چقدر امامتو میشناسی؟

[mahdy30na]

سلام دوستان

لولاالحجة لسخت الارض باهلها : اگرحجت الهی نبود هرآینه زمین اهلش را می بلعید

در این بخش تا جایی که بشه به مسایلی در باره حضرت صاحب الزمان عج الله تعالي فرجه الشريفبپردازیم.
این بحثها در زمینه های طول عمر ، غیبت ، تشرف ،ظهور ، بشارت در ادیان الهی ( منجی از دید گاه دیگر مذاهب ) بپردزیم .
از تمام دوستان دعوت به همکاری میکنم.
این پست هم واسه خودتونه .فقط اگه دوستان متن حدیث یا مطلبی رو قرار میدن لطفا با ذکر سند باشد.
در پست های بعدی شروع میکنیم ، این پست جهت دعوت به همکاری و معرفی پست هستش.

حضرت صادق فرمود: «الفجر هو القائم و لیال عشر الائمة من الحسن الی الحسن و الشفع امیرالمؤمنین و فاطمه ( ع ) و الوتر هو الله وحده لاشریک له ؛ مراد از فجر وجود مقدس حضرت قائم(علیه السلام) و «لیالی عشر» امامان از امام حسن مجتبی(علیه السلام) تا امام عسکری(علیه السلام)‌اند و شفع امیرمؤمنان و حضرت فاطمه(علیه السلام) می‌باشد و مراد از وتر خداوند یکتا است» البرهان فی تفسیر القرآن، سید هاشم بحرانی،‌ج4، ص 461.

[mahdy30na]

سلام
گشایش در انتظار است
تا كنون دربارة فضيلت انتظار فرج مطالب بسياري شنيده و خوانده‌ايد. امّا نكته‌اي كه شايد شنيدن آن براي شما تازگي داشته باشد اين است كه از ديدگاه اهل بيت عصمت و طهارت(علیه السلام) «انتظار فرج» يا «چشم به راه گشايش بودن» به خودي خود، در عصر غيبت براي منتظران ماية گشايش، نجات و رستگاري است و از اين‌رو شيعيان به جاي گله و شكايت از طولاني شدن غيبت و سختي‌ها و رنج‌هاي اين دوران بايد تلاش كنند كه منتظران خوبي باشند تا همين انتظارشان، «فرج» را در عصر غيبت براي آنها به ارمغان آورد.
براي روشن‌تر شدن اين موضوع، چند روايت را با هم مرور مي‌كنيم.
ابو بصير مي‌گويد: به امام صادق(علیه السلام) عرض كردم: فدايت شوم اين گشايش كي فرا مي‌رسد؟ آن حضرت فرمودند: «اي ابا بصير! آيا تو از آن گروه هستي كه به دنبال دنيايند؟ هر كس اين امر را بشناسد، به سبب انتظارش براي او گشايش حاصل مي‌شود».1
امام رضا(علیه السلام) نيز در پاسخ حسن بن جهم، كه از ايشان در مورد فرا رسيدن گشايش مي‌پرسد، مي‌فرمايند: «آيا تو نمي‌داني كه چشم به راه گشايش بودن، خود [جزئي] از گشايش است؟» او در پاسخ مي‌گويد: «نمي‌دانم، مگر اينكه شما به من بياموزيد». آن حضرت با ديگر مي‌فرمايند: «آري، انتظار گشايش، [جزئي] از گشايش است».2
بر اساس همين نگرش است كه در روايت‌هاي متعدّدي تأكيد شده كه براي منتظران واقعي تفاوتي ندارد كه ظهور را درك كنند يا نكنند؛ چون آنها در عصر غيبت نيز در خدمت امام زمان خويش هستند؛ چنان‌كه در روايتي از امام صادق(علیه السلام) مي‌خوانيم: «هر كس بميرد در حالي كه منتظر اين امر باشد، همانند كسي است كه با حضرت قائم(علیه السلام) و در خيمه‌اش بوده باشد...»3
در اين‌باره روايت ديگري از امام رضا(علیه السلام) نقل شده است. حضرت مي‌فرمايند: «چقدر زيباست صبر و انتظار فرج، مگر سخن خداي تعالي را نشنيده‌ايد كه مي‌فرمايد: «و ارتقبوا إنّي معكم رقيب»4و «فانتظروا انّي معكم من المنتظرين؛5 و انتظار بريد كه من [هم] با شما منتظرم». پس صبر پيشه كنيد، فرج و گشايش پس از نااميدي خواهد آمد و گذشتگان شما صبوتر از شما بودند».6
از ديگر اسرار گشايش در امور، در زمان غيبت امام معصوم(علیه السلام) «وقف نمودن خود براي ايشان» است.
اين مطلب به زيبايي هر چه تمام‌تر، در فرمايش امام باقر(علیه السلام) به عبدالحميد واسطي مورد تأكيد قرار گرفته است؛ وقتي او از سختي دوران انتظار سخن گفت، به او فرمودند: «اي عبدالحميد، آيا گمان مي‌كني كسي كه خودش را وقف خداي عزّوجلّ كند، خداوند فرجي براي او قرار نمي‌دهد؟! آري؛ به خدا قسم قطعاً و يقيناً خداوند براي او فرج و گشايشي قرار مي‌دهد. خدا رحمت كند بنده‌اي را كه خود را وقف ما گرداند. خدا رحمت كند بنده‌اي را كه امر ما را زنده بدارد».7
در ادامة همين روايت، عبدالحميد واسطي از امام باقر(علیه السلام) مي‌پرسد: اگر من قبل از آنكه ظهور حضرت قائم(علیه السلام) را درك كنم، از دنيا بروم چه خواهد شد؟ حضرت در پاسخ به او بشارتي را براي منتظران واقعي امام عصر(علیه السلام) به طور كلّي نويد مي‌دهند: «هر كس از شما بگويد كه اگر قائم آل محمّد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را درك مي‌كردم، ايشان را ياري مي‌نمودم، چنين كسي همچون كسي است كه با شمشير خود در پيش روي ايشان بجنگد، بلكه (بالاتر)، به منزلة كسي است كه همراه ايشان شهيد شود».

پي نوشت ها :


1.كليني، الكافي، ج1، ص371، ح3.
2. شيخ طوسي، كتاب الغيبـة، ص276.
3. بحارالانوار، ج52، ص126، ح18.
4. سورة هود (11)، آية 93.
5. سورة اعراف (7)، آية 71.
6. بحارالانوار، ج 52، ص129.
7. صدوق، كمال‌الدّين و تمام النعمة، باب 55، ح2

منبع: ماهنامه موعود شماره 104.

[mahdy30na]

كفعمى در كتاب«مصباح»فرموده است:اين دعاى حضرت مهدى(عجل الله تعالی فرجه الشریف)است:
اللَّهُمَّ ارْزُقْنَا تَوْفِيقَ الطَّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصِيَةِ وَ صِدْقَ النِّيَّةِ وَ عِرْفَانَ الْحُرْمَةِ وَ أَكْرِمْنَا بِالهُدَى وَ الاسْتِقَامَةِ وَ سَدِّدْ أَلْسِنَتَنَا بِالصَّوَابِ وَ الْحِكْمَةِ وَ امْلَأْ قُلُوبَنَا بِالْعِلْمِ وَ الْمَعْرِفَةِ وَ طَهِّرْ بُطُونَنَا مِنَ الْحَرَامِ وَ الشُّبْهَةِ وَ اكْفُفْ أَيْدِيَنَا عَنِ الظُّلْمِ وَ السِّرْقَةِ وَ اغْضُضْ أَبْصَارَنَا عَنِ الْفُجُورِ وَ الْخِيَانَةِ وَ اسْدُدْ أَسْمَاعَنَا عَنِ اللَّغْوِ وَ الْغِيبَةِ وَ تَفَضَّلْ عَلَى عُلَمَائِنَا بِالزُّهْدِ وَ النَّصِيحَةِ وَ عَلَى الْمُتَعَلِّمِينَ بِالْجُهْدِ وَ الرَّغْبَةِ وَ عَلَى الْمُسْتَمِعِينَ بِالاتِّبَاعِ وَ الْمَوْعِظَةِ وَ عَلَى مَرْضَى الْمُسْلِمِينَ بِالشِّفَاءِ وَ الرَّاحَةِ وَ عَلَى مَوْتَاهُمْ بِالرَّأْفَةِ وَ الرَّحْمَةِ،
خدايا،توفيق فرمانبرى،و دورى از نافرمانى،و درستى نهاد و شناخت واجبات را روزى ما بدار و ما را به هدايت و پايدارى گرامى دار،و زبانمان را به راستگويى و حكمت استوار ساز،و دلهايمان را از دانش و بينش پر كن،و شكمهايمان را از حرام و شبهه پاك فرما،و دستانمان را از ستم و دردى بازدار و ديدگانما را از ناپاكى و خيانت فرو بند،و گوشهايمان را از شنيدن بيهوده و غيبت ببند،و و بر دانشمندانمان زهد و خيرخواهى و بر دانش‏آموزان تلاش و شوق،و بر شنوندگان پيروى و پندآموزى،و بر بيماران شفا و آرامش،و بر مردگان‏ مهر و رحمت،
وَ عَلَى مَشَايِخِنَا بِالْوَقَارِ وَ السَّكِينَةِ وَ عَلَى الشَّبَابِ بِالْإِنَابَةِ وَ التَّوْبَةِ وَ عَلَى النِّسَاءِ بِالْحَيَاءِ وَ الْعِفَّةِ وَ عَلَى الْأَغْنِيَاءِ بِالتَّوَاضُعِ وَ السَّعَةِ وَ عَلَى الْفُقَرَاءِ بِالصَّبْرِ وَ الْقَنَاعَةِ وَ عَلَى الْغُزَاةِ بِالنَّصْرِ وَ الْغَلَبَةِ وَ عَلَى الْأُسَرَاءِ بِالْخَلاصِ وَ الرَّاحَةِ وَ عَلَى الْأُمَرَاءِ بِالْعَدْلِ وَ الشَّفَقَةِ وَ عَلَى الرَّعِيَّةِ بِالْإِنْصَافِ وَ حُسْنِ السِّيرَةِ وَ بَارِكْ لِلْحُجَّاجِ وَ الزُّوَّارِ فِي الزَّادِ وَ النَّفَقَةِ وَ اقْضِ مَا أَوْجَبْتَ عَلَيْهِمْ مِنَ الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ بِفَضْلِكَ وَ رَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
و بر پيران متانت و آرامش،و بر جوانان بازگشت و توبه‏ و بر زنان حيا و پاكدامنى و بر ثروتمندان فروتنى و گشادگى،و بر تنگدستان شكيبايى‏ و قناعت،و بر جنگجويان نصر و پيروزى،و بر اسيران آزادى و راحتى،و بر حاكمان دادگسترى و دلسوزى،و بر زيردستان انصاف و خوشرفتارى تفضّل فرما،و حاجيان‏ و زيارت‏كنندگان را در زاد و خرجى بركت ده،و آنچه را بر ايشان از حج و عمره واجب كردى توفيق اتمام عنايت كن به فضل و رحمتت اى مهربان‏ترين مهربانان.
کلیات مفاتیح الجنان

[mahdy30na]

امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در آيينه دعاى افتتاح

منتظر و منتظر
در قسمتى از دعاى افتتاح آمده است:
»صَلّ عَلى وِلىِّ اَمْرِكَ القائِمِ الْمُؤَمَّل وَ الْعَدْلِ الْمُنْتَظَر؛
درود بفرست بر ولىّ خود صاحب الامر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) امام قائم مورد آرزو و عدالت منتظر«
اساساً داشتن روح انتظار منّتى بزرگ است كه خداوند به شخص مؤمن در عصر غيبت عطا كرده است.
دغدغه او نيز اين است كه مبادا از او بى وفايى يا بى لياقتى سر بزند و خداوند اين مقام را از او بگيرد. منتظر پس از اينكه در دعاى افتتاح شهادت در راه خدا را درخواست مى كند به خداوند عرض مى كند: اللهم انّى اسئلكَ أنْ تَجْعَلَنى مِمَّنْ تَنْتَضِر بِهِ لدينكَ وَ لا تَسْتَبْدِلْ بى غَيْرى... خدايا از تو مى خواهم كه مرا از كسانى قرار دهى كه دين خود را به وسيله آن ها يارى كنى و در اين امر، ديگرى را به جاى من قرار ندهى. آنچه كه مهم است اينكه انسان روحيه انتظار را در درون خود نهادينه و آن را تا پايان عمر حفظ كند و وقتى به چنين درجه اى رسيد، ديگر نبايد از اينكه ممكن است زمان ظهور را درك نكند غمگين باشد؛ زيرا امام باقر (علیه السلام) چنين وعده داده است: ما ضَرَّ مَنْ ماتَ مُنْتَظِراً لَأمْرنا ألاّ يَمُوتَ فى وَسَطِ فُسُطاطِ المَهْدِىّ و عَسْكَرِهِ(اصول كافى، ج 1، ص 372)
كسى كه در انتظار امر (فرج)، بميرد ضرر نكرده است (و نگران نباشد) از اين كه در ميان خيمه مهدى(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و لشكر او نمرده است. از سوى ديگر منتظر همواره چشم به راه منتظر است چشم براه كسى كه در اين فراز از دعاى افتتاح از ايشان تعبير به عدل منتظر شده، عدالتى فراگير و گسترده كه حتى به درون خانه ها نيز نفوذ مى كند و روابط خصوصى افراد خانواده را تحت تأثير قرار مى دهد. كارى كه از عهده هيچ حكومتى بر نمى آيد. امام صادق (علیه السلام) مى فرمايد: به خدا سوگند مهدى(عجل الله تعالی فرجه الشریف) عدالتش را تا آخر زواياى خانه هاى مردم وارد مى كند، هم چنان كه سرما و گرما وارد خانه ما مى شود. پسبحارالانوار، ج 52، ص 362)
السّلامُ عَلى شَمْس الظَّلامِ وَ پَدْرِ التَتَّمامِ، السَّلامُ عَلى ربَيع الْاَنامِ وَ نَضَرة اِلْاَيّامِ سلام بر خورشيد تاريكى ها و ماه پب(مفاتيح الجنان، دعاى حضرت صاحب الامر(عجل الله تعالی فرجه الشریف))
چهارده، سلام بر بهار مردم و خرمّى زمانَ.
پيام: اگر روح انتظار در كسى نهادينه شود، اجر سرباز امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دارد.
در فرازى »فرشتگان خدمتگزار« از دعاى افتتاح آمده است:
وَ حُفَّهُ بِملائَكَتِكَ المُقَّربينَ وَ اَيّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُس يا رَبَّ الْعالَمينَ
او را به سپاه فرشتگاه مقربّت فراگير و به روح القدسش مؤيد بدار اى پروردگار عالمين فرشتگان از طرف خداى عزّوجل مامورند كه تحت فمران امام (علیه السلام) باشند در هر كارى به خدمت امام(عجل الله تعالی فرجه الشریف) برسند و با اجازه ايشان آنچه را متعلق به امام است بين خلائق تقسيم كنند، خدا به آنها امر فرموده كه مطيع ائمه (علیه السلام) باشند و به فرمان ايشان عمل كنند.
امام موسى بن جعفر (علیه السلام) فرمودند: مامِنْ مَلَك يهُبِطُهُ اللَّه ذ فى اَمْرممّا يَهبْطُ لَهُ اِلّابَدَأ بالامام، فَعَرَضَ عَلَيْه و اِنّ مُخْتَلَفَ الملائِكَةِ مِنْ عِنْدِ اللَّه تباركَ و تعالى اِلى صاحِبِ هذا الأَمْرِ
(همان، ج 26، ص 357)
هيچ دسته اى نيست كه خدا او را براى كارى فرو فرستد مگر اين كه از امام شروع مى كند و آن كار را خدمت امام (علیه السلام) عرضه مى كند و به طور كلى آمد و شد ملائكه از جانب خداى تبارك و تعالى به سوى صاحب اين امر (حجت خدا) است.
امام حسين (علیه السلام) مى فرمايد: واللَّه ما خَلَق اللَّهُ شيئاً اِلّا وقَداَمَره بالطّاعَةِ لنا 3 قسم به خدا، خدا چيزى را نيافريده، مگر آن كه به او امر فرموده تا از ما اطاعت و فرمانبردارى كند، بنابراين فرشتگانى كه براى انجام كارى به زمين فرود مى آيند، بايد مطيع اوامر امام باشند.
ادامه دارد ... .

[mahdy30na]

تا صبح ظهور...

هر صبح، به شوق دیدن تو، آسمان را جست وجو می کنم؛ هم بال همه پرنده ها.

دلم می خواهد یک روز که از خواب بیدار می شوم، گل های محمدی، جهانی شده باشند. دوست دارم هر صبح، با تمام وجود فریاد بزنم «دوستت دارم».

و دلم می خواهد همه کوه ها با من تکرار کنند: «دوستت دارم». من هنوز از روزهای نیامده دل نگران نیستم. هنوز صبح ها از سلام های عاشقانه خالی نشده است.

این عطر مهربانی های توست که صبح های ما را دل انگیز می کند.

کاش می شد یک صبح به خورشید چشم های تو پلک واکنم. همه صبح ها و سلام ها، شوق کودکانه ای ست که به دیدن تو ختم می شود.

سایه دست های دوستی تو بر سر روزهای ما آرامش جاری می کند. ای عادل ترین عاشق! بیا تا بهار و پاییز و زمستان را در سبدی بریزم و صبحی از شکوفه لبخند به تو تقدیم کنم.

صبح ها، ترجمان سلام های عاشقانه تو به خداوند است. تو از جنس سلام های خداوندی که در نفس صبح های ما جاری است. بیا تا چون تنفس صبح، از تو سرشار شویم.

---

---

سلام
دعا براى امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

در دعاى افتتاح آمده است: اللَّهُمَّ اَعِزَّهُ وَ اَعْزِرْ بِهِ وَ انْصُرْهُ وَ انْتَصِرْ بِهِ وَ النْصُرْهُ نَصْراً عَزيزاً وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسيراً وَ اجْعَلْ لَهُ مِنْ لَدُنْكَ سُلْطاناً نَصيراً
خدايا او را (امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را) عزّت بخش و ما را به ظهورش عزيز گردان و او را يارى كن و ما را به او يارى فرما و او را نصرت كامل با عزّت و اقتدار بخش و جهان را به دست او فتح كن و از جانب خود او را سلطنت و قدرت عنايت فرما.
منتظر حقيقى در هر حالى، نگران امامش است و از اين كه به او آزارى برسد، آزرده خاطر مى شود. از اين رو افزون بر دادن صدقه براى دفع بلا از او، براى سلامتى او دعا مى كند. او با زبان دل دعاى فرج را براى سلامتى اش زمزمه مى كند كه خدايا در اين ساعت و در همه ساعات، ولىّ و دوستت، حجة بن الحسن را كه درود تو بر او و پدرانش باد سرپرست و حافظ و رهبرى و ياور و راهنما و نگهبان باش. تا او را از روى ميل و رغبت مردم در روى زمينى سكونت دهى و زمانى دراز بهره مندش سازى.
منتظر با دركى كه از آثار و بركات ظهور دارد و آگاهى از زيان هاى تأخير در فرج آن حضرت، از صميم قلب براى ظهور مولايش دعا مى كند و از خداوند تعجيلدر چنين امرى را مى خواهد. او مى داند كه مولايش نيز اين دعا را دوست دارد و خود نيز براى ظهور خود دعا مى كند و به شيعيانش نيز دستور داده كه براى فرجش دعا كنند: اَكْثِرُوا الدُّعاءَ بِتَعجيلِ الْفَرَجِ فَاِنَّ ذلِكَ فَرَجُكُمْ.
(بحارالانوار، ج 52، ص 92)
براى تعجيل در فرج زياد زياد دعا كنيد كه اين كار خود فرج شماست.

جانشين و خليفه خدا در زمين

در فرازى ديگر از دعاى افتتاح مى خوانيم: اِسْتَخلِفْهُ فِى الْاَرْضِ كَما اسْتَخْلَفْتَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِ مَكِنْ لَهُ دينَهُ الّذى اَ تَضيْتَهُ لَهُ و او را خليفه خود در زمين گردان، چنانكه پيشينيان او را امام و خليفه گردانيدى و او را تمكين ده براى حفظ دين او كه پسند توست.
وجود امام نعمتى است بى انقطاع كه پروردگار مهربان به بندگانش عطا فرموده است. اين نعمت گاهى به صورت آشكار و گاه پنهان نصيب بندگان مى شود، خداوند متعال در قرآن كريم مى فرمايد: واَسْبَغَ عليكم نِعْمَهُ ظاهِرَةً و باطَنِةً و نعمت هاى ظاهر و باطن خود را بر شما تمام كرده است. (لقمان / 20) نعمت آشكار، امام آشكار است و نعمت باطن امام غائب است خداوند متعال، نظام دنيا را به گونه اى قرار داده است كه بدون وجود امام (علیه السلام) امكان زندگى روى زمين وجود ندارد، چرا كه زمينى به بركت امام (علیه السلام) قرار و آرامش مى يابد، امام صادق (علیه السلام) مى فرمايد: جَعَلَهُمْ اللَّهُ اركانَ الأرض أن تَميدَبِهِمْ.
(اصول كافى، كتاب الحجة، باب ان الائمه هم اركان الارض، ح 1)
خدا ايشان را اركان زمينى قرار داده است تا اهلش را نلرزاند.
امام صادق (علیه السلام) در روايتى ديگر وجود دنيا را بدون حجت خدا چنين ترسيم مى كند: لوبَقِيَتِ الْأَرضُ بَغْيرِ اِمامٍ لَساخَتْ اگر(همان، ح 10)
زمينى بدون امام بماند، فرو مى ريزد. پيامبر گرامى اسلام در روايتى حتى پابرجايى آسمان ها را افزون بر ثبات زمين از آثار محبت خدا مى شمارد: بِهِمْ يُمْسِكُ اللَّهُ السّماءَ اَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرضِ الّارَبِهِم حَفْظُ اللَّهُ الأرضَ اَنْ تميدَ بِاَهْلِها خدا به وسيله(بحارالانوار، ج 2 (علیه السلام)، ص 120)
ايشان، آسمان را از اين كه بدون اجازه او بر زمين افتد، نگاه مى دارد و به وسيله ايشان، زمين را حفظ مى كند كه اهل خود را به تزلزل در نياورد.
ادامه دارد .... .

[mahdy30na]

فتنه و آزمايش سخت در آخر الزمان

در بخشى از دعاى افتتاح آمده است: اَللَّهُمَّ اِنّا نَشْكُو اِلَيْكَ فَقْدَ نَبِيّنا صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ غَيْبَة وَ لِيِّناَ وَ كَثرَةَ عَدُوِّنا و قِلّةَ عَدَدِنا وَ شِدَّةَ الْفِتَن بِنا و تَظاهُرَ الزَّمانِ عَلَيْنا.
بارالها به درگاه تو شكايت مى كنيم از فقدان پيغمبرت6 و از غيبت امام ما و بسيارى دشمن ما و كمى عدد ما و فتنه هاى سخت بر ما و غلبه محيط روزگار بر ما
يكى از سنّت هاى مهم و تغييرناپذير الهى، سنت امتحان است، بر طبق اين سنت هركس كه ادعاى ايمان نكند و خود را مؤمن بداند، مورد آزمايش الهى قرار خواهد گرفت تا علاوه بر اين كه خود را بهتر بشناسد با قبولى در اين امتحانات بر درجات و رشد خود بيفزايد. قرآن كريم مى فرمايد: اَحَسِبَ النّاسُ اَنْ يُتْرَكُوا اَنْ يَقُولُوا آمَنّارُهُمْ لايُفْتَتُون (عنكبوت / 1) آيا مردم گمان كرده اند، به صرف اينكه بگويند ايمان آورده ايم، رها مى شوند و آزمايش نمى شوند. امام رضا (علیه السلام) درباره آزمايش هاى الهى قبل از ظهور چنين مى فرمايند: واللَّه ما يَكُونُ ما عَدُوُّنَ اَعْيُنكُمْ اِلَيْهِ حَتِىَّ تُمَحَّصُوا وَ تُمَيَّزُوا حَتَّى لايَبْقى مِنْكُمْ اِلّا الْاَنْدَرُ فالْاَنْدَرُ (بحارالانوار، ج 52، ص 114)
سوگند به خدا آن چه چشم بدان دوخته ايد، نخواهد شد تا اين كه آزمايش شويد و (مؤمن و منافق) از هم جدا گردند و تا اين كه از شما باقى نماند مگر نادرترين پس نادرترين.«./ آنچه مسلم است فتنه ها و آزمايش هاى آخر الزمان به قدرى است كه بسيارى از مدعيان ديندارى و ولايت اهل بيت (علیه السلام) دست از ديندارى خود بر مى دارند امام صادق (علیه السلام) در اين باره فرمودند: به خدا قسم شما شيعيان امتحان مى شويد و غربال خواهيد شد. چنان كه دانه تلخ از ميان گندم جدا مى شود. در(همان، ص 101)
اين حال امام على (علیه السلام) درباره نقش تقوا در نجات از فتنه ها مى فرمايند: اِعْلَمُوا اَنّه مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يِجَعْلَ لَهُ مَخْرَجاً مِنَ الْفِتَن وَ نوراً مِنَ الظَّلم بدانيد كه هركسى تقواى الهى داشته باشد، خداوند براى او راه خروجى از فتنه ها و نورى در تاريكى قرار(نهج البلاغه، خطبه 183) مى دهد.

[mahdy30na]

شناخت خدا در پرتو شناخت امام

در دعاى افتتاح آمده است:
يَعْبُدُكَ لايُشرِكُ بِكَ شَيْئاً
خوف او را پس از اين مدّت بدل به ايمنى گردان، تا تو را بپرستد و هيچ به تو شرك نياورد. اما حقيقت مجسم است حضور او در ميان مردم، توحيد و يكتاپرستى را گسترش مى دهد. حقيقت شناخت خدا، تسليم شدن نسبت به حجت اوست و آن كسى كه چنين تسليمى ندارد، در واقع موحّد نيست چنين كسى سر تسليم در مقابل امامان كفر فرو مى آورد و ولايت آنان را مى پذيرد و از اين رو بدون نكه خود بداند، مشرك شده است امام باقر (علیه السلام) مى فرمايند: اِنّ اللَّهَ عَزّوجَلَّ لَصَبَ عَلِيّاً (علیه السلام) عَلَماً بَيْنَهُ و بَيْنَ خَلْقِهِ و مَنْ نَصَبَ مَعَهُ شيئاً كانَ مُشْركاً همانا خداى عزّوجل على (علیه السلام) را پرچم و نشانه ميان خود و آفريدگانش(اصول كافى، باب الايمان و الكفر، باب الكفر، ح 20)
قرار داده است و هركس براى ديگرى در كنار او مقامى قائل شود، مشرك است. / شرك نسبت به خو اين است كه در برابر خدا و آن راهى كه خدا براى بندگى خود قرار داده، چيزى را قرار دهيم، بنابراين، بعضى از مشركين براى خدا شريك قائلند و برخى ديگر براى رسول خدا وعده اى در برابر امام، شريكى قرار مى دهند، هر سه گروه از اين جهت كه مشركند با هم تفاوت ندارند. بنابراين همانطور كه معرفت امام، هم طريق توحيد است و هم نشانه و مويه آن، دشمنى با امام نيز، هم طريق شرك است و هم نشانه و ميوه آن ابو حمزه ثمالى از امام باقر (علیه السلام) نقل مى كند: اى ابوحمزه، همانا فقط كسى خدا را عبادت مى كند كه او را شناخته باشد ولى آن كسى كه خدا را نشناخته، گويى غير خدا را گمراهانه عبادت مى كند. عرض كردم: معرفت خدا چيست؟ فرمود: اينكه خدا را تصديق كند و محمد رسول خدا6 را تصديق كند. همراه با دوستى على (علیه السلام) و پذيرفتن امامت او و امامان هدايت پس از او و بيزارى جستن از دشمنانشان به سوى خدا و شناخت خدا چنين است.
(بحارالانوار، ج 2 (علیه السلام)، ص 57)
پيام: حقيقت خداشناسى، در شناخت و پيروى كامل از حجت خدا صورت مى گيرد و دشمنى با امام نيز طريق شرك و گمراهى است.

[mahdy30na]

سلام
بصيرت دينى و احياى سنت پيامبر
در فرازى از دعاى افتتاح مى خوانيم:
»اللَّهُمَّ اَظْهِرْ بِهِ دينَكَ وَ سُنَّةَ نَبِّيِكَ حَتّى لايَسْتَخْفِىَ بشَى ءٍ مِنَ الْحَقِّ فَحافَةَ اَحَدٍ مِنَ الْخَلْقِ؛
خدايا به دست او (مهديبت) دينت را و نعمت پيغمبرت را آشكار ساز تا آنكه ديگر چيزى از حق و حقيقت از خوف احدى از خلق مخفى نماند.
بيا بيا كه كتاب خداست بى تو غريب
كجاست دانش بى دانشان، كتاب كجا
همه انسان ها به معارف ناب الهى نيازمندند. و براى بصيرت يافتن در دين نيز به امام وابسته اند و فيض كاشانى آشنايى بيشتر با حلال و حرام خدا در پرتو حضرتش خواهد بود. در دعاى ندبه به آن حضرت خطاب مى كنيم:
اَيْنَ يُحْيى مَعالِمِ الدّينِ وَ اَهْلِهِ كجاست آن كه معالم و معارف دين و اهل دين را زنده مى كند
(مفاتيح الجنان)
منتظر به خوبى مى داند كه بدون شناخت صحيح و دقيق دين نمى تواند به وظايفى كه در قبال خداوند و حجّت او دارد، به درستى جامه عمل بپوشاند. كسانى كه صرفاً به ظواهر دين مى پردازند و در تطبيق اعمال و عباداتشان با حكم شرع و دستورهاى خداوند بى توجهى مى كنند به جاى كمك به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)، آن حضرت را رنج مى دهند. خود آن حضرت از دين داران ضعيف و بى توجه بدين گونه شكايت مى نمايد:
قَدْ آذانا جُهَلاءُ الشّيعَةِ و حُمقائُهُمْ وَ مَنْ دينُهُ جَناحُ البَعُوضَةِ اَرْحَجُ مِنْهُ.
(بحارالانوار، ج 25، ص 266)
بدون شك شيعيان جاهل و كم خردان آن ها و كسانى كه بال پشه از دين آن ها محكم تر است، ما را آزار مى دهند. بنابراين منتظر نهايت بينش و بصيرت خود را به كار مى گيرد تا آن چه را كه در دين نيست، به اسم دين نپذيرند و آن چه را در دين آلت، رها و طرد نسازد و در اين راه از علماى ربانى كمك مى گيرد.

[mahdy30na]

سلام بخش انتهایی از قسمت " امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در آيينه دعاى افتتاح "
درخواست فرج حضرت مهدى(عجل الله تعالی فرجه الشریف)
[b]
[/b] در دعاى افتتاح آمده است: وَاسْتَجِبْ بِهِ دَعْوَتَنا وَ اَعْطِنا بِهِ سُؤْلَنا و بَلِّغْنا بِهِ مِنَ الدُّنْيا وَ الْأَخِرَةِ امالَنا و اَعْطِنا بِهِ فَوْقً غْبَتِنا يا خَيْرَ الْمسؤلينَ دعاهاى ما را مستجاب و درخواست هاى ما را عطا فرما و به آرزوهايى كه در دنيا و آخرت داريم برسان و به ما فوق آنچه مايليم عطا فرما اى بهترين سؤال شدگان
كسى كه در انتظار ظهور حضرت ولىّ عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به سر مى برد، بالاترين آرزويش در زندگى فرج و گشايش آن امام منتظر است و بيشترين چيزى كه او را ناراحت مى كند، سختى ها و ناراحتى هايى است كه در زمان غيبت به امام زمانش مى رسد. بنابراين وظيفه خود مى داند كه براى تعجيل در فرج حضرتش دعا كند او اين نيت حسنه را از خود حضرت آموخته است آنگاه كه پس از به دنيا آمدن به صورت به سجده مى افتند و از خداوند چنين طلب مى كنند: اَللّهُمَّ اَنْجِزْ لى وَعْدى و اَتْمِمْ لى اَمْرى وَ ثَبّتْ وَ طْاَتى وَ امْلاءِ الْاَرْضَ بى عَدْلاً و قِسْطاً خداوند، وعده اى كه به من داده اى، عملى ساز و امر مرا به اتمام(بحارالانوار، ج 51، ص 13)
رسان و گام هاى مرا استوار گردان و زمينى را به وسيله من پر از عدل و داد كن.
البته دعا براى تعجيل فرج، سنّتى بوده كه امامان گذشته ما هم به آن عمل مى كردند و بر آن اصرار داشتند از جمله امام صادق (علیه السلام) كه در صبح روز بيست و يكم ماه رمضان پس از اداى فريضه صبح به سجده رفته و در انتهاى يك دعاى نسبتاً بلند به درگاه ايزد يكتا چنين عرضه داشتند: خدايا از تو مى خواهم به حقّ همه آنچه از تو درخواست كردم و آنچه نخواستم از جلال و عظمتِ تو كه اگر آنها را مى دانستم به حقّ آنها هم از تو درخواست مى كردم كه بر محمد6 و اهل بيت او درود بفرستى و اجازه فرمايى فرج كسى را كه فرج همه اوليا و برگزيدگان تو از آفريدگانت به فرج اوست و به وسيله او ستمكاران را نابود و هلاك مى كنى، اى پروردگار جهانيان در اين امر تعجيل بفرما. (همان، ج 98، ص 158)

[mahdy30na]

بخشي از رواياتي را که درباره سيرت امام زمان (عليه السلام) پس از ظهور است نقل مي کنيم. در اين باره، آن چه را که استاد محمد رضا حکيمي در کتاب پر ارج «خورشيد مغرب» آورده است عيناً نقل کرده و علاوه بر روايات محتواي اين کتاب، از قلم اديبانه استاد نيز بهره مي گيريم:
الف) سيرت ديني
مهدي (عجل الله تعالي فرجه) در برابر خداوند و جلال خداوند، فروتن است، هم چون عقاب، به هنگامي که بال خويش فرو گشايد و سر به زير انداخته، از اوج آسمان فرود آيد. مهدي، در برابر جلال خداوند اين سان خاشع و فروتن است. خدا و عظمت خدا، در وجود او متجلي است و همه هستي او را در خود فرو برده است. (1)
مهدي (عجل الله تعالي فرجه) عادل است و خجسته و پاکيزه. او ذره اي از حق را فرو نگذارد. خداوند دين اسلام را به دست او عزيز گرداند... مهدي، همواره بيم خداوند را به دل دارد و به مقام تقربي که نزد خدا دارد مغرور نشود. او به دنيا دل نبدد و سنگي روي سنگ نگذارد. در حکومت او، به احدي بدي نرسد، مگر آنجا که حد خدايي جاري گردد.(2)
ب) سيرت خلقي
مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، صاحب حشمت و سکينه و وقار است. مهدي جامه هايي درشتناک پوشد و نان جو خورد. علم و حلم مهدي از همه مردمان بيشتر است. مهدي، همنام پيامبر (محمد)، و خلق او، خلق محمدي است.(3)
مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، درجهان، با مشعل فروزان هدايت سير کند و چونان صالحان بزيد.(4)
ج) سيرت عملي
به هنگام رستاخيز مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، آن چه هست، دوستي و يگانگي است، تا آن جا که هر کس هر چه نياز دارد، از آن ديگري بردارد، بي هيچ ممانعتي.(5)
در زمان مهدي، مؤمنان در معاملات از يکديگر سود نگيرند.(6) کينه ها از دل ها بيرون رود، و همه جا را آسايش و امنيت فرا گيرد. (7)
مهدي، بخشنده است و بي دريغ، مال وخواسته، به اين و آن دهد. نسبت به عمال و کارگزاران و مأموران دولت خويش بسيار سخت گير باشد و با ناتوانان و مستمندان، بسيار دل رحم ومهربان.(8)
علامه المهدي، ان يکون شديداً علي العمال، جواداً بالمال، رحيماً بالمساکين. (9)
مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، در رفتار چنان است که گويي با دست خود، کره و عسل، به دهان مسکينان مي نهد. (10) مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، چونان اميرالمؤمنين (عليه السلام) زندگي کند، نان خشک بخورد و با پارسايي بزيد.(11)
د) سيرت انقلابي
مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، حق هر حق داري را بگيرد و به او دهد؛ حتي اگر حق کسي زير دندان ديگري باشد، از زير دندان انسان متجاوز و غاصب بيرون کشد و به صاحب حق باز گرداند.(12)
چون مهدي قيام کند، جزيه برداشته شود و غير مسلماني نماند. او مردم را با شمشير به دين خدا دعوت کند، هر کس نپذيرد گردن زند و هر کس را سرکشي کند، خرد سازد.(13) مهدي (عجل الله تعالي فرجه) وارد شهر کوفه شود و هر منافق و شک باوري را بکشد و کاخ ها را ويران سازد و ارتش مستقر در آن جا را از دم تيغ بگذراند. اين چنين، ظلمه و اعوان ظلمه را بي دريغ بکشد، تا خدا راضي شود و خشنود گردد. (14) مهدي، مانع الزکاه(15) را بکشد. زاني محصن را نيز بدون طلب شاهد رجم کند. (16)
زراره بن اعين گويد: «از امام محمد باقر (عليه السلام) پرسيد: آيا قائم، با مردمان، مانند پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) رفتار کند؟ فرمود: هيهات، هيهات! پيامبر با ملايمت با مردم رفتار مي کرد و مي کوشيد تا محبت مردم را، در راه دين، جلب کند و تأليف قلوب نمايد. اما قائم با شمشير و قتل با مردم روبرو شود. خدا به او اين گونه امر کرده است که بکشد و توبه اي از کسي نپذيرد. واي به حال کسي که با مهدي بر ستيز آيد.(17)
مهدي، فقط و فقط شمشير بشناسد؛ او از کسي توبه نپذيرد و در راه اجراي حکم خدا و استقرار بخشيدن به ديدن خدا، به سخن کسي گوش ندهد و نکوهش احدي را نشنود.(18)
پي نوشت ها :


1 -المهدي الموعود، ج1، ص 280 و 300.
2- همان.
3- همان، ج 1، ص 281 ـ 282 ، و 266 و 300.
4- همان.
5- الاختصاص ، ص 24.
6- وسائل الشيعه، ابواب تجارت.
7- بحار الانوار ج 10.
8- المهدي الموعود...ج 1، ص 277 و 276.
9- همان.
10- همان، ج1، 297.
11- الغيبه، نعماني؛ بحارالانوار، ج 52، ص 359.
12- المهدي الموعود، ج1، ص 279، 282، 283.
13- همان.
14- الارشاد؛ بحار الانوار ج 52، ص 338.
15- کساني که زکات را پرداخت نمي کنند.
16- کمال الدين، بحارالانوار، ج 52، ص 325.
17- الغيبه، نعماني؛ بحارالانوار، ج 52، ص 355.
18- همان.

[mahdy30na]

سلام
هـ )سيرت سياسي
به هنگام حکومت مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، حکومت جباران و مستکبران و نفوذ سياسي منافقان و خائنان نابود گردد.(19)
شهر مکه، قبله مسلمين، مرکز حرکت انقلابي مهدي شود. نخستين افراد قيام او، در آن شهر، گرد آيند و در آن جا به او بپيوندند.
مهدي (عجل الله تعالي فرجه)، به نفوذ يهود و مسيحيت در جهان خاتمه دهد. از غار انطاکيه، تابوت سکينه را بيرون آورد، نسخه اصلي تورات و انجيل در آن است و بدين گونه در ميان اهل تورات با تورات و در ميان اهل انجيل با انجيل حکم کند و آنان را به متابعت خويش فرا خواند. برخي به او بگروند. (20)

با ديگران جنگ کند و هيچ صاحب قدرتي و صاحب مرامي( چه از اهل کتاب و چه از ديگر مسلک ها و مرام ها) باقي نماند و ديگر هيچ سياستي و حکومتي، جز حکومت حقه اسلامي و سياست عادله قرآني، در جهان جريان نيابد. بدين گونه حکومت مهدي، شرق و غرب عالم را فرا گيرد. عيسي (عليه السلام) از آسمان فرود آيد و پشت سر مهدي (عجل الله تعالي فرجه) نماز گزارد و فرياد زند که «در بيت المقدس را باز کنيد!» در راه باز کنند. در اين ميان، دجال با هفتاد هزار يهودي مسلح پديدار شود.. و چون عيسي آهنگ کشتن دجال کند، دجال بگريزد. عيسي بگويد: من تو را با يک ضربت بکشم و چنين شود. او را بگيرد و بکشد. يهوديان در گوشه و کنار و در پناه هر سنگ و درخت و جانور و چيز ديگري پنهان شوند. اما همه چيز به سخن آيد و بانگ بردارد: اي بنده مسلمان خدا، اين جا يک يهودي است بيا و او را بکش.(21)
و اين چنين جهان از وجود يهودي پاک گردد. آري، چون مهدي (عجل الله تعالي فرجه) قيام کند، زميني نماند، مگر اين که در آن جا گلبانگ محمدي: « اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله» بلند گردد.(22)
و )سيرت تربيتي
در زمان حکومت مهدي (عجل الله تعالي فرجه) با همه مردم، حکمت و علم بياموزند تا آن جا که زنان در خانه ها، با کتاب خدا و سنت پيامبر، قضاوت کنند.(23)در آن روزگار قدرت عقلي توده ها تمرکز يابد. مهدي، به تأييد الهي، خردهاي مردمان را به کمال رساند و در دل همگان فرزانگي پديد آورد(24) در روزگار ظهور دولت مهدي، عيب و آفت از شيعه برطرف گردد و دل هاي آنان چون پاره هاي پولاد شود. يک مرد، به نيرو، چون چهل مرد باشد و حکومت و سروري روي زمين به دست آنان افتد. (25)
ز ) سيرت اجتماعي
چون مهدي (عجل الله تعالي فرجه) در آيد ـ پس از سختي ها که افتد و جنگ ها که رود ـ ظلم و ستم را براندازد و سراسر زمين را از عدل و داد بپا کند. هيچ جاي در زمين باقي نماند، مگر اين که از برکت عدل و احسان او فيض برد و زنده شود، حتي جانوران و گياهان نيز از اين برکت و عدالت و داد و نکويي بهره مند گردند. (26) و همه مردم، در زمان مهدي، توان گر و بي نياز شوند.(27)
عدالت مهدي چنان باشد، که بر هيچ کس، در هيچ چيز، به هيچ گونه، ستمي نرود. نخستين نشانه عدل او آن است که سخنگويان حکومت او، در مکه، فرياد زنند: «هر کس نماز فريضه خويش را، در کنار حجر الاسود و محل طواف، خوانده است، اکنون مي خواهد نماز نافله بخواند، به کناري رود، تا حق کسي پايمال نگردد و هر کس مي خواهد نماز فريضه بخواند، بيايد و بخواند». (28)
پا نوشت :
19- المهدي الموعود. ج 1، ص 252.
20- همان، ج1، ص 254 و 255.
21- همان، ج 2، ص 5 و 7.
22- تفسير عياشي، بحارالانوار، ج 52 ص340.
23- بحارالانوار، ج52، ص352.
24- اصول کافي، ج1، کتاب العقل، حديث 21.
25- خصال صدوق، بحارالانوار، ج 52، ص 317و 335.
26- بحارالانوار، ج10. در اين باره روايات بسيار است و معروف.
27- بحارالانوار، ج51، ص146.
28- الکافي، ج4، ص427.