظر می رسد و همان گونه که در زندگی کسالت بار عموم مردم غرایز جنسی چنین است . توجه و علاقه شخصیت های نیک سیرت فیلم را در مسیرسبز باید به معنی آن تأویل کرد که تمایلات جنسی و غرایز انسانی در ذات خود بد نیستند و حتی شخصی همچو کافی که عشق در او متجلی ست ، از آن بدش نمی آید و حتی به آن ، جان دوباره نیز می بخشد که استعاره ای است از جان دوباره ای که گاه عشق های زمینی به تمایلات جسمانی می دهد; جایی که او مستر جینگلز را با دستان خود شفاء می بخشد. اگرچه غریزه جنسی همچو هر موهبت دیگری ، اگر برای آزار دیگران استفاده شود می تواند گناهی کبیره را رقم زند; همچون بیل وحشی . پرسی نیز که به خاطر مستر جینگلز، بلوایی راه می اندازد، اشاره به اشخاصی دارد که درصدد کشتن چنان میلی هستند و از آن به عنوان ابزاری برای رسوایی دیگران سود می برند، که البته خود در خفاء بدان تمایل دارند! در اینجا نیز با خوانش آگوستینوسی از غریزه جنسی فاصله می گیرد و نه تنها آن را مایه شرمندگی نمی داند، بلکه آن را در سطحی نازل از عشق تأیید می کند.
این خوانش از غریزه جنسی بسیار به یونیوسالیست های موحد نزدیک است. آنان غریزه جنسی را یکی از اَشکال زیبای زندگی آدمی می دانند که باید با شادمانی و احساس مسؤولیت همراه باشد که دروسی را در همین رابطه به اعضاء آموزش می دهند.
گناهی که ادوارد مرتکب شده و به سبب آن مجازات می شود، شامل برخی از انحرافاتی ست که به خاطر همان غریزه جنسی در وی بروز کرده است. مسیر سبز مدعی است که چنان افرادی را نباید تحقیر، توبیخ یا تنبیه ساخت، چنان که پرسی نسبت به ادوارد مرتکب می شود؛ زیرا دانش مسیحی مدعی است که آنان بیمارند و باید درمان شوند و با آنان باید از درِ تسامح و ترحم در آمد، همان گونه که پل و بروتل و برخی دیگر در حق ادوارد انجام می دهند. اما در نهایت اداورد نیز با تحمل رنج، نجات می یابد. چنان که قدیسان آخر الزمان به نجات همگانی بشریت اعتقاد دارند و بر این باورند که جملگی انسان ها نجات خواهند یافت، البته هر یک به قدر مراتب شأن شان و عالیترین مقام های ابدی تنها نصیب اندک شماری می شود؛ که در مسیر سبز البته کافی نمونه ای از آن هاست.
کافی کریستوفر یعنی نمادِ انسان مصلوب است ; همان گردنبند کریستوفری که ملیزا به گردنش می اندازد. انسانی که هر روز او را به صلیب می کشند، ولی نه به خاطر جرمش ، بل به دلیل عشقش؛ و معنای مصلوب واقعی در مسیحیت نیز همین است . مسیر سبز می گوید، انسان مصلوب کسی نیست که یک بار برای همیشه در تاریخ آمده باشد، بلکه انسانی است که هر روزه و در همیشه تاریخ ، او را به خاطر عشقش قربانی می کنند. او، نماد انسانی ست که به قیمت زیان خویش به دیگران نیکی ارزانی می دارد. چرا که او نیکی را تا به سرحد گذشت از خود و حتی "خسران خود"، تا "اوج عشق "، یعنی "ایثار" رسانده است . کافی در حقیقت تاوان همان عشقش را می پردازد. بسیاری از کسانی که اطلاعات دقیقی از مسیحیت و مسیح ندارند، عیسی و مسیح را یک شخصیت یا هویت می دانند، در حالی که چنین نیست. به غیر از منوفیزایت ها (Monophysites)که اینک چند کلیسای محلی در آفریقا بدان باور دارند، بقیه مسیحیان، عیسی و مسیح را با وجود وحدت در یک شخص، از حیث هویت از هم منفک می دانند. عیسی وجه زمینی و انسانی با مسیح، یعنی وجه خدایی اش در قالب یک نفر در هم آمیخت. البته در مورد کم و کیف همین مبحث و ارتباط و انفصال و اتصال ابعاد زمینی و الهی عیسی مسیح، اختلاف نظرها و حتی درگیری های بسیاری در تاریخ مسیحیت در گرفت که نمی توان هم را در این مختصر گنجاند و نگارنده تنها درصدد است بر روی آن نکاتی دست بگذارد که خوانندگان مسلمان و ایرانی کمتر با آن آشنا هستند.
عیسی یک انسان بود و مسیح هویتی که در دوره ای از زندگی عیسی بر او ظاهر شد، یا به عبارتی در او حلول کرد؛ درباره زمان و مکان این حلول و این که آیا از آغاز تولد بوده یا پس از غسل تعمید عیسی صورت گرفته و غیره، اختلاف نظرهایی وجود دارد؛ از فرقه های مختلف مسیحی گرفته تا گنوستیک (Gnostic). از این روی عیسی یک نفر در تاریخ بود، اما مسیح ضرورتاً محدود به یک نفر نیست و چه بسا در هر روزه تاریخ متجلی می شود. شخصیت کافی هم با الگوهای دانش مسیحی و یونیورسالیست های موحد تطابق دارد؛ با موحدان بیشتر چون ورای دینی خاص چون مسیحیت می رود و انسانی را نشان می دهد که ورای همه ادیان است. ترس کافی از خاموشی و تاریکی ، استعاره ای ست از ترس و تنفر وی از پلیدی و زشتی . او چون کودکان ، صادق ، مهربان ، صمیمی و احساساتی ست ، همان طور که مسیح در انجیل (Gospel)توصیف می کند، ولی از طرف سایرین دقیقاً عکس آن ارزیابی می شود؛ کافی به سبب هیکل بزرگ و پوست سیاه از نظر ظاهربینان ترسناک به نظر می رسد، ولی در حقیقت نیکی تا سرحد جان فشانی ست ! از همین روی است که نیاز به کشیشی ندارد. زیرا گناهی را مرتکب نشده است تا به خاطر آن مجازات شود و آن چه را که کشیش از نیکی ها به زبان خواهد آورد، کافی شأن نزول بسیاری از آن هاست ؟! کافی تنها می خواهد که اگر می پسندند برایش دعا کنند.
چراکه دعا کننده با چنین کاری در درونش تمرین می کند تا خیر و نیکی را برای دیگری بخواهد! طلیعه دار این بینش مارتین لوتر معروف و بنیان گذار پروتستانیسم بود که گفت اعتراف و توبه حقیقی، امری باطنی و وجدانی است که انسان می تواند مستقیماً و بدون وساطت دیگری و تنها از طریق پیوند قلبی با خدایش بدان دست یابد و هر کس که دارای ایمانی درست است باید کشیش نفس خود باشد. در دانش مسیحی نیز کشیشی وجود ندارد و حتی مسؤولان کلیسایشان افرادی غیرروحانی هستند؛ به جای آن «طبیب ایمان درمانی» دارند که برای کسانی که طالب دعا باشند، از صمیم قلب دعا می خواند.
آن ها هر یکشنبه موعظه هایی از کتب مقدّس و کتاب دانش و تندرستی را می خوانند و از منظر آنان درست زیستنی به طریق دانش مسیحی یعنی زندگی مبتنی بر دعا و نیایش و می بایست همیشه دعا کرد؛ البته دعایی که کورکورانه و تکرار گفتارهایی حفظ شده باشد، مدنظرشان نیست و برای آن چندان ارزشی قایل نیستند، بلکه درخواستی با صافی ضمیر و با ممارست از خداوند را نیایش حقیقی می دانند. البته فرقه متدیست ها در این باره دیدی بازتر دارند، و حتی بر این باورند که اصلاً نیازی به شخصی واسطه برای دعا نیست، چون معتقدند که خداوند بی هیچ واسطه ای در دسترس همگان است و از این روی آنان مانند سایر پروتستان ها عقیده دارند که هر مؤمنی برای خود یک روحانی است.
در میان قدیسان آخرزمان (Latter day Saints) یا همان مورمون ها (Mormons)نیز روحانی حرفه ای وجود ندارد و هر شخصی که بتواند وظایف کشیشی را به انجام رساند، می تواند موقتاً بدون دریافت مزد، قبول مسؤولیت کند. در فرقه معروف باپتیست (Baptist) معتقدند، بدون نیاز و وساطت کشیش و کلیسا اگر کسی با خلوص اعتقاد داشته باشد که مسیح نجات دهنده اوست، رستگار خواهد شد و راه آن نیز پس از ایمان، اعمال نیک و به کار بستن تعالیم مسیح است. در مقابل فرقه پرسبیتری (Presbyterian)به شیوخی متوسل می شوند که چون خادم و شبانی کار مربی گری را در کلیساهای محلی انجام دهند و عجیب این که باور دارند، رستگاری و نجات با اعمال نیک دست یافتنی نیست و کارهای خیر تنها میوه رستگاری است؛ از این روی رستگاری تنها از طریق ایمان محض از خدایی که در مسیح متجلی شد و با دل سپردن به او حاصل می شود که نشانه سزاواری ما در رستگاری نیست و تنها عطیه ای الهی و نشانه فیض است. یونیورسالیست های موحد هم در عین حالی که کشیش به معنای رسمی آن ندارند و تنها دارای خادمانی هستند که، عقیده دارند، دعا پیش از این که برای شنیدن کسی اظهار شود، مبین اوصاف و حالات دعاکننده است. دعا احساسی است پیرامون حق شناسی، پشیمانی، امیدواری و... که هدف اصلی آن، نظم یافتن و پالایش ذهن و روح دعاکننده است.
کافی نیز خود مایل به مردن است . چنان که خودش می گوید، خسته شده است ، از این همه عذاب ها و دردهایی که مشاهده کرده است و با آن ها زجر می کشد. کافی با وجود آن که می داند مقصر نیست ، ولی نه تنها هیچ اصراری بر بی گناهی خود ندارد، که حتی اشاره ای نیز به آن نمی کند. او در دیالوگی ، دلیلش را به پل می گوید، که خسته شده است ; "خسته از تنها سفر کردن ، خسته از این که چرا آدم ها باید همدیگر را تا این حد اذیت کنند...". ولی آن دلیلی ست که تنها بر میل کافی برای دیگر زنده نماندن صحه می گذارد، اما تبیین نمی کند که چرا او حتی بی گناهی خود را در مرگ مقتولین به والدین نمی گوید؟! پاسخ آن را به دقت در هنگامی می توان یافت که کافی وارد اطاقی می شود که قرار است بر روی صندلی الکتریکی کشته شود. کافی به مأموران می گوید که نفرت سایرین را نسبت به خود احساس می کند.
حالتش به گونه ای ست که به روشنی می توان معذب بودن وی را احساس کرد. اما او به جای آن که درصدد برآید، تا خانواده های داغ دیده را از بی گناهی خود مطلع سازد، ولی دقیقاً برعکس ، می گوید از کرده خویش پشیمان است ؟! آیا درک این حقیقت که آن کس که اکنون کشته می شود، قاتل عزیزان شان نیست ، کمکی به والدین مقتولین می کند؟ آن ها با مشاهده مجازات کسی که قاتل عزیزان شان است ، تسکین می یابند، در حالی که اگر بفهمند که قاتل حقیقی آن ها شخصی دیگر است که هنوز به مجازات اعمالش نرسیده است ، همچنان عذاب می کشند. جان کافی با آگاهی کامل به این احساس ، درصدد است تا با مقصر معرفی کردن خویشتن ، نهایت آن چه را که از عهده اش برمی آید، برای تسکین خانواده های داغدار انجام دهد. اما آیا او تمام زندگی خویش را هدیه ای برای آن ها می سازد؟! این بهای خیلی گزافی ست ! درست است و حتی مهم تر از آن ، به بهای "قربانی نمودن حقیقتی "، و دقیقاً این فعل اوست که از وی ، شخصی می سازد که "تنها به خاطر عشقش او را می کشند"؟ هنگامی که پل دستان کافی را می گیرد، دیالوگ هایی را که ، نه در زبان ، بلکه در قلب های آن دو طنین انداز می شود، در حقیقت به قلب سپردن معنای فعلی از اوست که فداکاری تا پای عشق را تأکید می کند. آن "جلوه ای کامل " از عشق است . تنها و تنها یک چیز است که می تواند "حقیقت " را قربانی خود سازد: از خودگذشتگی تا پای "عشق ".
در مسیر سبز نیروی کافی و بخشی از وجود او به مستر جینگلز و پل منتقل شده و بدان ها زندگی طولانی می بخشد. استعاره ای که به آن اشاره دارد، پل راوی مسیر سبز، همان خاطره و تاریخ مسیر سبز زندگی ست که در حافظه هستی باقی مانده و آن را برایمان تعریف می کند و مستر جینگلز، غرایز انسانی ست که برای بقاء تداوم دارد و هر دو از عشقی مستأفیض می شوند که گاه با غرایز همراه است و همان است که آن را دوام می بخشد و گاه با روایت زندگی ، که وجه عاشقانه آن باقی خواهد ماند!؟ اما با دست عدالتی نامریی، شرارت به منشاء آن باز می گردد، همان گونه که با انتقال از کافی به پرسی (پلیس شرور)، منجر به مجازات بیل وحشی با دستان پلیس شرور می شود. او می میرد; چرا که پلیدی هرگز به "جاودانگی " نخواهد رسید.
کافی به همراه سایر مأموران به منزل هل می روند تا زنش ـ ملیزا ـ را که مریض است ، تندرستی بخشند. در لحظه ای که کافی در حال شفا بخشیدن به ملیزا است ، عقربه های ساعت از حرکت می ایستند که استعاره ای بر آن شفاء است که جنبه ای معجزه آسا و نمادین دارد. مسیر سبز با خوانش دانش مسیحی ملیزا را شفاء می دهد، چون که سلامت، مبتنی بر حقیقتی روحانی است که جسم را نیز متحول می سازد. از این روی وقتی کافی روح ملیزا را شفاء می بخشد، بیماری بدون علاج وی نیز کاملاً برطرف می شود.
این تصاویر آنقدر زیبا به نمایش گذاشته می شود که بسیار پیش می آید که بیننده همچون هل که وقتی می بیند، زن اش به گونه ای باورنکردنی تندرستی خود را باز یافته، ناخودآگاه زیر گریه می زند. ملیزا از کافی می پرسد که چه کسی او را این قدر سخت زده است ، که کنایه ای بر رنج هایی دارد که بر سر کافی آمده است و چون ملیزا در آن لحظه در حال دریافت فیض و شفای الهی است، چشم بصیرت یافته است و می تواند چنین حقایقی را دریابد. ملیزا به کافی می گوید که او را در خواب دیده است که آن ها یکدیگر را در تاریکی ملاقات کرده اند! و اشاره ای به نجات بخشی عشق کافی در دنیای تاریک پلیدی ها دارد.
کافی از مأموران می خواهد تا پیش از مرگش برای او فیلمی را به نمایش بگذارند. او از دیدن صحنه های آن لذت می برد و آن را به عنوان دنیای فرشتگان تأویل می کند و نشان می دهد که پرده سینما نیز همچو سایر عرصه های هنر، "پناهگاهی " برای عاشقان شد تا هنگامی که از "جبر واقعیت " گریختند، با دل سپردن به آن آرام گیرند. هنگامی که کافی به مشاهده فیلم می پردازد، نوری که از پروژکتور سینما پخش می شود، پشت سر او را همچون هاله ای روشن می سازد که از یک طرف استعاره ای به موضوع تقدّس او دارد ـ که بدون نیاز به آن و تنها با آن چه در مسیر سبز گذشته است ، معنای تقدّس او شکل گرفته است ـ و از طرف دیگر، با نگاهی دقیق تر، اشاره به هویتی دارد که او از طریق دنیای هنر و سینما یافته است!
برای پل پذیرفتنی نیست که بخشی از دنیایی باشد که مرگ ناحق کافی را تحقق می بخشد. به همین سبب ، به کافی می گوید که اگرخداوند در روز قیامت از او بپرسد که چرا یکی از معجزات او را انکار کرده است ، "من چه می توانم بگویم ؟!" کافی به پل می فهماند که «به او خواهی گفت که از سر لطف ، آن کار را کردی ». بنابراین پل در می یابد که او بخشی از نقشی می شود که تجلی آن عشق را محقق می سازد!؟ به بیان دیگر، پل که فرمان مرگ کافی را صادر می کند، به خاطر عشقش است ؟! پل ابزاری می شود که برای تحقق فعلیت یافتن عشق کافی ضروری ست ! اشخاصی چون پل را نباید خائنین به کافی پنداشت !؟ بلکه همان طور که کافی برای عشقش ، نشستن روی صندلی الکتریکی را برمی گزیند، پل به خاطر عشق کافی ، فرمان مرگ او را صادر می کند!؟ دنیای کافی نمی تواند با تاریکی پیوندی داشته باشد، به همین سبب با کشیدن پارچه به رویش ، دنیای او را سیاه و تاریک نمی سازند، بلکه کافی به همان نوری تعلق دارد که پس از صدور فرمان ، در پشت پل افشانده می شود. با آن که تأویل دانش مسیحی و یونیورسالیست های موحد از بهشت و جهنم بسیار ژرف و انسانی است، چنان که اذعان می کنند: «وظیفه ما این نیست که انسان را وارد بهشت کنیم، بلکه باید بهشت را در او متجلی سازیم.»، اما نارس است. در مورد کافی ما مشخصاً انسانی را می یابیم که به سبب ایثار بی حد، نه تنها بهشت در او متجلی نیست، بلکه دقیقاً برعکس دوزخی را در وی متجلی می بینیم که باعث می شود، هم او مرگ را داوطلبانه برگزیند و هم در انتهای فیلم، ما با وجود تأثر از بابت اعدام ناحق اش، احساس کنیم خلاصه رها شده است! اینجاست که شأن نزول وجود دنیایی برتر از دنیای زمینی را در می یابیم.
پل هنگام صدور فرمان ، لحظه ای درنگ می کند و برایش مشکل است تا عملاً فرمانی را صادر کند که عاشق بی گناهی را قربانی می سازد. از این رو به کافی نزدیک می شود و مجدداً با گرفتن دستان او، این جمله را از قلب کافی دریافت می کند که آن ها را به خاطر عشق شان می کشند و آن هنگام است که پل می تواند دستور رهسپاری او را صادر کند! به طوری که مشکل می توان جلوی اشک های دیدگان را طی "مسیر سبز" تا "مسیر پایانی " گرفت .
دکتر کاوه احمدی علی آبادی
دکترای فلسفه و ادیان از تگزاس آمریکا