بازی های ماسونی

[Lord Vader]

جواب های جناب یاشار عزیز

نقل قول:برادر عزيز اينجور كه معلومه فكر كنم شما با بازي خيلي سرو كار داريد ( لطفا اينو جواب بديد ) !

کم و بیش

نقل قول:لطفا بيشتر توضيح بديد

خب شما میگید به فکر آدم خدشه وارد میکنه دیگه . یعنی از مسیری که بوده به یه مسیر اشتباه میکشونش . منم عرض کردم اون کسی که سنش به درجه ی روی پک بازی میخوره و میره بازیش میکنه و در نتیجه عقلش میرسه ، چطور باعث میشه با کشتن مجازی این و اون ذهنش تغییر پیدا کنه ؟ " ضمیر نا خود آگاه " هم که عرض میکنید ، طرف اونقدری رشد کرده که هم ضمیر آگاهش و هم ضمیر نا خود آگاهش هر دو آماده ی موضوع باشن .

نقل قول:منظورم اين نبود كه بازي ها سخته ، منظورم اين بود كه خشن بودن بازي و يا داشتن صحنه ها و عواملي ديگر ، مانند اين
در انسان تاثير ميزاره .*

این هم باز بر میگرده به درجه ی سنی بازی ماسون ها نابودی نمیخوان ، کنترل میخوان . درسته که اعمال کهن دوران جاهلیت هم تو برخی کاراشون و حتی صحبت ها در قسم های اولیه وجود داره اما در نهایت همه چیز بر میگرده به یکپارچه سازی جهان . ماسون ها افرادی رو که از لحاظ عقلی حتی کمی مشکلی دارند نمیپذیرند ، ولی حتی اگر از لحاظ جسمی شخص معلول باشه هم میپذیرندش . دقیق یادم نمیاد اما توی یک کتاب یک جمله از یک ماسون رو به این صورت خوندم .
اون " عوامل دیگر " هم خب مسلما برای جذب مشتری هست . اگر درجه ی سنی رعایت بشه و به احتمال نشه بازیکن از اون " عوامل دیگر " رد بشه ( به اصطلاح Skip کرد ) ، در نتیجه اونقدری عاقل هست که یک بازی روش تاثیری نذاره . چه خود آگاه چه نا خود آگاه . اون " عوامل دیگر " همیشه دست خود انسانه و همیشه هم بستگی به اراده ی خود انسان داره . من شخصا توی 14-15 سالگی هزاران بار به این " عوامل " برخوردم ( اون زمان من از Rating ها سر در نمیاوردم متاسفانه ، و کسی هم نبود بگه جریان این ریتینگ هارو ) ولی یک بار فکرم خطا نرفت . چون بحث فرهنگ و صد البته باکلاس بودن هم در میونه . اگر تابحال برای شما این " عوامل " اومدن و با توجه به اعتقادات ، فکرت خطا نرفت انصافا لذت نبردی که چقدر فرهنگت بالاست ؟

نقل قول:اين بازيا بر ضريب هوشي انسان تاثير ميزاره *

خب عزیز " بالا و پایین رفتن ضریب هوشی " با " خنگ " و " باهوش " زیاد فرقی نداره فکر کنم خیلی جا ها شنیدم به جای اینکه بگن طرف خنگه میگن ضریب هوشیش پایینه .
اون مثالی که زدم فکر میکنم کافی بود. حالا میخواد معلم و استاد باشه یا راهنمای بازی . چه فرقی داره کی بهت یاد میده ؟ ببین چی یاد میده و ازش به درستی استفاده کن ، مطمئن باش برخی راهنما ها توی جا هایی که گیر میکنی ، توی برخی بازی های دیگه هم به دردت میخوره . اینجا اون ضمیر نا خود آگاهه هست که با توجه به راهنمای فلان بازی ، به قسمتی تقریبا مشابه توی یه بازی دیگه برخورد میکنی و با خودت میگی " بزار شاید اینجا هم فلان کار جواب داد " و یهو میبینی رد شدی . این بعضی اوقات ابداع کار های جدید برای رد شدن از قسمت های بازی های مختلف هم به وجود میاره .

نقل قول:اين كه شما گفتيد يكي از عواملي هستش باعث دور شدن كودك از خانواده ميشه . بازي هاي جذاب مثل فوتبال هم اينجوريه .

خب وقتی والدین کنترل داشته باشن و سرگرمی های دیگه بدن به فرزندشون و حتی بحث هایی که برای فرزند جالب به نظر میاد بکنن ، به نظرتون فرزند جذب خانواده نمیشه و از پلتفرمش ( کنسول \ کامپیوتر زمانی که بازی میکنه ) بیشتر از یه وسیله ی سرگرمی نگاه میکنه ؟ صد البته خوشش میاد که تو خانواده باشه . برعکسشم هستا ، والدینی که بخوان یه بند به فرزندشون گیر بدن و فقط بگن بلند شو از پشت کامپیوتر و هیچ جلوه ی دیگه ای از زندگی رو بهش نشون ندن ، در نتیجه برای فرزند اون سنی میمونه درس و کامپیوتر و برای یک سری از بچه ها کوچه . درس که شغل بچه محسوب میشه و روزی 5-6 ساعتم تو مدرسه هست همینطوریش و معلومه درس خوندن توی خونه براش حوصله سر بره اگر بیشتر از 1-2 ساعت بشه . کوچه هم بخواد بره میگه خب همش باید با این و اون بحث کنم ( بحث های توی کوچه همیشه هست ، حتی برای دوستای صمیمی ) و بازیای ساده و بی جذابیتی مثل دوچرخه بازی ( اگر والدین بچه رو به پیست ببرن برای دوچرخه بازی ، مطمئن باشید یه جذابیت از دنیای فیزیکی برای فرزند به وجود میاد ) و فوتبال های تو کوچه ( این هم اگر به اندازه ی کافی والدین اهمیت بدن به طوری که فرزندشون معتاد فوتبال نشه خودش خیلی برای فرزند جالبه ، واقعیتشم اینه که کسی تو اون سن نیست که از فوتبال خوشش نیاد ) براش میمونه و یه پلتفرم با چندین بازی . نه بحثی لازمه با کسی بکنه ، نه مشکل جسمی براش به وجود میاره ( مثلا از دوچرخه یهو میبینی طرف جوری میوفته زمین که دستش یا پاش میکشنه ) و نه چیز دیگه . دیگه این رو والدین باید به فکر باشند که چطور از پشت اون تلوزیون یا مانیتور بچه رو بلند کنند . اگر بخوان گیر بدن و هیچ جلوه ی دیگه ای رو به بچه نشون ندن نتیجش جر و بحث هایی میشه که تا مدت ها ادامه داره . اگرم بخوان یه دفعه جمع کنن کامپیوتر یا کنسول رو که بچه افسرده میشه چون دیگه هیچی و هیچ کس رو نداره . هیچ پدر و مادری هم دلش نمیاد بچشو افسرده و حتی غمگین ببینه . در نیتجه دوباره پلتفرم رو بهش بر میگردونه . اگر این قضیه چند بار تکرار شه بچه واقعا داغون میشه . پس بر میگرده به طرز تربیت خانواده . تربیت فقط این نیست که به بچه حرف زدن و راه رفتن یاد بدن و بگن استفاده ازش چطور درسته و چطور غلط . تربیت یعنی روح فرزند رو شکل دادن ، بچه رو افسرده بزرگ نکردن ، توجه به صحبتاش و رفتارش .

نقل قول:براي منهم اين اتفاق افتاده بود . من قبلا هميشه به موقع نمازمو ميخوندم ولي پس از مدتي كه از بازي ميكردم هروقت اذان ميداد به خودم ميگفتم كه اي بابا كي حال داره نماز بخونه .

خب دوست عزیز ، شما وقتی به یه چیزی از ته قلبت اعتقاد داری دیگه نه بازی میتونه جلوت رو بگیره نه هیچ چیز و هیچ کس دیگه .
این روی صحبتم همگانی هست :
باید به فرزند توضیح داد این دین و مذهبی که پیرو اش هستی چیه . اما متاسفانه پدر و مادر ها ، نه همه شون ، به بچه فقط تحمیل میکنند و حتی خودشون درست همه چیز رو انجام نمیدن . حتی به فرزند منبع نمیدن بره تحقیق کنه ! حتی چگونگی رواج یافتنش رو هم به بچه توضح نمیدن ! خب بچه ی بیچاره از کجا میخواد اعتقادشو قوی کنه ، ببینه این دینی که داره چیه که این همه آدم بهش اعتقاد دارن ! در نتیجه زمینه ی گم کردن راهش میتونه هر چیزی باشه . حالا میخواد بازی باشه یا هر چیز دیگه .