حکایت های جالب در مورد بسم الله الرحمن الرحیم

[سرباز منتظر]

بسم الله الرحمن الرحیم

بشر حافی از وزرای هارون بوده که مشغول به کارهای زشت بوده که به دست حضرت موسی بن جعفر ع توبه کرد و پای برهنه خدمت حضرت دوید از ان روز به بشر حافی معروف شد..
اما مرحوم محدث قمی ره نقل کرده اند که سبب توبه بشر حافی ان بوده است که در بین راه قطعه کاغذی یافت که در او نوشته بود بسم الله الرحمن الرحیم که پاهای مردم در راه بر آن گذارده شده بود این قطعه را برداشت و تمیز نمود و چند درهم عطر خرید پس ورقه را خوشبو نمود و در شکاف دیوار قرار داد پس در خواب دید گوینده ای می گوید: ای بشر مرا خوشبو و پاک نمودی من تو را طیب و پاکیزه در دنیا و اخرت قرار می دهم پس صبح که شد توبه کرد.
الکنی و الالقاب از محدث قمی – روضات الجنات از محدث قمی – خزینه الجواهر ص ۶۴۰

چشم دل باز کن که جان بینی ** آنچه نادیدنی ست ان بینی
انچه نشنیده گوشت ان شنوی ** و انچه نادیده چشمت ان بینی
تا بجایی رساندت که یکی ** از جهان و جهانیان بینی
با یکی عشق ورز، از دل و جان ** تا به عین الیقین عیان بینی
که یکی هست او نیست جز او ** وحده لا اله الا هو

در کتاب لئالی الاخبار نقل شده است که روزی حضرت امیرالمومنین علی ع بالای منبر فرمودند:
هر کس هنگام غذا خوردن بسم الله الرحمن الرحیم را ترک نکند من ضامن می شوم که آن غذا به او ضرری نرساند.
ابن کوا که فردی منافق و دو رو بود، خواست سخن امام را لوث و بی رنگ جلوه دهد به این خاطر گفت:
من دیشب چون خواستم غذا بخورم، بسم الله گفتم ولی آن غذا حال مرا دگرگون ساخت.
حضرت علی ع در پاسخ او فرمودند: شاید شب گذشته از یک نوع غذا بیشتر خورده ای و اگر بخواهی که غذاها به تو ضرر نرسانند، باید برای خوردن هر کدام بسم الله الرحمن الرحیم بگویی.

به نام ایزد پیدا و پنهان ** روان بخش تن افروزنده جان
خداوندی که عالم آفریده ** جهان در جان ادم افریده
خداوندیش بر هر چیز پیدا ** بر او عقل جهان بین است شیدا

بسم الله الرحمن الرحیم

نمرود با دخترش (رعضه) نشسته بودند و منظره آتش انداختن حضرت ابراهیم را نگاه می کردند.
دختر نمرود بالای بلندی ایستاد دید ابراهیم ع در میان آتش است اما محوطه آتش، گلستانی تشکیل داده شده.
دختر نمرود گفت: ای ابراهیم این چه حالی است که آتش تو را نمی سوزاند؟
حضرت ابراهیم فرمود: زبانی که به ذکر خداوند گویا باشد و قلبی که معرفت خدا در او باشد آتش در او اثر ندارد.
دختر نمرود گفت: من هم مایل هستم با تو همراه باشم. ابراهیم ع فرمود: بگو لا اله الا الله ابراهیم خلیل الله و داخل آتش بشو.
دختر نمرود گفت و پا در آتش نهاد و خود را نزد ابراهیم ع رساند و در حضورش ایمان آورد و به سلامت به جانب پدرش برگشت.
نمرود با دیدن این منظره تعجب کرد و در عین حال به خاطر ترس از مملکتش دختر را از راه موعظه و نصیحت نزد خود خواند ولی حرف نمرود در دختر اثر نکردو دستور داد او را در میان آفتاب سوزان به چهار میخ بکشند.
حضرت حق و خداوند مهربان به جبرییل فرمود: بگیر بنده مرا.
جبرییل رعضه را از آن مهلکه رهانید و نزد ابراهیم ع آورد.
رعضه در تمام مشقتها با حضرت ابراهیم همراه بود تا آنکه حضرت او را به همسری یکی از فرزندانش درآورد.
خدای تعالی فرزندانی به آنها عنایت فرمود که همه بر مسند نبوت و پیامبری قرار گرفتند.
خزینه الجواهر-ص۶۶۳

ما را ره توفیق نمودند و بریدیم**بر ما در تحقیق گشادند و رسیدیم
یک چند به هر صومعه بردیم ارادت**یک چند به هر مدرسه گفتیم و شنیدیم
اقلیم معارف همه را سیر نمودیم**در باغ حقایق به همه سبزه چریدیم
بس عطر روانبخش ز گلها که گرفتیم**بس میوه جان پرور دلخواه که چیدیم
کردیم نظر در شجر زینت دنیا**نی سایه نه برداشت ازو مهر بریدیم
ناگاه شد از قرب نمودار درختی**مقصود دل آن بود که کنهش چو رسیدیم
دادند به ما عیش مصفای موبد**در سایه آن رحل اقامت چو کشیدیم
دیدیم رخ ساقی می خانه توحید**یک جرعه از آن باده بیرنگ چشیدیم
فیض کاشانی

کلمات بسم الله چهار تا است.
بعضی از اهل معرفت گفته اند:
بسم الله الرحمن الرحیم ۱۹ حرف است و زبانه های دوزخ نیز ۱۹ تا می باشند، چون بنده مومن خدا تلفظ بسم الله نماید خدای تعالی به هر حرفی یکی از زبانه های دوزخ را از او دفع می کند.
اهل معرفت گفته اند: گناه چهار نوع است.
گناه در روز و گناه در شب و هر یک از گناهان روز و شب یا آشکار است و یا پنهان.
و کلمات بسم الله هم چهارتا است، پس هر کس از روی اعتقاد به بسم الله تلفظ کند خدای تعالی هر چهار گناه او را بیامرزد.
خواص الایات ص۳

الهی عطا کن بر این بنده چشمی**که بیناییش از ضیای تو باشد
الهی چنانم کن که از فضل و رحمت**که دایم سرم را هوای تو باشد
الهی چنانم کن از عیب خالی**که هستم محو و فنای تو باشد
الهی مرا حفظ کن از مهالک**که هر کار کردم رضای تو باشد
الهی ندانم چه بخشی کسی را**که هم عاشق و هم گدای تو باشد
الهی بر این بنده خود دلی ده**که مستغنی از ما سوای تو باشد