مصحف علی(علیه السلام):محفوظ نزد امام زمان عج %#

[یاشار]

دیشب رادیو گوش می دادم در خصوص مصحف -کتاب- علی صحبت بود که در نزد امام زمان محفوظ است و هیچگاه مگر جملاتی توسط ائمه منتشر نشد .
مصحف امام علی (علیه السلام) کجاست؟ از شماری روایات فهمیده می شود این مصحف، پس از امام، به فرزندش امام حسن(علیه السلام) و سپس به دیگر امامان:رسید و اکنون در دست(علیهم السلام)مام زمان(علیه السلام) است. امام صادق(علیه السلام) می فرماید: «هنگامی که قائم قیام کند، مصحفی را که علی(علیه السلام) نوشته است، باخود می آورد.» چنان که گفتیم، امام علی(علیه السلام) این مصحف را طبق ترتیب نزول آیات جمع آوری و مرتب کرد. از این رو، در برخی ازروایات می خوانیم: قرآنی که امام زمان(علیه السلام) می آورد، با قرآن موجود تفاوت دارد. امام صادق(علیه السلام) فرمود: «قائم ما که قیام کند، خیمه هایی می زند تا مردم قرآن را آن گونه که خدا فرستاده است، فراگیرند و در آن روز کاری دشوارتر از این نیست; زیراقرآن به گونه ای جز ترتیب کنونی خواهد بود.» امام علی(علیه السلام) پس از به دست گرفتن حکومت، قرآن خود را بر مردم عرضه نکرد وقرآنی را که از سوی عثمان گردآوری شده بود، تایید کرد; زیرانمی خواست مسلمانان دچار تفرقه شوند.

[در جستجوی سختی]

(۲۴/اسفند/۹۰ ۱۹:۰۹)Grace Dies نوشته است:  ...
خب پس چرا آبروی دور و بری های پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بعد از خواندن اون میرفته ؟!

همیشه دوست داشتم یه قطعه ای جدیدی از قرآن وجود داشته باشه و بدستم برسه ، اینو از روی همین احساس گفتم دوست عزیزم.
...

(۲۳/اسفند/۹۰ ۲۳:۳۷)در جستجوی سختی نوشته است:  ويژگي‌هاي مصحف علي(عليه‌السّلام)

...
4 ـ در بردارنده تنزيل
تنزيل يعني شأن نزول و سبب نزول وحي. البته گروهي تفاسيري كه خداوند براي شرح برخي از آيات بر پيامبر نازل كرده، تنزيل مي‏دانند.
اين تفاسير چگونگي نماز خواندن، زكات دادن و ديگر آيات را توضيح مي‏دهد.و خصوصيات تنزيل آيه‏ها مانند مناسبت نزول، مكان و زمان نزول و كساني را كه مقصود آيه بوده‏اند و... را بيان مي‏كند. شيخ مفيد در مقايسه ميان قرآن موجود و مصحف امام علي عليه‏السلام مي‏نويسد: تأويل و تفسير معاني قرآن ـ چنان كه شأن نزول آن علّت عدم پذيرش مصحف، هماهنگ نبودن آن با خواسته‏هاي نامشروع سياستمداران بود.
بوده‏ـ در مصحف اميرمؤمنان عليه‏السلام وجود داشته است.
امام باقر عليه‏السلام فرمود: «هيچ كس جز علي عليه‏السلام قرآن را چنان كه فرود آمد، جمع نكرد.»

[علی 110]

(۲۴/اسفند/۹۰ ۱۹:۰۹)Grace Dies نوشته است:  خب پس چرا آبروی دور و بری های پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بعد از خواندن اون میرفته ؟!

به این علت که در آیاتی که به منافقان اشاره شده است
رسول الله شأن نزول و تفسیر و مصداق ها را مشخص کرده بودند
نه اینکه چیزی در قرآن بوده باشد
اینها تحریف کرده باشند که:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ ﴿۹-حجر﴾

بى‏ترديد ما اين قرآن را به تدريج نازل كرده‏ايم و همانا قطعا بدون شک ما نگهبان آن خواهيم بود (۹)

(۲۴/اسفند/۹۰ ۱۹:۰۹)Grace Dies نوشته است:  همیشه دوست داشتم یه قطعه ای جدیدی از قرآن وجود داشته باشه و بدستم برسه

متأسفانه این آرزوی شما بر طبق آیات و روایات محقق نخواهد شد چرا که این قرآن بدون تحریف و کامل با تضمین حفظ خود خداوند به دست ما رسیده است

[azade]

[quote]خداوند سبع طوال (7 سوره طولانی )را به جای تورات ومئین (تقریبا صد آیه دارند ) را به جای انجیل و مثانی(کمتر از صد تا) رابه جای زبور و مفصلات را به جای دیگر کتابهای انبیاء عطا کرده اند ودر برخی روایات امده که خداوند با دادن مفصلات مرا برتری داد.

[/quote]
ببخشید من متوجه این قسمت نشدم ، میشه لطف کنید توضیح بیشتری بفرمایید؟

سوال دیگه ای هم که در مورد قرائت های مختلف دارم این هست که ...
وجود قرائت دیگه که باعث میشه، معنای اون تحریف بشه و حتی به دلیل خاصیت صرف و نحو عربی در واقع این قرائت اشتباه، بعضا از نگارش اشتباه هست ، پس مساله مصونیت از تحریف چی میشه؟
البته وقتی که در حال حاضر 14 قرائت وجود داره ، اضافه شدن یک قرائت دیگه شاید دور از ذهن نباشه اما این که مصونیت از تحریف تنها به ظاهر آیات برمیگرده یا با معنا ، این سوال اصلی من هست

با تشکر

[در جستجوی سختی]

(۲۱/تیر/۹۱ ۱۰:۴۷)azade نوشته است:  خداوند سبع طوال (7 سوره طولانی )را به جای تورات ومئین (تقریبا صد آیه دارند ) را به جای انجیل و مثانی(کمتر از صد تا) رابه جای زبور و مفصلات را به جای دیگر کتابهای انبیاء عطا کرده اند ودر برخی روایات امده که خداوند با دادن مفصلات مرا برتری داد.


ببخشید من متوجه این قسمت نشدم ، میشه لطف کنید توضیح بیشتری بفرمایید؟

نامگذاری سوره‌های قرآن
مقدمه : گاهی چند سوره در قرآن با هم دارای یک نام خاص می‌باشند که در این زمینه احادیث و روایاتی از ائمه معصومین به ما رسیده است. بر اساس حدیثی که از طریق شیعه و اهل سنت نقل شده است قرآن کریم به چهار بخش تقسیم شده است که هر یک از آنها دارای نام خاصی می‌باشند

رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود : خداوند به جای تورات "سبع طوال" و به جای زبور "مئین" و به جای انجیل "مثانی" را به من مرحمت فرمود و با "مُفصّل" امتیاز و برتری یافتم.
از این حدیث چنین استفاده می‌شود که هر چند سوره‌ای در قرآن دارای نامهای خاص فوق الذکر است، که اسامی آنها را در زیر توضیح می‌دهیم

سبع طوال : نام هفت سوره طولانی قرآن است که عبارتند از « بقره، آل عمران، نسا، مائده، انعام، اعراف، انفال، همراه با توبه »

وجه تسمیه این سوره به طوال برای آنست که به ترتیب طولانی‌ترین سوره های قرآن را تشکیل می‌دهند .

مئین : نام سوره‌هایی که با فاصله چند سوره به دنبال «سبع طوال» در قرآن آمده است و به ترتیب عبارتند از « بنی اسرائیل، کهف، مریم، طه، انبیا، حج، مؤمنون »
وجه تسمیه وجه تسمیه این سوره به مئین برای آنست که هر یک از آنها شامل صد آیه یا کمی کمتر یا کمی بیشتر است.
مثانی : درباره سوره‌هایی که به مثانی موسوم هستند اقوال مختلفی وجود دارد .
مرحوم طبرسی می‌گوید : مثانی عبارت از سوره‌هایی است که پس از سبع طوالی قرار دارند و سپس یادآور می‌شود که به نظر بعضی از علما ، مثانی عبارت از تمام سور قرآن می‌باشد و دلیل آن آیه « کتاباً متشابهاً مثانی ...» (زمر - 23) می‌باشد.
وجه تسمیه بنابر روایتی که از ابن عباس نقل شده است همین مطلب اخیر را که در بالا ذکر شد تائید می‌کند. بنابر این رای وجه تسمیه تمام سور قرآنی به مثانی اینست که خداوند در قرآن امثال ، ‌حدود ، احکام و فرائض را یکی پس از دیگری قرار داده و آنها را به هم پیوسته است.
مُفصّل : سوره‌های کوتاه آخر قرآن را مفصلات گویند که در این باره گروهی گفته‌اند : از سوره محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تا به آخر قرآن مفصل است و عبدالله ابن عباس معتقد است که از«والضحی» تا آخر قرآن مفصل است.
وجه تسمیه علت نامگذاری این سوره‌ها به مفصل این است که به علت کوتاهی این سور «بسم الله» های زیادی میان آیات آنها فاصله و جدایی انداخته است
و...
منابع :
تاریخ قرآن - دکتر حجتی
مجمع البیان - ج 1
الاتقان - سیوطی
آشنایی با علوم قرآن - دکتر رادمنش


این پاسخ قسمت اول سوال شما بود.
انشاالله بزودی قسمت دوم رو هم تقدیم حضور می کنم.

[در جستجوی سختی]

(۲۱/تیر/۹۱ ۱۰:۴۷)azade نوشته است:  سوال دیگه ای هم که در مورد قرائت های مختلف دارم این هست که ...
وجود قرائت دیگه که باعث میشه، معنای اون تحریف بشه و حتی به دلیل خاصیت صرف و نحو عربی در واقع این قرائت اشتباه، بعضا از نگارش اشتباه هست ، پس مساله مصونیت از تحریف چی میشه؟
البته وقتی که در حال حاضر 14 قرائت وجود داره ، اضافه شدن یک قرائت دیگه شاید دور از ذهن نباشه اما این که مصونیت از تحریف تنها به ظاهر آیات برمیگرده یا با معنا ، این سوال اصلی من هست

با تشکر

انواع قرائت قرآن


الف : قرائت‏هاى مطلوب

1 ـ قرائت ترتيل
از قرائت‏هاى مطلوب كه بيش از هر نوع ديگر به آن اشاره شده است، قرائت ترتيل است. اين نوع قرائت توسط جبرائيل صورت پذيرفته (1) و پيامبر اكرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مأمور به تبعيت وى و قرائت ترتيل بوده است.(2) و امير مؤمنان(علیه السلام) نيز قرائت اهل تقوى و پرهيزگارى را اينگونه معرفى نموده است.(3)

امیرالمومنین علی (علیه السلام) مى‏فرمايند : «ترتيل قرآن، حفظ و رعايت محل وقف‏ها و بيان و واضح ادا كردن حرف‏است.»(4) امام صادق (علیه السلام) نيز در اين زمينه فرموده‏اند : «ترتيل آن است كه در حين قرائت، مكث نموده و صدايت را در حين قرائت نيكو گردانى»(5)

روشن است كه طولانى شدن قرائت، امكان شمارش حروف توسط مستمعين و ممدود بودن كلمات مورد قرائت، از لوازم دو وصف مقوم قرائت ترتيل است.

2ـ قرائت تحدير
اين قرائت، در مقابل قرائت ترتيل مطرح شده است. حَدَر، بمعناى اسرع و حدور، بمعناى هبوط است؛ چون هبوط با سرعت همراه است بخلاف صعود كه طبعا نمى‏تواند با سرعت همراه باشد.

شيخ طوسى در تفسير خويش مى‏نويسد : «ترتيل: ترتيب حروف با توجه به اداى حق آن‏ها (بطور كامل) وو تأمل و تثبيت در آن‏ها هنگام تلاوت است. و حدر، اسراع در تلاوت است.»(6)

اين جرزى در تفسير تحدير مى‏گويد : «حدر» عبارت است از صحيح خوانى با حداكثر سرعت ممكن. روشن است كه در اين نوع قرائت رعايت تلحين و تغنى و ترجيع، كمتر امكان‏پذير است؛ چرا كه هر يك از اين امور نيازمند كندى در قرائت است.».(7)

3ـ قرائت تحقيق
قرائت تحقيق، قرائت با نهايت تأنى و ارسال و آزاد ساختن و كشيدن صدا است. در اين قرائت تمام قواعد قرائت، مانند اشباع مد، اداى كامل حق حروف، رعايت وقف‏ها حتى وقف جايز، ترك اسكان متحرك و ادغام و ترك قصر و اختلاس و... همه در قرائت تحقيق لازم است(8)

از اين رو، اين قرائت به نوآموزان توصيه مى‏شود تا كم كم با تمرين آن بر قرائت ترتيل موفق شوند. بسيارى از قاريان در مقام قرائت بر شاگردان، از قرائت تحقيق استفاده مى‏كردند؛ چرا كه اين نحو قرائت، بر ضبط دقيقتر قرآن كمك فراوان مى‏نمايد.

4ـ قرائت تدوير
اين جزرى و بعضى از قراء ديگر به قرائت تدوير اشاره كرده‏اند و آن را بمعناى قرائتى بين تحقيق و تحدير دانسته‏اند.(9)
بدين ترتيب قرائت تدوير، نه به سرعت تحدير و نه به كندى تحقيق است، و رعايت حق حروف و قواعد قرائت در آن ضرورى است.

5ـ قرائت با صوت نيكو
بجز رواياتى كه سيره معصومين (علیه السلام) را در قرائت با صوت نيكو معرفى مى‏كرد كه خود نشانگر مطلوبيّت اينگونه قرائت است، روايات ديگر در تحريض مؤمنين به تحسين الصوت عند القرائة وارد شده است. امام صادق (علیه السلام) از قول پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نقل فرمودند كه فرمود : «هر چيزى را زينتى است و زينت قرآن، صداى نيكو است».(10)

6ـ قرائت همراه با جان
بعضى از قرائت‏هاى منقوله در بررسى تاريخى، حاوى قرائت حزين بود. امام صادق (علیه السلام) قرائت هنگام نزول را، حزين اعلام داشته و درخواست آفريدن چنين قرائتى را نيز از مسلمين دارند. ايشان مى‏فرمايند : «همانا قرآن با حزن نازل شد پس شما نيز آن را با حزن قرائت كنيد.»(11)

از كلام ديگرى كه از امام صادق (علیه السلام) نقل شده به دست مى‏آيد كه ادب قرائت كتب آسمانى ديگر نيز قرائت با صوت حزين بوده است. در اين روايت آمده است : «خداوند عزوجل به موسى بن عمران (علیه السلام) وحى كرد كه هنگامى كه در مقابل من مى‏ايستى چون افراد بينوا و ذليل بايست و هنگامى كه تورات مى‏خوانى با صداى حزين آن را بمن بشنوان.»(12)

7ـ قرائت با صداى متوسط
در مورد جهر و اخفات قرائت نيز حد خاصى توصيه شده است. جز در بعضى از موارد كه بطور خاص قرائت اخفاتى توصيه و يا لازم شمرده شده است، بعنوان نمونه در نمازهاى ظهر و عصر، بطور كلى قرائت قرآن با صوت ميانه و معتدل توصيه شده است.


ب : قرائت‏هاى نامطلوب

1ـ قرائت هذرمى
هذرمه، بمعناى سرعت زياد در گفتار و راه رفتن است و به خلط و قاطى كردن كلمات نيز هذرمه اطلاق مى‏شود. امام صادق (علیه السلام) در روايتى فرموده‏اند : «قرآن، بصورت هذرمة قرائت نمى‏شود و لكن بصورت ترتيل خوانده مى‏شود»(13)

2ـ قرائت همراه با تأثر ساختگى مفرط
گرچه تأثر واقعى از آيات قرآن و هماهنگ سازى نوع قرائت با مضمون آيات، مطلوب است؛ اما تأثر ساختگى و اظهار از خود بيخود شدن كاذب منهى و نامطلوب است.

جابربن عبداللّه مى‏گويد : به امام باقر (علیه السلام) گفتم: گروهى اينگونه‏اند كه هنگامى كه چيزى از قرآن را بخوانند يا بر آن‏ها خوانده شود، بيهوش و از خود بى خود مى‏شوند بطورى كه اگر دو دست و دو پاى آن‏ها قطع شود متوجه نمى‏شوند.

آنگاه امام باقر (علیه السلام) فرمودند : «خداوند پاك و منزه است، اين حالت آنان از شيطان است [نه از رحمن]، اينگونه توصيف نشده‏اند [نبايد اينگونه در مقابل قرآن باشند]. آن [حالت مناسب در حال قرائت و سماع قرآن] نرمى، رقت، اشك و ترس از خداست.»(14)
مرحوم علامه مجلسى در ذيل حديث مى‏نويسد: «مراد آن است كه اينان در ادعايشان دروغ مى‏گويند.»(15)


ج : قرائت مورد اختلاف

قرائت های مورد اختلاف بطور کلی 4 گونه است که به علت رعایت اختصار فقط به اسم آنها اشاره می کنم.
1ـ روايات قرائت ترجيعى
2ـ روايات قرائت بالالحان
3ـ روايات قرآن با تغنى و غناء
4ـ روايات تطريب قرآن

جهت کسب هر گونه اطلاعات بیشتر می توانید اینجا کلیک کنید.

---

(1) فرقان، آيه 32. و رتلناه ترتيلاً.

(2) مزمل آيه 4. و رتل القرآن ترتيلاً.

(3) ر.ك: خطبه 193، نهج البلاغه.

(4) فخرالدين طريحى، پيشين، ج 2، ص 142. متن روايت: «ترتيل القرآن حفظ الوقوف و بيان الحروف.»

(5) فخر الدين طريحى، پيشين، ج 2 ص 142. متن روايت «الترتيل هو ان تتمكث به و تحسن به صوتك.»

(6) شيخ طوسى، التبيان فى تفسير القرآن، ج 10، ص 162.

(7) محمد بن محمد الدمشقى الشهير بابن الجرزى، النشر فى القرائات العشر (تهران، مكتبة الجعفرى) ج 1، ص 207.

(8) برگرفته از النشر فى القرائات العشر، ج 1، ص 205.

(9) همان، ج 1، ص 207.

(10) محمد بن يعقوب كلينى، اصول كافى، ج 2، ص 615 متن روايت: «لكل شيى‏ء حلية و حلية القرآن الصوت الحسن.»

(11) محمد حر عاملى، وسائل الشيعه، ج 4، ص 858 متن روايت «ان القرآن نزل بالحزن فاقرؤه بالحُزن.»

(12) همان، ج 4، ص 858، متن روايت: «ان اللّه عزوجل اوحى الى موسى بن عمران (علیه السلام) اذا وقفت بين يدى فقف موقف الذليل الفقير و اذا قرأت التوراة فاسمعينها بصوت حزين.»

(13) محمد حر عاملى، وسائل الشيعه، ج4، ص862. متن روايت «ان القرآن لايقرء هذرمة و لكن يرتل ترتيلاً»

(14) محمد بن يعقوب كلينى، اصول كافى، ج 2، ص 617. متن روايت: «سبحان اللّه ذلك من الشيطان ما بهذا نعتوا، انما هو اللين و الوقة و الدمعة و الوجل»

(15) مولى محمد باقر مجلسى، مرآة العقول فى شرح اخبار آل الرسول (تهران، دارالكتب الاسلامية) ج12، ص503.

[أین المنتظر]

البته فکر میکنم منظور کاربر azade چیز دیگری بود.
إن شاءالله توضیح خواهم داد.

---

اختلاف قرائت از چه زمانی بوجود آمد؟

در اوایل قرن چهارم ابو بکر ابن مجاهدشیخ القراء بغداد، قرائات را در هفت قرائت از هفت قاري معروف، به رسمیّت شناخت. و هر
کدام از این قرائات به وسیله دو راوي روایت شده است که مجموعخ می شود 7 قرائت و 14 راوی.

تواتر قرائات سبع:

تواتر قرائات سبع یکی از مسائل مهم، مسأله تواتر قرائات سبع است که آیا این قرائات بالخصوص متواترند و حجیّت قطعی دارند؟
زیرا اگر متواتر باشند و با نقل همگانی روایت شده باشند، در حجیّت آنها شک و تردیدي نخواهد بود. محققّین، تواتر قرائات را انکار میکنند و آن را قابل تصوّر نمیدانند؛ چون قرآن فقط به یک صورت و یک قرائت بر پیامبر نازل شده و همان قرائت فقط متواتر است و باقی قرائات متواتر نیست.

حجیت قرائات سبع:

آنچه معتبر است و حجیّت شرعی دارد، قرائتی است که جنبه همگانی و مردمی دارد و آن قرائت همواره ثابت و بدون اختلاف بوده و تمامی مصحفهاي جهان یکنواخت آن را ثبت و ضبط کرده اند. آن قرائت، قرائت حفص از عاصم است. زیرا حفص قرائت را از استاد خویش عاصم و وي از استاد خویش ابو عبد الرحمان سلمی و وي از مولا امیر مؤمنان گرفته است که طبعا همان قرائت پیغمبر اکرم است که تمامی مردم شاهد و ناظر و ناقل آن بوده اند.
پس بقیه قرائات حجیت ندارند.

ویژگی های قرائت حفص:

1. سند طلایی را داراست؛ زیرا حفص از عاصم، او از ابو عبد الرحمان سلمی و او از مولی امیر المؤمنین نقل کرده است و رجال آن تماما از بزرگان طائفه و مورد ثقه و اطمینان امّت بوده اند.
2. توافق آن با قرائت همگانی و جماهیري مسلمانان است؛
3. عاصم شخصا داراي ویژگیهاي بخصوصی بود که او را در میان مردم معروف ساخته و مورد اطمینان همگان بود.

عوامل اختلاف قرائات:

1. ابتدایی بودن خط
2. بی نقطه بودن حروف -----» (یعلمون ، تعلمون)
3. خالی بودن از علایم و حرکات -----» (أعلَمُ ، إعلَم)
4. نبودن الف در کلمات -----» (واعدنا ، وعدنا)

اما پاسخ به سؤال کاربر azade:

قرآن در چه صورتی تحریف می شود؟ و آیا وجود قرائات سبع دلیل بر تحریف قرآن نیست؟

تحریف در قرآن یعنی کم یا زیاد کردن قرآن. مثلا آیه یا کلمه از قرآن حذف شده یا اضافه شده است. فقط در این صورت قرآن تحریف می شود. که البته شرط دیگر تحریف هم تواتر آن قرآن تحریف شده است. با یک قرآن کم و زیاد شده، تمام قرآن ها تحریف نمی شوند.
بر این اساس قرائات سبع با اینکه حجیت ندارند و فقط قرائت حفص حجت است، ولی هیچگونه کم و زیادی در آن وجود ندارد و حتی معنای همه آنها یکی است. فقط الفاظ کمی متفاوت است که آن هم با وجود قرائت حفص غیر قابل تحریف است.

[میلاد.م]

بسم الله
.
.
در مورد قرائت ها ی قرآن و ... میتوانید از این تاپیک اطلاعات خوبی کسب کنید:
.

^.::عدم تحریف قرآن::.^

.
.

[أین المنتظر]

نکته دیگر: (مکمّل)

قرآن هیچ گونه تحریفی نشده است. نه لفظی و نه معنوی.
تحریف لفظی یعنی کاستن از قرآن و اضافه کردن به آن.
ولی قرائات سبع فقط تفاوت لهجه است. نه چیزی از قرآن کم شده و نه اضافه شده.
تحریف معنوی هم در قرآن وجود ندارد.

[أین المنتظر]

یک نکته دیگر:

ما در سیر تاریخی قرآن دو اختلاف قرآئت داریم:

1- در زمان عثمان (که آن هم بسیار مورد بحث است و جای تأمل دارد) که ظاهرا بخاطر عوامل زیر در خواندن قرآن اختلاف شده بود و اصولا کلمات قرآن و جملات آن تغییر کرده بود و تحریف شده بود:

1. ابتدایی بودن خط
2. بی نقطه بودن حروف -----» (یعلمون ، تعلمون)
3. خالی بودن از علایم و حرکات -----» (أعلَمُ ، إعلَم)
4. نبودن الف در کلمات -----» (واعدنا ، وعدنا)

عثمان بعد از فهمیدن این مشکل تصمیم به واحد کردن قرآن گرقت و هفت نسخه از قرآن را به کشور های مختلف فرستاد و قبل از آن همه نسخ قرآن را سوزاند. (البته این موضوع بسیار مشکوک است و تحقیقاتی هم در این زمینه صورت نگرفت. فقط علامه عسکری در کتاب سقیفه اشاره ای به این موضوع کرد که بسیار جالب است. جای تحقیق دارد.)

2- بعد از جریان نخست اختلاف قرائت دیگر پدید آمد. و آن اختلاف در لهجه ها بود و اختلاف قرائتی که امروز وجود دارد، همان اختلاف در لهجه هاست که هیچ تحریفی در آن نیست.