عفت و پیامدهای بی عفتی!

[شهیدطیبه واعظی]

صداي آهنگهاي پاپ و . . . آن قدر بلند است كه فرياده هاي «علی[/font]» لاي
[font=Arial]نيزارهاي اروند جا مي ماند و به گوش نمي رسد.
صداي « آهنگهای مجاز» و « فیلمهای هندی » «هالیودی » ناله ي ها
« روايت فتح» را خفه مي كند.
بر ديوارها ، روي پوستر شهيد ، عكس مرده هفتاد ساله مي چسبانند و نام شهيد
را بخاطر اينكه بچه هايمان خشونت طلب و جنگ طلب بار نيايند از كوچه ها
برداشته و نام سوسن وزنبق مي گذارند.
غيرت ، يك شب بي هوا از جيب مردها توي لجنزار غفلت مي افتد و . . . . گم مي شود.
مردها توي چراگاههاي خيابان راه مي افتند و گناه مي چرند .
زنها مثل دستفروشيها ، كنار خيابان مي ايستند و جواهرات بدلي عرضه مي كنند
و پوست گوزن مي پوشند و از زير روسريهاي نازك و . . . . رشته هاي جهنم
شعله مي كشد. آنها افتخار مي كنند كه بچه شان « همبرگر» را درست تلفظ
ميكند و به « پيتزا » علاقه پيدا كرده است. شكلاتهاي نارگيلي ، كار دستِ ما
ميدهد وبعضيها به اسم تمدن ، به گردنشان زنگوله مي اندازند و وقتشان را با
آدامس بادكنكي و جدول مي گذرانند.
آنها كه مي نشيند « ورود آقایان ممنوع» و « ستایش » را با كيف تماشا
مي كنند وبراي سيلي خوردن پسرحشمت فردوس سريال « ستایش » گريه مي كنند و
قربون صدقه فلان قاچاقچي« شوک » مي روند ديگر وقت ندارند كه به
سيلي خوردن حضرت زهرا(سلام الله عليها) فكر كنند و خون دل خوردنهاي امام
امت را بشناسند و كتابهاي شهيد مطهري را بخوانند و هشدارهاي رهبري را
جدي بگيرند.
آنها مي خواهند خوش باشند و زندگي خودشان را بكنند. كاري هم به كار كسي
نداشته باشند.اگر چنين نكنند ، چه كسي دنبال بهترين آنتن ماهواره بگردد.؟ چه
كسي فيلمهاي سرخ پوستي ببيند و عشق را از فيلمهاي هندي ياد بگيرد؟
كاش مردهايي كه غيرتشان را گم كرده اند ، به اندازه دفترچه بيمه شان به اندازه
كوپن قند و شكرشان براي پيدا كردنش به دست و پا مي افتادند. مردم به
استراحت پس از جنگ پرداخته اند . انصافها چرت مي زند و وجدانها آنفلانزا
گرفته و تابوت عاطفه برزمين مانده است.
كاش قحطي عفت تمام مي شد!
كاش عمليات چريكي چمران فراموش نمي شد!
كاش «حاجبی » ها و « ذاکری» هااز ياد نمي رفتند!
كاش طنين صداي شهيد آويني را با صداي نكره « مايكل جكسون » عوض
نمي كرديم .
كاش از بوي گلاب بيشتراز ادكلن شبهاي پاريس و . . . . خوشمان مي آمد
چه خوب گفت آنكه گفت :
« گل محمدي باش ، تا محتاج ادكلن فرانسوي نشوي »
به نقل :اسوه حسنه سردار شهید حاج علی حاجبی
اهل البصر

[N.Mahdavian]

بـــــه نــــام خـــــالــــق یـــکـــتـــا

قال على (عليه السلام) : «تَمامُ الْعَفافِ اَلرِّضا بِالْكَفافِ». (239)
حضرت على (عليه السلام) مى فرمايد: «كمال عفت اين است كه انسان به آنچه كه دارد راضى باشد».
عفّت در لغت به معناى خوددارى و امتناع است (240) و در اصطلاح به معناى خوددارى از شهوت رانى حرام است.

راغب در مفردات مى گويد:

«العِفَّةُ حُصولُ حالَة لِلنَّفْسِ تَمْتَنِعُ بِها عن غَلَبَةِ الشَّهْوَةِ، وَالمُتَعَفِّفُ، المُتَعاطِى لِذلِكَ بِضَرْب مِنَ المُمارِسَةِ وَالقَهْرِ وَأصْلُه الاقْتِصارُ على تَناوُلِ الشَّىءِ القَليلِ;

عفت، بوجود آمدن حالتى براى نفس انسان است كه او را از غلبه يافتن شهوت حفظ مى كند و عفيف كسى است كه اين حالت را بر اثر تمرين و تلاش بدست مى آورد و ريشه آن اكتفا كردن بر استفاده از امكانات كم است». (241)

مى گويند ثروتهاى دنيا در سه مرحله مصرف مى شود:

اوّل: ضرورتهاست كه حداقل ضروريات زندگى لباس، غذا، و مسكن است.
دوم: مسير رفاهى است كه مقدارى از مرحله اوّل بالاتر است.
سوم: شهوت و هوسهاست، آمار نشان مى دهد كه قسمت عمده اموال دنيا در اين مرحله مصرف مى شود.


اگر زندگى كسى مرحله اوّل باشد بارش سبك است و اگر دومى و معتدل باشد عفيف است و اگر به مرحله سوم رسيد مايه بدبختى است و بار به قدرى سنگين است كه از طريق مشروع قابل حل نيست و حلال و حرام با هم مخلوط مى شود. انسان بايد قانع باشد در غير اين صورت حدّى براى توقّف ندارد.

عفّت نيز مانند ساير صفات كمال، از مراتبى برخوردار است، كه بالاترين مرتبه آن، خوددارى و پرهيز از تمام محرّمات و نافرمانيهاست و به پرهيز از محرّمات شهوانى محدود نمى شود.

حضرت على (عليه السلام) به محمّدبن ابى بكر فرمود:


«اِعْلَم أَنَّ أفضَلَ العِفَّةِ الوَرَعُ فى دينِ اللهِ وَ العَمَلُ بِطاعَتِهِ;

بدان كه برترين پاكدامنى پرهيزگارى در دين خدا و عمل به طاعت پروردگار است». (242)


بنابراين خوددارى از شهوت حرام، از بزرگترين و دوست داشتنى ترين مراتب عفّت است.

رسول اكرم (صلى الله عليه وآله) مى فرمايد:

«أحَبُّ الْعفافِ اِلَى اللهِ تعالى، عِفَّةُ الْبَطْنِ وَ الْفَرجِ;

محبوب ترين پاكى نزد خداى تعالى، پاكى شكم و شهوت جنسى است». (243)

امام على (عليه السلام) خطاب به كميل مى فرمايد:

«يا كُمَيْلُ اِنَّ اَحَبَّ ما تَمْتَثِلُهُ العِبادُ إلى اللهِ بَعْدَ الإقرارِ بِهِ وبأَوْليائِهِ التَّعَفُّفُ وَالتَّحَمُّلُ والاصْطِبارُ;

محبوب ترين چيزى كه بندگان خدا اطاعت فرمانش را در آن مى كنند بعد از اقرار به خدا و اوليايش سه چيز است: عفّت، تحمّل و صبر». (244)

و از آن حضرت مى خوانيم:

«ما الُمجاهِدُ الشَّهيدُ فى سَبيلِ الله بِأَعْظَمَ أَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ، لَكادَ الْعَفيفُ أن يَكونَ مَلَكاً مِنَ الْمَلائِكةِ;

مجاهد شهيد در راه خدا اجرش بيشتر از كسى نيست كه قدرت بر گناه دارد امّا خويشتندارى مى كند، چنين شخصى نزديك است كه فرشته اى از فرشتگان خدا باشد». (245)

هرچه عفّت بيشتر شود، حيا هم بيشتر مى شود و درجه غيرت هركس به اندازه درجه عفّت اوست و ميزان عفّت هر كس به قدر غيرت اوست.

امام على (عليه السلام) مى فرمايد:

«دَليلُ غِيْرَةِ الرَّجُلِ عِفَّتُهُ; پاكدامنى مرد دليل بر غيرت مند بودن اوست». (246)

و فرمود: «... وَعِفَّتُه على قَدْرِ غِيرَتِهِ; و پاكدامنى او به ميزان غيرت اوست». (247)

و فرمود:

«مَنْ عَفَّتْ أَطْرافُهُ حَسُنَت أوصافُهُ;

كسى كه چشمش را پاك نگه دارد اوصاف و اخلاقش نيكو گردد». (248)

و نيز فرمود: «لا تَكْمُلُ المَكارِمُ، إلاّ بالعَفافِ والإيثارِ;

فضايل اخلاقى جز با پاكدامنى و ايثار كامل نمى گردد». (249)

و فرمود: «اَلْعَفافُ يَصونُ النَّفْسَ وَ يُنَزِّ هُها عَنِ الدَّنايا;

پاكدامنى نفس را محافظت كرده و آن را از پستها دور نگه مى دارد». (250)

و فرمود: «مَنْ عَفَّ خَفَّ وِزْرُهُ، وَ عَظُمَ عِندَاللهِ قَدرُهُ;

هركس پاكدامنى پيشه كند، بار گناهانش سبك مى شود و مقامش نزد خداوند بالا مى رود». (251)

و فرمود: «إذا أَرادَ اللهُ بِعَبْد خَيْراً أعَفَّ بَطنَهُ وَ فَرْجَهُ;

هنگامى كه خداوند نسبت به كسى اراده نيكى داشته باشد، شكم و دامن او را پاك مى گرداند». (252)

امام صادق (عليه السلام) مى فرمايد: «عِفّوا عَن نِساءِ النّاسِ، تَعِفَّ نِساؤُكُم;

نسبت به زنان مردم پاكدامن باشيد تا نسبت به زنان شما پاكدامن باشند». (253)




.............................................................................

پی نوشت ها:
(239) - بحارالانوار، ج 74، ص 419.
(240) - مجمع البحرين، مادّه «عفّت».
(241) - مفردات راغب، شماره 339.
(242) - بحارالانوار، ج 77، ص 390.
(243) - تنبيه الخواطر، ص 282.
(244) - تحف العقول، ص 167 با ترجمه.
(245) - نهج البلاغه، كلمات قصار، 474.
(246) - غررالحكم، شماره 5408.
(247) - نهج البلاغه، كلمات قصار، 47 ; بحارالانوار، ج 70، ص 4.
(248) - غررالحكم، شماره 5428.
(249) - همان مدرك، شماره 5418.
(250) - غررالحكم، شماره 5420.
(251) - همان مدرك، شماره 5426.
(252) - همان مدرك، شماره 9263.
(253) - بحارالانوار، ج 71، ص 270.



ادامه دارد انشاالله...

[شهیدطیبه واعظی]

این نوشته متعلق به سایتی است که پایین نوشته اورده ام.

[A L I]

خوب اینا رو گفتی! حالا مقصر کیه؟مردم یا...

[A L I]

مقصر این اتفاقا که نوشتید!

[اسماعيل]

سلام
باتشكر از نرجس
اما ALi كسي كه دنبال مجرم مي گردد در درجه اول مي خواهد بگويد من نيستم
تمام درمانها بايد از خود شروع شود . تمام

[A L I]

والا من بچه ای دارم که بهش پیتزا بدم و نه همبرگرد! و نه موزیک متال گوش میدم

نقل قول: نام شهيد
را بخاطر اينكه بچه هايمان خشونت طلب و جنگ طلب بار نيايند از كوچه ها
برداشته و نام سوسن وزنبق مي گذارند.

این که کار مردم نیست کار...!

نقل قول:آنها كه مي نشيند « ورود آقایان ممنوع» و « ستایش » را با كيف تماشا
مي كنند وبراي سيلي خوردن پسرحشمت فردوس سريال « ستایش » گريه مي كنند و
قربون صدقه فلان قاچاقچي« شوک » مي روند ديگر وقت ندارند كه به
سيلي خوردن حضرت زهرا(سلام الله عليها) فكر كنند و خون دل خوردنهاي امام
امت را بشناسند و كتابهاي شهيد مطهري را بخوانند و هشدارهاي رهبري را
جدي بگيرند.

شما اگه میدونید ملت اصلن سرگرمی نداشته باشن! ملت به وقتش که میشه واسه پسر حضرت زهرا(سلام

[N.Mahdavian]

پيامدهاى بى عفّتى(شهوت رانى)

1. فرجام سياه

شهوت مانند مارى خوش خط و خال است كه به محض نزديك شدن و تماس با آن، زهر خود را تزريق مى كند. لذا بايد مواظب بود تا براى برخوردارى از لذّتى آنى و فانى، به دامى بزرگ و طولانى گرفتار نشويم.

امام على (عليه السلام) مى فرمايد:

«أَوَّلُ الشَّهْوَةِ طَرَبٌ وَ آخِرُها عَطَبٌ;
ابتداى شهوت شادى است و پايان آن هلاكت و نابودى است». (254)

2. اندوه فراوان

انسان با پرده درى و باز گذاشتن درهاى اعضا و جوارح خود هميشه در حال نياز و تشنگى است، اين حالت روانى منشأ افسردگيها، اندوه ها و غصّه هاى نامحدود مى شود و چنين انسان تشنه اى دائم به خيال آب، چشم به سراب دارد.

على (عليه السلام) مى فرمايد: «كَمْ مِنْ فَرِح اَفضى به فَرَحُهُ الى حُزْن مُخَلَّد;
چه شادمانيهاى زيادى كه شادى آن به اندوه جاودانى ختم مى شود». (255)

رسول خدا (صلى الله عليه وآله) مى فرمايد:

«رُبَّ شَهْوَةِ ساعَة تُورِثُ حُزناً طَويلاً;
چه شهوتهايى كه لذتش ساعتى بيش نيست، امّا اندوهى طولانى در پى دارد». (256)

3. بردگى روح

انسانى كه زمام خود را به دست اعضا و جوارحش بسپارد، به اسارت آنها در مى آيد.

على (عليه السلام) مى فرمايد: «عَبْدُ الشَّهْوَةِ أسيرٌ لا يَنْفَكُّ أسْرُهُ;
بنده شهوت، اسيرى است كه هرگز از اسارت بيرون نيايد». (257)


........................................................................
پی نوشت ها:
(254) - غررالحكم، شماره 6946.
(255) - غررالحكم، شماره 7395 .
(256) - بحارالانوار، ج 77، ص 82.
(257) - غررالحكم، شماره 6966.

[شهیدطیبه واعظی]

منظور از این تایپک این است که من و او وشما خلاصه همه ی ما درگیر زندگی خود شده ایم وفقط رمضان ومحرم یاد خدا می افتیم واگر واقعا خواستار تغییر هستیم باید از خود شروع کنیم.

[shafagh_mah]

مقصر رو پیدا کنیم مشکل حل میشه؟