آیه 60 سوره مبارکه یس، پرستش یا بندگی شیطان؟؟

[SideofGames]

متن عربی آیه : أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

ترجمه آیه : مگر با شما پيمان نبستم اى فرزندان آدم! كه عبادت شيطان نكنيد كه وى دشمن آشكار شماست
یا
ترجمه آیه : ای فرزندان آدم مگر با شما عهد نکرده بودم که شیطان را بندگی نکنید که وی دشمن آشکار شماست


و حالا فرق این 2 ترجمه :
در ترجمه اول خداوند به انسان ها میگوید که شیطان را پرستش نکنید. ( نهی از شرک عملی، مرتبه اول( شرک جلی(آشکار) ) )
در ترجمه دوم خداوند به انسان ها میگوید که شیطان را بندگی(اطاعت) نکنید. ( نهی از شرک عملی، مرتبه دوم(شرک خفی(پنهان) ) )


چه فرقی دارد؟
هر مسلمانی میتواند دچار شرک خفی شود، اما باید از عمل خود پشیمان شود. در حالی که هیچکس حق پرستش غیر خدا را ندارد.(شرک جلی)


حالا ما مانده ایم و این دو ترجمه!!!!
کدام صحیح است؟

[أین المنتظر]

اصلا نیازی نیست نیست که خیلی زوم کنیم به این چیز ها.
مهم اینه خدا گفته:
آقا از شیطون رو بگردون.
تموم.
مگه اینکه یکی مرض داشته باشه بگه من از این آیه دوری از شرک جلی رو برداشت کردم. پس میتونم شرک خفی داشته باشم.
اون آدم دیگه عاقل نیست.

[SideofGames]

میخوام بدونم از نظر دوستان پرستش با اطاعت فرقی داره؟
اگه فرق داره پس مفهوم آیه هم تغییر میکنه

عهد و پیمان خداوند با فرزندان آدم این است که فقط خدای یگانه را بپرستند و از بندگی شیطان دور شوند.
چون از فعل تعبدوا استفاده کرده بعد اجتماعی داره نه فردی.
درسته که این آیه خطاب به کسانی هست که گرایش فطری خودشون یعنی گرایش به خداوند و پرستش خداوند رو نادیده گرفتند و بنده هوای نفس و شیطان شده اند، اما این عهد خداوند دقیقا به چه معنی هست؟؟
روی برگردوندن از شیطان! خوب این که خودش شد دوباره سوال: پرستش یا اطاعت شیطان؟؟

[وحید110]

خوب چرا به تفسیر المیزان و .... رجوع نمیکنید؟!

در پناه خدا

[hesam110]

الم اعهد اليكم يا بنى آدم ان لا تعبدوا الشيطان انه لكم عدو مبين )

كلمه (عهد) به معناى وصيت (سفارش ) است .
مراد از عبادت شيطان در آيه شريفه
و مراد از (عبادت كردن و پرستيدن شيطان ) اطاعت اوست در وسوسه هايى كه مى كند و به آن امر مى كند (يعنى وسوسه هاى شيطان را اطاعت نكنيد، زيرا كه ) غير از خداوند و كسانى را كه خداوند دستور داده نبايد اطاعت كرد. در اين آيه براى نپرستيدن شيطان چنين علت آورده كه : ا و براى شما دشمنى است آشكار. آشكار بودن دشمنى اش هم از اين جهت است كه دشمن در دشمنى كردن خير كسى را نمى خواهد.
بعضى از مفسرين گفته اند: (مراد از عبادت شيطان ، پرستش خدايان دروغين است و اگر اين پرستش را به شيطان نسبت داده ، از اين جهت است كه : شيطان با تسويلات و جلوه دادن هاى خود، اين عمل زشت را به گردن بت پرستان گذاشته ). ولى اين گونه تفسير كردن ، بيهوده خود را به زحمت افكندن است .
وجه اينكه چرا خداوند مجرمين را به عنوان بنى آدم خطاب كرده اين است كه دشمنى شيطان نسبت به مشركين ، به خاطر غرض ‍ خاصى كه به آنها داشته باشد، نبوده ، بلكه به خاطر اين بوده كه فرزندان آدم بودند. و اين دشمنى در روز اول آن جا بروز كرد كه ماءمور به سجده بر آدم شد و زير بار نرفت و استكبار كرد، نتيجه اش هم اين شد كه از درگاه خدا رانده شد از آن روز با ذريه آدم نيز دشمن گرديد و همه را تهديد كرد، و به طورى كه قرآن حكايت كرده گفت : (ارايتك هذا الّذى كرمت على لئن اخرتن الى يوم القيامة لاحتنكن ذريته الا قليلا)).
مراد از عهد خدا با بنى آدم در آيه : (الم اعهد اليكم يا بنى آدم ان لا تعبدوا الشيطان...[b]) [/b]
و اما آن عهدى كه خداى تعالى با بنى آدم كرد كه شيطان را عبادت و پرستش و اطاعت نكنند، همان عهدى است كه به زبان انبيا و رسولان خود به بشر ابلاغ فرمود و تهديدشان كرد از اينكه او را پيروى كنند، مانند اين پيام كه فرمود: (يا بنى آدم لا يفتننّكم الشيطان كما اخرج ابويكم من الجنة ) و نيز فرمود (و لا يصدنكم الشيطان انه لكم عدو مبين ).
ولى بعضى از مفسرين گفته اند: مراد از عهد مزبور عهدى است كه خداى ت عالى در (عالم ذر) از انسانها گرفت و فرمود: (الست بربكم قالوا بلى ) و ليكن اگر به خاطر داشته باشيد، ما در تفسير آيه ذر گفتيم : عهد (عالم ذر) به وجهى عين آن عهدى است كه در دنيا متوجه بشر كرده .

تفسیر المیزان- جلد جلد17

[حسن.س.]

(۱۷/آذر/۹۰ ۱:۱۰)SideofGames نوشته است:  متن عربی آیه : أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

ترجمه آیه : مگر با شما پيمان نبستم اى فرزندان آدم! كه عبادت شيطان نكنيد كه وى دشمن آشكار شماست
یا
ترجمه آیه : [/font]ای فرزندان آدم مگر با شما عهد نکرده بودم که شیطان را بندگی نکنید که وی دشمن آشکار شماست


و حالا فرق این 2 ترجمه :
در ترجمه اول خداوند به انسان ها میگوید که شیطان را پرستش نکنید. ( نهی از شرک عملی، مرتبه اول( شرک جلی(آشکار) ) )
در ترجمه دوم خداوند به انسان ها میگوید که شیطان را بندگی(اطاعت) نکنید. ( نهی از شرک عملی، مرتبه دوم(شرک خفی(پنهان) ) )


چه فرقی دارد؟
هر مسلمانی میتواند دچار شرک خفی شود، اما باید از عمل خود پشیمان شود. در حالی که هیچکس حق پرستش غیر خدا را ندارد.(شرک جلی)


حالا ما مانده ایم و این دو ترجمه!!!!
کدام صحیح است؟

سلام خدمت sideofgames جناب محترم.


بنده به شما توصیه می کنم که هر کلمه ی مبهمی که در قرآن یافتید و در معنی و شرح آن توضیح لازم بود؛اولین کمک خود قرآن است.به آیاتی با همین لفظ و مشابه آن مراجعه کند تا مقصود حاصل شود.در وهله ی بعد کلام معصوم .در ادامه لغت نامه ها و دستور زبان تا.....که ان شاء الله مقصود حاصل شود.

اما در باب عبد بنده دیده به کلام خداوند روشن کردم. معانی زیر قابل رصد کردن است:

1-عملی مختص خداوند.درآیات زیر واضح است که منظور از کلمه ی عبد عملی است که جز نباید در برابر خدا انجام داد
و بنا به تاکید و حصر آیات فقط شایسته ی اوست.


إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ﴿الفاتحة: ٥﴾


قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّـهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّـهِ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ ﴿آل عمران: ٦٤﴾


أَن لَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّـهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ ﴿هود: ٢٦﴾



2-عملی در برابر بت ها انجام می شده است و پیامبران از آن منع می کردند:


وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَـٰذَا الْبَلَدَ آمِنًا وَاجْنُبْنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعْبُدَ الْأَصْنَامَ﴿ابراهيم: ٣٥﴾
وَيَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ مَا لَا يَمْلِكُ لَهُمْ رِزْقًا مِّنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ شَيْئًا وَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿النحل: ٧٣﴾
قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ ﴿الشعراء: ٧١﴾
قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ ﴿الصافات: ٩٥﴾


3-عبد مقام بزرگی در نزد خداست و تا آخرین درجات ایمان هم ادامه دارد پس باید ورای تفکر یک روش عملی کامل باشد.

بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ[font=B Lotus]
وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ ﴿الحجر: ٩٩﴾
فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَا آتَيْنَاهُ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَعَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًا(کهف:65)
قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّـهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا ﴿مريم: ٣٠﴾


4- در اینجا خداوند شرح عبد بودن را بیان می کند توجه کنید. بنا فرمایش خداوند عبد نسبت به صاحب خود هیچ اراده
ای ندارد و هماند برده ای که در فرهنگ عرب بوده است توصیه شده است.این معنی در فرهنگ لغات مورد نظر است.

ضَرَبَ اللَّـهُ مَثَلًا عَبْدًا مَّمْلُوكًا لَّا يَقْدِرُ عَلَىٰ شَيْءٍ وَمَن رَّزَقْنَاهُ مِنَّا رِزْقًا حَسَنًا فَهُوَ يُنفِقُ مِنْهُ سِرًّا وَجَهْرًا هَلْ يَسْتَوُونَ الْحَمْدُ لِلَّـهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿النحل: ٧٥﴾


يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِوَالْأُنثَىٰ بِالْأُنثَىٰ فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاءٌ إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ ذَٰلِكَ تَخْفِيفٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ فَمَنِ اعْتَدَىٰ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ ﴿البقرة: ١٧٨﴾


نتیجه اینکه بنده آیه ای را ندیدم که در آن عبد معنی مختص به شرک آشکار(جلی) یا پنهان(خفی) داشته باشد.در همه جا مقصود کلیت
عبد بودن است.مورد زیر هم تاییدی است که نشان می دهد که برای شیطان می توان شرک جلی و اشکار هم ورزید.


5-این عمل در مقابل جنیان هم انجام می شده است و البته شیطان که عرض کردید.


قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنتَ وَلِيُّنَا مِن دُونِهِم بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَكْثَرُهُم بِهِم مُّؤْمِنُونَ﴿سبإ: ٤١﴾

6-می توانید صفات دیگر عبد را هم ببینید:


وَعَدَ اللَّـهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَأُولَـٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴿النور: ٥٥﴾


هیچ شرکی جز اصل عبادت به معبود نباید داشته باشد.


إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ أَوْثَانًا وَتَخْلُقُونَ إِفْكًا إِنَّ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا فَابْتَغُوا عِندَ اللَّـهِ الرِّزْقَ وَاعْبُدُوهُ وَاشْكُرُوا لَهُ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿العنكبوت: ١٧﴾


می تواند معبود رزق عابد را داده و باید او را شکر کرد.


فَاسْجُدُوا لِلَّـهِ وَاعْبُدُوا ﴿النجم: ٦٢﴾


سجده جزوه عبد بودن است.
و......


پس تعبدوا کلیتی است از شرک خفی و آشکار، بلکه اکثر متون بر جلی آن بیشتر تاکید دارد و اصلا آیه ای یافت نشد که مختص خفی باشد.درباره این عهد هم همان که عزیزمان در کامنت قبلی آورد به نظر باید عهد انبیاء باشد البته عهد فطرت هم بی ربط نمی باشد.الله اعلم.در پناه حق.

[SideofGames]

از تمام دوستان عزیز به خاطر پاسخ گویی تشکر میکنم.در همین باب من احادیثی پیدا کردم که به شرح زیر است:
از حضرت صادق(علیه السلام) منقول است كه فرمودند: «هر كس از شخصي در معصيت خداوند اطاعت كند، او را پرستيده است گويا آن شخص را پرستيده است.»
و نيز از امام باقر(علیه السلام) روايت شده است: «هر كه به گوينده‌اي گوش فرا دهد گويا او را عبادت كرده است، اگر آن گوينده از خداي رحمان بگويد شنونده خداي رحمان را عبادت كرده است و اگر از شيطان گفته باشد، شنونده در پرسش شيطان وارد شده است.»


ضمن این که از همه کاربران تالار نیز به خاطر بازدید خوب این پست تشکر ویژه ای دارم.

[mohammad74]

من همان اول که تاپیک رو مطالعه کردم این سوال به ذهنم رسید که :
مگر چیزی یا کسی را عبادت کردن همان پرستش ان نیست؟
که در اخر با جواب قاطعانه و صریح احادیث مواجه شدم و به پاسخ خود رسیدم.