(( چ )) ، آخرین حرف حاتمی کیا

[سید ابراهیم]

با تشکر فراوان از هادی عزیز. نقد خوبی بود. اگر اجازه بدید من هم یه چند نکته ای اضافه کنم(البته سعی میکنم تنها نقاط اختلافم را با شما در میان بگذارم،باقی که دربست قبوله) :


1- بازی بی نقص بازیگران: به نظر بنده عرب نیا اصلا در حد و اندازه های نقش چمران نبود، حواشی زیاد فیلم به بازی اش انگار لطمه زده بود. میتونست مثل گریم فوق العاده اش بیشتر شبیه بشه به شهید.


2- جلوه های ویژه: حقیقتا بعضی جاها مخصوصا آتش هایی که نشون میداد خیلی تو ذوق میزد. خیلی ابتدایی بود. ولی صحنه سقوط هلیکوپتر، یه اتفاق خیلی خوب بود، اتفاقا عدم آن صحنه لطمه هم میزد. به سه دلیل: الف) این اتفاق رو خود شهید چمران خیلی تاثیر گذاشت... میتونید لینک صحبتاش در اینجا ببینید. ب) به طور محسوسی غم این اتفاق را در سکانس های بعدی میتونیم در چهره بازیگرانش ببینیم. ج) این سکانس مثال زدنی شد. با هرکی که حرف می زدم میگفت صحنه سقوط هلیکوبتر را دیدی؟؟


3- جمله آخرت هم بسیار پر مغز بود. خیلی باید روش فکر کرد.


4- یه نکته بسیار مهم در پاسخ به خانم نینا و دیگر دوستانی که ازم سوال کرده بودن:


تو این فیلم حاتمی کیا اصلا داعیه این را ندارد که بخواهد زندگی شهید چمران را به نمایش درآورد مثل شوق پرواز و... جایی گفت نه من و نه پرده سینما در قد و قواره نشان دادن شهید چمران نیستیم، اتفاقا انتخاب اسم چ هم به همین علت بوده است. یعنی فقط یه حرف در مقابل عظمت روحی ایشان، نه بیشتر.
یه اتفاق جالب دیگه این است که به عمد در این جا شهید چمران صلح طلب به نمایش در می آید، چیزی که کمتر شنیده بودیم. و اصلا چرا صلح طلب نباشد، جنگ ایران و عراق که نیست، درگیری بین مردم است.
نکات خیلی بیشتری در ذهن هست، که حالا میگذارم برای بعد.