۞ درياي معرفت علوي ۞ مروري دقيق بر خطبه هاي نهج البلاغه !!!

[azade]

به نام خدا

نکته ها

1- پيامبران به منزله باغبانند!

از تعبيرات بسيار زيبا و حساب شده اى كه در اين كلام امام (علیه السلام) آمده است به خوبى استفاده مى شود كه دست قدرت خدا استعداد همه نيكيها و خوشبختيها را در نهاد آدمى گذارده است، در كوهسار وجود آنها معادن گرانبهايى نهفته شده و در دلهايشان انواع بذرهاى گلهاى معطر معنوى و روحانى و ميوه هاى گوناگون فضايل انسانى پاشيده شده است.

پيامبران، اين باغبانهاى بزرگ و آگاه الهى، اين بذرها را آبيارى و بارور مى سازند و اين معدن شناسان آسمانى، گنجينه هاى وجود او را استخراج مى كنند و نعمتهاى خدادادى كه در وجود آنها نهفته است و از قدر و قيمت آن غافلند به آنها يادآورى مى كنند، مى فرمايد: ليستادوهم ميثاق فطريه و يذكروهم منسى نعمته و يثيروا لهم دفائن العقول.

بنابراين پيامبران از چيزى به انسان نمى دهند كه در او نبوده است، بلكه آنچه دارد پرورش مى دهند و گوهر وجود او را آشكار مى سازند كه به گفته شاعر: گوهر خود را هويدا كن، كمال اين است و بس! خويش را در خويش پيدا كن، كمال اين است و بس! حتى بعضى معتقدند تمام تعليماتى كه به انسانها داده مى شود عنوان يادآورى دارد، چرا كه ريشه علوم در درون جان انسانها نهفته است و معلمان- اعم از پيامبران و پيروان خط آنها- با تعليمات خويش، آنها را از درون جان انسان ظاهر مى كنند گويى علوم همچون منابع آبهاى زيرزمينى هستند كه با حفر چاهها، بر سطح زمين جارى مى شوند.

تعبير به تذكر در آيات قرآن (مانند: لعلهم يتذكرون، و ذكر فان الذكرى تنفع المومنين ) نيز مى تواند گواهى بر اين معنا باشد.

اين بحث دامنه وسيعى دارد كه اينجا جاى شرح آن نيست.