مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم....

[آوا]

~~~ آب گوارا

در ذهن و اندیشه ی خود چنین تصور میکنم که:

بیابان است و تا چشم کار میکند خاک میبینم و خار.
آفتاب چه مستقیم و ظالمانه بر جسم نحیف و بی جانم شلاق میزند. چشمانم کم سو و دستانم بی رمق و لرزان است. پاهایم نا ندارد.
گلویم خشک است و لبهایم ترک برداشته. به سختی تعادل خود را حفظ میکنم.

مدتی است که در این بیابان،خسته و درمانده، تشنه و بی رمق، به این سو و آن سو می روم و به دنبال چند قطره آب گوارا میگردم.
عرق های پیشانی ام بیش از حد شده و از بس که با انگشت اشاره آنها را جمع کرده و بر زمین جاری کرده ام، خسته شده ام.
تنهایم و بی کس، گاه گاهی کنجکاوانه و در حالیکه دستم را سایبان چشمانم کرده ام، اطراف صحرا را ورانداز میکنم؛ ولی اثری از جنبنده ای نمیابم...

سراب را می‌شناسم و میدانم که آب نیست؛ ولی گاهی به شک می افتم و چند قدمی به طرفش میدوم اما بلافاصله عقلم مانع شده و مأیوسانه می ایستم و به زمین زانو میزنم.

سراب تخیل مرا نسبت به آب بیشتر میکند. احساس میکنم که کنار دریا هستم و در حال نوشیدن ظرف بزرگی از آب، یا در اقیانوسی شناکنان پیش میروم. لحظه ای احساس میکنم سیراب شده ام، ولی خیلی زود میفهمم که اینها فریبی بیش نیست.

بیابان بی رحم است،بی رحم. اگر چه هر از گاهی نسیمی در فضای ساکن و بی روح آن شروع به وزیدن میکند؛ ولی جز آنکه گرمایی همانند فوران آتش تنور را روی پوست صورتم ایجاد کند، برایم فایده ای ندارد.
لبانم را حتی برای گفتن یک "یا الله" نیز نمیتوانم حرکت دهم.

صدای خس خس نفس کشیدن خود را می‌شنوم. شمارش معکوس آغاز میشود.

آری شمارش معکوس...ده...نه...هشت...هفت...شش...پنج...چهار...سه... دو...یک مرتبه صدای مهیبی به گوشم میرسد!...

اللهم عجل لولیک الفرج
ادامه دارد...