آغاز یک راه ... هر روز با قرآن مجید

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---
سلام بر همگی
یک چیزی می خوام شروع کنم ، اگه خوشتون اومد ، شما هم ادامش بدین.
برای مقدمه به این حدیث توجّه کنید :
سيد بن طاووس در كتاب " الملاحم و الفتن" (ص52، چاپ نجف) از " ابن رزين غافقي" نقل مي كند كه مي گفت از حضرت علي(علیه السلام) شنيدم :

«و رجال كأن قلوبهم زبرالحديد، لا يشوبها شك في ذات الله اشد من الجمر، لو حملوا علي الجبال لأزالوها لا يقصدون براية بلدة الا اخربوها. كان علي خيولهم العقبان يتمسحون بسرج الامام عليه السلام، يطلبون بذلك البركه. و يحفون به يقونه بانفسهم في الحروب و يكفونه ما يريد.فيهم رجال لا ينامون الليل، لهم دوي في صلاتهم كدوي النحل يبيتون قياما علي اطرافهم و يصبحون علي خيولهم، رهبان بالليل، ليوث بالنهار. هم اطوع له من الامه لسيدها كالمصابيح كان قلوبهم القناديل و هم من خشية الله مشفقون يدعون بالشهادة و يتمنون ان يقتلوا في سبيل الله شعارهم يالثارات الحسين(علیه السلام) اذا ساروا سار الرعب امامهم مسيرة شهر يمشون الي المولي ارسالا. بهم ينصرالله امام الحق.»

«ياران مهدي، مرداني هستند فولاد دل كه همه وجودشان يقين به خداست، مرداني سخت تر از صخره ها كه اگر به كوهها روي آرند، آنها را از جاي بركنند. درفش پيروزمند آنان به هر شهر و پايتختي روي نهد، آنجا را به سقوط وادار سازد، گوئي آن مردان عقابان تيز چنگند كه بر مركبها سوار شده اند.
اين شيرمردان پيروز و عقابان تيزچنگ، براي تبرك و فرخندگي، دست خويش به زين اسب امام مي كشند و بدين سان تبرك مي جويند. آنان او را در ميان مي گيرند و جان خويش را در جنگها پناه او مي سازند، و هرچه را اشاره كند، با جان و دل، انجام مي دهند.»

برخي از آنان شب هنگام نخوابند و زمزمه قرآن و مناجاتشان همچون صداي زنبوران عسل فضا را آكنده سازد، تا بامداد به عبادت خداي بايستند و بامدادان سوار بر مركب ها شوند. آنانند راهبان شب و شيران روز و گوش به فرمان امام خويش.

ايشان چون مشعل هاي فروزانند كه دلهاي استوارشان بسان قنديل هاي نور در سينه هايشان آويخته است.
اين مردان، تنها از خدا مي ترسند، فرياد" لا اله الا الله" و" الله اكبر" آنان بلند است، همواره شهادت و كشته شدن در راه خدا را آرزو مي كنند و شعار آنان" يا لثارات الحسين" ( بيائيد به طلب خود حسين و ياران حسين) است. به هر سو روي آورند، ترس و بيم از هيبت آنان، پيشاپيش در دل مردمان افتد: ( و تاب مقاومت از همه گرفته شود) اين خداجويان، سبكبال به سوي خداوند خويش روي مي آورند و خدا به دست آنان امام حق را ياري مي فرمايد.»


بله حتماً منظورم را فهمیدین
طرحی می خام را بندازم با اجازتون که هر روز با قرآن
من یا یکی از برادران یا خواهران عزیز زحمت بکشیم و إنشاء الله می کشیم روزی یه ده آیه ترجمه ی قرآن رو بذاریم که إنشاء الله درک بهتری هم از قرآن داشته باشیمو بشه خلوص بهتری هم داشته باشیم.

الدُّعاء عِندَن قراءةِ القرآن
(این متن رو عربی می ذارم که اگه خواستین عربی هم بخونین ، حالشو ببرین.)
عن الامام جعفر (علیه السلام) بن محمّد الصادق علیهما السلام

« اللهّم اِنّی اَشهد انَّ هذا کتابُکَ المُنزَلُ مِن عِندِکَ علی رَسولِکَ محمّدِ بنِ عَبدِالله و کَلامُک النّاطِقُ علی لِسانِ نبیّکَ جَعَلتَهُ هادیاً مِنکَ اِلی خَلقِکَ و حَبلاً مُتَّصِلاً فیما بَینَکَ و بَینَ عِبادِکَ ، اللهّمَ اِنّی نَشَرتُ عَهدَکَ و کِتابَکَ ، اللهّمَ فاَجعَل نَظَری فیهِ عِبادَةً و قِراءَتی فیهِ فِکراً و فِکری فیهِ اِعتِباراً واجعَلَنی ممَّن اَتَّعَظَ بِبَیانِ مَواعِظِکَ فیهِ وَ اجتَنَبَ مَعاصِیَکَ و لا تَطبَع عِندَ قِراءَتی عَلی سَمعی وَ لا تَجعَل علی بَصَری غِشاوَةً و لا تَجعَل قِراءَتی قِراءَةً لا تَدَبُّرَ فیها بَلِ اجعَلَنی اَتَدَبَّرُ آیاتِه و اَحکامَه آخِذاً بِشَرائِعِ دینِکَ و لا تَجعَل نَظَری فیهِ غَفلَةً و لا قِراءَتی هَذَراً
اِنَّکَ اَنتَ الرَّؤوفُ الرّحیمُ. »

(بحار الانوار ج89)

دعای پیش از قرائت قرآن
از امام جعفر صادق (علیه السلام)

« خداوندا گواهی می دهم که این کتاب ، کتاب توست که از جانب تو بر فرستاده ات محمّد بن عبد الله نازل شده و نیز کلام توست که بر زبان پیامبرت جاری گشته است.
کتابی که آن را برای هدایت مردم به سوی ایشان فرستادی و آن را واسطه ی میان خود و بندگانت قرار دادی .
بار الها من دستور و کتاب تو را گشوده ام .
خداوندا نگاهم در این کتاب را عبادت و قرائتم را وسیله ی تفکّرم و مایه ی عبرت بگردان و مرا از کسانی قرار ده که از موعظه هایت در این کتاب ، پند می گیرند و از نافرمانیت دوری می جویند.
خداوندا در هنگام قرائت ، گوش دلم را نا شنوا مگردان و بر دیدگانم پرده ی غفلت میفکن و قرائتم را قرائتی بی تفکّر قرار مده ؛ بلکه مرا آنگونه قرار ده که در آیات و احکامش بیندیشم و به شریعتت پایبند باشم.
بار الها نگاهم در این کتاب را نگاهی همراه با غفلت و قرائتم را قرائتی بیهوده قرار مده که تویی پر مهر مهربان. »

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---



ترجمه ی آیات شریفه ی 211 الی 220 سوره ی مبارکه ی بقره

از بنی اسرائیل بپرس : «چه اندازه نشانه های روشن (و نعمت های فراوان) به آنها دادیم؟» و کسی که نعمت خدا را ، پس از آن که به سراغش آمد ، تبدیل کند (و در مسیر خلاف بکار گیرد ، گرفتار عذاب خواهد شد) که خداوند سخت کیفر است . (211)

زندگی دنیا برای کافران زینت داده شده است ؛ (از این رو) افراد با ایمان (و تهی دست) را مسخره می کنند ؛ در حالی که پرهیزکاران در روز رستاخیز ، بالا تر از آنان هستند ؛ و خداوند هر کس را که بخواهد بدون حساب روزی می دهد . (212)

مردم (در آغاز) امّت واحدی بودند ؛ (به تدریج جوامع و طبقات پدید آمد و اختلافاتی پیدا شد ؛ در این حال) خداوند ، پیامبران را بر انگیخت ؛ تا مردم را بشارت دهند و بیم دهند و کتاب آسمانی را ، که به سوی حق دعوت می کرد ، با آنها نازل نمود ؛ تا در میان مردم ، درباره ی آنچه اختلاف داشتند ، داوری کند . تنها (گروهی از) کسانی که کتاب را دریافت داشته بودند ، پس از آن که نشانه های روشن به آنها رسیده بود ، به سبب انحراف از حق و ستمگری ، در آن اختلاف کردند .ولی خداوند کسانی را که ایمان آورده بودند ، بر حقیقت آنچه مورد اختلاف بود ، به فرمان خودش ، هدایت نمود ؛ و خدا هر کس را که بخواهد ، به سمت راست هدایت می کند . (213)



آیا گمان کردید داخل بهشت می شوید ، بی آن که حوادثی همچون حوادث گذشتگان به شما برسد ؟! همانا سختی ها و زیان ها به آنها رسید ، و آنچنان بی قرار شدند که پیامبر و افرادی که با او ایمان آورده بودند گفتند : « پس یاری خدا کی خواهد آمد ؟! » (به آنها گفته شد :) آگاه باشید ، یاری خدا نزدیک است ! (214)



از تو سؤال می کنند چه چیز انفاق کنند ؟ بگو « هر خیر و نیکی (و سرمایه ی سودمند مادّی و معنوی) که انفاق می کنید ، باید برای پدر ومادر و خویشاوندان و یتیمان و مستمندان و درماندگان در سفر باشد. » و هر کار خیری که انجام دهید ، خداوند از آن آگاه است . (و پاداش شما محفوظ خواهد بود) . (215)



جهاد در راه خدا ، بر شما مقرّر شده ؛ در حالی که برایتان ناخوشایند است . چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید ،حال آن که خیر شما در آن است ؛ و یا چیزی را دوست داشته باشید ؛ حال آن که شرّ شما در آن است . و خدا می داند ، و شما نمی دانید . (216)


از تو درباره ی جنگ کردن درباره ی ماه های حرام ، سؤال می کنند ؛ بگو « جنگ در آن ، (گناهی) بزرگ است ؛ ولی جلوگیری از راه خدا (وگرایش مردم به آیین حق) و کفر ورزیدن نسبت به او و (هتک احترام) مسجد الحرام ، و اخراج ساکنان آن ، نزد خداوند مهمتر از آن است ؛ و ایجاد فتنه ، (و محیط نا مساعد ، که مردم را به کفر ، تشویق و از ایمان باز می دارد) حتّی از قتل مهم تر است . و مشرکان پیوسته با شما می جنگند ، تا اگر بتوانند شما را از آئینتان برگردانند ؛ ولی هر کس از شما که از آئینش برگردد ، و در حال کفر بمیرد ، تمام اعمال (نیک گذشته ی) او ، در دنیا و آخرت بر باد می رود ؛ و چنین کسانی اهل دوزخند ؛ و جاودانه در آن خواهند بود . (217)

کسانی که ایمان آورده اند و کسانی که هجرت کرده و در راه خدا جهاد نموده اند ، آنها امید به رحمت پروردگار دارند و خداوند آمرزنده ی مهربان است . (218)

درباره ی شراب و قمار از تو سؤال می کنند ، بگو « در آن دو گناه و زیان بزرگی است ؛ و منافعی (از نظر مادی) برای مردم در بر دارد ؛ ولی گناه آنها از نفعشان بیشتر است» . و از تو می پرسند : «چه چیزی انفاق کنند؟» بگو :«از مازاد نیازمندی خود.»اینچنین خداوند آیات را بر شما روشن می سازد ؛ شاید بیندیشید. (219)

(بیندیشید) درباره ی دنیا و آخرت . و از تو درباره ی یتیمان سؤال می کنند ، بگو «اصلاح کار آنان بهتر است . و اگر زندگی خود را با زندگی آنان بیآمیزید ، (مانعی ندارد ؛) آنها برادر (دینی) شما هستند» .(و همچون یک برادر با آنها رفتار کنید.) خداوند مفسدان را از مصلحان باز می شناسد . و اگر خدا می خواست ، شما را (با دستورات سختگیرانه درباره ی یتیمان) به زحمت می افکند (ولی چنین نکرد) زیرا خداوند توانا و حکیم است . (220)

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

ترجمه ی آیات شریفه ی 221 الی 230 سوره ی شریفه ی بقره

«و با زنان مشرک و بت پرست ، تا ایمان نیاورده اند ، ازدواج نکنید ؛ (اگر چه مجبور شوید با کنیزان ازدواج کنید ؛ زیرا) کنیز با ایمان ، از زن (آزاد) بت پرست ، بهتر است ؛ هر چند (زیبایی یا ثروت او) توجّه شما را به خود جلب کند . و زنان خود را به ازدواج مردان بت پرست ، تا ایمان نیآورده اند ، در نیآورید ؛ (زیرا) غلام با ایمان ، از مرد (آزاد) بت پرست ، بهتر است ؛ هر چند (ثروت یا مؤقعیّت او ،) توجّه شما را به خود جلب کند . آنها دعوت از سوی آتش می کنند ؛ و خدا به فرمان خود ، دعوت به بهشت و آمرزش می نماید ، و آیات خویش را برای مردم روشن می سازد ؛ شاید متذّکر شوند ! (221) »

«و از تو ، درباره ی حیض (و عادت ماهانه) سؤال می کنند ، بگو : «مایه ی ناراحتی و آلودگی است ؛ از این رو در حال حیض از زنان کناره گیری کنید . و با آنها نزدیکی ننمایید ، تا پاک شوند . و هنگامی که پا شدند ! آنگونه که خدا به شما فرمان داده ، با آنها آمیزش کنید ! چراکه خداوند ، هم توبه کنندگان را دوست دارد ، و هم پاکان را .» (222) »

«زنان شما ، محل بذر افشانی شما هستند ؛ پس هر زمان که بخواهید ، می توانید با آنها آمیزش کنید . و (با پرورش فرزندان صالح ، اثر نیکی) برای خود ، از پیش بفرستید . و از (مخالفتِ فرمانِ) خدا بپرهیزید و بدانید او را ملاقات خواهید کرد . و به مؤمنان بشارت ده .(223) »

«خدا را در معرض سوگند های خود قرار ندهید ؛ و برای این که نیکی کنید ، و تقوا پیشه سازید ، و در میان مردم اصلاح کنید (با سوگند خود به خداوند ، مانع تراشی نکنید و بدانید) خداوند شنوا و داناست . (224) »

«خداوند شما را به خاطر سوگند هایی که بدون توجّه یاد می کنید ، مؤاخذه نخواهد کرد ، اما به آنچه دلهای شما با قصد و اختیار پذیرفته و کسب کرده ، مؤاخذه می کند . و خداوند آمرزنده و دارای حِلم است . (225) »

«کسانی که زنان خود را در «ایلاء» می نمایند [ = سوگند می خورند که با آنها ، آمیزش نکنند ،] حق دارند چهار ماه انتظار بکشند ؛ اگر بازگشت کنند ، (چیزی بر آنها نیست) ؛ زیرا خداوند ، آمرزنده و مهربان است . (226) »

«و اگر تصمیم به جدایی گرفتند ، (آن هم با شرایطش مانعی ندارد ؛) چرا که خداوند شنوا و داناست . (227) »

«زنان مطلّقه ، باید تا سه مرتبه عادت ماهیانه دیدن (و پاک شدن) انتظار بکشند (و عِدِّه نگه دارند) ؛ و اگر به خدا و روز بازپسین ایمان دارند ، برای آنها حلال نیست که آنچه را خدا در رحمهایشان آفریده ، کتمان کنند . و همسرانشان ، برای بازگرداندن آنها (به زندگی زناشویی) در این مدّت ، (از دیگران) سزاوارترند ؛ در این صورت است که (براستی) خواهان اصلاح باشند . و برای زنان ، همانند وظایفی که بر دوش آنهاست ، حقوق شایسته ای قرار داده شده ؛ و مردان بر آنان برتری دارند ؛ و خداوند توانا و حکیم است . (228) »

«طلاق ،(طلاقی که رجوع و بازگشت دارد ،) دو مرتبه است ،(و پس از دو طلاق،) باید یا به طور شایسته همسر خود را نگهداری کند (و آشتی نماید) ، یا با نیکی او را رها سازد . و برای شما حلال نیست که چیزی از آنچه به آنها داده اید ، پس بگیرید ؛ مگر اینکه (دو همسر،) بترسند که حدود الهی را برپا ندارند . در این حال اگر بترسید که حدود الهی را رعایت نکنند ، گناهی بر آنها نیست که زن ، فدیه و عوضی بپردازد . تا شوهر او را طلاق دهد . اینها حدود الهی است ؛ از آن ، تجاوز نکنید . و هر کس از حدود الهی تجاوز کند ، ستمکار است . (229) »

«و اگر (بعد از دو طلاق و رجوع ، بار دیگر شوهر) او را طلاق داد ، بعد از آن ، زن بر او حلال نخواهد بود ؛ مگر این که همسر دیگری انتخاب کند ، که اگر (همسر دوم) او را طلاق گفت ، گناهی ندارد که بازگشت کنند ؛ (و با یکدیگر ازدواج نمایند ؛)اگر امید داشته باشند که حدود الهی را محترم می شمرند . و اینها حدود الهی است که خدا آن را برای گروهی که آگاهند ، بیان می نماید. (230) »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

« ترجمه ی آیات 231 الی 240 سوره ی شریفه ی بقره »

« و هنگامی که زنان را طلاق دادید ، و به پایان عهد خود رسیدند ، یا به طور شایسته آنها را نگاه دارید (و آشتی کنید) ، و یا به طرز پسندیده ای آنها را رها سازید ؛ و آنها را به خاطر زیان رساندن نگاه ندارید تا (به حقوقشان) تجاوز کنید . و کسی که چنین کند ، به خویشتن ستم کرده است . و (با این کارها) آیات خدا را به استهزا نگیرید . و نعمت خدا را بر خود بیآد آورید ، و کتاب آسمانی و علم و دانشی را که بر شما نازل کرده ، و شما را با آن ، پند می دهد . و از خدا پروا کنید و بدانید خداوند از هر چیزی (حتی نیّت های شما) آگاه است . (231) »

« و هنگامی که زنان را طلاق دادید و به پایان عدّه ی خود رسیدند ، مانع آنها نشوید که با همسران (سابق) خویش ، ازدواج کنند ؛ اگر رضایت در میان آنان ، به طرز پسندیده ای برقرار گردد . این دستوری است که تنها افرادی از شما ، که ایمان به خدا و روز قیامت دارند ، از آن ، پند می گیرند . این (دستور) ، برای رشد (خانواده های) شما و پاکیزگی (جامعه) مفید تر است ؛ و خدا می داند و شما نمی دانید . (232) »

« مادران ، فرزندان خود را دو سال تمام ، شیر می دهند . (این) برای کسی است که بخواهد دوران شیر دادن را تکمیل کند . و آن کس که فرزند برای او متولّد شده [ = پدر ] ، باید خوراک و پوشاک مادر را به طور شایسته (در مدّت شیر دادن) بپردازد . (البته) هیچ کس تکلیفی بیش از مقدار توانایی خود ندارد . (بنابراین) نباید بر مادر و فرزندش به خاطر یکدیگر زیانی وارد شود ؛ و نه بر پدر و فرزندش (از ناحیه ی یکدیگر ضرری وارد آید) . و بر وارثِ (او نیز) لازم است مثل این کار را انجام دهد ( = هزینه ی مادر را در دوران شیر دادن تأمین نماید) . و اگر آن دو ، با رضایت یکدیگر و مشورت بخواهند (کودک را زود تر) از شیر باز گیرند ، گناهی بر آنها نیست . و اگر خواستید دایه ای برای فرزندان خود بگیرید ، گناهی بر شما نیست ؛ به شرط این که حقّ مادران را به طور شایسته بپردازید . و از (مخالفت فرمانِ) خدا بپرهیزید ؛ و بندانید که خدا ، به آنچه انجام می دهید ، بیناست . (233) »

« و کسانی که از شما می میرند و همسرانی باقی می گذارند ، باید چهار ماه و ده روز ، انتظار بکشند (و عدّه نگه دارند) ؛ و هنگامی که به پایان مدّتشان رسیدند ، گناهی بر شما نیست که هر چه می خواهند ، درباره ی خودشان به طور شایسته انجام دهند (و با مرد دلخواه خود ، ازدواج کنند) .و خدا به آنچه انجام می دهید ، آگاه است . (234) »

« و گناهی بر شما نیست که به طور کنایه ، (از زنانی که همسرانشان مرده اند) خواستگاری کنید ، و یا (بی آنکه اظهار کنید) در دل تصمیم بگیرید . خداوند می دانست شما به یاد آنها خواهید افتاد ؛ البته پنهانی با آنها قرار (زناشویی) نگذارید ، مگر این که به طرز پسندیده ای (به طور کنایه) اظهار کنید ؛ (ولی در هر حال ،) اقدام به ازدواج ننمایید ، تا عدّه ی مقرّر سر آید . و بدانید خداوند آنچه در دل دارید ، می داند . از مخالفتِ او بپرهیزید ؛ و بدانید خداوند ، آمرزنده و دارای حلم است (و در مجازات بندگان ، عجله نمی کند) . (235) »

« اگر زنان را قبل از آمیزش جنسی یا تعیین مهر ، (به عللی) طلاق دهید ، گناهی بر شما نیست . و (در این موقع ،) آنها را (با هدیه ای مناسب ،)بهره مند سازید ! آن کس که توانایی دارد ، به اندازه ی تواناییش ، و آن کس که تنگدست است ، به اندازه ی تواناییش ، هدیه ای شایسته (که مناسب حالِ دهنده و گیرنده باشد) بدهد . و این بر نیکو کاران ، الزامی است . (236) »

« و اگر زنان را ، پیش از آن که با آنها تماس بگیرید (و آمیزش کنید) طلاق دهید ، در حالی که مَهری برای آنها تعیین کرده اید ، باید نصف آنچه را تعیین کرده اید به آنها بدهید ، مگر این این که آنها گذشت کنند ؛ یا (در صورتی که صغیر و سفیه باشند ، ولیّ آنها ، یعنی) آن کس که گره ی ازدواج به دست اوست ، آن را ببخشد . و گذشت کردن شما (و بخشیدن تمام مهر به آنها) به پرهیزگاری نزدیکتر است . و گذشت و نیکو کاری را در میان خود فراموش نکنید ، که خداوند به آنچه انجام می دهید بیناست . (237) »

« در انجام (به موقع و کامل) همه ی نماز ها و (به خصوص) نماز وسطی [ = نماز ظهر ] کوشا باشید و از روی خضوع و اطاعت ، برای خدا به پا خیزید . (238) »

« و اگر (به خاطر جنگ ، یا خطر دیگری) بترسید ، (نماز را) در حال پیاده و سواره انجام دهید؛ اما هنگامی که امنیّت خود را باز یافتید ، خدا را یاد کنید [ نماز را به صورت معمول بخوانید ] همانگونه که خداوند ، چیز هایی را که نمی دانستید ، به شما تعلیم داد . (239) »

« و کسانی که در آستانه ی مرگ قرار می گیرند و همسرانی از خود به جا می گذارند ، باید برای همسران خود وصیّت کنند که تا یک سال ، آنها را (با پرداختن هزینه ی زندگی) بهرمند سازند ؛ به شرط این که آنها (از خانه ی شوهر) بیرون نروند (و اقدام به ازدواج نکنند) . و اگر بیرون روند ، (حقّی ندارند ؛ ولی) گناهی بر شما نیست نسبت به آنچه آنها درباره ی خود ، به طور شایسته انجام می دهند . و خداوند ، توانا و حکیم است . (240) »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

ترجمه ی آیات شریفه ی 241 الی 250 سوره ی مبارکه ی بقره

« و (بر شوهران) لازم است که به زنان مطلّقه ، هدیه ی مناسبی بدهند . این حقّی است بر عهده ی مردان پرهیزگار . (241) »

« این چنین ، خداوند آیات خود را برای شما شرح می دهد ، شاید بیندیشید ! (242) »

« آیا ندیدی گروهی (از بنی اسرائیل) را که از ترس مرگ ، از خانه های خود فرار کردند و آنان هزاران نفر بودند (و به بهانه ی فرار از طاعون ، از شرکت درمیدان جهاد خودداری نمودند) . و خداوند فرمان مرگ آنها را صادر کرد (و به همان بیماری مردند .) سپس آنها را زنده کرد ؛ زیرا خداوند نسبت به مردم ، دارای احسان و بخشش است ؛ ولی بیشتر مردم ، شکر (او را) به جا نمی آورند . (243) »

« و در راه خدا ، پیکار کنید ؛ و بدانید که خداوند ، شنوا و داناست . (244) »

« کیست که به خدا قرض نیکویی دهد ، ( و بدون منّت ، انفاق کند ،) تا خداوند آن را برای او ، چند برابر کند ؟ و خداوند است که (روزی بندگان را) محدود یا گسترده می سازد ؛ (و انفاق ، هرگز باعث کمبود روزی کسی نمی شود) . و (سرانجام همگی) به سوی او باز می گردید . (245) »

« آیا مشاهده نکردی جمعی از بنی اسرائیل را بعد از موسی ، که به یکی از پیامبرانشان گفتند : « زمامدار (و فرماندهی) برای ما برگزین ، تا (زیر فرمان او) در راه خدا پیکار کنیم . » (پیامبر آنها) گفت : « شاید اگر دستور پیکار به شما داده شود ، (سرپیچی کنید ، و) در راه خدا ، جهاد و پیکار نکنید ! » گفتند : « چگونه ممکن است در راه خدا پیکار نکنیم ، در حالی که از خانه ها و فرزندانمان رانده شده ایم ، (و شهر های ما به وسیله ی دشمن اشغال ، و فرزندان ما اسیر شده اند) ؟! » اما هنگامی که دستور پیکار به آنها داده شد ، جز عدّه ی کمی از آنان ، همگی سرپیچی کردند . و خداوند از (اعمال و نیّات) ستمکاران ، آگاه است . (246) »

« و پیامبرشان به آنها گفت : « خداوند «طالوت» را برای زمامداری شما برگزیده است . » گفتند : « چگونه او بر ما حکومت کند ، با این که ما از او شایسته تریم ، و او ثروت زیادی ندارد ؟! » گفت : « خدا او را بر شما برگزیده ، و او را در دانش و توانایی جسمی ، فزونی بخشیده است . خداوند مُلکش را به هر کس بخواهد ، می بخشد ؛ و احسان خداوند ، گسترده است ؛ و (از لیاقت افراد) آگاه است . » (247) »

« و پیامبرشان به آنها گفت : « نشانه ی حکومت او ، این است که «صندوق عهد» به سوی شما خواهد آمد . که در آن ، آرامشی از پروردگار شما ، و یادگارهایی از خاندان موسی و هارون قرار دارد ؛ در حالی که فرشتگان ، آن را حمل می کنند . در این موضوع ، نشانه ای (روشن) برای شماست ؛ اگر ایمان داشته باشید . » (248) »

« و هنگامی که طالوت (به فرماندهی لشکر بنی اسرائیل منصوب شد ، و) سپاهیان را با خود بیرون برد ، (به آنها) گفت : « خداوند ، شما را به وسیله ی یک نهر آب ، آزمایش می کند ، آنها که از آن بنوشند ، از من نیستند ؛ و آنها که بیشتر از یک پیمانه با دست خود ، از آن نخورند ، از من هستند . » و همگی جز عدّه ی کمی از آن نوشیدند . سپس هنگامی که او ، و کسانی که به او ایمان آورده بودند ، (و از بوته ی آزمایش ، سالم به در آمدند ،) از آن نهر گذشتند ، (از کمی نفرات خود ، ناراحت شدند ؛ و) گفتند : « امروز ، ما توانایی مقابله با «جالوت» و سپاهیان او را نداریم . » اما آنها که می دانستند خدا را ملاقات خواهند کرد (و ایمان بیشتری داشتند) گفتند : « چه بسیار گروههای کوچک که به خواست خدا ، بر گروههای بزرگ پیروز شدند . » و خداوند با صابران (و استقامت کنندگان) است . (249) »

« و هنگامی که در برابر «جالوت» و سپاهیان او قرار گرفتند گفتند : « پروردگارا ! شکیبایی و استقامت را بر ما فرو ریز ؛ و قدم های ما را ثابت بدار ؛ و ما را بر جمعیّت کافران ، پیروز گردان ؛ » 250 »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

ترجمه ی آیات شریفه ی 251 الی 260 سوره ی مبارکه ی بقره

« آنگاه به خواست خدا ، آنها سپاه دشمن را به هزیمت وا داشتند ؛ و « داوود » (نوجوان شجاعی که در لشکر « طالوت » بود) ، « جالوت » را کشت ؛ و خداوند ، حکومت و دانش را به او بخشید ؛ و از آن چه می خواست به او تعلیم داد . و اگر خداوند ، بعضی از مردم را به وسیله ی بعضی دیگر دفع نمی کرد ، زمین را فساد فرا می گرفت ، ولی خداوند نسبت به جهانیان ، لطف و احسان دارد . (251) »

« اینها ، آیات خداست که به حق ، بر تو می خوانیم ؛ و به یقین تو ، از پیامبران (ما) هستی . (252) »

« ما بعضی از آن پیامبران را بر بعضی دیگر برتری بخشیدیم ؛ برخی از آنها ، خدا با او سخن می گفت ؛ و بعضی را درجاتی برتر داد ؛ و به عیسی بن مریم ، نشانه های روشن دادیم ؛ و او را با « روح القدس » تأئید نمودیم ؛ (ولی فضیلت و مقام آن پیامبران ، مانع اختلاف امّت ها نشد .) و اگر خدا می خواست ، کسانی که بعد از آنها بودند ، پس از آن همه نشانه های روشن که برای آنها آمد ، جنگ و ستیز نمی کردند ؛ ولی (خداوند آنها را آزاد گذارده و) آنها با هم اختلاف کردند ؛ بعضی ایمان آوردند و بعضی کافر شدند ؛ و (جنگ و خونریزی بروز کرد . و باز) اگر خدا می خواست ، با هم پیکار نمی کردند ؛ ولی خداوند آنچه را می خواهد ، انجام می دهد . (253) »

« ای کسانی که ایمان آورده اید ! از آنچه به شما روزی داده ایم ، انفاق کنید ؛ پیش از آن که روزی فرا رسد که در آن ، نه خرید و فروشی هست (تا بتوانید نجات را خریداری کنید) ، و نه دوستی سودی دارد ، و نه شفاعتی شامل حالتان می شود و کافران ، خود ستمکارند ؛ (254) »

( آغاز آیات معروف به آیة الکرسی)

« هیچ معبودی جز خداوندِ یگانه زنده و پایبند نیست ، (خداوندی که قائم به ذات خویش است ، و موجودات دیگر ، قائم به او) . هیچ گاه خواب سبک و سنگینی او را فرا نمی گیرد ؛ (و لحظه ای از تدبیر جهان هستی ، غافل نمی ماند ؛) آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است ، از آن اوست . کیست که در نزد او ، جز به فرمانش شفاعت کند ؟! آینده و گذشته ی بندگان را می داند ؛ و کسی از علم او آگاه نمی گردد ؛ جز به مقداری که او بخواهد . (اوست که به همه چیز آگاه است ؛ و علم محدود دیگران ، پرتویی از علمِ بی پایان اوست) . تخت (حکومت) او ، آسمانها و زمین را در بر گرفته ؛ و نگهداری آن دو ، او را خسته نمی کند . و اوست بلند مرتبه و با عظمت . (255) »

« اکراهی در قبول دین ، نیست . (زیرا) راه درست از راه انحرافی ، روشن شده است . بنابراین ، کسی که به طاغوت [ = بت و شیطان ، و هر موجود طغیانگر ] کافر شود و به خدا ایمان آورد ، به محکم ترین دستگیره چنگ زده است ، که گسستن برای آن نیست . و خداوند ، شنوا و داناست . (256) »

« خداوند ، ولی و سرپرست کسانی است که ایمان آورده اند ؛ آنها را از ظلمتها خارج ساخته ، به سوی نور می برد . ولی کسانی که کافر شدند ، اولیای آنها طاغوتها هستند ؛ که آنها را از نور خارج ساخته ، به سوی ظلمتها می برند ؛ آنها اهل دوزخند و جاودانه در آن خواهند بود . (257) »

(پایان ترجمه ی آیات مشهور به آیة الکرسی)

« آیا ندیدی (و آگاهی نداری از) کسی [ = نمرود ] که بر اثر (غرور ناشی از) حکومتی که خدا به او داده بود با ابراهیم درباره ی پروردگارش محاجّه و گفتگو کرد ؟ و هنگامی که ابراهیم گفت : « خدای من آن کسی است که زنده می کند و می میراند .» گفت : « من نیز زنده می کنم و میمیرانم .» (و دستور داد دو زندانی را حاضر کردند ، فرمان آزادی یکی و قتل دیگری را داد .) ابراهیم گفت : « خداوند ، خورشید را از مشرق می آورد ؛ (اگر راست می گویی) تو آن را از مغرب بیآور ! » به این صورت ، آن مرد کافر ، مبهوت و وامانده شد . و خداوند ، گروه ستمکاران را هدایت نمی کند . (258) »

« آیا همانند کسی که از کنار یک آبادی (ویران شده) عبور کرد ، در حالی که دیوار های آن ، به روی سقفهایش فرو ریخته بود ، (و اهل آن همگی مرده بودند ، او با خود) گفت : « چگونه خدا این ها را پس از مرگ ، زنده می کند ؟! » (در این هنگام ،) خدا او را یکصد سال می میراند ؛ سپس زنده کرد ؛ و به او گفت : « چه قدر درنگ کردی ؟ » گفت : « یک روز یا بخشی از یک روز .» فرمود : « بلکه یکصد سال درنگ کردی ! نگاه کن به غذا و نوشیدنی خود که هیچ گونه تغییری نیافته است ! (پس بدان خدا بر همه چیز قادر است) . ولی به دراز گوش خود نگاه کن (که چگونه از هم متلاشی شده !، آنچه می بینی ، هم برای اطمینان خاطر توست ، و هم) برای این که تو را نشانه ای برای مردم (در مورد معاد) قرار دهیم . (اکنون) به استخوانها (ی مرکب سواری خود) نگاه کن که چگونه آن ها را برپا ساخته ، به هم پیوند می دهیم ، سپس گوشت بر آنها می پوشانیم ! » هنگامی که (این حقایق بر او آشکار شد ، گفت : « می دانم خدا بر هر چیزی تواناست . » (259) »

« و (به خاطر بیآور) هنگامی را که ابراهیم گفت : « پروردگارا ! به من بنمایان چگونه مردگان را زنده می کنی ؟ » فرمود : « مگر ایمان نیآورده ای ؟! » گفت : « آری (ایمان آورده ام) ، ولی می خواهم قلبم آرامش یابد . » فرمود : « در این صورت ، چهار پرنده (از گونه های مختلف) را انتخاب کن ؛ و آنها را (پس از ذبح کردن ،) قطعه قطعه کن (و در هم بیآمیز) ؛ سپس بر هر کوهی ، قسمتی از آن را قرار بده ؛ بعد آنها را صدا بزن ، به سرعت به سوی تو می آیند . و بدان که خداوند توانا و حکیم است ؛ » . (260) »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

« کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می کنند ، همانند بذری هستند که هفت خوشه برویاند ؛ که در هر خوشه ، یکصد دانه باشد ؛ و خداوند آن را برای هر کس که بخواهد (شایسته باشد) ، دو یا چند برابر می کند ؛ و لطف خدا گسترده ، و او (به همه چیز) داناست . (261) »



« کسانی که اموال خود را در راه خدا انفاق می کنند ، سپس به دنبال انفاقی که کرده اند ، منّت نمی گذارند و آزاری نمی رسانند ، پاداش آنها نزد پروردگارشان (محفوظ) است ؛ نه ترسی دارند ، و نه اندوهگین می شوند . (262) »



« گفتار پسندیده (در برابر نیازمندان) ، و عفو (و گذشت از تند خویی آنها) ، از صدقه ای که آزاری دنبال آن باشد ، بهتر است ؛ و خداوند ، بی نیاز و دارای حلم است . (263) »



« ای کسانی که ایمان آورده اید ! صدقات خود را با منّت و آزار ، باطل نسازید ؛ همانند کسی که مال خود را برای نشان دادن به مردم ، انفاق می کند ؛ و به خدا و روز باز پسین ، ایمان نمی آورد ؛ (عمل) او همچون قطعه سنگی است که بر آن ، (قشر نازکی از) خاک باشد ؛ (و بذر هایی در آن افشانده شود ؛) و رگباری بر آن ببارد ،(و همه ی خاک ها و بذر ها را بشوید ،) و آن را صاف (و خالی از خاک و بذر) رها کند . آنها از کاری که انجام داده اند ، چیزی بدست نمی آورند ، و خداوند ، گروه کافران را هدایت نمی کند . (264) »



« و (عمل) کسانی که اموال خود را برای خشنودی خدا ، و پایدار ساختن (فضایل انسانی در) روح خود ، انفاق می کنند ، همچون باغی است که در نقطه ی بلندی باشد ، و بارانهای درشت به آن برسد ، و میوه ی خود را دو چندان دهد . و اگر باران درشت به آن نرسد ، بارانی نرم به آن می رسد . (و در هر حال ، شاداب و با طراوت است) و خداوند به آنچه انجام می دهید ، بیناست . (265) »



« آیا کسی از شما دوست دارد که باغی از درختان خرما و انگور داشته باشد که از پای درختان آن ، نهر ها بگذرد ، و برای او در آن (باغ) ، از هر گونه میوه ای وجود داشته باشد ، و در حالی که به سنّ پیری رسیده و فرزندانی ناتوان دارد ؛ گردبادی (شدید) که در آن آتش (سوزانی) است ، به آن برخورد کند و (شعله ور گردد) و بسوزد ؟! (همین طور است حال کسانی که انفاق های خود را با ریا و منّت و آزار ، باطل می کنند .) این چنین خداوند آیات خود را برای شما آشکار می سازد ؛ شاید بیندیشید (و راه حق را بیابید) ! (266) »



« ای کسانی که ایمان آورده اید ! از اموال پاکیزه ای که به دست می آورده اید ، و از آنچه از زمین برای شما خارج ساخته ایم (از منابع و معادن و درختان و گیاهان) ، انفاق کنید ؛ و برای انفاق ، به سراغ بی ارزش آن نروید در حالی که خودِ شما ، (به هنگام پذیرش اموال ،) حاضر نیستید آنها را بپذیرید ؛ مگر از روی اغماض و کراهت . و بدانید خداوند ، بی نیاز و ستوده است . (267) »



« شیطان شما را (هنگام انفاق ،) وعده ی فقر و تهیدستی می دهد ؛ و به زشتیها امر می کند ؛ ولی خداوند وعده ی « آمرزش » و « فزونی » به شما می دهد ؛ و خداوند ، رحمت و قدرتش گسترده ، و (به هر چیز) داناست . (و به وعده ی خود وفا می کند .) (268) »



« دانش و حکمت را به هر کس بخواهد (و شایسته باشد) می دهد ؛ و به هر کس دانش داده شود ، خیر فراوانی داده شده است . و جز خردمندان ، (این حقایق را درک نمی کنند ، و) متذکّر نمی گردند . (269) »



« و هر چیز را که انفاق می کنید ، یا نذر می کنید (که در راه خدا انفاق می نمایید) ، خداوند از آن آگاه است . و ستمکاران (ریا کار و منّت گذار) ، هیچ یاوری ندارند . (270) »

« راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه »

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

« ترجمه ی آیات مبارکه ی 271 الی 280 سوره ی شریفه ی بقره »

« اگر صدقات (و انفاق های خود) را آشکار کنید ، خوب است ؛ و اگر آنها را مخفی ساخته و به نیازمندان بدهید ، برای شما بهتر است ؛ و از گناهان شما می کاهد ؛ و خداوند به آنچه انجام می دهید ، آگاه است . (271) »

« هدایت آنها (به طور اجبار ،) بر تو نیست ؛ (بنابراین ، ترک انفاق به غیر مسلمانان ، برای اجبار به اسلام ، صحیح نیست ؛) ولی خداوند ، هر که را بخواهد (و شایسته باشد) ، هدایت می کند . و آنچه را از اموال نیکو انفاق می کنید ، به سود خودتان است ؛ (و خدا به آن نیازی ندارد) ولی جز برای رضای خدا ، انفاق نکنید . و آنچه از اموال نیکو انفاق می کنید ، (پاداش آن) به طور کامل به شما بازگردانده می شود ؛ و به شما ستم نخواهد شد . (272) »

« (بهتر است انفاق شما) برای تأمین نیازمندانی باشد که در راه خدا ، در تنگنا قرار گرفته اند ؛ و نمی توانند (برای تأمین هزینه ی زندگی) مسافرتی کنند (و سرمایه ای به دست آورند ؛) و افراد نا آگاه آنها را از شدّت خویشتن داری ، بی نیاز می پندارند ؛ اما آنها را از چهره هایشان می شناسی ؛ و هرگز با اصرار از مردم در خواست نمی کنند . (این است مشخّصات آنها !) و هر چیز خوبی (در راه خدا) انفاق کنید) ، خداوند از آن آگاه است . (273) »

« کسانی که اموال خود را ، شب یا روز ، پنهان یا آشکار ، انفاق می کنند ، مزدشان نزد پروردگارشان (محفوظ) است ؛ نه ترسی بر آنهاست ، و نه اندوهگین می شوند . (274) »

« کسانی که ربا می خورند ، (در قیامت) مانند کسی که بر اثر تماس شیطان ، دیوانه شده (و تعادل خود را از دست داده) بر می خیزند . این ، بخاطر آن است که گفتند : « بیع (داد و ستد) مانند ربا است » در حالی که خداوند بیع را حلال کرده ، و ربا را حرام . (زیرا فرق میان این دو ، بسیار است .)و اگر کسی اندرزی از جانب پروردگارش به او رسد ، و (از رباخواری) خودداری کند ، سودهای پیشین (و قبل از تحریم) از آن اوست ؛ و کار او به (عفو) خدا واگذار می شود ؛ اما کسانی که (به ربا خواری) بازگردند اهل دوزخند ؛ و جاودانه در آن خواهند بود . (275) »

« خداوند ، ربا را نابود می کند ؛ و صدقات را افزایش می دهد و خداوند ، هیچ ناسپاسِ گنهکاری را دوست نمی دارد . (276) »

« کسانی که ایمان آوردند و کار های شایسته انجام دادند و نماز را برپا داشتند و زکات پرداختند ، اجرشان نزدِ پروردگارشان (محفوظ) است ؛ نه ترسی بر آنهاست ، و نه اندوهگین می شوند . (277) »

ای کسانی که ایمان آورده اید ! از (مخالفتِ فرمانِ) خدا بپرهیزید ، و آنچه را از (سودِ) ربا باقی مانده ، رها کنید ؛ اگر ایمان دارید . (278) »

« اگر چنین نمی کنید ، بدانید خدا و رسولش ، به شما اعلان جنگ می کنند . و اگر توبه کنید ، سرمایه هایتان (بدون سود) ، از آن شماست (و به این صورت) ؛ نه ستم می کنید ، و نه بر شما ستم می شود . (279) »

« و اگر (بدهکار ،) قدرتِ پرداخت نداشته باشد ، او را تا هنگام توانایی ، مهلت دهید ؛ و هرگاه برای خدا به او ببخشید بهتر است ؛ اگر آگاه باشید ! . (280) »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

« ترجمه ی آیات مبارکه ی 281 الی 290 سوره ی شریفه ی بقره »

« و از روزی بپرهیزید (و بترسید) که در آن روز ، به سوی خدا بازگردانده می شوید ؛ سپس به هر کس ، (پاداشِ) آنچه را انجام داده ، به طور کامل باز پس داده می شود ؛ و به آنها ستم نخواهد شد . (281) »

« ای کسانی که ایمان آورده اید ! هنگامی که بدهی مدّت داری (به خاطر وام یا داد و ستد) به یکدیگر پیدا کنید ، آن را بنویسید . و باید نویسنده ای از روی عدالت ، (سند را) در میان شما بنویسد . و کسی که قدرت در نویسندگی دارد ، نباید از نوشتن - همان طور که خدا به او تعلیم داده - خودداری کند ! پس باید بنویسد . و آن کس که حق بر عهده ی اوست ، باید املا کند ؛ و از خدا که پروردگار اوست ، بپرهیزد ؛ و چیزی را از آن فروگذار ننماید . و اگر کسی که حق بر گردن اوست ، سفیه یا ضعیف (دیوانه) است ، یا (به خاطر لال بودن ،) توانایی بر املا کردن ندارد ، باید ولیّ او (به جای او ،) با رعایت عدالت ، املا کند . و دو نفر از مردانِ (عادلِ) خود را (بر این حق) شاهد بگیرید ؛ و اگر دو مرد نبودند ، یک مرد و دو زن ، از کسانی که مورد رضایت و اطمینان شما هستند ، انتخاب کنید ! تا اگر یکی از آن دو انحرافی یافت ، دیگری به او یادآوری کند . و هنگامی که شهود را (برای ادای شهادت) دعوت می کنند ، نباید خودداری نمایند . و از نوشتن بدهیِ مدّت دار ، چه کوچک باشد یا بزرگ ، ملول نشوید (هر چه باشد بنویسید) . این کار ، در نزد خدا به عدالت نزدیکتر ، و برای شهادت مطمئن تر ، و برای جلوگیری از تردید (و نزاع) بهتر می باشد ؛ مگر این که داد و ستد نقدی باشد که بین خود ، دست به دست می کنید . در این صورت ، باکی بر شما نیست که آن را ننویسید . ولی هنگامی که خرید و فروش (نقد) می کنید . شاهد بگیرید . و نباید به نویسنده و شاهد ، (به خاطر حقگویی ،) زیانی برسد . و اگر چنین کنید ، از فرمان پروردگار خارج شده اید . از (مخالفتِ فرمانِ) خدا بپرهیزید . و خداوند به شما تعلیم می دهد ؛ خداوند به همه چیز داناست . (282) »

« اگر در سفر بودید ، و نویسنده ای نیافتید ، (طلبکار ، چیزی را) گروگان بگیرد و اگر به یکدیگر اطمینانِ (کامل) داشته باشید ، (گروگان لازم نیست ، و) باید کسی که (بدون گروگان) امین شمرده شده ، امانت را (و بدهیِ خود را به موقع) بپردازد ؛ و از خدایی که پروردگار اوست ، بپرهیزد . و شهادت را کتمان نکنید . و هر کس آن را کتمان کند ، قلبش گنهکار است . و خداوند ، به آنچه انجام می دهید ، داناست . (283) »

« آنچه در آسمان ها و زمین است ، از آن خداست . و اگر آنچه را در دلهایتان دارید ، آشکار سازید یا پنهان ، خداوند شما را مطابق آن ، محاسبه می کند . سپس هر کس را بخواهد (و شایسته باشد) ، می بخشد ؛ و هر کس را بخواهد (و استحقاق داشته باشد) ، مجازات می کند . و خداوند بر هر چیزی تواناست . (284) »

« پیامبر ، به آنچه از سوی پروردگارش بر او نازل شده ، ایمان آورده است ؛ و همه ی مؤمنان (نیز) ، به خدا و فرشتگانش و کتابهای او و فرستادگانش ، ایمان آورده اند ؛ (و گفتند :) « ما در میان هیچ یک از پیامبران او ، فرق نمی گذاریم (و به همه ایمان داریم) » . و گفتند : « شنیدیم و اطاعت کردیم . پروردگارا ! به آمرزشِ تو ایمان داریم ؛ و بازگشتِ (ما) به سوی توست . » (285) »

« خداوند هیچ کس را ، جز به اندازه ی تواناییش ، تکلیف نمی کند . (انسان ،) هر کارِ (نیکی) را انجام دهد ، به سود خود انجام داده ؛ و هر کار (بدی) کند ، به زیان خود کرده است . (مؤمنان می گویند :) « پروردگارا ! اگر ما فراموش یا خطا کردیم ، ما را مؤاخذه مکن . پروردگارا ! تکلیف سنگینی بر ما قرار مده ، آنچنان که (به خاطر گناه و طغیان ،) بر کسانی که پیش از ما بودند ، قرار دادی . پروردگارا ! آنچه طاقت تحمّل آن را نداریم ، بر ما مقرّر مدار و ما را عفو کن و بیآمرز و مورد رحمت خود قرار ده . تو مولا و سرپرست مایی ، پس ما را بر جمعیّت کافران ، پیروز گردان . » 286 »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

(پیایان سوره ی مبارکه ی بقرة)

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

« ترجمه ي آيات مبارکه ي 1 الي 10 سوره ي شريفه ي آل عمران »

« الف ، لام ، ميم 1 »

« معبودي جز خداوند يگانه ي زنده و پاينده ، نيست . 2 »

« (همان کسي که) کتاب را به حق بر تو نازل کرد ، که با نشانه هاي کتب پيشين ، هماهنگ است ؛ و « تورات » و « انجيل » را .3 »

« پيش از آن ، براي هدايت مردم فرستاد ؛ و (همچنين قرآن ، کتاب) جدا کننده ي حق از باطل را نازل کرد ؛ کساني که به آيات خدا کافر شدند ، کيفر شديدي دارند ؛ و خداوند (بر کيفر آنها) توانا و داراي مجازات است . 4 »

« هيچ چيز ، نه در آسمان و نه در زمين ، بر خدا مخفي نمي ماند (بنابراين ، تدبير آنها بر او مشکل نيست .) 5 »

« او کسي است که شما را در رحم (مادران) ، آنچنان که مي خواهد تصوير مي کند . معبودي جز خداوند توانا و حکيم ، نيست . 6 »

« او کسي است که اين کتاب آسماني را بر تو نازل کرد ؛ که بخشي از آن ، آيات « محکم » [ = صريح و روشن ] است ؛ که اساس اين کتاب مي باشد ؛ (و پيچيدگي آيات ديگر ، را بر طرف مي کند .) و بخشي ديگر ، « متشابه » (و پيچيده) است . اما آنها که در قلوبشان انحراف است ، به دنبال آيات متشابه اند ، تا فتنه انگيزي کنند (و مردم را گمراه سازند) ؛ و تفسير (نادرستي) براي آن می طلبند ؛ در حالی که تفسیر آنها را ، جز خدا و راسخان در علم ، نمی دانند . (آنها که به دنبال درک اسرار قرآن اند) می گویند : « ما به آن ایمان آوردیم ؛ تمامی آن از جانب پروردگار ماست . » و جز خردمندان ، متذکّر نمی شوند (و این حقیقت را درک نمی کنند .) 7 »



« (راسخان در علم ، می گویند :) « پروردگارا ! دلهایمان را ، بعد از آن که ما را هدایت کردی ، (از راه حق) منحرف مگردان ؛ و از سوی خود ، رحمتی بر ما ببخش ، زیرا تویی بخشنده ! 8 »



« پروردگارا ! تو مردم را برای روزی که تردیدی در آن نیست ، جمع خواهی کرد ؛ زیرا خداوند از وعده تخلّف نمی کند . (ما به تو و رحمت بی پایانت ، و به وعده ی رستاخیز و قیامت ایمان داریم .) » 9 »



« اموال و فرزندان کسانی که کافر شدند ، هرگز نمی تواند ، چیزی از (عذاب) خداوند را بکاهد (و از کیفر ، رهایی بخشد .) و آنان خود ، آتشکده ی دوزخ اند . 10 »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه

[جانثار مهدی]

---«(بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحيم وَ بِه ذِکرِ الحُجَّةِ بنِ الحَسَنِ العَسکَري)»---

« ترجمه ي آيات مبارکه ي 11 الي 20 سوره ي شريفه ي آل عمران »

« (روش آنان در انکار و تحریف حقایق ،) همچون روش فرعونیان و کسانی است که پیش از آنها بودند ؛ آیات ما را تکذیب کردند ، و خداوند آنها را به (کیفرِ) گناهانشان گرفت ؛ و خداوند ، سخت کیفر است . (11) »

« به کسانی که کافر شدند بگو : « (از پیروزی موقّت خود در جنگ اُحُد ، شاد نباشید) . به زودی مغلوب خواهید شد ؛ و (سپس در رستاخیز) به سوی جهنّم ، محشور خواهید شد . و چه بد جایگاهی است ! » (12) »

« در دو گروه که (در میدان جنگ بدر ،) با هم رو به رو شدند ، نشانه (و عبرتی) برای شما بود : یک گروه ، در راه خدا نبرد می کردند ؛ و جمع دیگری کافر بودند ، (و در راه شیطان و بت می جنگیدند ،) در حالی که کافران ، مؤمنان را با چشم خود ، دو برابر آنچه بودند ، می دیدند . (و این خود عاملی برای وحشت و شکست آنها شد .) و خداوند ، هر کس را بخواهد (و شایسته باشد) ، با یاری خود ، تأئید می کند . در این ، عبرتی است برای صاحبان بصیرت . (13) »

« محبّت امور مادی ، از (قبیلِ) زنان و فرزندان و اموال فراوان از طلا و نقره و اسبهای ممتاز و چهارپایان و زراعت ، در نظر مردم جلوه داده شده است ؛ (تا در پرتوی آن ، آزمایش و تربیّت شوند ؛ ولی) اینها وسایل گذران دنیاست (و هدف نهایی نمی باشد) ؛ و سرانجامِ نیک (و زندگیِ والا و جاویدان) ، نزد خداست . (14) »

« بگو : « آیا شما را از چیزی آگاه کنم که از این (سرمایه های مادی) ، بهتر است ؟ » برای کسانی که پرهیزگاری پیشه کرده اند ، (و از این سرمایه ها ، در راه مشروع استفاده می کنند ،) در نزد پروردگارشان ، باغهایی بهشتی است که نهر ها از پای درختانش می گذرد ؛ جاودانه در آن خواهند بود ؛ و همسرانی پاکیزه ، و خشنودی خداوند (نصیب آنهاست) . و خدا به (اعمالِ) بندگانِ (با ایمان) ، بیناست . (15) »

« (همان) کسانی که می گویند : « پروردگارا ! ما ایمان آورده ایم ؛ پس گناهانِ ما را ببخش ، و ما را از عذابِ دوزخ ، نگاه دار . » (16) »

« آنها که (در مسیر اطاعت و ترک گناه ،) استقامت می ورزند ؛ راستگو هستند ؛ (در برابر خدا) خضوع ، و (در راه او) انفاق می کنند ؛ و در سحرگاهان از خداوند ، آمرزش می طلبند . (17) »

« خداوند ، (با ایجاد نظام هماهنگ جهان هستی ،) گواهی می دهد که معبودی جز او نیست ؛ و فرشتگان و صاحبان دانش ، (نیز ، بر این مطلب) گواهی می دهند ؛ در حالی که (خداوند) قیام به عدالت دارد ؛ معبودی جز او نیست ، اوست توانا و حکیم . (18) »

« دین در نزد خدا ، اسلام است . و کسانی که کتاب آسمانی به آنها داده شد ، (با یکدیگر) اختلاف نکردند ، مگر بعد از آگاهی و از روی ستم و حسد ورزی ؛ و هر کس به آیات خدا کفر ورزد ، (بداند که) خداوند ، سریع الحساب است . (19) »

« اگر با تو ، به گفتگو و ستیز برخیزند ، (با آن ها مجادله نکن ؛ و) بگو : « من و پیروانم ، با تمام وجود در برابر خداوند (و فرمان او) ، تسلیم شده ایم . » و به آنها که اهل کتابند [ = یهود و نصاری ] و عوامان [ = مشرکان ] بگو : « آیا شما هم تسلیم شده اید ؟ » اگر (در برابر فرمان و منطق حق ،) تسلیم شوند ، هدایت می یابند ؛ و اگر سرپیچی کنند ، (نگران مباش ؛ زیرا) وظیفه ی تو ، تنها ابلاغ (رسالت) است ؛ و خدا نسبت به (اعمال و عقاید) بندگان ، بیناست . (20) »

راست گفت خداوند بزرگ و بلند مرتبه