راه اینکه خدا به ما حکمت بده چیه؟(مقاله ی فوق ویژه و کاربردی

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام
ابتدا یه حدیث فوق العاده کاربردی و بسیار بسیار بسیار حیاتی تقدیم میکنم :




امیرالمومنین می فرمایند که خداوند به حضرت رسول فرمود:



يا أحمد إن العبد إذا جاع بطنه و حفظ لسانه علمته الحكمة
و إن كان كافرا يكون حكمته حجة عليه و وبالا
و إن كان مؤمنا
تكون حكمته له نورا و برهانا و شفاء و رحمة فيعلم ما لم يكن يعلم و يبصر ما لم يكن يبصر
فأول ما أبصره عيوب نفسه حتى يشتغل بها عن عيوب غيره
و أبصره دقائق العلم حتى لا يدخل عليه الشيطان من موضع و أبصره حيل الشيطان و حيل نفسه حتى لا يكون لنفسه عليه سبيل‏...

الوافی ج 26 ص 151




خداوند به رسول خدا فرمود:
ای احمد اگر بنده ی من شکم و زبانش را کنترل کند و حفظ کند، به او حکمت را تعلیم می دهم
اگر آن بنده کافر باشد، آن حکمت علیه خودش حجت خواهد بود و وبالش خواهد شد (در روز قیامت)
اما اگر مومن بود
آن حکمت را برایش نور و برهان و شفا و رحمت قرار میدهم پس آنچه را که قبلاً نمی دانست می فهمد، و آنچه را قبلاً نمی دید میبیند.
پس اولین چیزی که او را بدان بینا میکنم عیوب نفسش است تا آنچنان مشغول آنها شود که از عیوب دیگران باز ماند
و او را به دقایق نکات علمی بینا می گردانم تا اینکه شیطان بر او مسلط نگردد و او را نسبت به حیله های شیطان و نفس بصیر می کنم بر او تسلط پیدا نکنند...






حدیث حاوی نکات بسیار عظیم و حیرت انگیزی است که سعی میکنم در حد وسع اندکم مقداری از آن را تقدیم کنم


اول اینکه تصریح دارد که حکمت را خدا عنایت میکند و اکتسابی نیست!!!!!!!!!!!
البته مقدماتش دست ما است اما خودش نه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


دوم اینکه می فرماید مهمترین نشانه ی اینکه خدا به کسی حکمت داده این است که بینای عیوب خودش می شود!!!
اما مهمتر از آن کیفیت آن است
چنان عیوب خود را در مقابلش نمایان میبیند که از دیدن عیوب دیگران فارغ میشود!!!!!!!!!!!!!!!!!

یکی از مهمترین وجوه تمایز ما و انسانهای حکیم همین است
که ما گرچه بعضاً عیوب خود را هم میبینیم اما ماشالله ماشالله عیوب دیگران رو هم خوب جلوی چشمامون هست!!!


اما همونطور که در این حدیث شریف هم مشاهده می فرماید انسان حکیم چنان در عیوب خود غرق میشود که دیگه فارغ میشود از عیب جویی و دیدن عیوب دیگران!!!


البته آثار حیرت انگیز دیگری هم در متن حدیث برای حکمت ذکر شده است که توضیحش در اینجا نمیگنجد!!





اما قصه ی ما به همین جا ختم نمیشود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


تا انسان به عیوبش واقف نشود کبر از قلبش خارج نمی شود!!!!!!!!!
تا کبر از قلبش خارج نشود، خشوع به قلبش وارد نمی شود که خشوع و کبر دو ویژگی متضاد است!!!!!!

تا خشوع به قلب انسان وارد نشود، یقین به قلب انسان وارد نمی شود(( (امام صادق علیه السلام:

لَا يَقِينَ إِلَّا بِالْخُشُوع‏

يقين‏ جز با خشوع بدست نمی آید

"تحف العقول، النص، ص: 304")))

تا یقین به قلب انسان وارد نشود ایمانش مستودع است و مستقر نیست و به قول معروف به یه پیسّی میپرّه ایمانمون در پیچ و خم امتحانای جوندار!!!!!!

امیرالمومنین امام على عليه السّلام فرمايد:

غاية الايمان الإيقان.

نهايت ايمان‏ يقين‏ است.

زندگانى حضرت زهرا عليها السلام ( ترجمه بحار الأنوار)، ص: 922


و در این حدیث نورانی راهکار بدست آوردن حکمت را که در نهایت منجر میشود به ایمان راسخ چه چیز معرف میکند؟


بله

کنترل شکم و زبان!!!!!!!!!!!!!


شدت کاربردی بودن و عظمت و مفید بودن این حدیث این است که یک دستور العمل بسیار کاربردی به انسان میدهد برای کسب حکمتی که مقدمه ی واقف شدن به عیوب است
و واقف شدن به عیوبی که مقدمه ی خروج کبر است
و خروج کبری که مقدمه ی ورود خشوع است
و ورود خشوعی که مقدمه ی ورود یقین است
و ورود یقینی که مقدمه ی تبدیل ایمان مستودع به ایمان مستقر و راسخ است!!!! إن شاء الله



همچنان که در تاپیک
درست کردن ایمان و اصلاح قلبم را از کجا شروع کنم؟ (پست ویژه)
هم از قول مولا علی در خطبه 176 بیان داشتیم که فرموده اند:


وَ اللَّهِ مَا أَرَى عَبْداً يَتَّقِي تَقْوَى تَنْفَعُهُ حَتَّى [يَخْتَزِنَ‏] يَخْزُنَ لِسَانَهُ ...
وَ لَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلوات الله علیه:
لَا يَسْتَقِيمُ إِيمَانُ عَبْدٍ حَتَّى يَسْتَقِيمَ قَلْبُهُ
وَ لَا يَسْتَقِيمُ قَلْبُهُ حَتَّى‏ يَسْتَقِيمَ لِسَانُه‏


به خدا قسم هیچ بنده ی با تقوایی را نمی بینم که از تقوایش بهرهمند گردد مگر آنکه زبان خود را حفظ کند

و همانا از رسول خدا صلوات خدا بر او باد فرمود:

ایمان بنده درست نمی شود تا وقتی که قلبش درست نشود
و قلبش درست نمی شود تا زمانی که زبانش درست نشود
همانطور که مشاهده میکنید
این هم دقیقاً بیان دیگری است از همین سیکلی که به طرق مختلف بیان فرموده اند


راه خیلی عجیب نیست
کو رونده اش؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟







پدر و مادر حقیر را اگر راه داشت دعا بفرماید...

[علی 110]

یک نکته برای یاد آوری خدمت دوستان

انفاق فقط از دارایی های مالی نیست

هرآنچه که داریم اگر در راه خدا بدهیم

ولو آبرویی خرج کنیم که برای کسی پادرمیانی کنیم، آبرویی خرج کنیم که احقاق حقی کنیم
علم خود را به کسی بدهیم که محتاج است
وقت خود را در اختیار نیازمندی به کمک خود قرار دهیم

حتی در روایات داریم که همین که به مردم آزار نرسانید این خودش صدقه و انفاق محسوب میشود!!!!!!!!!
یعنی به تعبیری حتی یکی از چیزهایی که داریم گناهانمان هست که خدایی نکرده ممکن است آنها را دوست داشته باشیم
حتی اگر آنها را بدهیم برود در راه رضای خدا ...
خلاصه راه باز است
کو رونده اش؟؟؟؟؟؟
إن شاء الله ره رو شویم....
ولو آهسته اما پیوسته....

[ali.khm]

نقل قول از علی 110 :


.......

تا انسان به عیوبش واقف نشود کبر از قلبش خارج نمی شود!!!!!!!!!
تا کبر از قلبش خارج نشود، خشوع به قلبش وارد نمی شود که خشوع و کبر دو ویژگی متضاد است!!!!!!

تا خشوع به قلب انسان وارد نشود، یقین به قلب انسان وارد نمی شود(( (امام صادق علیه السلام:

لَا يَقِينَ إِلَّا بِالْخُشُوع‏

يقين‏ جز با خشوع بدست نمی آید

"تحف العقول، النص، ص: 304")))

تا یقین به قلب انسان وارد نشود ایمانش مستودع است و مستقر نیست و به قول معروف به یه پیسّی میپرّه ایمانمون در پیچ و خم امتحانای جوندار!!!!!!

امیرالمومنین امام على عليه السّلام فرمايد:

غاية الايمان الإيقان.

نهايت ايمان‏ يقين‏ است.

زندگانى حضرت زهرا عليها السلام ( ترجمه بحار الأنوار)، ص: 922


....................................................................................................​.....................................................

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام خدمت همه دوستان

حاج علی که خیلی خوب بیان فرمودن که واقعا جای تشکر داره

داشتم یه چرخی تو سایت وعده صادق میزدم یه چیزی دیدم به طور عجیبی با این مطلب جور در میومد .

گفتیم بزنیم به این پست تا ان شاءالله مورد استفاده هممون قرار بگیره

امیرالمومنین علیه السلام در حدیث شریفی درباره نکوهش تکبر و مساوی بودن حکم خداوند برای اهل زمین و آسمان فرموده است: پند و عبرت گیرید به آنچه خداوند با ابلیس رفتار کرد...

مشرق- در نهج البلاغه "خطبه قاصعه" از امام علی علیه السلام به هنگام نکوهش کبر و خود برتربینى چنین مى خوانیم: پند و عبرت گیرید به آنچه خداوند با ابلیس رفتار کرد، در آن هنگام که اعمال و عبادات طولانى و تلاش و کوشش‌هاى او را که شش هزار سال بندگى خدا کرده بود ... به خاطر ساعتى تکبر ورزیدن بر باد داد، با این حال چه کسى بعد از ابلیس مى تواند از کیفر خدا در برابر انجام همان معصیت مصون بماند؟ نه، هرگز، ممکن نیست خداوند، انسانى را به بهشت بفرستد، در برابر کارى که به خاطر آن فرشته‌اى را از بهشت رانده است. حکم خداوند در باره اهل آسمان و زمین یکى است.
[/b]

متن حدیث:

فاعتبروا بما کان من فعل اللَّه بابلیس اذا احبط عمله الطویل و جهده الجهید، و کان قد عبد اللَّه ستة آلاف یدری من سنی الدنیا ام من سنی الاخره عن کبر ساعة واحدة فمن ذا بعد ابلیس یسلم على اللَّه بمثل معصیته؟! کلا ما کان اللَّه سبحانه لیدخل الجنة بشرا بامر اخرج به منها ملکا ان حکمه فى اهل السماء و اهل الارض لواحد؛

«نهج البلاغه،خطبه 192»

---

الله اکبر از این قسمت این حدیث سنگین !!!!
...نه، هرگز، ممکن نیست خداوند، انسانى را به بهشت بفرستد، در برابر کارى که به خاطر آن فرشته‌اى را از بهشت رانده است. حکم خداوند در باره اهل آسمان و زمین یکى است.

آدم اگه به عمقش پی ببره جا داره بشینه گریه کنه به حال خودش !!

دقت میکنین ؟!
من نیستم ها که این حرف رو بزنم بعد یکی بیاد بگه از کجا میگی این حرفو خودتو جای خدا میذاری ؟!

امیر المومنین میفرماید.

[mohebALI]

(۱۵/بهمن/۹۱ ۰:۰۰)علی 110 نوشته است:  خداوند به رسول خدا فرمود:
ای احمد اگر بنده ی من شکم و زبانش را کنترل کند و حفظ کند، به او حکمت را تعلیم می دهم

[fafa*]

دست خدا درد نکنه
سخت تربن کار تو این دنیا کنترل زبان هست واقعا.
و خوب تکلیف شکم هم که روشنه، مال حلال -> غذای حلال(یه موردش) که من نا خداگاه یاد تاپیک حق الناس میافتم تنم میلرزه

[fiftynine]

امام صادق (علیه السلام) در حدیث عنوان بصری می فرمایند:

1) مبادا چیزی بخوری که به آن اشتها نداری ، چرا که در انسان ایجاد حماقت و نادانی میکند.

2) چیزی مخور ، مگر آنکه گرسنه باشی، و چون خواستی چیزی بخوری، از حلال بخور و نام خدا را ببر و به یاد آور سخن رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را :
هیچ وقت آدمی ظرفی را بدتر از شکمش پر نکرده است.

با این وجود اگر به قدری گرسنه شدید که ناچار به تناول غذا شدید، پس:
3) به مقدار ثلث شکم خود را برای طعامش بگذار و ثلث آن را برای آبش و ثلث آن را برای نفسش.

[حسن عزتي]

به نام خدا

مبحث ارزشمندی ک بسیار آموزنده است

حیف بود ک در انزوا بوده و بین تلمباری از مطالب مفید تالار ، خاک بخورد . . .

نقل قول:خداوند به رسول خدا فرمود:
ای احمد اگر بنده ی من شکم و زبانش را کنترل کند و حفظ کند، به او حکمت را تعلیم می دهم
اگر آن بنده کافر باشد، آن حکمت علیه خودش حجت خواهد بود و وبالش خواهد شد (در روز قیامت)
اما اگر مومن بود
آن حکمت را برایش نور و برهان و شفا و رحمت قرار میدهم پس آنچه را که قبلاً نمی دانست می فهمد، و آنچه را قبلاً نمی دید میبیند.

ارسال اول این مبحث را چند باره مطالعه بفرمایید،لطفا

یاعلی (علیه السلام) مدد است.

[III I III]

فرازي از كتاب المراقبات، مراقبت ماه رمضان:

در حديث معراج خداوند پرسيد:
اى احمد! آيا آثار روزه را مى‌دانى‌؟
پاسخ داد: خير.
خداوند فرمود: نتيجه روزه كم‌خورى و كم‌گويى است
و اين‌ دو حكمت را به ارمغان مى‌آورند
و حكمت معرفت را در پى‌دارد
و معرفت يقين را‌
و وقتى كه بنده‌اى به يقين رسيد باكى ندارد كه چگونه روزگار را سپرى كند. در سختى يا آسانى و اين مقام رضا است كه خشنودند به رضاي من.
و هر كس طبق خوشنودى من رفتار كند، سه خصلت را به او مى دهم:
شكرى كه نادانى همراه آن نباشد،
يادى كه فراموشى نداشته باشد
و دوستي اى كه دوستى من را بر دوستى آفريدگانم ترجيح ندهد.
هنگامى كه او من را دوست داشت، من هم او را دوست خواهم داشت‌؛
دوستى او را در دل بندگانم انداخته و چشم قلب او را به عظمت جلالم مى‌گشايم
و علم آفريدگانم را از او پنهان نمى‌دارم‌؛
در تاريكى شب و روشنايى روز با او مناجات مى‌كنم
تا آنجا كه سخن گفتن و همنشينى او با بندگانم قطع شود و كلام خود و فرشتگانم را به گوش او مى‌رسانم
و اسرارى را كه از بندگانم پنهان كرده‌ام براى او آشكار مى‌كنم.

[مهسااحمدی]

بسیار خوب و آموزنده بود.


من جدیدا" که سعی می کنم زبانم رو نگه دارم به آثار عجیب و فوالعادش پی بردم.