تطبیق قطعی نشانه های حتمی ظهور : آری یا خیر؟؟!!

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

(۲/مرداد/۹۴ ۲۲:۱۸)قلب نوشته است:  اگر بنا باشد تا صیحه آسمانی ما هیچ حدیثی را معتبر ندانيم پس چرا معصومين عليهم السلام هزاران حدیث آخرالزمانی را گفتند!
خب فقط حدیث صیحه آسمانی کافی بود

پس هزاران حدیث بیهوده میشود و معصوم کار بیهوده نمی کند

متاسفانه بدون توجه به این نکات دایم بر طبل شاید بیاید شاید نیاید کوبیده میشود

✔ علت مردود بودن تطبیق نشانه های حتمی ظهور

تطبیق نشانه های ظهور بر مصادیق خارجی از مسائل خیلی حساس و مهم است چون زمانی که فلان نشانه را بر فلان مصداق تطبیق می کنیم مردم را مژده می دهیم که ظهور نزدیک است. چون گاهی فاصله زمانی برخی از نشانه ها و ظهور، در روایات مشخص شده است.



1. تطبیق ها منجر به تعیین زمان ظهور می شود

در حدیث معتبری از امام صادق(علیه السلام) آمده است که خروج سفیانی در ماه رجب است یعنی شش ماه قبل از اینکه آن حضرت ظهور کند سفیانی می آید. روایات معتبر داریم که نفس زکیه 15 شب قبل از ظهور حضرت کشته می شود. یا صیحه آسمانی در ماه رمضانی است که ماه محرم آن ظهور اتفاق می افتد. خب اگر بخواهیم دست روی شخصیتی بگذاریم و بگوییم این آقا سفیانی است به التزام ادعا می کنیم که شش ماه دیگر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) ظهور خواهد کرد.

این حرف خیلی بزرگی است. این که گفته می شود مهم است یعنی اینکه باید حواسمان باشد که تطبیق ها منجر به تعیین زمان ظهور می شود.




2. احتمال نسبت دروغ دادن به ائمه (علیهم السلام)

نکته دیگر این است که زمانی که ما روایات را بر مصادیق تطبیق می کنیم و به عنوان مثال می گوییم: "این آقا سفیانی است" یعنی ایها الناس؛ آنچه که پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، حضرت علی(علیه السلام) و امام صادق(علیه السلام) فرمود که قبل از ظهور امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) یک سفیانی می آید، این آقا، همانی است که ائمه(علیه السلام) فرموده اند.

و ما داریم به ائمه(علیه السلام) چیزی را نسبت می دهیم. اگر چیزی را به ائمه(علیه السلام) نسبت می دهیم باید آنقدر حرفمان محکم باشد که اگر احیانا ماه رمضان بود، روزه مان باطل نشود.

تطبیق یعنی استناد دادن به اینکه این شخص همانی است که امام صادق(علیه السلام) فرمود.


آیا موارد تطبیق ـ که در بین مردم اتفاق می افتد ـ همراه با چنین اطمینان و یقینی است که من با جرات بتوانم در روز ماه رمضان ادعا کنم که این همان سفیانی است و ترسی از باطل شدن روزه ام نداشته باشم؟
معمولا این طور نیست. پس تطبیق از این حیث که به شکلی خبر دادن از زمان ظهور است که خیلی مواقع هم همین است.

و از این حیث که نسبت دادن چیزی به ائمه(علیه السلام) است و ما حق نداریم بدون حجت شرعی چیزی را به همین سادگی به ائمه(علیه السلام) نسبت دهیم، امر حساس و مهمی است و حواس ها در مقام تطبیق باید جمع باشد که خدای نکرده حرفی نزنیم که مردم را امیدوار به ظهور کنیم که این فرد سفیانی است و شش ماه دیگر آقا می آید.


بعد شش ماه بگذرد و هیچ خبری نشود و مردم را به سرخوردگی و یأس مبتلا کنیم و چیزی را به ائمه(علیه السلام) نسبت دهیم که دروغ باشد و حجت شرعی نداشته باشیم.



3. تطبیق ها حوزه ی لغزشگاه هاست

تطبیق ها حوزه لغزشگاههاست. حوزه تطبیق حوزه ای است که بزرگان ما به لغزش افتاده اند. موارد متعددی داریم.

مثلا از امام باقر(علیه السلام) روایت معروف و معتبری از لحاظ سندی داریم که آن حضرت می فرماید:

«من گویا قومی می بینم که از مشرق زمین قیام می کنند اینها حق را طلب می کنند حقشان به آنها نمی دهند.
دوباره طلب حق می کنند حقشان را نمی دهند. مرتبه سوم که شمشیر را به دوش می گیرند.
جبهه باطل می پذیرد که حق را به اینها بدهد و اینها نمی پذیرند و می گویند ما شمشیر به دوش گرفته ایم و شمشیر را پایین نمی گذاریم و جبهه باطل را نابود می کنند
و خودشان حکومت را به دست می گیرند و اینها پرچم را به صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) خواهند داد».

بر این حدیث تطبیق های مختلفی کرده اند.

اولین تطبیق متعلق به "علامه مجلسی" است ایشان ادعا کرده است و صریحا می گوید که «مقصود از این گروهی که از مشرق قیام می کنند طلب حق می کنند و بعد به حکومت می رسند حکومت صفویه است».

صفویه آمد و منقرض شد.



در دوران مشروطه برخی از نویسندگان این حدیث را بر حوادث مشروطه تطبیق کرده اند.

"ناظم الاسلام کرمانی" از نویسندگان دوره مشروطه این طور می نویسد:
«این علامت واقع شد در سال 1326 که محمد علی شاه مشروطه را برداشت و توپ به مجلس بست پس از مدتی مردم در مقام استرداد حق برآمدند. و بعضی از نمایندگان به سفارتخانه عثمانی پناهنده شدند. از آذربایجان و جاهای دیگر حق را طلب کردند اما حق را به آنها ندادند پس از چندی دوباره در مقام طلب حق بر آمدند باز به آنها نداند تا آنکه در اکثر بُلدان بلوا کردند. در تبریز و اصفهان و رشت اعلام مخالفت کردند تا اینکه محمد علی شاه دست خط مشروطه را در مرحله سوم نوشت و امضا کرد. اما ملت قبول نکردند».

ناظم الاسلام حدیث امام صادق(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را بر حوادث مشروطه تطبیق کرده است و اینکه دفعه سوم محمد علی شاه مشروطه را قبول کرد اما ملت قبول نکردند تا اینکه محمد علی شاه استعفا داد.



یک عده این حدیث را بر حوادث انقلاب اسلامی منطبق کرده اند و می گویند:
"بار اولی که ایرانی ها قیام کردند دوره مشروطه است که حق را خواستند ولی به آنها ندادند. بار دوم ملی شدن صنعت نفت و قیام آیت الله کاشانی است و دفعه دوم نیز حق را به آنها ندادند و دفعه سوم که دیدند حق را به آنها نمی دهند حکومت ظالم را از بین برده و حکومت اسلامی تشکیل دادند یعنی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(رحمة الله علیه)".



یک حدیث داریم با سه تطبیق.

این یقینی است که تطبیق «علامه مجلسی» تطبیق اشتباهی بوده است. پس تطبیق هم مهم است و هم لغزشگاه، که بزرگان هم به اشتباه دچار شده اند.



4. احتمال تکرار مصداق هنگام تطبیق

اول اینکه: ما زمانی که حدیث را بر مصداق خارجی تطبیق می کنیم همیشه مواجه با احتمال تکرار مصداق هستیم.

یعنی در زمان ما اگر می بینیم فلان حدیث نشانه ای را ذکر کرده، سند و دلالت آن مشکل ندارد و همه ویژگی هایی که در حدیث است در این آقا هم وجود دارد، ما احتمال نمی دهیم که صد سال دیگر شخصیتی مثل این آقایی که در زمان ما است بیاید و تمام آنچه که در روایات گفته اند در این شخصیت صد سال آیند هم باشد؟ احتمال نمی رود؟


«علامه حلی» برادری به نام «رضی الدین علی بن یوسف مطهر حلی» دارد و صاحب کتابی به نام "العدد القویه" است در کتابش می نویسد:
"بسیاری از نشانه های ظهور مثل خراب شدن دیوار مسجد کوفه، کشته شدن حاکم مصر به دست مردم مصر و ویران شدن شام در زمان ما اتفاق افتاده است".


اینها مسائلی است که در زمان ما نیز اتفاق افتاده است.
مثلاً زمانی که نیروهای «مقتدا صدر» در مسجد کوفه بودند آمریکایی ها یک راکت زدند و دیوار مسجد کوفه خراب شد.
همان زمان عده ای گفتند که یکی از نشانه های ظهور، خراب شدن دیوار مسجد کوفه است و این همان نشانه است.
700 سال پیش هم این اتفاق رخ داده بود.

یا مثل ویران شدن شام، الان می گویند شامات خراب شده و در جنگ و درگیری است و این، مصداق همان فرمایش است.


مشکل کار کجاست؟ ما توجه ندرایم که این نشانه ها قابلیت تکرار مصداق دارند.

یعنی هر کس که می خواهد حدیثی را بر مصداق خارجی تطبیق کند اولین سوالی که مطرح می کنیم این است:
شما که می گویید این همان واقعه است که در روایت آمده آیااحتمال نمی دهید که صد یا 500 سال دیگر یک مصداق دیگری بیاید که دقیقا عین همین باشد و تمام آنچه که در مورد این شخصیت است در مورد آن شخصیت هم صحیح باشد؟ خب این احتمال وجود دارد. اگر این احتمال را منطقی بدانیم حق تطبیق نداریم.



4. احتمال جعل مصداق هنگام تطبیق

در نشانه هایی که مرتبط به شخصیت ها و رخدادهای اجتماعی است احتمال جعل مصداق وجود دارد و این احتمال وجود دارد که دست ها و جریان هایی دست به کار شوند و شخصیت تراشی کنند.

اگر در روایت آمده است که سفیانی از شام قیام می کند، آیا دستگاه استعمار این قدرت را ندارد که از شام یک نفر را به عنوان سفیانی بکارد و قیام کند؟


یا اینکه بعید نیست که اگر در حدیث آمده است که فلان بن فلان در فلان منطقه قیام می کند و همزمان با او فلان بن فلان در فلان منطقه دیگر قیام می کند،

شما استعمار را این قدر زرنگ نمی دانید که از یک نسل قبل دست به کار شود و در همان منطقه اول شخصی را با همان نام بفرستد و بگوید اسم پسرت را فلانی بگذار تا نام این پدر و پسر طبق روایت باشد. و در یک نقطه دیگر که در حدیث آمده فلان ابن فلان، در آنجا کسی را از نسل قبل دست به کار شود بگوید اسم پسرت را فلان بگذار.

و در زمانی که شرایط فراهم شد به هر دو بگوید قیام کنید.

و دقیقا هم طبق آنچه که در حدیث آمده، با همان نام ها دو قیام در مثلا شام و یمن اتفاق افتاده بیفتد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قبل از صیحه آسمانی اساسا سفره تطبیق را باید برچید.

حال این مسئله، مسئله دینی است.

و امر اگر دینی بود، دین کارشناسانی دارد و مردم باید به کارشناسان مراجعه کنند.


اگر واقعا ظهور نزدیک است، سفیانی آمده و شش ماه دیگر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) خواهد آمد، مراجع، عالمان دین شناس و پرهیزگار ما که کم نیستند و رغبت آنها برای دیدن و درک عصر حضور حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه الشریف) از مردم عوام بیشتر است.


معنی ندارد که مراجع، بزرگان و فقهای بزرگ ما در این حوزه حرفی نزنند و حرف نزدن آنها به این معنی باشد که این تطبیق بی اساس باشد و عوام الناس به سمت تطبیق گرایی هجوم ببرند.



این تناقضی است که بین رفتار مردم وجود دارد که مرجع تشخیص مسائل دینی را خودشان قلمداد کنند و تصور اشتباهی است.


ما در این حوزه باید گوش به فرمان مراجع، بزرگان و فقیهان باشیم.