کسی که از لحاظ مالی حقی بر گردن دارد نمیتواند در رکاب امام زمانش باشد

[راوی110]

(۳/اسفند/۹۱ ۱۲:۴۱)علی 110 نوشته است:  الإمامُ الكاظمُ عليه السلام:
قالَ صلى الله عليه و آله:
إنَّكُم إنْ مَلَأتُم بطُونَكُم مِن الحَلالِ تُوشِكونَ أنْ تَملؤوها مِن الحَرامِ.
امام کاظم عليه السلام:
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
به تحقیق که شما اگر شكم هاى خود را از حلال پر كنيد هيچ بعيد نيست كه از حرام نيز آن را پر نماييد.

منبع: مستدرک الوسائل (حاج میرزا حسین نوری)، ج 2، ص 334

---

(۳/اسفند/۹۱ ۱۲:۴۱)علی 110 نوشته است:  حدیث بالا یعنی اگر ما ابایی از پر خوری و انباشتن شکم حتی از مال حلال نداشته باشیم هیچ بعید نیست که حاضر شویم مال حرام هم بخوریم!

(۲۰/فروردین/۹۲ ۱۱:۴۲)علی 110 نوشته است:  در تأکید مجدد مسئله ی تأثیر مال حرام و گمراهی در فتنه ها به این کلام نورانی حضرت حجت توجه فرماید:
عهد می‌کنم
که هر کدام از شیعیان که راه تقوا را در پیش گیرد
و هر آنچه که لازم است (و حق خداست) از مال خود خارج کند،
از فتنه‌ی گمراه‌کننده و رنج‌های ظلمانی در امان باشد.
منبع:"علامه محمدباقر مجلسی؛ مهدی موعود ؛ ترجمه حسن بن محمد ولی ارومیه‏ای؛ قم: انتشارات مسجد مقدس جمکران، ۱۳۸۰ ؛ ج ۲."

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:
مَنِ اكْتَسَبَ مَالًا حَرَاماً؛
کسی که کسبش حرام است
لَمْ یَقْبَلِ اللَّهُ مِنْهُ صَدَقَةً وَ لَا عِتْقاً وَ لَا حَجّاً وَ لَا اعْتِمَاراً؛
خداوند هیچ كار خیرى را از او نمى‏پذیرد، چه آن کار صدقه باشد چه آزاد كردن بنده؛ حج باشد یا عمره
وَ كَتَبَ اللَّهُ بِعَدَدِ أَجْزَاءِ ذَلِكَ أَوْزَاراً؛
و خداوند متعال به عوض پاداش این كارها، گناه براى او ثبت مى‏‌كند
وَ مَا بَقِیَ مِنْهُ بَعْدَ مَوْتِهِ كَانَ زَادَهُ إِلَى النَّارِ؛
و آنچه پس از مرگش باقى مى‏ماند توشه دوزخ او خواهد بود.

ثواب الاعمال و عقاب الاعمال (شيخ صدوق): ص 282



امیرالمومنین علیه السلام می فرمود:
لَیْسَ بِوَلِیٍّ لِی مَنْ أَكَلَ مَالَ مُؤْمِنٍ حَرَاماً؛
کسی که به حرام، مال مؤمنی را بخورد هرگز دوستدار من نیست.

مجموعة ورام(تنبیه الخواطر)، 1/16









امام باقر (عليه السلام):

ليس من نفس إلا وقد فرض الله لها رزقها حلالا يأتيها في عافية ، وعرض لها بالحرام من وجه آخر ، فإن هي تناولت من الحرام شيئا قاصها به من الحلال الذي فرض الله لها وعند الله سواهما فضل كبير.

خداوند برای هر انسان رزق حلالی را مشخص و حتمی کرده است که به طور کامل به او خواهد رسید،
و از طرفی رزق حرامی از طریق دیگر به او عرضه می‌شود،
پس اگر از آن حرام مقداری برداشت به همان اندازه از مال حلال او کم می‌شود
و پیش خدا علاوه بر آن دو مال، زیادی و افزونی است که خداوند در قرآن فرماید:
از فضل و زیادی که پیش خدا است از او درخواست کنید. (سوره نساء آیه ۳۲)

(بحارالانوار (علامه مجلسي): جلد ،5 صفحه 174)


لما نزلت هذه الآية: «و اسألوا الله من فضله».
فقال أصحاب النبي: ما هذا الفضل؟ أيكم
يسأل رسول الله عن ذلك؟ قال : فقال علي بن أبي طالب:
أنا أسأله فسأله عن ذلك الفضل ما هو؟
فقال رسول الله: إن الله خلق خلقه و قسم لهم أرزاقهم من حلها و عرض لهم بالحرام فمن انتهك حراما نقص له من الحلال بقدر ما انتهك من الحرام وحوسب به. (همان)

نقل قول:رسول خدا می فرمایند:
لا يَقْدِرُ رَجُلٌ على‏ حَرامٍ ثُمَّ يَدَعُهُ، لَيس بهِ إلّا مَخافَةُ اللَّهِ، إلّا أبْدَلَهُ اللَّهُ في عاجِلِ الدُّنيا قَبْلَ الآخِرَةِ ما هُو خَيرٌ لَهُ مِن ذلكَ.

(میزان الحکمه ج 2 ص 375) , (کنزالعمال (علامه علاءالدین علی المتقی الهندی)، خ 43113)

هیچ کس به حرامی دست پیدا نمی کند که به خاطر ترس از خداوند آن را رها سازد مگر آن که خداوند در همین دنیا قبل از آخرت بهتر از آن را به او خواهد داد.