حکایت سلاطین سایه نشین ... نگاهی به سینمای علی حاتمی

[Admirer]

حکایت سلاطین سایه نشین







سینمای علی حاتمی در پس زمینه تصویر همه آن قصه‌ها و افسانه‌های دور و نزدیک، ‌اسطوره‌ها و قهرمانها،‌ آداب و سنت‌های دیرین،‌ رسوم کهن، عشق‌های سوخته، رفاقت‌ها و نارفیقی‌ها، ‌تقدیر و سرنوشت آدم‌ها و … به تاریخ و پدیده‌های تاریخی نگرشی ویژه داشت. نگرشی که دیدگاهی جستجو گر، عمیق، تحلیلی و حتی فلسفی از ورای آن رویت می‌گردید.

علی حاتمی در خانواده‌ای سیاسی و مبارز بزرگ نشد. در بطن مسایل سیاسی هم قرار نداشت اما از 9 سالگی‌اش کودتای 28 مرداد و شعارهای مرگ برشاه و زنده باد مصدق را به خاطر می‌آورد و همچنین در کوران مبارزات خرداد 42 به تحصیل در دانشگاه که آن روزها کانون گرم مبارزه و سیاست بود، ‌اشتغال داشت.

شاید همین که از کنار گود، وقایع تاریخی را دنبال می‌کرد، به او دیدگاهی ژرف و تحلیل‌گر در این زمینه بخشید که پس زمینه این وقایع را ورای کلیشه ها و شعر و شعارها و حتی کتب و نوشته جات رایج ببیند و از موضعی غیر جانبدارانه و سلیم با اینگونه پدیده‌ها برخورد کند. خودش معتقد بود که اگر تاریخ و یا انگاره‌های تاریخی معاصر این سرزمین را درآثارش مورد مداقه قرار می‌دهد، قصدش تنها بیرون کشیدن روابط انسانی از زوایای تاریک آن است که در سایه شعر و شعارها و قهرمان‌سازی‌ها و اسطوره‌پردازی‌ها همواره پنهان مانده.

اما به واقع نگاه او به تاریخ سیاسی و مبارزات انقلابی و حتی زندگی شاهان و شاهزادگان این سرزمین نه نگاهی تاریخ نگرانه صرف بلکه تحلیل‌گرانه‌ و اندیشمند بود. او با نگاهی هنرمندانه و دیدگاهی کاوشگر به دنبال حقایقی از این تاریخ بود که ورای تحریفات و حتی واقعیات گفته شده قرار می گرفت. او به حق معتقد بود که تاریخ این سرزمین را اغلب، درباریان و ستایشگران شاهان نوشته اند. برای دریافت تاریخ واقعی بایستی به سراغ مردم و محفوظاتشان رفت و تاریخ مردمی را به نگارش درآورد. این همان تاریخ نگاری جدید است که اگرچه در سنت های دیرین سرزمین ما قرار داشت اما با ورود فراماسون ها به عرصه فرهنگ و کتاب و تاریخ نگاری کشورمان ( از عهد قاجار و دوران صدراعظمی میرزاحسین خان سپهسالار ) این سنت نکو، منسی گشت و منابع اصلی مورخان، کتب درباری و یا اسناد رسمی منتشره از سوی کشورهای خارجی ( که جز آنچه خود می طلبیدند را به خورد مخاطبانشان نمی دادند ) شد.

براساس تحقیقات برخی مورخان و کارشناسان تاریخ در دو سه دهه اخیر، بایستی گفت که اگر تاریخ باستان ایران را اهالی دربار و مداحان سلاطین نوشتند، تاریخ معاصر را نیز عده ای فراماسون به رشته تحریر درآوردند. همان ها که از سال 1870 همراه حسین خان سپهسالار و مانکجی هاتریا ( از پارسیان سرمایه دار هندی ) و میرزا ملکم خان، پای فراماسون ها را به سرزمین ما بازکردند(1) و برای قلب هویت اسلامی – ایرانی مردم این سرزمین به تاریخ سازی پرداختند تا تحت عنوان "باستان گرایی" یا "آرکاییسم"، آنها را از ارزش های دیرین خود خالی ساخته و آماده پذیرش تجددی تحمیلی گردانند که به دنبالش استعمار و استثمار و استحمار در این مملکت ورود کرد.(2) کسانی همچون اردشیر جی ریپورتر، میرزا فتحعلی آخوند زاده، جلال الدین میرزا قاجار و ... پس از آنها میرزا حسن خان مشیرالدوله ( حسن پیرنیا )، احمد کسروی، احسان یارشاطر، فریدون آدمیت، عباس اقبال و سعید نفیسی، حرکت نوشتاری عظیمی را آغاز کردند و تا پایان دوران سلطنت 53 ساله پهلوی، کتاب های متعددی در زمینه تاریخی و فکری به چاپ رساندند تا نظام مورد نظر کانون های ماسونی را تئوریزه نموده و بسان یک ایدئولوژی، مشروعیت صعود رژیم پهلوی را ثابت نمایند.(3)

از جمله اهداف فرهنگی این طرح ، ترویج باستان گرایی ( آرکائیسم ) در فرهنگ ایرانی یعنی تقدیس تاریخ ایران منهای اسلام، حمایت و هدایت فرقه ها و مسلک های استعماری مانند بابیه و بهاییت و تاسیس سازمان فراماسونری بود. آنچه که قرار بود ایران را به عنوان پایگاهی استراتژیک برای اهداف بلند مدت استعمارگران و سرمایه داران جهانی به خصوص کانون های صهیونیستی درآورد.(4)

در کتاب های یاد شده بسیاری از خادمان ملت ، خائن جلوه داده شدند و بسیاری از خائنان را خادم قلمداد کردند. متاسفانه بخشی از بنیان های نظری این نوع تاریخ نگاری هنوز دوام آورده و در دانشگاهها و دیگر مراکز علمی و تحقیقی کشور تدریس شده و یا ماخذ قرار می گیرد و بر پایه آنها ، تئوری ها و نظریه ها صادر می گردد! مثلا در زمینه تاریخ نگاری باستان ، هنوز همان دیدگاهی در جریان است که میرزا حسن خان مشیرالدوله (حسن پیرنیا) در کتاب 3 جلدی "تاریخ ایران باستان" رواج داد.(5)

مرحوم علی حاتمی در مصاحبه اش با حمید نعمت الله پس از دومین نمایش سریال "هزار دستان"، در مورد نگاه تحقیرآمیز این نوع تاریخ نگاری به فرهنگ و سنت های ایرانی گفت :

"...من این کتاب را نگاه کردم واین حس تحقیر که شما به آن اشاره کردید را ناخودآگاه حس کردم. یعنی آیا مردمان ایرانی همه مردمانی آبله رو ، تراخیم و کثیف بودند و همه چیز آن دوره تا این حد فاجعه آمیز بوده است؟ بخشی از حرف های کتاب را که در مورد عدم بهداشت و این گونه مسایل بود ، من هم قبول دارم ، اما آن شخص نویسنده اصلا از آن دوران متنفر بوده است ، ایران و ایرانی و فرهنگ آن دوره را مشخصا تحقیر می کند..."(6)



سینمای ملی؛ هنر اسلامی – ایرانی



از همین روست که حاتمی از همان نخستین فیلم هایش سعی دارد براین هویت باختگی فرهنگی از یک سو و آرکایسم مورد نظر رژیم شاه و گردانندگان فراماسونش از سوی دیگر فائق آمده و اندیشه و سنت های اسلامی را بخش تفکیک ناپذیر و ارزش دهنده فرهنگ ایرانی به شمار آورد.



به بخشی از اولین مونولوگی که به عنوان آغاز روایت قصه "حسن کچل" ( نخستین فیلم سینمایی بلند حاتمی ، اکران شده در سال 1349 ) توسط مرتضی احمدی و به صورت ریتمیک خوانده شد ، توجه کنید :

"...اما آسمون اون وقتا آبی تر بود ، روبوما همیشه کفتر بود . حیاطا باغ بودن ، آدما سردماغ بودن ، بچه ها چاق بودن ، جوونا قلچماق بودن ، دخترا با حیا بودن ، مردما باصفا بودن ، حوض پرآبی بود ، مرد میرآبی بود ، شبا مهتابی بود ، روزا آفتابی بود ، حالی بود ، حالی بود ، نونی بود ، آبی بود ، چی بگم ، نون گندم مال مردم اگه بود نمی رفت از گلو پایین به خدا ، اگرم مشکلی بود ، آجیل مشکل گشا حلش می کرد. بچه ها بازی می کردن تو کوچه ، جمجمک برگ خزون ، حمومک مورچه داره ، بازی مرد خدا ، کو ، کجاست مرد خدا؟..."

این نمونه جملاتی است که به هیچوجه با آن فرهنگ ماسونی غرب زده محمد رضا شاهی و حتی تمسک به شاهنشاهی 2500 ساله تحمیلی سازگار نبود و کاملا با نگاه تحقیر آمیز تاریخ نویسی مذکور ، در تضاد قرار داشت.

این نگاه دینی – ملی را مرحوم علی حاتمی تقریبا در تمامی آثارش به نمایش گذارد ، نگاهی که می تواند تعبیری از همان سینمای ملی باشد که این روزها بسیاری در پی تفسیر و تبیینش جلسه وکنفرانس وهمایش برگزارمی کنندولی به رویکردی راهبردی دست نمی یابند ، غافل از اینکه مصداق و نمونه گویایش همین بیخ گوشمان و در سینمای مرحوم علی حاتمی به وفور به چشم می خورد. از نگرش علی حاتمی ( برخلاف آنچه از محافل و افکار غرب زده و وارداتی می آمد ) اندیشه و تفکر اسلامی در طول تاریخ این مرز و بوم ، بخش مهم و اصلی فرهنگ ملی ایرانی محسوب شده و در بن و اساس آیین ها و سنت های این سرزمین ریشه دوانیده است به طوری که بدون فرهنگ دینی به خصوص شیعی در این مملکت ، ایرانی بودن به شیری بی یال و دم و اشکم بدل می گردد. قرن های متمادی است که آیین هایی مانند عزاداری عاشورا و دهه فاطمیه و عید غدیر و نیمه شعبان و انتظار حضرت مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و به طور عام تر تفکر شیعه، بیشتر ایرانی می نمایاند تا متعلق به ملیت ها و کشورهای دیگر. چنانچه چندی پیش نیز یکی از نشریات معتبر خارجی در نظرخواهی از اقلیت های شیعه در برخی از کشورهای اسلامی ، نوشته بود که "بسیاری از اعضای این اقلیت ها ، تمایل دارند به دلیل شیعه بودن ، خود را ایرانی بدانند"!

نگاه کنید که در اوایل دهه 50 و در شرایطی که کارگزاران کانون های استعماری در رژیم شاه، غوغای جداساختن ایران از اسلام را با باستان گرایی افراطی به راه انداخته بودند، در قسمت ششم از سریال "سلطان صاحبقران" (4-1353) و در آخر ماجرای امیرکبیر، علی حاتمی چگونه این اصلاح طلب بزرگ تاریخ ایران را با واقعه عاشورا و حماسه حسینی مربوط کرد. در بخش فوق در حالی که ملکزاده خانم ( همسر امیر کبیر با بازی زهرا حاتمی ) مشغول روایت چگونگی قتل امیر است ، چنین حکایت می کند :

"...بدن پاره پاره امیر را به گورستان پشت مشهد کاشان بردم ، خاک کردم ، اما می دانستم آنها از مرده امیر هم دست بردار نبودند. نعش امیر را چند ماه بعد به کربلا بردم تا این شهید هم ، جدای از شهدای کربلا نباشد..."

در اینجا تصاویری از تکیه دولت و مراسم تعزیه امام حسین (علیه السلام) نشان داده می شود ،صدای تعزیه خوان می آید :

"...رویم سوی جنگ گروه جرار

غلام و پسر را به همره بیار ..."

آوای سنج و طبل همه صحنه را فرا می گیرد.

همین علی حاتمی است که در اوج ترویج لاییسیته فرهنگی توسط عوامل فراماسونی و دیگر کارگزاران استعمار، در شروع فیلم "سوته دلان"(1356) ، عبارت "بسم الله الرحمن الرحیم" را قرار می دهد که به شکلی طبیعی توسط میرزا حبیب ظروفچی هنگامی که اول صبح، دکانش را باز می کند، قرائت می شود، چنانچه درپایان، همچنان پناهگاه دشواری ها و نابسامانی های زندگی او و برادر عقب افتاده اش آستانه مقدس امامزاده داوود است، اگرچه معتقد است که همه عمر به آن دیر رسیده.

بقعه امامزاده ها که در عمق فرهنگ کهن مردمی این مرز و بوم جای دارند ، در فیلم "طوقی"(1350) نیز پناهگاه آسید مرتضایی می شود که در جریان سوء تفاهمی حتی از مادرش رانده شده و از خشم و غضب دایی مصطفی و نوچه هایش به امامزاده پناه می برد. جایی که دیگر محل انتقام نیست و حتی اراذل و اوباش را هم سر براه می کند. نگاه کنید به دیالوگ های جواد و عباس ( نوچه های دایی مصطفی ) که در جلوی صحن امامزاده مانده اند و جرات داخل شدن ندارند :

"...عباس : ببینم چیکار می کنی ، مومن مسجد ندیده؟

جواد : فاتحه می خونم اوستا .

عباس : گربه گشت عابد و مسلمانا ...واسه کی؟

جواد : می خوام برسه به روح بابام.

عباس : مگه خاک بابات اینجاست؟

جواد : نه ، خاک بابام تخت پولاده ، اینجا قبر رفیقش تقی ساچمه ایه.

عباس : فاتحه را حواله کردی به تقی ساچمه ای؟

جواد : آره اوسا ، آره .

عباس : ...اگه این پسره نخواد بیاد بیرون ، ما میریم تو...

جواد : خدا کنه به حق امام رضا ، خودش بیاد بیرون...

...مصطفی : شهیدت می کنم ، لامصب.

جواد : امون بده ، آسید مصطفی ، امون بده ، به امام غریب من ، دست از پا خطا نکردم ، اوسا گفت برو تو خفش کن ، چشمم که افتاد به ضریح ، پشتم لرزید ، دویدم بیرون ، دروغکی گفتم کشتمش ، آسید مرتضی زنده اس..."

ادامه دارد...

[Admirer]

جمله معروف تقی زاده که "برای ترقی باید از فرق سر تا نوک پا فرنگی شد" بیش از همه مکتوبات وی، انعکاس خودباختگی عمیق وی در برابر القائات بیگانگان به حساب می آید. اما برخی رسانه های جریان شبه روشنفکری امروز تا بدانجا پیش می روند که سید حسن تقی زاده از شناخته شده ترین عوامل فراماسونری و شبکه صهیونیستی اردشیر ریپورتر را از اتهام وابستگی به سرویس جاسوسی انگلیس تطهیر می نمایند. فی المثل در ویژه نامه های روزنامه شرق برای صدمین سالگرد مشروطیت، تقی زاده را " از روشنفکران برجسته تبریزی " معرفی نمودند که نقش برجسته ای در انقلاب مشروطه و نیز "رهبری مجلس ملی در تصویب نمودن قوانین مدرن و پیشرفته " داشته است. این درحالی است که براساس منابع مختلف تاریخی و اسناد منتشره، حسن تقی زاده از گردانندگان ایرانی لژ ماسونی بیداری بود.

آدمیت ادامه می دهد :

" ... چنانکه می دانیم و نوشته های ملکم گواهی می دهد، تسلیم مطلق در برابر تمدن اروپایی از افکار خاص او بوده است... "


در تقریرات میرزا ملکم خان که در کتاب "الفبای جدید" میرزا فتحعلی آخوند زاده درج شده، آمده است :

" ...اگر اهل ایران را فراغت حاصل شود و اقتباس از کار اهل انگریز ( انگلیس ) نمایند، جمیع امور در کار ایشان بر وفق صواب می گردد. از جمله لوازم تقلید آنکه حکمای صاحب فن و عقلای انجمن، عقل معاش بر عقل معاد مقدم دارند تا سررشته عقل معاد کما هو حقه در اندک مدتی بدست آید... "



همین میرزا ملکم خان که از الگوهای بارز و به اصطلاح مراد جریان شبه روشنفکری امروز هم محسوب می شود در کتاب خود به نام "دفترچه تنظیمات" یا " کتابچه غیبی" حتی ایجاد نظام در امور اجتماعی را به سبک و سیاق غربی توصیه می کند و می نویسد :



" ...راه ترقی و اصول نظم را فرنگی ها در این دو سه هزار سال مثل اصول تلغرافیا ( تلگراف ) پیدا کرده اند و برروی یک قانون معین ترتیب داده اند. همانطوری که تلغرافیا را می توان از فرنگ آورد و بدون زحمت در تهران نصب کرد ، به همانطور نیز می توان اصول نظم ایشان را اخذ کرد و بدون معطلی در ایران برقرار ساخت. ولیکن چنانچه مکرر عرض کردم و بازهم تکرار خواهم کرد، هرگاه بخواهید اصول نظم را شما خود اختراع نمایید مثل این خواهد بود که بخواهید علم تلغرافیا را از پیش خود پیدا نمایید... "



فریدون آدمیت در همان کتاب "فکر آزادی" به طور خلاصه و در یک جمله درباره عقاید میرزا ملکم خان چنین می نویسد :



" ...اصول عقاید ملکم براین پایه بنا شده بود که اشاعه مدنیت غربی در سراسر جهان نه تنها امری است محتوم تاریخ، بلکه این تحول از شرایط تکامل حیات اجتماع و موجد خوشبختی و سعادت آدمی است... "



همین امروز هم کافی است پای صحبت اخلاف همین جریان در جامعه اکنون ما بنشینید یا مکتوبات آنها را بخوانید، مطمئن باشید در نهایت به جز این مفاهیم از زبان و قلمشان بیرون نمی آید. چنانچه در یکی از ویژه نامه های روزنامه شرق به مناسبت صدمین سالگرد مشروطیت درباره اینگونه افراد به عنوان سرآمدن روشنفکری در تاریخ ایران آمده بود :



" ...از میان این افراد که می توان آنها را از پایه گذاران جریان روشنفکری معاصردانست که پس از قرن ها سکوت و خاموشی در عرصه فکر و اندیشه ظهور کردند، می توان کسانی مانند طالبوف، میرزا ملکم خان، آخوند زاده و ... و دهها اندیشمند دیگر را نام برد که در آگاه کردن توده های مردم و پیدایش و شکل گیری نهضت مشروطه سهم عمده ای داشتند... "



وجد و شعف مدیر گراند هتل سریال "هزار دستان" از رژه سربازان بیگانه با یونیفرم های رنگارنگ در تهران چندان در جریان تجدد طلب شبه روشنفکری بعید نمی نمایاند، چنانچه برخی از همین شبه روشنفکران داخل و خارج کشور، امروزه رسما در محافل بین المللی، تحریم و جنگ علیه نظام جمهوری اسلامی را تئوریزه می کنند و بیگانگان سلطه طلب را به اشغال میهن تشویق می نمایند تا با رویت یونیفرم ها و پرچم ها و لباس های رنگارنگ آنها برخاک ایران، خود را به حضور جلوه های تجدد غربی در این سرزمین دلخوش گردانند.

در همان قسمت از سریال "هزاردستان"، رضا خوشنویس در مذمت خودباختگی مدیر گراند هتل و تمجید و تجلیل او از فرنگیانی که در خیابان های تهران جولان می دادند، می گوید :



"...به هر تقدیر اتاق من در مجاورت اجانب نباشه، اینا مهمان نیستن آقا! اشغال گرند..."

ادامه دارد...

[Admirer]

و بالاخره آن تجدد وارداتی، چهره واقعی خود را با صحبت های رضا خوشنویس بیشتر نشان می دهد، هنگامی که در بالکن اتاقش در گراند هتل به روزگار به اصطلاح نو تهران ( یا ایران ) چشم دوخته و حضور ارتش های اشغالگر را بیش از هر چیزی در آن واضح می بیند. او با حسرت می گوید :



" تهران! ... من آمدم، سی سال دیرتر، سی سال پیرتر. تهران! شهر اشغال شده، موطن! مادر! کی بزک کرد تو را به این هیئت شنیع؟ ... "



نمونه ی دیگر از این تجدد اشغالگرانه را در سکانس حضور رضا خوشنویس و مفتش در سلمانی مشاهده می کنیم، وقتی که سربازان آمریکایی مشغول جولان دادن هستند و یک سرباز هندی را با تحقیربیرون می اندازند، سلمانی هم برای رعایت تجدد! شیرکاکائو تعارف می کند :



"خوشنویس : این حرکات چه معنی داره؟ اینا مثلا متمدنن.

سلمانی : شیرکاکائوتون.

خوشنویس : واقعا! وقت خوردن شیرکاکائو هم هست، کاملا وقتشه. درست روزایی که اطفال معصوم از بی شیری تلف می شن.

سلمانی : دل نگران نباشین، آمریکایی ها کامیون کامیون شیر خشک وارد کردن.

خوشنویس: شیر میدن که خون بگیرن..."



"سوته دلان" نمایشی دیگر از حفظ فرهنگ و سنت های ایرانی است در ایران تجدد زده بعد از جنگ جهانی دوم که همچنان در اغلب خانواده های این آب و خاک حفظ می شد. در اجتماعی که سینما و تصنیف و اتوبوس به عنوان مظاهر تجدد غرب رسوخ کرده بود اما همچنان آداب سنتی خانواده های ایرانی سرجای خود بود، زندگی در کنار همدیگر چند خانوار در یک خانه قدیمی، روضه های شب های جمعه، ناهارهای دسته جمعی، تفأل به حافظ و مجاور شدن در خراسان و ... تا رسم جانشینی پسر بزرگ خانه به جای پدر از دست رفته ...

حبیب آقا، ظروف سنتی مجالس عزا و عروسی مردم را کرایه می دهد و به خاطر برادر کوچکتر و عقب مانده اش، سالیان سال از ازدواج و تشکیل زندگی خانوادگی پرهیز کرده است. از علائق و حقوق خویش گذشته تا خانواده ای را حفظ کند. در این میان، مادر خانواده یعنی آقازاده خانم از همه اعضای خانواده، آرامش بیشتری دارد. او علیرغم درد شدید پا و کهنسالی، اما به خاطر دعای کمیل شب های جمعه، همه این دردها را تحمل می کند.

حاتمی تجدد را در "سوته دلان" پیکره ای ناقص و فاسد تصویر می کند. مجید عاشق فیلم های تارزان است و تحت تاثیر این فیلم های برای زن بلیط فروش پشت گیشه، رویاهایی دور و دراز در سر می پروراند و چه کنایه تکان دهنده ای است که متوجه می شود، آن زن، معلول جسمی بوده و نمی تواند او را همراهی نماید! و سوی دیگر تجدد مذکور در فاحشه خانه دکتر و نسخه دواچی، نشان داده می شود و سرانجام همه این دردمندهای تجدد و تمدن امروز به یکی از مظاهر سنتی پناهگاه در این سرزمین یعنی بقاع متبرکه و در فیلم "سوته دلان" به امامزاده داوود پناه می برند تا مجددا تحولی در حالشان پدید آید اگرچه "همه عمر دیر رسیده اند"!



اما مرحوم علی حاتمی، هجوم تجدد فرنگی به هویت ایرانی را تنها به اشغال فیزیکی ایران توسط قوای بیگانه منحصر نمی سازد بلکه این اشغال را به صورت نفوذ فکری و روحی نیز تصویر می کند. همان نفوذی که در معنای ادبیات سیاسی امروز و به قول جوزف نای ( نظریه پرداز آمریکایی ) توسط قدرت نرم صورت می گیرد. نخستین تلاش های این قدرت نرم در همان دوران قاجار و اعزام محصلین و سیاسیون ایرانی به غرب ظاهرا جهت تحصیل یا ارتباط سیاسی و در واقع برای عضویت در محافل فراماسونری صورت گرفت. با گسترش روابط میان ایران و اروپا، جذابیت هایی در آن سوی مرزها برای نوروشنفکران ایرانی نمایان گردیده بود. محافل و انجمن‌های ماسونی از جمله این مظاهر جذاب تمدن غرب برای این دسته از شبه روشنفکران به شمار می‌رفت که بسیاری از محصلان و تحصیل کرده های ایرانی را جلب خود کرد و آنان را تا به مرحله‌ی شیفتگی و گاه سرسپردگی فراماسونری پیش برد. براساس همین خودباختگی و شیفتگی بود که تشکیلات مخفی ماسونی از زمان میرزا ملکم خان با کمک شبه روشنفکران اروپا دیده، برای فراهم آوردن زمینه های فکری و تاریخی طرح مفصلی که کانون های استعماری از اواسط قرن نوزدهم میلادی در سر داشتند تا به طور کامل منطقه خاورمیانه را به چنگ آورده و برای تشکیل دولت جهانی یهود زمینه سازی نمایند، حرکتی سیستماتیک را آغاز کردند.

ادامه دارد...

[عبدالرحمن]

بسم الله الرحمن الرحیم
این مطالب رو کسی مینویسه که خودش هیچی نیست ولی این رو میخواستم برای عزیزان و دوستان بنویسم


ببینید دوستان وقتی شما از هنر شخصی استفاده میکنی در واقع از چشمه درون آن شخص بهره میبری
حال اگر این چشمه کثیف باشه آن کثیفی هم به شما سرایت میکند
قبول دارم افراد سینمایی عاشق ع. حاتمی هستند ولی به شما میگویم شخصی که غیرت نداشته(ε) اگر هر چیزی بسازد مشکل دار است و مشکلش را بعدا میبینید
حال شما بگوئید شاعر سینمای ایران
بگوئید کوبریک سینمای ایران یا هر چیزی دیگر
حقیقت اینه که ایشون شخص مناسبی برای عالم هنر نبود گرچه کارش گرفت ولی ...

[مجید املشی]

(۱۷/آذر/۹۱ ۱۵:۰۰)عبدالرحمن نوشته است:  بسم الله الرحمن الرحیم
این مطالب رو کسی مینویسه که خودش هیچی نیست ولی این رو میخواستم برای عزیزان و دوستان بنویسم


ببینید دوستان وقتی شما از هنر شخصی استفاده میکنی در واقع از چشمه درون آن شخص بهره میبری
حال اگر این چشمه کثیف باشه آن کثیفی هم به شما سرایت میکند
قبول دارم افراد سینمایی عاشق ع. حاتمی هستند ولی به شما میگویم شخصی که غیرت نداشته(ε) اگر هر چیزی بسازد مشکل دار است و مشکلش را بعدا میبینید
حال شما بگوئید شاعر سینمای ایران
بگوئید کوبریک سینمای ایران یا هر چیزی دیگر
حقیقت اینه که ایشون شخص مناسبی برای عالم هنر نبود گرچه کارش گرفت ولی ...

سلام
من عذرخواهی می کنم، اما این حرفتون رو نمی تونم بپذیرم.

عرضم به حضورتون که الان نقد شخصیت حاتمی مدنظر هست یا نقد آثار او !!!

در مورد خصوصیات اخلاقی این سینماگر حقیر اطلاعاتی ندارم. اما علی حاتمی برای خلق آثارش علی حاتمیست نه خصوصیات درونیش.

نکته ی دیگر اینکه اگر چشمه آلوده باشد پس آثار او هم می بایست به همان نسبت از همین چشمه تاثیر گرفته باشد.
لذا برای درک درستی از این موضوع باید آلودگی مورد نظر در آثار این فرد بیان شود.

[عبدالرحمن]

در عالم هنر هنرمند نیز مهم است
اگر به طور مثال والتر رودین صهیونیست بیاید برای ما فلان کتاب ریاضی را بنویسد و در دانشگاه های ما تدریس شود شاید چندان مشکل نباشد اما یک هنرمند چون اثرش از درونش میجوشد اگر آن درون آلوده باشد محصول خوبی را هم نمیدهد
پیشینه حاتمی برای افراد منصف کاملا مشخص است
من کاری ندارم زندگی شخصیش چطور بوده ولی همین چیزهایی که همه میدانند گواه بر ناپاکی نفس این شخص است
ساختن فیلم گل و بلبل دار کار سختی نیست
ساختن فیلم رئال سخت است.

[Admirer]

به نام خدا

سلام و عرض احترام به شما دوست عزیز!

نیکوست که در یک بحث علمی ادب و انصاف و منطق رعایت شوند تا به دور از تعصبات پیرامون حقیقت یگانه صحبت کنیم که این سخنان فاقد فاکتورهای مذکور می باشند :

(۱۷/آذر/۹۱ ۱۵:۰۰)عبدالرحمن نوشته است:  این مطالب رو کسی مینویسه که خودش هیچی نیست.

(۱۷/آذر/۹۱ ۱۵:۰۰)عبدالرحمن نوشته است:  شخصی که غیرت نداشته(ε) اگر هر چیزی بسازد مشکل دار است و مشکلش را بعدا میبینید.

(۱۷/آذر/۹۱ ۱۵:۰۰)عبدالرحمن نوشته است:  حقیقت اینه که ایشون شخص مناسبی برای عالم هنر نبود گرچه کارش گرفت ولی ...

و ....

و اما نکته ای را هم بد نیست بدانید. ملاک حال افراد است. و این استدلال در منطق نوعی سفسطه به شمار می رود. ( سفسطه ی توسل به شخص ) به هر حال اگر ایشون حتی به فرض شما گذشته ی ناپاکی داشته باشند دلیل نمی شود که در زمان ساخت فیلم آدم متخلفی بوده و فیلمش مردود شود. کما این که افراد زیادی در طول تاریخ داشتیم که بعد از مدتی متحول شدند و گذشته یشان را به طور کلی به فراموشی سپرده اند..

به هر حال این گونه عبارات و استدلال ها به دور از شان یک مباحثه ی علمی قابل استفاده است. اگر دلیلی دارید از لا به لای نوشته های همین متن بدان اشاره کنید...

________________________________________________________________
________________________________________________________________


در فیلم "حاجی واشنگتن" که ماجرای اعزام نخستین سفیر ایران به آمریکاست، جلوه هایی از این نوع شیفتگی و خودباختگی را در اولین سخنان حسینقلی میرزا ( همان سفیر اعزامی ) شاهد هستیم که در اولین شب اقامتش در واشنگتن و در مقابل زرق و برق این شهر، مات و مبهوت چنین زبان به ستایش می گشاید :



"...شب روشن، شب تابان، چراغان است انگار هر شب اینجا، عید است همه اوقات، مردم تازه از حمام درآمده، پاکیزه، رخت نو برتن، واشنگتن شهر سور و نور و سرور، اینجا جای دگر است. عمارت گلی هیچ نیست، چراغ همه برق است. استامبول که جای خود دارد، پاریس و وینه ( وین )، ابرقو هستند پیش واشنگتن..."


این نوع توصیفات حاصل از شگفت زدگی را همین امروز هم می توانید در سخنان و نوشته جات جماعت شبه روشنفکر درباره به اصطلاح پیشرفت های کشورهای غربی بخوانید اما مرحوم حاتمی به این سخنان شیفته وار حسینقلی میرزا بسنده نکرده و به تدریج در طول فیلم، واقعیات وحقیقت آن سوی پرده زرق و برق غربی رابه چشم او و همفکرانش می نشاند. و بالاخره در انتهای فیلم آنجا که حاجی واشنگتن، سرخورده و مایوس و همه چیز از کف داده، مشغول شستن سرخپوستی است که به سفارتخانه او پناه آورده، گویی دیگر چشمانش به واقعیات تجدد غربی باز شده، فارغ از آنچه در ابتدای ورودش به واشنگتن برزبان جاری ساخته بود، می گوید :



"...گریختگان ممالک خارجه در آمریکا جمع و طرح این دولت متحده را انداخته اند. یک نفر بومی ینگه دنیای قدیم، برای تماشا اینجا پیدا نمی شود، مثل عقاب که دانه برچیند و لاشه بگیرد، همه را خورده اند. این قوه آکله و مرض جذام این ها در هرجا برسد، همین حالت را دارد. به دوستی وارد می شوند و مثل خناس در تمام دل ها وسواس می کنند..."



نهایت این نفوذ خناسانه را علی حاتمی به شکل شبه کاریکاتوری در فیلم "جعفرخان از فرنگ برگشته" تصویر می نماید و منادیان تمدن و تجدد غرب را مضحکه می کند. جعفرخان که پسر اکبرچلویی است وقتی پس از چندین سال از تحصیل در فرنگ باز می گردد، این گونه معرفی می شود :



"...محقق، مورخ، جامعه شناس، منجم و ستاره باز، مبتکر طرح جزع و فزع و متخصص دهان شویی جرم های فریادی، یابنده حلقه گمشده دارویی، کاشف نوترون همیشه بهار، مبشر غیرت زدایی خاوری، پرفسور چلویی ایرانی الاصل و ..."



جعفرخان قرار است "جعفرآباد" را براساس یک ساختار مدرن غربی به "نیوجف" تبدیل نماید. جعفرخان به جز یک سری حرف های قلمبه و سلمبه هیچ صحبت دیگری نمی تواند بکند، گویی در دوران تحصیلش، مغز شویی هم شده است. او مرغ داری و گاو داری و زمین های زراعی را خراب می کند و بیمارستان سلف سرویس تاسیس می نماید که در آن هرکس خود را معالجه کند! چراغ راهنمایی و رانندگی برای گوسفندان نصب می کند، علائم راهنمایی برای پرندگان قرار می دهد، کلاس آموزش الفبای موجودات فضایی به جای مدارس معمول به راه می اندازد، مغازه های مک دونالد پفکی و بوتیک البسه مدرن تاسیس می کند که به همه اهالی لباس نایلونی می فروشند و آنها را در لباس فضایی آموزش نظامی می دهد!! اولین محصول تکنولوژی مدرنش هم "سوزن نخ جراحی " است که گفته می شود حاصل همکاری علمی و صنعتی بین 3 کشور بزرگ است! سوزن ساخت کشور شوروی، نخ از آمریکا و انسان شگرف نیوجف هم نخ کن این سوزن است!!

اما هنگامی که دیگر حنای جناب جعفرخان فرنگ زده نزد اهالی، رنگ باخته و حکم به اخراج او از جعفرآباد داده شده، طی مصاحبه ای با خبرنگاران می گوید : ( لطفا این بخش را با دقت بخوانید و مقایسه کنید و ببینید تا چه حد به مصاحبه های رسانه ای برخی فرنگ رفته های امروز شباهت دارد و آنگاه به نبوغ مرحوم حاتمی درود بفرستید و فاتحه ای برای آمرزش روحش بخوانید. )



"جعفر خان : خروج من اولین زنگ خطره، فرار مغزها. مردی که قدرت تمیز نداره، لیاقت بالا رفتن هم نداره. چرا وقتی میشه برای یک سوئدی متمدن خدمت کرد، روح و جانش رو یک اندیشمند برای یک آدم نابخرد مایه بگذاره. خردمندان در جهان فراوانند و خریداران خرد، خردمندانند..."


ادامه دارد...

[Admirer]

به نام خدا

سلام..

مواردی که مطرح شدن در جای خودشون قابل تاملن اما چند تا نکته رو باید در نظر گرفت :

1. اینجا بحث پیرامون سینمای علی حاتمیه! و نه شخصیت علی حاتمی..

2. در نقد استراتژیک ما به دنبال پیدا کردن برآیندی از هر سه مولفه ی ( مولف، مولوف و مخاطب و به عبارت دیگه فرستنده، اصل پیام و گیرنده ) هستیم. که متاسفانه بحث ها فقط معطوف شده به شخصیت مولف..

3. موارد دیگه ای که دوستان مطرح کردن که به کل سینما میشه ایراد گرفت و اصلا عقب تر از اون میشه کل هنر رو زیر سوال برد. هر چند که بحث قابل توجهیه ولی بهتره که در تاپیک های مربوطه پیگیری بشه.

لذا با توجه به این سه نکته از ناظر بخش تقاضا دارم برای حفظ انسجام تاپیک اگر صلاح دونستن پست های نامربوط رو به تاپیک های مرتبط تر برده تا بحث جدی تری پیرامونشون صورت بگیره..

با تشکر

التماس دعای فرج

یا علی

[Admirer]

حاتمی به خوبی و با هوشمندی، تناقض های پایان ناپذیر تجدد وارداتی غربی در زندگی انسان ایرانی را در کادر دوربینش قرار می دهد و سنت را اصلی ترین مایه حفظ هویت و ارزش های فرهنگی یک ملت می داند. ( یاد آن سکانس افتتاحیه فیلم "ویلن زن روی بام" نورمن جیسون می افتم که توپول در حالی که درباره "سنت" آواز می خواند، موقعیت آدم ها در زندگی شان را مثل شرایط ویلن زنی برروی لبه یک بام شبیه می کند که هر لحظه در خطر از دست دادن تعادل و افتادن است و به نظر او سنت ها می تواند تعادل آدم ها را برروی بام زندگی حفظ می کند. )

قابل تامل ترین مثال در باب نگاه محوری حاتمی به سنت برای حفظ هویت و ریشه ها، سکانس های حقنه کردن آداب و رسوم به اصطلاح متجددانه ای است که در اولین قسمت سریال "هزار دستان"، عمو نشاط ( کارمند اداره احصاییه ) می خواهد در روز سرشماری عمومی به برادرزاده اش نصرالله یاد بدهد. اگرچه نصرالله خان در ابتدا بسیار راغب به آموزش و یادگیری آن اصول است ولی به تدریج آنها را با اصل و هویت خانوادگی، سنن ملی و اعتقادات دینی اش در تناقض می بیند و به عمویش می گوید که به همان شغل بازار بر می گردد که شاگردی دکان پدرش، هزار مرتبه به نوکری دیگران شرف دارد.

اما آخرین جملات نصرالله خان در باب آداب و رسوم اداره جاتی غربی شنیدنی است که حکایت از کلافگی و آشفتگی وی در برابر آنهمه قواعد و ضوابط دست و پاگیری دارد که در فرهنگ رایج آن روزگار ( و بسیاری از دوران دیگر ) اصول تمدن قلمداد شده و می شود!

نصرالله خان پس از ترک عمویش و بازکردن کراوات تحمیلی به خود می گوید :

"...کراوات بزن، صورتت رو تیغ بنداز، خم شو، راست شو، دروغ و دغل بگو، حق و ناحق کن. فردا یک وجب جا، جواب خدا، پل صراط و تو این دنیام بشو عمو، عملی، اجاره نشین، دست به دهن..."



سراسر "هزار دستان" مشحون است از اینگونه برخوردها بین روابط فضای تهران قدیم با روزگار نو. چراکه حاتمی به قول خود، در "هزار دستان"، تاریخ را به روایت مردم نقل کرده، تاریخی که از قاب و قدح مرغی و سفره ترمه و تنگ دوغ تراش دار، سماور برنجی و قندان دردار ورشو و بعد از آن آداب سر سفره و تجمع های قهوه خانه ای و کنار گذر و عشق های پاک دختر عمو و پسر عمو می آید.



این روایت مردمی از سنت های حیات بخش ایرانی، در فیلم "مادر" شکل ملموس تری می یابد. خانواده ای که درون زندگی متجددانه امروز از یکدیگر گسسته شده، با همت مادری که اواخر عمرش را سپری می کند از مظاهر شهرنشینی تمدن شهری امروز یعنی آپارتمان های تنگ و ویلاهای فراخ و آسایشگاههای روانی و خانه سالمندان و ... در خانه قدیمی و سنتی خود بار دیگر شکل و شمایل یک خانواده را به خود می گیرند. جلال و همسرش غرق در روزمره گی تجدد، روزانه فرصت دیدار یکدیگر را نداشته و حرف هایشان خطاب به هم را برروی نوار کاست ضبط کرده و به گوش هم می رسانند. محمد ابراهیم، زن و فرزندانش را غرق نعمت و پول کرده و همین اشرافیت موجب شده که آنها نیز از یکدیگر دور شده و هر دم مرگ همدیگر را آرزو می کنند. ماه منیر از شکست در 3 تجربه ناموفق خود در ازدواج هایش بازمی گردد و جمال که از جنوب و تبعیدگاه پدر می آید تنها فرزندی است که بوی پدر را می دهد. پدری ارتشی به نام سلطان حسینقلی خان ناصری که به دلیل نافرمانی در اجرای دستور شلیک به تظاهرات مسجد گوهر شاد علیه قانون کشف حجاب رضاخانی ( از جدی ترین مواجهه های خشونت بار تجدد وارداتی علیه سنت های دینی و ملی ایرانی ) تبعید شد و همان تبعید از هم پاشیدگی خانواده را به همراه آورد.

بخشی از گفت وگوی حسینقلی خان و همسرش سارا ( همان مادر فیلم ) که در عین لطافت و ظرافت دیالوگ ها، نمونه ای درخشان از عزت مداری ایرانی ( در مقابل خود باختگی تجددگرایان ) به شمار می آید، چنین است :



"...حسینقلی : با خودت نمی گی، کاش شوهرم به اون ماموریت نمی رفت ؟

سارا : نه

حسینقلی : تمرد من رو از حکم تیراندازی قبول داری ؟

سارا : بله.

حسینقلی : ولی عاقبت اون جماعتی که پناه آورده بودند به مسجد گوهر شاد به خاک و خون افتادند.

سارا : فرمان آتش را گلوی دیگری صادر کرد نه حنجره شریف شوهر من.

حسینقلی : یعنی دنیام را به آخرت فروختم.

سارا : نه، صاحب منصب بودین، شدین صاحب نام. در همان حمایل غل و زنجیر هم سردارین. حالا ستاره های شرف رو بر پیشانی دارید، فقط چند تا پولک را از دوشتون برداشتن..."

ادامه دارد...

[Admirer]

و بالاخره در "دلشدگان"، مرحوم علی حاتمی، قهرمان های خود را به قلب تمدن و تجدد غرب بده و برای ضبط آوازهای ملی و سنتی شان، آنها را در آب و آتش می اندازد که علیرغم قول و قرار های قبلی، دلالان غربی به وعده های خود عمل نکرده و گروه موسیقی ایرانی در تنگنای شرایط و علیرغم همه فداکاری های مالی و جانی، به عسر و حرج افتاده و پس از درگذشت آوازه خوان گروه یعنی طاهرخان بحر نور، همگی در سانحه غرق شدن کشتی، کشته می شوند.

اما در میانه این سرگذشت تراژیک، ملاقات طاهرخان بحر نور با شاهزاده خانمی ترک مسلمان و نابینا، گویی هسته اصلی همه این قصه است. طاهر در حالی که آوازی با شعری از حافظ می خواند به طور اتفاقی با شاهزاده خانم برخورد می کند و گویی همه گمشده هایش را پیدا می نماید. همچنانکه آن شاهزاده خانم به نام لیلا چنین نشان می دهد :



"...لیلا : تا پیش از این آواز جز شب و تاریکی چیزی نبود. روشنی با این آواز آمد که مرا بیدار کرد. مال کیست؟

طاهر : عشق

لیلا : حکایت دل؟ از چه غمی صحبت می کند؟ عیشق؟

طاهر : آشیان مرغ دل، زلف پریشان تو باد.

لیلا : آشیان مرغ دل، زلف پریشان اوند دور؟ من؟ لیلا؟

طاهر : همسایه کشور من.

لیلا : اما باز هم بیگانه. من یک شاهزاده خانم ام . یک ترک مسلمان. چشمهایم دچار یک بیماری است.

طاهر : پس آمدید پاریس برای معالجه.

لیلا : پاریس مرا معالجه نکرده. خودم، خودم را معالجه کردم. تا پیش از این آواز چیزی جز شب نبود و تاریکی. روشنی با این آواز آمد که مرا بیدار کرد..."



حاتمی در قلب تمدن غرب، آواز و شعری ایرانی را باعث درمان شاهزاده خانمی مسلمان و ترک می داند. همان آوازی که حکایت لسان الغیب را روایت می کند :



"...ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است/چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم

گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی/لاجرم زآتش حرمان و هوس می جوشیم

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما/بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم..."



طاهر خان بحر نور در اوج دیالوگی عاشقانه از هویت شاهزاده خانم ترک، به عنوان "همسایه کشور من" نام می برد و به برخوردش با او معنایی ورای فرد و شخص می بخشد و از طرف دیگر شاهزاده خانم ترک نابیناست و در دل تمدن غربی، راهی برای درمان خود نیافته و اینک با شعر و ترانه ای ایرانی، شفا پیدا کرده است.

با توجه به سرگذشت مشترک دوملت ایران و ترک که در دورانی، اصلی ترین قدرت های سیاسی و نظامی در شرق عالم بودند و این موقعیت آنها، تمامی قدرت غرب صلیبی را به چالش کشیده بود و از همین رو با طرح و برنامه ای دراز مدت از عصر صفویه به شکستن این قدرت همت گماردند؛ اول با به جان هم انداختن دو ملت ایران و عثمانی و سپس در طی جنگ جهانی اول، ابتدا عثمانی را نابود کرده و خاورمیانه خود را تشکیل دادند تا به سهولت از درونش، رژیم اسراییل بتواند سربرآورد و از طرف دیگر بر هر دو ملت، رژیم های دست نشانده و به قولی "Puppet State" یعنی دولت های عروسکی گماردند.

شاید با توجه به نوع دیالوگ های حاتمی در "دلشدگان"، این نگاه حسرت خوارانه و در عین حال آرمانی به رابطه دو ملت ایران و ترک ( که به شکل برخورد طاهر خان بحر نور و شاهزاده خانم لیلا روی می دهد )، تفسیری چندان ذهنی از صحنه های فوق نباشد. خصوصا که طاهر خان در آخرین آوازش در پای پلکان سالن اپرا و در آخرین لحظات زندگی اش باز با شعری از حافظ چنین می خواند :

"...غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو

تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

که محرابم بگرداند ، خم آن دلستان ابرو

اگرچه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری

به تیر غمزه صیدش کرد ، چشم آن کمان ابرو.."


پایان