با ديدن این سه علامت منتظر آمدن مهدى باشيد!!!! علایم حتمی قبل از ظهور

[علی 110]

در غيبت نعمانى از امام محمد باقر عليه السّلام روايت ميكند كه فرمود: از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از اين آيه فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ (زخرف -43) ( احزاب با هم اختلاف پيدا كردند)، سؤال شد
فرمود:
با ديدن سه علامت منتظر آمدن مهدى باشيد. راوى عرضكرد: يا امير المؤمنين آنها چيستند؟
فرمود: اول اختلافى كه در بين اهل شام پديد مى‏آيد،
و آمدن پرچمهاى سياه از خراسان
و وحشتى در ماه رمضان،
عرض شد وحشت ماه رمضان چيست؟ فرمود:
آيا اين آيه را نشنيده‏اى كه خدا در قرآن ميفرمايد: إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّماءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ لَها خاضِعِينَ (شعراء-4) (اگر بخواهيم معجزه‏اى بزرگ از آسمان بر آنان نازل مى‏كنيم كه فروتنانه و بى‏اختيار در برابرش گردن نهند،
وحشت، صیحه ای است كه از آسمان شنيده مى‏شود، بطورى كه دختران از پرده‏ها بيرون مى‏دوند و آنها كه خواب هستند بيدار ميشوند، و آنان كه بيدارند هراسان ميگردند.

[cernel]

خیلی خوب است که در مورد نشانه ها صحبت می شود ولی امیدوارم مصداقسازی نشه

[fatemeh zahra]

سلام دوستان
سال پیش درست در همین تاریخ سعادت تشرف به خونه خدارو پیدا کردم،تو این سفر توصیف نشدنی تو کاروانمون یه روحانی خیلی عالمی همراه ما بود که فکر میکنم همسفری با ایشون سعادت بزرگی بود،ایشون اطلاعات زیادی در مورد آخرالزمان و علائم ظهور و همچنین امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) داشتن و به من پیشنهاد کردن در این مورد کتاب
امام مهدی (علیه السلام) از ولادت تا ظهور نوشته آیت الله سید محمد کاظم قزوینی
رو مطالعه کنم، من این کتابو خوندم بسیار عالی بود بسیاری از اتفاقات احتمالی که تو کتاب پیش بینی شده بود الان اتفاق افتاده مثل قیام امت عرب و بر کنار شدن زمامداران عرب به وسیله ملتهای خویش و به دست گرفتن زمام امور کشورها بوسیله مردم
خیلیاشم داره اتفاق میافته؛کشته شدن رهبر مصر به دست مردم
انهدام شام و اختلاف سه جریان سیاسی در آن
و...
به شما دوستای خوبم پیشنهاد میکنم این کتابو بخونید میتونید اطلاعات زیادی در مورد امام مهدی (علیه السلام) ، غیبت کوتاه حضرت ، غیبت کبری ، ویژگیهای حضرت ، علائم قطعی و احتمالی ظهور ، زندگی جامعه در عصر طلایی حکومت ایشان و ... به دست بیارید
برای سلامتی و تعجیل در ظهور صاحبمون یه صلوات بفرستیم

[MOHSEN-Z]

(۱۲/اسفند/۸۹ ۹:۴۶)EMPERATOR نوشته است:  دوستان خوب بود مطالب جالب ولی به نظر من سعی کنید که نگید
در نشانه های ظهور چنین چیزی اومده و این میشه حاکم عربستان یا ...
چون خدا در لحظه ی آخر احتمال داره همه چیز رو عوض کنه همون طور که امام
بعد از سید الشهداء (علیه السلام) حضرت علی اکبر بود ولی به بکباره برای آزمون امام حسین (علیه السلام)
او روانه ی میدان شد و عل اوسط ( امام سجاد (علیه السلام) ) به امامت رسید البته قابل قیاس نیستند
این اشخاص با ملعون های این زمانه ولی سعی کنید که ریاد نگید که این شخص همون شخص
روایتی هستش که نقل شده

سلام جناب امپراتور
سلاله پاک امامان از پیش مشخص بوده است و عملا شکی در آن نیست ...هیچ بدائی صورت نگرفته

[عبدالرحمن]

من هم با ایشون موافقم
با وجود فضایل بی نظیر حضرت علی اکبر علیه السلام ولی امام زین العابدین کاملاً متفاوت بودند.(البته از تیتر موضوع منحرف شدیم)

---

در مورد علائم متصل به ظهور:
قتل فجیع جناب .....(نفس زکیه) متصلترین اتفاق مهم میباشد.
کمتر یا حدود 2 هفته قبل از ظهور

[وحید110]

نقل قول:بعد از سید الشهداء (علیه السلام) حضرت علی اکبر بود ولی به بکباره برای آزمون امام حسین (علیه السلام)

این صحبت رو یه بنده خدایی مطرح کرد که با دلایل فراوان در تائیک مربوطه رد شد

در فرد مورد نظر برای امامت بدا صورت نگرفته و این یک انحراف بود که گوینده هم به ان صحه نهاد

موفق باشید

[عبدالرحمن]

یکی از شباهت های حضرت نوح به امام مهدی در این است که نشانه فرا رسیدن طوفان نوح جوشیدن آب از تنور نان خانه حضرت نوح بود
دقیقا مشابه همین مورد در مورد امام مهدی هم است
یعنی وقوع قتل فجیع جناب نفس زکیه
این طور میتوان تناسب بست

تنور محلی گرم و داغ است و با آب سازگاری ندارد>>> رکن و مقام(محل شهادت جناب نفس زکیه) نیز که جزو مجموعه حرام مکه است تناسبی با قتل و کشتار ندارد و محل امن و امان است

[islamquest]

بحث درباره علایم ظهور کمى پیچیده و مشکل است زیرا روایات متعددى در جوامع و کتاب‏هاى روایى شیعه و همچنین اهل سنت و حتى کتاب‏هاى آسمانى و ادیان پیش از اسلام مثل مسیحیت و یهودیت و دین زرتشت و ادیان و مکاتب هندى در این باره آمده است که نیاز به مطالعه، جمع بندى و نقد و بررسى کامل دارد. گذشته از این، روایات باید از لحاظ سند و دلالت مورد دقت واقع شود.

از روایات شیعه بر می آید که علایم ظهور بر دو دسته کلى تقسیم مى‏شوند:

1- علایم حتمى، علایمى که پیش از ظهور واقع میشوند و هیچ قید و شرطى ندارند. این علایم عبارتند از: خروج سفیانى، خروج یمانى، صیحه آسمانى، قتل نفس زکیه، فرو رفتن لشکر سفیانى در بیابان و خروج دجّال.

2- علایم غیر حتمى که مبتنى بر شرط یا شروطى هستند که اگر آنها تحقق یابند، این علایم محقق مى‏شوند که اینها فراوان هستند.[1]

اما از جهت دیگر علایم ظهور را به چهار دسته کلى مى‏توان تقسیم نمود که به اختصار توضیح داده مى‏شود.

الف- عوامل اجتماعى: که به طور خلاصه نتیجه تحقق این عوامل، سقوط تمدن منحط بشرى است که به برخى از آنها اشاره مى‏شود:

1- انتشار ظلم وجور در سراسر جهان، به عبارت دیگر جهانى شدن و فراگیر شدن ظلم وجور.

2- فاسق شدن حاکمان جهان: تذکر این نکته ضرورى است که منظور از ظلم و فساد جهانى و فسق حاکمان این است که در سراسر جهان نظام‏هاى سیاسى مبتنى بر ظلم اجتماعى، سیاسى، فرهنگى و اقتصادى تشکیل شده و حاکمان نیز بر اساس استکبار و استعمار و استبداد حکومت مى‏کنند، البته منظور این نیست که در جهان انسان عادل و یا نظام و حکومت عادلانه پیدا نمى‏شود بلکه نظام حاکم بر جهان، نظام ظالمانه و فاسد خواهد بود.

3- گرانى و نابسامانى اقتصادى که از نتایج نظام ظالمانه مى‏باشد.

4- پیدایش دروغگویان و دجّالان با ادّعاى اصلاح جامعه. ظهور دجال از علایم حتمى ظهور است که تمام ادیان گذشته به آن اشاره کرده‏اند. دجّال در لغت به معناى پوشاننده حق به باطل و خدعه و مکر و حیله است و به نظر مى‏رسد (با توجه به علایمى که در روایت ذکر شده) دجال منحصر به یک فرد نباشد بلکه عنوان کلى براى افراد و نظام‏هاى پر تزویر و حیله‏گرى باشد که توده‏هاى مردم را مى‏فریبد و بر سر راه حق مى‏ایستد. برخى دجّال را به تمدن فعلى غرب سرایت دادند.[2]

5- افراد پست و دروغگو سخنگوى جامعه می‏شوند. (سفیان کارگزار جامعه می‏شوند)

6- مردم صالح و صادق تکذیب و کنار گذاشته می‏شوند و بر عکس، مردم دروغگو، لاف زن مورد تأیید قرار مى‏گیرند.

7- خروج سفیانى که آن نیز از علایم حتمى ظهور است. در اینکه سفیانى فرد معینى است یا اینکه عنوان کلى براى افراد و نظام‏هاى دغل باز باشد نمى‏توان اظهار نظر قطعى نمود اما آنچه روشن است سفیانى فرد یا افراد و نظام‏هاى سرمایه‏دار، غارتگر، قدرتمند و ظالم، مرتجع و مروّج خرافات هستند. صفت ممیزه آنها، تخریب وسیع جامعه مى‏باشد.[3] روایات اشاره دارند که سفیانى و لشکرش در بیابان بَیداء (سرزمینى بین مکه و مدینه) به زمین فرو مى‏روند و تنها یک نفر که خبر فرو رفتن سپاه را منتشر مى‏کند زنده مى‏ماند.[4]

8- پیدایش جنگ و فتنه و خونریزى در جهان: در روایات به جنگى از طرف ترک، (که ظاهراً اقوامى هستند که از نسل ترک بن یافث بن نوح مى‏باشند و امروزه در سرزمین‏هاى مغولستان، پنجاب، ترکیه، سیبرى، افغانستان، هندوستان زندگى مى‏کنند) اشاره شده است، که معناى وسیع آن کشورهاى غربى را نیز شامل مى‏شوند.[5]

همچنین روایات اشاره دارند که پیش از ظهور، دو سوم مردم جهان کشته مى‏شوند که از آن به عنوان علایم غیر حتمى یاد مى‏شود.[6]

9- انقلاب‏هایى براى مبارزه با ظلم و فساد جهانى برپا مى‏شود که برخى از آنها موفق به تشکیل حکومت مى‏گردند. خروج و حرکت یمانى که سمبل قیام حق در برابر انحراف و گمراهى موجود در آخرالزمان است یکى از این قیام‏هاست.[7]

نهضت سید خراسانى (که از نسل امام حسین (علیه السلام) است و قیام به قسط مى‏کند) از دیگر عوامل است. این دو نهضت که یکى در یمن و دیگرى در ایران است از زمینه سازان ظهور حضرت مهدى (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مى‏باشد.[8]

روایات اشاره دارند که حکومتى که در ایران تشکیل مى‏شود اولاً مردم را به اسلام و اهل بیت (علیه السلام) دعوت مى‏کند و ثانیاً منطقه تحت حکومت خود تا کوفه را از ظلم و فساد پاک مى‏سازد و به محض ظهور امام (علیه السلام) به ایشان مى‏پیوند و از ایشان تبعیت مى‏کند.[9]

ب- عوامل دینى و اعتقادى که همان هدم و وارونه شدن دین است. در روایات از امیرالمؤمنان (علیه السلام) نقل شده است که در آخرالزمان نماز رها مى‏شود، امانت ضایع مى‏گردد، دروغ حلال مى‏شود، ربا خوارى رواج مى‏یابد، رشوه‏گیرى همه گیر مى‏شود، دین به دنیا فروخته مى‏شود، با زنان مشورت مى‏شود، قطع رحم مى‏گردد، مردم هوى پرست مى‏شوند، قتل امرى عادى مى‏شود، صبر ضعف تلقى مى‏گردد، ظلم فخر شمرده مى‏شود، عارفان خائن مى‏شوند، قاریان فاسق مى‏گردند، مساجد زیبا مى‏شوند و مناره‏ها بلند مى‏گردد (اما از محتوا تهى مى‏گردند)، عهدها شکسته مى‏شوند و هواها مختلف مى‏گردند.[10]

به عبارت کلى پیش از ظهور، احکام اسلام تعطیل مى‏گردد اما این تعطیلى نسبى است یعنى صفت غالب جامعه بشرى چنین است. چنانچه در روایات ما وارد شده است که وقتى امام (علیه السلام) ظهور مى‏کنند با شیوه و کتاب و دین جدید حکومت مى‏کنند که منظور این است که اسلام چنان با خرافات و قرآن با تحریف‏هاى معنوى آمیخته شده که حقیقت و باطن آن فراموش گردیده است.[11]

ج- عوامل طبیعى: از دیگر عوامل و زمینه‏هاى ظهور حضرت بلاهاى طبیعى مى‏باشد که در روایات ذکر گردیده است، مانند: صاعقه‏هاى آخرالزمان، ماه گرفتگى و خورشید گرفتگى در غیر اوقات طبیعى، تغییر در جهان فلکى و اوضاع جوّى و آب و هوایى و طلوع خورشید از مغرب و... که البته این روایات نیز قابل تطبیق با بعضى از اتفاقات امروزه و همچنین قابل توجیه مى‏باشند چنانچه استاد شهید مطهرى طلوع رحمة اللَّه الیه خورشید از مغرب را به ظهور اسلام - به وسیله امام خمینى رحمة اللَّه الیه - از پاریس تطبیق نموده است.[12]

د- عوامل فردى و معجزه‏اى:

1- صیحه و نداى آسمانى: از ظاهر روایات چنین بر مى‏آید که پیش یا در هنگامه ظهور فرشته‏اى در آسمان ندا مى‏دهد و مردم را به ظهور امام (علیه السلام) بشارت مى‏دهد، این فرشته، جبرئیل امین مى‏باشد و نداى او در سراسر زمین شنیده مى‏شود و هر کس به زبان و لهجه خود، آن ندا را مى‏شوند اما جهت آن تشخیص داده نمى‏شود. در کنار این ندا، شیطان فریاد بر مى‏دارد: عثمان مظلوم کشته شد، هدف او به شبهه انداختن مردم است.[13]

2- قتل و شهادت نفس زکیه: نفس زکیه لقب جوانى هاشمى است که داراى مقامى بس رفیع مى‏باشد. او با سپاه سفیانى مواجه مى‏گردد و به مدینه پناهنده مى‏شود و هنگامى که سپاه سفیانى به مدینه مى‏رود راهى مکه مى‏شود. در مکه دعوت به آل محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مى‏نماید، اما بدون هیچ گناهى بین رکن و مقام مظلومانه ذبح مى‏گردد. شهادت او وجدان جهانیان را بیدار مى‏کند تا حدّى که مردم آمادگى بیعت با امام (علیه السلام) را پیدا مى‏کنند. بین شهادت وى و آغاز قیام امام (علیه السلام) پانزده روز فاصله است. او نماینده و فرستاده امام در بین مردم است.[14]

به جز علایمى که ذکر شد، نشانه‏هاى دیگرى در روایات بیان گردیده است.[15]


[1] قریشى، باقر شریف، زندگى الامام المهدى (علیه السلام)، ص 304.

[2] در باره دجّال در کتاب های مختلف اطلاعات فراوانى داده شده ‏است. نک: مهدى انقلابىِ بزرگ، مکارم شیرازى، ناصر، ص 192؛ شفایى، مهناز، دجّال افسانه یا واقعیت، ص 28 – 62؛ کرمیشاهى، حسین، فرهنگ موعود، ص 94، 92؛ امینى، ابراهیم، دادگستر جهان، ص 223؛ مقدس اردبیلى، حدیقة الشیعه، ص 758.

[3] مهدى انقلابى بزرگ، ص 202؛ شیخ مفید، ده انتقاد و پاسخ پیرامون حضرت مهدى، ص 9۰.

[4] راشد محصل، محمد تقى، نجات بخشى در ادیان، ص 159.

[5] هادى کامل سلیمان، روزگار رهایى، ترجمه‏، مهدى‏پور، على اکبر، ج 2، ص 938، 939.

[6] طاهرى، حبیب اللَّه، سیماى آفتاب، ص 511.

[7] الکورانى، على، الممهدون للمهدى، ص 138، 139.

[8] شهیدى، سید اسد اللَّه، زمینه سازمان انقلاب جهانى مهدى، ص 439، 445.

[9] گل محمدى آرمان، فریده، مهدى خورشید منتظران، ص 27، 26.

[10] بحار الانوار، ج 52، ص 193.

[11] جوادى آملى، عبداللَّه، ولایت فقیه، ص 372؛ مهدى انقلابى بزرگ، ص 320، 321.

[12] روزگار رهایى، ص 853؛ الصدر، السید محمد، تاریخ مابعد الظهور، ص 164 - 217.

[13] زندگى الامام المهدى، ص 315؛ روزگار رهایى، ص 869 - 871.

[14] گل محمدى آرمان، فریده، طاووس بهشتیان، ج 4، ص 167؛ همان، البیعة لِلّه، ص 268؛ سادات مدنى، سید على اصغر، نشانه‏هاى ‏ظهور، ص 113.

[15] بحارالانوار، ج 52.

[بچه مثبت]

خسف بیداء از علائم اصلی ظهور / نابودی سپاهیان سفیانی توسط زمین ...


به نام خدای مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

---

خسف بیدا ؛ روزی که سپاهیان سفیانی توسط زمین بلعیده میشوند ...



امام باقر (علیه السلام):
سفیانی، سپاهی را به مدینه می فرستد که حضرت مهدی [به ناچار] از آنجا دور شده و به مکه می روند. به سپاهیان سفیانی خبر می رسد که ایشان به مکه رفته اند. او هم سپاهی به دنبال ایشان می فرستد؛ آنها به آن حضرت نمی رسند تا این که ایشان همانند حضرت موسی ترسناک از تعقیب کنندگانشان وارد مکه می شوند. فرمانده سپاه سفیانی وارد بیداء (بیابان) می شوند. منادی هم از آسمان ندا می دهد که ای بیداء! آنها را در کام گیر و بیابان هم آنها را در خود فرو می برد. »

---

از امام باقر (علیه السلام):
... و یبعث السفیانی بعثاً إلی المدینة فینفی المهدی منها إلی مکة، فیبلغ أمیرالجیش السفیانی أن المهدی قد خرج ذلی مکة، فیبعث جیشاً علی أثره، فلا یدرکه حتی یدخل مکة خائفاً یترقب علی سنة موسی بن عمران، قال: و ینزل أمیر جیش السفیانی البیداء، فینادی مناد من السماء: یا بیداء أبیدی القوم، فیخسف بهم.

---

منبع:
1- الغیبة نعمانی، ص 188؛ بشارة الاسلام، ص 102؛ تاریخ الغیبة الکبری، ص .521وکتاب شش ماه پایانی (الفجر المقدس المهدی علیه السلام و ارهاصات الیوم الموعود)، تألیف مجتبی السادة، ترجمه و توضیح محمود مطهری نیا، ناشر: موعود عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، چاپ چهارم، 1385، صفحات 95 و 96

---

پیامبر اکرم ‏صلی الله علیه و آله و سلم کارنامه سیاه سفیانی و قتل عام مدینه توسط آنان را شرح می د‏هد، در پایان می ‏فرماید: چون به سرزمین بیدا رسیدند، خداوند جبرئیل را برای نابودی آنها می ‏فرستد. جبرئیل با پای خود بر زمین بیدا می ‏زند، پس همه آنها را در کام خود فرو می ‏برد. این است معنای آیه «وَلَوْ تَری اِذْ فُزِعوا». تنها دو نفر از آنها می ‏ماند که یکی بشیر و دیگری نذیر است و آن دو از قبیله جهینه می ‏باشند.

امیرمؤمنان ‏علیه السلام از گسیل داشتن لشکری جرّار به مدینه توسط سفیانی سخن گفته و در پایان از فرو رفتن آنها در کام زمین در سرزمین بیدا گفتگو نموده، می ‏فرماید: این است معنای کلام خداوند که می ‏فرماید: «وَلَوْ تَری اِذْ فُزِعوا». همچنین در ضمن یک حدیث طولانی که به صورت مکتوب برای معاویه ارسال نموده، از کارنامه سیاه سفیانی و از فرو رفتن سپاه او در سرزمین بیدا با استشهاد به آیه یاد شده خبر داده، در پایان می ‏فرماید: آنها از زیر قدم‏هایشان در زمین فرو می ‏روند و کسی از آنها باقی نمی ‏ماند، به جز گزارش‏گری که خداوند صورتش را به پشت سرش برمی ‏گرداند.
www.afsaran.ir/link/726764

---

عکس و طرح از: مهرداد/بچه مثبت


#خسف_بیداء_روایت_حدیث_امام_باقر_حضرت_علی


#حضرت_محمد_نابودی_سپاه_سفیانی_توسط_زمین


#سرزمین_بیداء_بین_مکه_مدینه_سر_زمین_ّبی_آب_علف


http://mehrdadz.blogfa.com/post/597
http://www.afsaran.ir/Link/726764
http://hadinet.ir/view/post:8247398
http://sangariha.com/view/post:6558649
http://razesorkh.com/view/post:4176517

---

[ISOD]

سلام خدمت دوستان

دوستان دقت داشته باشند خسف بیداء بعد از ظهور حضرت و قبل از قیام ایشان اتفاق می افته و جزو علایم ظهور نمی باشد

«خسف» فرورفتن در زمین و زیر آوار ماندن به وسیلة زلزله، سیل، طوفان، بمباران و بالا آمدن آب دریا است.
«بیداء» نام سرزمینی میان مکه و مدینه است. و «وادی است چهار فرسخ دورازمدینه درمسیر مکه و مدینه.»

امّا از روایات چنین برداشت می‌شود که : «مقصود از «خسف بیداء» آن است که لشکر سفیانی پس از قتل و غارت درمدینه در تعقیب حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف)به سوی مکه حرکت می‌کنند و چون به سر زمین «بیداء» برسند در آنجا همه لشکر، به جز دو نفر یا سه نفر، دچار «خسف» خواهند شد و در زمین فرو خواهند رفت.

«خسف بیداء» در وقتی واقع می‌شود که حضرت ظهور کرده و آغاز به قیام ننموده است. بنا به روایت حذیفه یمانی، نخستین لشکری که سفیانی به جانب مدینه گسیل داشته پس از مدتی به جانب شام حرکت می‌کنند و لشکریان حق، آن ها را از دم تیغ می‌گذرانند. سفیانی در پی این شکست لشکر دومی به مدینه اعزام می کند‌ که آن ها سه روز مدینه را مورد تجاوز و غارت قرار داده و آن گاه مدینه را به قصد مکه ترک می‌کنند و در بیابان «بیداء» میان مکه و مدینه به فرمان خداوند, با وارد آمدن ضربتی بوسیله جبرئیل بر زمین، همه در کام زمین فرو می روند. (1)

---

(1) مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج 52. ص 186.

[عبدالرحمن]

پس از وقوع مجموعه همه حوادثى كه تا به حال از آنها ياد كرديم شعاع‌هاى نورانى آن خورشيد تابان بيش از پيش نمايان گشته و حضرت مهدى(علیه السلام) فرستاده‌اى از جانب خويش به مكه اعزام مى‏‌كنند كه علاوه بر روشن شدن اوضاع و كسب خبر از آنها مقدمات آن انقلاب مبارك را فراهم كند. جوانمردى هاشمى (محمد بن الحسن كه همان نفس زكيه است)، در بيست و پنجم ماه ذى‏‌الحجة پس از قيام خويش وارد مسجدالحرام شده و بين ركن و مقام ايستاده و نامه‏‌اى شفاهى از ناحيه حضرت را براى مردم مكه قرائت مى‏‌كند كه در اين نامه خبرى از توهين و بى‌‏احترامى و تهديد نيست و ضمن آن حضرت از مردم مكه طلب يارى و نصرت مى‌‏كنند. بقاياى نظام منحوس حاكم در حجاز جرمى شنيع مرتكب شده و وى را در حالى كه بين ركن و مقام ايستاده، شهيد مى‌‏كنند كه اين جرم عاقبت آنها را مشخص مى‏‌كند و معلوم مى‌‏سازد كه حضرت 15 روز بعد كه بناست ظهور شريفشان رخ بدهد، بايد با آنها چگونه رفتار بكنند.

چنين فاجعه دردناكى در مدينه بر سر پسر عموى نفس زكيه - كه نام خودش محمد و نام خواهر (دوقلويش) فاطمه است - مى‏‌آيد و هر دو را بر سر در مسجدالنبى(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) اعدام مى‏‌كنند.

امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
كشته شدن نفس زكيه از علايم حتمى (ظهور) است14.

ابو بصير هم از امام باقر(علیه السلام) ضمن حديثى بلند روايت كرده است:
حضرت مهدى(علیه السلام) به ياران خويش مى‌‏فرمايند: اى قوم (همراهان) اهالى مكه مرا نمى‏‌خواهند ولى براى آن‏كه حجت بر آنها تمام شود و خود هم به وظيفه‏‌ام عمل كرده باشم (يكى از شما را) به سوى آنها مى‏‌فرستم. سپس يكى از يارانشان را خوانده و به او مى‌‏فرمايند: به سوى اهل مكه برو و بگو: اى اهالى مكه من فرستاده فلانى (حضرت مهدى(علیه السلام)) هستم و او براى شما چنين پيغام فرستاده كه ما خاندان رحمت و معدن رسالت و خلافتيم. ما نوادگان حضرت محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و سلاله پيامبران هستيم به ما ظلم شده وآزار رسانده‏‌اند و ما را سركوب كرده‏‌اند. حقمان را تا به امروز به زور از زمان رحلت پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) گرفته‏اند. از شما طلب يارى مى ‏كنيم پس ياريمان كنيد. وقتى اين جوانمرد اين پيام را رساند به سوى او مى‌‏آيند و مابين ركن و مقام او را كه نفس زكيه است مى‌‏كشند (سر مى‏برند)15.

اميرالمؤمنين على(علیه السلام) هم فرمودند:
آيا شما را از انتهاى سلطنت »بنى‌‏فلان« باخبر كنم؟ كشتن نفس حرام! در روزى حرام در شهر حرام قسم به آنكه دانه را شكافت و آدمى را آفريد، پس از آن بيش از پانزده روز حكمرانى نخواهند كرد16.

از امام صادق(علیه السلام) هم نقل شده كه فرمودند:
فاصله قيام حضرت مهدى(علیه السلام) و كشته شدن نفس زكيه تنها 15 شب است17.

زراره بن اعين هم از آن حضرت روايت كرده است كه:
حتماً جوانى در مدينه كشته خواهد شد.
پرسيدم: آيا سپاهيان سفيانى او را مى‏كشند؟ فرمودند:
خير، ولى او را سپاهيان »بنى‏فلان« مى‏كشند. قيام كرده و خارج مى‏‌شود تا اين‏كه به مدينه مى‏‌رسد؛ مردم بدون آن‏كه بدانند چه مى‏‌گويد و چه مى‏‌خواهد، او رإ؛ مى‌‏كشند، و از آنجا كه ناجوانمردانه و از روى ستم او را مى‌‏كشند خداوند متعال هم به آنها مهلت نخواهد داد. در اين زمان چشم انتظار فرج باشيد18.

امام باقر(علیه السلام) هم فرمودند:
در آن زمان نفس زكيه در مكه كشته مى‌‏شود و برادرش را در مدينه هلاك مى‌‏كنند19.

آنكه در مدينه منوره به همراه خواهرش كشته و اعدام مى‏‌شود از عموزادگان نفس زكيه است. امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
مظلوم در يثرب (مدينه) و پسر عمويش در مكه كشته مى‌‏شوند20.

باز هم تأكيد مى‌‏كنيم كه نفس زكيه‏‌اى كه كشته شدنش از علايم حتمى ظهور است همان »محمدبن الحسن« است كه 15 روز پيش از ظهور حضرت مابين ركن و مقام شربت شهادت را مى‏‌نوشد و در روايات با اسامى و القاب مختلفى نظير: نفس زكيه21 (شخص بى‌‏گناه)، مستنصر (طلب كننده نصرت و يارى)22 مرد هاشمى و جوانى از آل محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، حسنى23 ياد كرده‏‌اند.
پی نوشت:
15. بحارالانوار، ج52، ص307؛ بشارةالاسلام، ص224؛ المهدى(علیه السلام) من‏المهد الى‏الظهور، ص368؛ يوم‏الخلاص، ص662؛ بيان‏الائمه(علیه السلام)، ج3، ص20.
16. الغيبة نعمانى، ص173؛ بحارالانوار، ج52، ص234؛ الممهدون للمهدى(علیه السلام)، ص61.
17. الارشاد شيخ مفيد، ج2، 4ص37؛ الغيبة شيخ طوسى، ص271؛ كمال‏الدين و تمام‏النعة، ص649؛ اعلام الورى، ص427؛ بشارةالاسلام، ص128؛ المهدى(علیه السلام) من المهد الى الظهور، ص368.
18. بحارالانوار، ج52، ص147؛ بشارةالاسلام، ص117؛ يوم‏الخلاص، ص666.
19. بشارةالاسلام، ص177؛ يوم‏الخلاص، ص665.
20. بشارةالاسلام، ص187؛ يوم‏الخلاص، ص666.
21. طى داستان حضرت موسى در قرآن كريم (آيه 74 سوره كهف) هم آمده است: آيا نفس زكيه‏اى (يعنى مبرّا از گناه) را كشتى؟
22. فراموش نكنيم كه او كلامش را با طلب يارى براى حضرت (آل محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)) و پيروانش آغاز مى‏كند.
23. جهت اثبات سيادت وى و اينكه از ناحيه امام مجتبى(علیه السلام) هستند.


https://www.mouood.org/mahdaviat/item/89...nt&print=1