علامت فرد "راضی" به "رضای خدای متعال" چیست؟ $&#

[Agha sayyed]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام علیکم

مقدم كردن خواسته خود بر خواسته خدا

«لايُؤْثِرُ عبدٌ هوائى على هواه فى شى‏ءٍ مِنْ امر الدنيا»
به عزت، جلال، عظمت و نورانيت و به بلندى مقام الوهيت و ربوبيت و خدايى قسم، در زندگى دنيا، بنده‏اى از بندگان من، خواسته‏هاى مرا بر خواسته‏هاى خودش ترجيح نمى‏دهد، مثلا در عبادت، دلش مى‏خواهد كه همه بفهمند او عبادت مى‏كند ولى چون من با ريا موافق نيستم، خواسته مرا مقدم مى‏كند و عبادت انجام مى‏دهد، خدمت به مردم مى‏كند، اما دلش مى‏خواهد چهره شود.
ولى من به او مى‏گويم به من خدمت كن، خواسته مرا در همه امور دنيايى مقدم مى‏كند، «فى شى‏ء من أمر الدنيا» خواسته‏هاى مرا بر خواسته‏هاى خودش مقدم مى‏كند و عملى كه انجام مى‏دهد عملى جامع و كامل به دست مى‏آيد. من در مقابل كار او چه عكس‏العملى نشان مى‏دهم، اول «جعلت غناه فى نفسه» بى‏نيازى او را در خودش قرار مى‏دهم، تا مجبور باشد به وسيله مردم بى‏نياز شود، هر روز آبرو مايه بگذارد، گردن كج كند، دنبال پارتى و مقام برود، نمى‏گذارم بنده‏ام خلأ حس كند كه براى پر كردن خلأ، گردن كج كند و آبرو مايه بگذارد ودست دراز كند.

شاعرى گفت: قصيده‏اى در مدح حضرت رضا عليه السلام گفته بودم، با خط خوب روى كاغذ عالى نوشتم و گفتم بروم و براى حاكم خراسان بخوانم و حاكم خراسان بالاخره با شنيدن اين قصيده، پول خوبى به من مى‏دهد. در راه كه مى‏رفتم، به خودم گفتم مرد حسابى، اين قصيده را در مدح حضرت رضا عليه السلام گفتى، به حاكم چه ربطى دارد. بايد براى خود حضرت رضا عليه السلام بخوانى. برو براى خودش بخوان. يا حضرت رضا عليه السلام بعد از شنيدن اين قصيده، طبق عقيده شيعه:

«أنت تَسْمَعُ كلامى و تشهد مقامى»

عنايتى مى‏كند؟ يا در آخرت جبران مى‏كند. اينها كسى را از در خانه خود نااميد بر نمى‏گردانند.
از وسط راه برگشت و به حرم حضرت رضا عليه السلام رسيد، گفت: يابن رسول الله ببخشيد، ما راه را اشتباه رفتيم. من مى‏خواستم اين قصيده را نزد حاكم و استاندار ببرم، متوجه اشتباهم شدم. اين قصيده را براى شما گفتم، و بايد نزد شما بخوانم، يابن رسول الله شعر مرا گوش بده. آن شخص شعر را خواند. كسى در حال زيارت بود، اين فرد با صداى خوبى قصيده را مى‏خواند، آن زائر گفت: عجب مدح جالبى است، حالا ببينيد چگونه حضرت رضا عليه السلام مشكل را حل مى‏كند. اين شخص بايد قصيده را بخواند و يك اهل حالى بايد در حال زيارت باشد، قصيده را بشنود و حال زيارتش بيشتر شود، به پول آن زمان، شش تومان به اين شاعر داد و سريع لابه لاى جمعيت خودش را گم كرد. وقتى شاعر پول را ديد، متوجه شد كه مخارج دو سه ماه او است. از حضرت رضا عليه السلام تشكر كرد و گفت: از اين به بعد هم هر كارى كردم مى‏آيم و به شما ارائه مى‏كنم، من اشتباه كردم كه نزد حاكم مى‏رفتم. زيارت كرد و از حرم بيرون آمد، وارد مسجد گوهرشاد شد، يكى از اولياى خدا مى‏خواست حرم برود، به شاعر گفت: شش تومانى كه امروز حضرت رضا عليه السلام به تو حواله كرده، ده برابر مى‏خرم، شش تومان را داد، شصت تومان گرفت، ديد خرج سه چهار سال او تأمين شده است، شاعر به حضرت رضا عليه السلام گفت: من غلط كردم‏ كه درِ خانه غير از شما مى‏رفتم. من از اين به بعد هر مشكلى داشتم مى‏آيم و به خودتان مى‏گويم.

حاجى از مكه برگشته بود، خراسان آمد، در خانه حضرت رضا عليه السلام را زد، امام عليه السلام اجازه ندادند كه در را باز كنند، چون صداى در را مى‏داند كه مال كدام دست و كدام نيت است؟ خودشان پشت در آمدند، گفت: حاجى هستم و از سفر برگشته‏ام، ابن سبيل شدم، يعنى مخارجم تمام شده است، در شهر خود، وضع مالى من خوب است، در اين شهر، نمى‏خواستم به كس ديگر مراجعه كنم، پولى به من بدهيد، وقتى به شهر خودم برگشتم پول را براى شما مى‏فرستم.
حضرت بدون آنکه دیده شود پول را به وی رسانیند . خدمتکار ایشان به ایشان عرض کرد :
اين شخص از مكه برگشته تا جمال شما را زيارت كند، همه مكه مى‏روند و دلشان مى‏خواهد همه پول خود را خرج كنند و به كربلا بروند، شما كه الان زنده و در دنيا هستى، در را باز مى‏كردى و اجازه مى‏دادى كه نگاهى به جمال مبارك شما بيندازد، فرمود: اين شخص آبرو دارد، اگر مرا مى‏ديد خجالت مى‏كشيد و عمل من‏ از بين مى‏رفت.

عمل بايد بى‏عيب باشد. سالم، صاف، جامع و كامل باشد، وقتى بنده من عمل كامل انجام داد:

«جعلت غناه فى نفسه»

طورى با باطنش معامله مى‏كنم كه احساس بى‏نيازى كند.


منبع : پایگاه عرفان

اللهم عجل لولیک الفرج
موفق باشید و خدایی .