چرا محرم ؟ چرا امام حسين ؟" گفتگو محور،ويژه"

[حسن عزتي]

به نام خدا

محرم و ايام عزاداري امام حسين (علیه السلام) فرصت بسيار خوبى است كه شناخت خودمان را نسبت به مكتب عاشورا و مكتب حسينى عمق ببخشيم و سؤال هايى را كه درباره مسائل مربوط به قيام ابى عبد الله در اذهان همه به خصوص در اذهان دوستانمون موجوده رو مورد بحث قرار دهيم، تا معرفت همه ما، نسبت به سالار شهيدان بيشتر شده و در حد وسعمون به برخي از شبهاتي كه اخيرا در تالار هم رخ داده پاسخ داده باشيم.

**‌ در نظر مى‌گيريم نوجوانى را كه تازه به رشد فكرى رسيده است و مى‌خواهد همه مسائل و پديده هاى اجتماعى و آنچه را در اطرافش مى‌گذرد بفهمد، و علت آن ها را درك كند، تا ارزيابى روشنى از مسائل و پديده هاى پيرامون خود داشته باشد. نوجوان در ايام محرم مى‌بيند جلساتى تشكيل مى‌شود، مردم لباس سياه مى‌پوشند، پرچم هاى سياه نصب مى‌كنند. او مشاهده مى‌كند هيأت هاى عزادارى، سينه زنى و زنجيرزنى تشكيل مى‌شود و مردم اشك مى‌ريزند. او شاهد پديده هايى است كه سابقه اى در ساير ايام ندارد، يا در ساير اجتماعات ديده نمى‌شود.

طبعاً اين سؤال براى وى مطرح مى‌شود كه اين مراسم به چه منظورى است؟ چرا بايد انسان لباس سياه بپوشد؟ چرا بايد مردم تا پاسى از شب به سر و سينه بزنند؟ چرا بايد اين همه اشك بريزند؟

معمولاً جواب هاى ساده اى داده مى‌شود كه سيدالشهداء(عليه السلام) در راه خدا و اسلام شهيد شده اند و بايد به ياد آن حضرت اشك بريزيم؛ و يا اين كه عزادارى براى امام حسين(عليه السلام) ثواب دارد؛ آن حضرت روز قيامت ما را شفاعت خواهند فرمود. نوجوانان ما كم و بيش چنين جواب هايى را مى‌شنوند. اما اگر بنده، خودم را در حد جوانى با اين پرسش ها فرض كنم، اين پاسخ ها برايم چندان قانع كننده نخواهد بود.

حال ما در اين مبحث مي خواهيم با كمك تبادل نظر در فضايي عاري از ترويج شبهه و تحميل نظر به برخي ازين سئوالات بپردازيم.محوريت شروع بحث رو ميشه با طرح چند سئوال در پيش گرفت؛

سئوال اول: چرا بايد حادثه عاشورا را گرامى بداريم؟

دوستان براي شروع نظرشون رو در مورد اين مسئله بيان كنند تا ان شا الله به تك تك مسائل بپردازيم.

منتظر نظراتتون هستم . . .

[حسن عزتي]

(۱۶/آذر/۹۱ ۱۲:۱۵)داشناک چلیپا نوشته است:  ایشان با شهادتشان هم خودشان را رستگار کردند

هم اینکه راه درست را به شما نشان دادند و هم اینکه خیر و برکت ابدی برای شما به ارمغان آوردند ! پس چرا مثل پیرزنها

ضجه مویه می کنید و دست به حرکاتی بسیار نابخردانه می زنید؟!

مباحث ارسال شده بالا دقيقا جواب سئوالات شماست.

حتما ارسالهاي قبل را مطالعه بفرماييد تا به جوابهاي خود دست يابيد؛


http://forum.bidari-andishe.ir/thread-22...#pid163765

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-22...#pid164519
و
http://forum.bidari-andishe.ir/thread-22...#pid164766


و اين مبحث ادامه دارد،ان شا الله ...

[حسن عزتي]

سلام

از ارسال ها و نظرات چند صفحه اي كه در اين مبحث گذشت ميتوان اينگونه نتيجه گرفت:

منظور از اين توضيحات آن بود كه ما علاوه بر اين كه بايد بدانيم چرا ابى عبد الله قيام كرد، و بدانيم كه چرا مظلومانه شهيد شد، بايد اين مطلب به گونه اى بازسازى شود تا حتى المقدور بهتر بشنويم و ببينيم تا عواطف و احساسات ما برانگيخته تر شود. هر اندازه اين ها در برانگيخته تر شدن عواطف و احساسات ما مؤثرتر باشد، حادثه عاشورا در زندگى ما مؤثرتر خواهد بود. بنابراين صِرف بحث و بررسى عالمانه واقعه عاشورا نمى‌تواند نقش عزادارى را ايفا كند. بايد صحنه هايى در اجتماع به وجود آيد كه احساسات مردم را تحريك كند.

همين كه صبح از خانه بيرون مى‌آيند مى‌بينند شهر سياه پوش شده است، پرچم هاى سياه نصب شده است، خود اين تغيير حالت، دل ها را تكان مى‌دهد. گرچه مردم مى‌دانند فردا محرم است، اما ديدن پرچم سياه اثرى را در دل آن ها مى‌گذارد كه دانستن اين كه فردا اول محرم است آن اثر را نمى‌گذارد. راه انداختن دسته هاى سينه زنى با آن شور و هيجان خاص خود مى‌تواند آثارى را به دنبال داشته باشد كه هيچ كار ديگر آن آثار را ندارد.

***سؤال دوم اين بود كه چرا خاطره سيدالشهداء(عليه السلام) را فقط با بحث و گفتگو، سخنرانى، تشكيل ميزگرد و نظاير آن زنده نگه نمى‌داريم؟ چرا بايد عزادارى كرد؟ جواب اين است كه اين صحنه ها بايد به وجود بيايد كه غير از عامل شناخت، عامل احساسى ـ عاطفى نيز در ما تقويت شود. اگر اين عواطف تحريك شود، آن گاه مى‌تواند اثر كند. نمونه چنين تأثيرى را مى‌توانيد در زندگى فردى و نيز زندگى اجتماعى خود بيابيد. به خصوص در اين سى ـ چهل سال اخير كه حركت حضرت امام(قدس سره) عليه دستگاه طاغوت و كفر شروع شد. ملاحظه كرديد كه در ايام محرم و صفر نام سيدالشهداء(عليه السلام) و عزادارى سيدالشهداء(عليه السلام) مردم را به حركت وادار مى‌كرد. اين شور و هيجان جز در ايام عاشورا پيدا نمى‌شود و جز با همين مراسم سنتىِ عزادارى يا نظاير آن حاصل نمى‌شود؛ بايد عمل كرد. و رفتارى نشان داد كه احساسات و عواطف مردم را تحريك كند، آن گاه اثر بخش خواهد بود. اين جا است كه متوجه مى‌شويم چرا امام(قدس سره) بارها مى‌فرمود آنچه داريم از محرم و صفر داريم. چرا اين همه اصرار داشت كه عزادارى به همان صورت سنتى برگزار شود؟

چون در طول سيزده قرن تجربه شده بود كه اين امور نقش عظيمى در برانگيختن احساسات و عواطف دينى مردم ايفا مى‌كند و معجزه مى‌آفريند. تجربه نشان داد كه بيش تر پيروزى هايى كه در دوران انقلاب و يا در دوران جنگ در جبهه ها حاصل شد، در اثر شور و نشاطى بود كه مردم در ايام عاشورا و به بركت نام سيدالشهداء(عليه السلام) حاصل مى‌كردند. اين تأثير كمى نيست. با چه قيمتى مى‌شود چنين عاملى را در اجتماع آفريد كه اين همه شور و حركت در مردم ايجاد كند.

پس اين كه بايد غير از بحث و گفتگو كار ديگرى براى بزرگداشت حادثه عاشورا انجام داد، كارى كه دربرانگيختن احساسات و عواطف مؤثر باشد، روشن شد. جواب كلى سؤال اين است كه انسان فقط به شناخت مجهز نگرديده است. علاوه بر شناخت، نيروى ديگرى به نام انگيزش ها و هيجانات وجود دارد كه عامل آن، احساسات و عواطف است. اين عوامل نيز بايد تقويت شود تا نقش خود را ايفا كند. برنامه هاى عزادارى از جمله اين عوامل است.

ادامه دارد، ان شا الله...

[SARV]

بسم الله .

سلام دوستان .


آیا مجازیم به هر نحوی احساسات مردم را برانگیخته کنیم ؟

چگونه میتوانیم شور و شعور را همراه یکدیگر داشته باشیم ؟ آیا سخرانی قبل و یا بعد از سینه زنی برای این امر کافیست و یا باید در مداحی ها هم علاوه بر شور شعور هم وجود داشته باشد ؟

آیا مداح ها در حال حاضر در نوحه های خود به این مسئله توجه کرده اند ؟

[عبدالرحیم]

بسم الله الرحمن الرحیم
چند سال پیش چند تا سخنرانی از حاج اقا پناهیان بنام عبودیت بود که در یکی از انها به نقش دو قیام

[b]و اثار ان در ظهور پرداخت که ان دو قیام یکی قیام حضرت فاطمه برای حداکثر دین(ولایت)و در نهان که [/b]



ناموفق بود و قیام امام حسین (علیه السلام) برای حداقل دین و اشکارا که موفق بود و پیروزی خون بر شمشیر



و قیام حضرت را تلفیقی از هر دو برای حداکثر دین و اشکارا و در اون سخنرانی توضیح می داد که



بسیار جالب و اموزنده بود که متاسفانه الان سخنرانی رو پیدا نکردم تا بگذارم.

[حسن عزتي]

(۱۸/آذر/۹۱ ۰:۲۰)SARV نوشته است:  آیا مجازیم به هر نحوی احساسات مردم را برانگیخته کنیم ؟

چگونه میتوانیم شور و شعور را همراه یکدیگر داشته باشیم ؟ آیا سخرانی قبل و یا بعد از سینه زنی برای این امر کافیست و یا باید در مداحی ها هم علاوه بر شور شعور هم وجود داشته باشد ؟

آیا مداح ها در حال حاضر در نوحه های خود به این مسئله توجه کرده اند ؟

درود بر شما

همانطور كه از ارسالها مشخص است اين روند شور براي رسيدن به شعور حسيني است و بس!

نقش مداحان در اين زمينه بسيار چشمگير و ملموس است و تاثير گذاري اشعار و نوحه ها بيش از همه به فهم مطالب و ادراك بالاي حادثه و تلفيق آن با رواديد و حوادث زمان كمك ميكند.

ولي اينكه آيا مادحين ما به اين نكات توجه دارند يا خير، به تنهايي موضوعي بس گسترده و قابل بحث است

جالب است به برخي از بيانات حضرت آيت الله خامنه اي در اين باره توجه بفرماييد:

نقل قول:در زمان ما كه شما مى‌خواهيد شعر بگوييد يا شعر بخوانيد و مايليد در مقابلش اجر و منزلت «دِعبل» و «فرزدق» را هم داشته باشيد، راهش چيست؟ راهش اين است كه همان خلأيى را كه آن روز «دِعبل» يا «فرزدق» يا «كُميْت» يا بقيه شعراى اهل بيت با شعر خود پُر مى‌كردند، پُر كنيد.

نقل قول:بدانيد كه مدّاحى و ستايشگرىِ ائمّه عليهم‌السّلام در حقيقت ستايشگرى نيكى و معنويت و جهاد است؛ ستايشگرى خورشيد امامت و ولايت است؛ خورشيد حقيقتى كه سعى شد آن را بپوشانند؛ اما همين زبانهاى گويا نگذاشتند. نه فقط مدّاحان و شعرا نگذاشتند، بلكه همه كسانى كه در راه معرفت دينى كار كرده‌اند و همه دلهاى فروزنده از محبّت اهل بيت عليهم‌السّلام در اين سيزده، چهارده قرن، نگذاشتند اين خورشيد پوشيده بماند.

نقل قول:مدّاحىِ رايج در بين ما، يك حرفه دو جانبه است؛ فقط آوازه‌خوانى و شعرخوانى نيست؛ تركيب هنرمندانه‌اى از اين دو مقوله است.

نقل قول:اگر چهار پايه اصلىِ مدّاحى - يعنى صداى خوش، آهنگ درست، لفظ خوب و مضمون حقيقى متناسب با نياز - كامل باشد، بهترين وسيله تبيين است و تأثيرش از منبر و درس فقهى‌اى كه ما مى‌گوييم بيشتر است.

نقل قول:كسى كه مدّاحى مى‌كند، بايد خودش را در روى منبر ببيند و مستمعان را كسانى مشاهده كند كه مى‌خواهند از او چيزى بياموزند. با اين نيّت و انگيزه پشت تريبون يا منبر مدّاحى قرار گيرد.

نقل قول:ما بايد بدانيم كه اگر فاطمه زهرا سلام‌اللَّه‌عليها امروز در بين ما ظاهر مى‌شدند و يك ساعت، دو ساعت و يا يك روز در بين مردم مى‌آمدند، ما را به چه چيزى امر مى‌كردند؟ انگشت اشاره به كدام راه از راههايى كه در مقابل ما گشوده است، دراز مى‌كردند و به ما مى‌گفتند كه از اين راه برويد؟ ما بايد آن را دنبال كنيم و در تبيين و تعليم و معرفتى كه مى‌خواهيم به مستمع بدهيم، آن را ملاحظه كنيم و نياز زمان را پُر كنيم.

نقل قول:مبادا پانصد نفر، هزار نفر، گاهى ده هزار نفر در جلسه‌اى جمع شوند و يك ساعت براى آنها نغمه‌سرايى شود؛ اما چيزى به آنها داده نشود. شما در اين يك ساعت مى‌توانيد نكات زيادى را با شعر خوب منتقل كنيد. بايد شعر هنرمندانه باشد و الفاظ خوب و كلمات مناسب هم در آن به كار رفته باشد.

مــنـــــبــــــــــــــع بـــيا نـــــــــات رهــــــبـــــري


و اگر به برخي نكات كليدي ، ازين موارد توجه ويژه شود مطمئنا روضه هاي امام حسين عليه السلام مانند هميشه كلاس درسي خواهد شد كه نتيجه آزمون آن حق طلبي و بندگي محض در محضر خداوند متعال است.

[حسن عزتي]

سلام


اميد كه تا اين قسمت از موضوعات رو پيگيري كرده باشيد
حالا مي خواهيم كمي فراتر رفته و در گام هاي بعدي به مسائل مهم تري بپردازيم

تا اين جا فهميديم كه بايد در جامعه عواملى را ايجاد كرد تا احساسات و عواطف دينى مردم را تحريك كند و آن ها را برانگيزاند تا كارى مشابه كار سيدالشهداء(عليه السلام) انجام دهند؛ راه او را ادامه دهند و نسبت به اين امر مهم علاقه پيدا كنند.

اما موضوع ديگرى كه در اين جا مطرح مى‌شود اين است كه يگانه راه برانگيختن احساسات و عواطف عزادارى و گريه نيست. عواطف انسان ممكن است با مراسم جشن و سرور هم تحريك شود.

مى‌دانيم كه در ولادت هاى مبارك، در ميلاد خود سيدالشهداء(عليه السلام) ، وقتى مراسم جشن برگزار مى‌شود، مدح ها خوانده مى‌شود و مردم از طريق آن ها شور و نشاطى مى‌يابند. سؤال سوم اين است كه چرا براى تحريك احساسات از مراسم شاد استفاده نمى‌كنيد؟ چرا بايد گريه كرد؟ چرا بايد به خود زد؟ چرا بايد زنجير بزنيم؟ بياييم به جاى اين كارها جشن بگيريم، نُقل و نبات پخش كنيم، شيرينى بدهيم، مدح و سرود بخوانيم، تا احساسات مردم تحريك شود.

سئوال سوم : چرا بايد به ياد وقايع عاشورا عزادارى كرد؟


منتظر نظرات خوبتان هستم ...

[سید ابراهیم]

با تشکر از مباحث فوق العاده ای که داری پیش می بری.... خیلی عالی است
و امادر مورد سوال سوم، البته مباحثی است که برخی از عرفای مورد تایید سخنانی در این رابطه داشته اند ،که خود من زیاد روی این مباحث تامل کرده ام. واقعا قابل بحث و بررسی است. فکر کنم مرحوم دولابی است که می فرماید اگر حد و اندازه عقول مردم اجازه می داد در روز عاشورا مراسم شادی انجام می دادیم، چون در این روز عبودیت کامل می شود و حسین بن علی در آزمایش بزرگ الهی سربلند و پیروز می گردد و لذا این روز نیز همچون اعیاد مقدس و الهی دیگر است. این روز، روز وصل است... روز پرده نمایی است از انسان کامل. از خلیفه حقیقی خداوند در عالم هستی.
ولی به قول شهید مطهری در این زمینه می توان دو نگاه داشت:
1- اینکه حادثه عاشورا جنایت است: خب بلاخره در این روز اتفاقات شومی رخ داده است که دل هر انسانی را به درد می آورد. در یک روز بسیاری از نیکان روزگار را با آن وضع فجیع به قتل رساندند و حتی به بچه های آن ها نیز رحم نکرده و خوی حیوانی شان را تا بالاترین حد پیش بردند. از این جنبه حقیقتا جز عزاداری و گریه و ماتم چیز دیگری نیست.
2- ولی از یک دید بالاتر و با یک افق وسیع تر اگر بنگریم می بینیم که نه این حادثه عین حماسه است. اگر گریه و اشک و آه حضرت زینب در غم عزیزانش را به علاوه سخنرانی های آتشینشان در کوفه و شام کنیم روبرو می شویم با یک رخداد حماسی بی نظیر در عالم. پس در همین گریه ها و عزاداری ها باید آن روح حماسی این جریان بزرگ نیز حفظ گردد.

حرف بسیار است. حقیر تنها میخواستم چند کلید واژه را در اختیار دوستان قرار دهم.
یا علی مدد.

[حسن عزتي]

درود بر سيد ابراهيم عزيز

نگاه عارفانه به قضاياي عاشورا وكربلا كاملا بر نوشته هاي شما صدق ميكند و جمع بندي بسيار زيبايي داشتيد.

اما روي سئوال به ولادت امام حسين (علیه السلام) است.
اينكه چرا به جاي 40 روز از روز اول تا شب اربعين عزاداري كردن و اين مراسم را اينطور باشكوه و پرخرج و زحمت برگزار كنيم، ولي در ولادت امام حسين اين مراسمات رو انجام ندهيم؟

در اونصورت با جشن و شادي و روي خوش و آذين بندي و ... تفكرات بيشتري رو ميشه معطوف به رفتار و آيين حسيني كرد!

براي اينكه شعور حسيني رو در مردم بيدار كنيم ،ايام شهادت حضرت و 40 روز روضه مفصل بهتر جواب ميده يا وقتي كه در شب ولادتش و در اون ايام با جشن و شادي و مولودي براي حضرت مراسم برپا كنيم؟

[KABOOTAREHARAM]

در ولادت امام حسین و با برپایی جشن کجا همه ی اهداف ایشون و تفکر ایشون شناخته میشه، اما در عزاداری ایشون علاوه براینکه اهداف و تفکرشون شناخته می شه یک روحیه عجیب شور و حماسی بودن و احساس وظیفه در انسان ایجاد میشه.
باید برای امام حسین عزاداری کنیم و عزاداری هامون هم باشکوه و پر سر و صدا باشه، چون عاشورا یک کلاس درس به تمام معناست، با سر و صدا تبلیغ می کنیم که مردم برن سراغ این کلاس تا بیشتر بدونن،تا اهداف امام حسین رو بشناسن...
تا به جایی برسن که دیگه خودشون رو نبینن، خانوادشون رو نبینن و فقط و فقط خدا رو ببینن...

[حسن عزتي]

سلام
مثل اينكه واقعا خبري نيست

نقل قول:سئوال سوم : چرا بايد به ياد وقايع عاشورا عزادارى كرد؟

جواب اين است كه احساسات و عواطف انواع مختلفى دارد. تحريك هر نوع احساسات و عواطف، بايد با حادثه مربوط متناسب باشد.

حادثه اى كه بزرگ ترين نقش را در تاريخ اسلام ايفا كرد، حادثه شهادت ابى عبد الله بود. او بود كه مسير تاريخ اسلام را عوض كرد. او بود كه درسى براى حركت، براى نهضت، براى مقاومت و براى استقامت تا روز قيامت به انسان ها داد.

براى آن كه آن خاطره تجديد شود، فقط مجلس جشن و شادى كافى نيست. بايد كارى متناسب با آن حادثه انجام داد. يعنى بايد كارى كرد كه حزن مردم برانگيخته شود، اشك از ديده ها جارى شود، شور و عشق در دل ها پديد آيد. و در اين حادثه چيزى كه مى‌تواند چنين نقشى را بيافريند، همين مراسم عزادارى و گريستن و گرياندن ديگران است؛

در حالى كه خنديدن و شادى كردن هيچ وقت نمى‌تواند اين نقش را ايفا كند. خنديدن هيچ وقت آدم را شهادت طلب نمى‌كند. هيچ وقت انسان را به شلمچه نمى‌كشاند. هيچ وقت نمى‌توانست سختى ها و مصيبت هاى هشت سال جنگ را بر اين مردم هموار كند. اين قبيل مسائل عشق ديگرى مى‌خواهد كه از سوز و اشك و شور پديد مى‌آيد. راه آن هم همين عزادارى ها است.

اين هم جواب سؤال سوم كه چرا ما بايد براى زنده نگه داشتن خاطره سيدالشهداء(عليه السلام) عزادارى و گريه كنيم.

ادامه دارد ان شا الله ...