گناهی زبانی که برایمان عادت شده!

[وحید110]

سلام
یکی از گناهانی که از اون غافلیم و بنده دیشب فهمیدم این هم از گناهانه و عملی است حرام از گناهان زبان . سخنی است که از روی یقین نباضشد . ولی با حالت یقین گفته شود!!



وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولـئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً



و از چيزى كه بدان علم ندارى (در مرحله اعتقاد و گفتار و عمل) پيروى مكن، زيرا گوش و چشم و دل، هر يك مورد سؤال قرار خواهند گرفت (از انسان درباره كارهاى آنها و از آنها درباره كارهاى خودشان مى‏پرسند)

در رساله ایت الله العظمی سیستانی بابی در مورد واجبات و محرمات است که یکی از محرمات را گفتن انچه نمیدانی بیان کرده! و ان را حرام دانسته و در ردیف تهمت و غیبت و ... قرار میدهد



وصیت امیرالمومنین به فرزندش محمد بن حنفیه

ای فرزندم آنچه را نمی دانی نگو، بلکه تمام آنچه می دانی را نگو که خدا بر اعضای تو فرائضی تعیین کرده که روز قیامت، به آنها بر علیه تو اعتراض می کند و درباره آنها سوال می کند … و خداوند می فرماید إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِکُمْ وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِکُمْ ما لَیْسَ لَکُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَیِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِیم‏
به خاطر بیاورید زمانی که آن [شایعه] را از زبان یکدیگر می‌گرفتید، و با دهان خود سخنی می‌گفتید که به آن علم نداشتید؛ و آن را کوچک می‌پندارید در حالی که نزد خدا بزرگ است!

وسائل الشیعة، ج‏ ۱۵، ص ۱۶۹


حالا ببینیم چقدر ظن و گمان هامون رو با قاطعیت بیان میکنیم .
چقدر راجع به اشخاص تحت تاثیر تبلیغات قضاوت کرده و بیان میکنیم
چقدر مطالب حدسی رو به عنوان مطلب یقینی بیان میکنیم .
چقدر راجع به چیزی که نمیدونیم حرف میزنیم!

بنده دیشب فهمیدم این از گناهان و بلکه حرام است!

پناه بر خدا از گناهان زبان ...

التماس دعا

[mohamad]

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرً‌ا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ ۖ

ای اهل ایمان، از بسیار پندارها در حق یکدیگر اجتناب کنید که برخی ظنّ و پندارها معصیت است

سوره حجرات آیه 12

[وحید110]

ای داد بیداد از کسی که ادعای ایمانش میشه و سخن چینی میکنه!
میخوایم خودمون رو تو دل کسی جا کنیم . میزنیم یکی دیگه رو خراب میکنیم .
مادر شوهر اذیت میکنه مییم پیش شوهر ....
همکارمون داره پیشفت میکنه میریم پیش رییس ....






سخن‌چینی در لغت به معنی خبرکشی است.[1] از حضرت رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ‌روایت است که «همانا کسی که سخن می‌برد خبرکش است.»[2] سخن‌چینی به این معنا است که سخن کسی را به دیگری بگوید و موجب اختلاف آن دو گردد و یا راز شخصی را افشاء کردن می‌باشد.[3]

چندین لفظ با سخن‌چینی مترادف و متشابه هستند. به عنوان نمنونه؛ نمیم، نمّامه، سعایت و قتّات.

در احادیث زیادی از این رذیله‌ اخلاقی سخن به میان آمده است و در بسیاری روایات سخن‌چین، دشمن خداوند معرفی شده است. پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می‌فرماید:

«دشمن‌ترین شما در نزد خدا کسانی هستند که از پی سخن‌چینی میان دوستان می‌روند و برادران را از هم جدا می‌کنند و طلب عیب پاکان را می‌نمایند.»

در حدیث دیگری از آن بزرگوار مرویست: چنین اشخاصی شرار مردمند و بدترین مردم کسی است که مردم از شرارت او دوری کنند و شکی نیست که سخن‌چین اینگونه است، خلاصه اینکه بدی سخن‌چین از همه کس بیشتر است.

حضرت علی(علیه السلام) می‌فرماید: «بر تو باد که از سخن‌چینی دوری نمائی که آن کینه را در دل می‌کارد و شخص را از خدا و خلق دور می‌گرداند.»[7]

در حدیثی امام صادق(علیه السلام) می‌فرماید: «از بزرگترین جادوها سخن‌چینی است.(زیرا) با سخن‌چینی میان دوستان جدایی افکنده می‌شود، یاران یکدل را با هم دشمن می‌کند، بواسطه آن خون‌ها ریخته می‌شود، خانه‌ها ویران می‌گردد و پرده‌ها دریده می‌شود. آدم سخن‌چین بدترین کسی است که روی زمین گام برمی‌دارد.»[8]

آثار اخروی سخن‌چینی:

1- عذاب قبر: انسان بعد از عمری که در این دنیا زندگی می‌کند، به عالم قبر می‌رود تا پاداش اعمال خویش را مشاهده کند. در احادیث زیادی ائمه‌ معصومین به عذاب‌هایی که سخن‌چین به آن گرفتاراست اشاره فرموده‌اند. پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می‌فرماید: «کسی که بین دو نفر برای سخن‌چینی رفت و آمد کند خداوند بر او در قبرش تا روز قیامت آتش مسلط کند.»[16]

2- عذاب‌های اخروی: در این قسمت به برخی روایات اشاره می‌شود که خود گویای عذاب‌هایی هستند که بر سخن‌چینی وارد می‌شود. از پیامبر اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) روایت شده که فرمودند: «کسی که بین دو نفر برای سخن‌چینی رفت و آمد کند... وقتی که از قبر بیرون می‌آید، یک مار بزرگ سیاه مسلطش می‌کند که گوشت او را نیش می‌زند و می‌خورد تا اینکه داخل آتش شود.»[17]

راههای درمان سخن‌چینی:

سخن‌چینی مانند بسیاری از صفات رذیله تدریجاً بصورت یک بیماری روانی درمی‌آید به گونه‌ای که سخن‌چین از کار خود لذت می‌برد و از اینکه پیوسته دو بهم زنی می‌کند، احساس خشنودی می‌کند و این یکی از مراحل بسیار خطرناک اخلاقی است. اینجاست که سخن‌چین باید قبل از هر چیز به درمان انگیزه‌های درونی که در اعماق روح است بپردازد و باید از طریق خودسازی و تفکر در عواقب سوء این صفت رذیله و نتایج شومی که به بار می‌آورد، خود را از این معصیت کبیره نجات دهد.

در این قسمت سعی شده به برخی از راههای درمان سخن‌چینی پرداخته شود.

درمان توسط خود فرد سخن‌چین:

این درمان از دو راه علمی و عملی صورت می‌پذیرد، اما درمان عملی آن این است که کسی که گرفتار این گناه کبیره است برای اصلاح و رهایی خود اولاً باید در مفاسد و پیامدهای شوم سخن‌‌چینی بیندشید. ثانیاً: در آیات قرآن کریم و روایات اسلامی که درباره‌ کیفر و عذاب‌های سخن‌چینی وارد شده دقت کند. ثالثاً: بیاندیشد که در روز قیامت آن زمانی که در درگاه عدل الهی در حضور انبیاء و اولیاء برای رسیدگی به اعمال او حاضر می‌شوند چه جوابی خواهد داد. انسان باید در این دنیا به حساب خود رسیدگی کند تا در آخرت رسوا و مفتضح نگردد.

اما درمان عملی سخن‌چینی این است که فرد سخن‌چین باید بکوشد تا علل و عوامل سخن‌چینی را بشناسد تا بتواند باید از بین بردن علت، معلول را از میان بردارد (به علل و عوامل سخن‌چینی اشاره شده است).

درمان توسط فرد مخاطب:

مخاطب و کسی که فرد سخن‌چین برای وی خبر ناپسند می‌آورد، برای جلوگیری از نمامی و مفاسد مهلک آن باید نکات زیر را رعایت کند تا فرد سخن‌چین به کار زشت خود پی ببرد و سعی در نابودی این صفت رذیله کند.

1. مخاطب نباید گفته و سخن نمام را تصدیق و یا تأیید نماید. چرا که نمام به خاطر مرتکب شدنش به گناهانی از قبیل غیبت، تهمت، اختلاف و دشمنی و... فاسق است و خبر فاسق از نظر اسلام و قرآن مجید مردود و مطرود است.[18]

احادیث زیادی ما را از تصدیق خبر سخن‌چین نهی می‌کند. امام علی(علیه السلام) فرمودند: «گفته‌های هیچ سخن‌چینی را زود باور مکن اگر چه در لباس خیرخواهان باشد.»[19]

2. مخاطب باید عمل سخن‌چین را تقبیح نماید و قبح عملش را به او گوشزد کند و بصورت خیرخواهانه و دلسوزانه او را نصیحت کند که دست از این کار قبیح بردارد.

3. مخاطب باید نسبت به نمّام، خشمگین و غضبناک بوده و او را بواسطه‌ گناهی که از او سرزده، دشمن خود بداند. چرا که مؤمن باید با کسی که مبغوض خداوند است دشمن باشد. چنانکه پیغمبر اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند: «همانا دشمن‌ترین شما نزد خداوند کسی هستند که تلاش در سخن‌چینی می‌کنند.[20]

4. مخاطب نباید به دنبال گفتار نمام درصدد تجسس و کنجکاوی برآید. زیرا خداوند متعال می‌فرماید: «هرگز (در کار دیگران) تجسس نکنید».[21]

5. مخاطب علاوه بر اینکه این قبیل کارها را انجام می‌دهد باید برای نمام طوری عکس‌العمل نشان دهد که او از کار خود شرمنده و پشیمان شود. نقل شده است مردی به حضور حضرت علی(علیه السلام) رسید و درباره مرد دیگری سخن‌چینی کرد. امام علی(علیه السلام) به او فرمود: «ای شخص! ما درباره‌ آنچه گفتی پرسش و تحقیق می‌کنیم، اگر راست گفته باشی، تو را دشمن‌ می‌داریم (زیرا تو سخن‌چینی کردی) و اگر دروغ گفته باشی تو را مجازات می‌کنیم. (زیرا که به شخصی بهتان زدی) و اگر خواستی، کلام خود را پس بگیر، (تو را می‌بخشم) عرض کرد: یا امیرالمؤمنین کلام خود را پس می‌گیرم.»[22]

---

[1] - دهخدا، علی‌اکبر؛ فرهنگ دهخدا، تهران، سیروس، 1339، ج 4،‌ص 358.

[2] - محمدی ری‌شهری، محمد؛‌میزان الحکمة؛ ترجمة حمدرضا شیخی،‌قم، دارالحدیث، 1379، ج13، ص 6479.

[3] - معین، محمد؛ فرهنگ نادری،‌ تهران، امیرکبیر، 1360، چ4، ج2، ص 1843.

[7] - تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد؛ غرر الحکم و درر الکلم، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1366، ج2، ص 296.

[8] - محمد ری‌شهری، محمد؛ میزان الحکمة، قم، دارالحدیث، 1379، ج 13، ص 6479.


[16] - حر عاملی، محمد بن الحسن؛ وسائل الشیعه، بیروت، دارالصباح، چ پنجم، 1419، ج 8، ص 618.

[17] - همان و بسیاری احادیث دیگر به همین مطالب اشاره دارد.

[18]. حجرات/ 6.

[19] - محمدی ری‌شهری، میزان الحکمه، ج13، ص 6479.

[20] - نراقی، ملا احمد، جامع السعادات، تهران، حکمت، چ سوم، 1372، ج2، ص 63.

[21] - حجرات/12.

[22] - مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، بیروت، الوفاء، 1403، ج 72، ص 266.

[میثاق]

به نام خدا


سلام
من کتابی رو خوندم به اسم "گناهان زبان" تالیف " محمدعلی صفری(زرافشان)" که واقعاً احادیثش تکان دهنده بود...

حدیث زیر رو از همین کتاب براتون نقل می کنم:

امام صادق(علیه السلام) از قول رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می فرمایند:
خداوند زبان را به عذابی مبتلا می کند که هیچ عضوی از اعضا را آنگونه عذاب نخواهد کرد، زبان می گوید خدایا مرا طوری عذاب کردی که هیچ عضوی را آن طور عذاب نمی کنی؟
خداوند می فرماید:سخنی از تو خارج شد و به شرق و غرب رسید، سپس به سبب آن سخن،خون ریزی شد، مال به حرام رفت، هتک حرمت شد، به عزت وجلالم تو را به عذابی مبتلا کنم که هیچ یک از جوارحت را آن طور عذاب نکرده باشم.


پناه بر خدا...

-=-=-=-=-=-=-=-

" زبان من..."

زبان من: چه بسیار حرفهایی را که بر خلاف قرآن و عترت گفته و من خبر ندارم.

زبان من: چه بسیار کسانی را گمراه کرده و از راه حق به در برده و من متوجه نبودم و یا اگر متوجه شدم زبان از هوای نفسم پیروی کرده و حرفش را پس نگرفته و عذر نخواسته.

زبان من: تا به حال چند نفر را خجالت داده و در حضور دیگران شرمنده کرده؟ نمی دانم...

زبان من: چقدر با آبروی بندگان خدا بازی کرده نمی دانم...

زبان من: تا به حال چقدر برای من و دیگران گرفتاری بوجود آورده؟ نمی دانم...

زبان پر گناه من: تا این ساعت چه اندازه از من و دیگران نعمت سلب کرده ؟ خدا می داند...

وای بر من...

چرا زبانم را آزاد گذاشتم؟ چرا اینقدر به زبانم آزادی دادم؟ مگر مولایم نفرمود: زبان درنده است؟ چرا آن را با افسار ایمان نبستم؟

اوه...با این همه گناهی که زبانم بر دوش من نهاده چه کنم؟ چطور با این همه گناه وارد محشر شوم؟

خدایا خودت به من رحم کن...

خدایا خودت مرا از شر زبانم حفظ بفرما...خدایا خودت اسلام عزیز را از شر زبان من نگه دار-آمین یا رب-

خدایا تو میدانی که زبان من به گناهان خود اعتراف کرده و باز هم اعتراف دارد، تو با کرامت خویش با زبان من برخورد کن.

خدایا من زبانم را به جرم گناهان بی حدی که کرده اینک با دست و پای بسته به پیشگاه تو آورده ام...تو خود هر جه خواهی درباره اش به انجام برسان، خواهی آن را ببخش و خواهی برای همیشه از منش بگیر و عذابش کن که به حق زبان من سزاوار عذاب است.

من خود این اندازه می فهمم...

محمد علی صفری(زرافشان)

[وحید110]

شاید توی این موقعییت انتخابات باز خوانی دوباره این تاپیک بد نباشه

[N2376DIR]

بنام خدا
سلام دوستان این سخن از پیامبراکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است که میفرمایند:هرزمان مشاهده کردید که شخصی برایش مهم نیست که چه میگوید ودرباره اش چه گفته میشود بدانید که شریک شیطان است.(وسائل الشیعه مرحوم شیخ حرعاملی ره باب هفتاد ودوم)

[mohaddese]

به نام خدا

محدث بزرگوار، علامه «مجلسی» می نویسد:
بنی اسرائیل دچار قحطی شدند و با آنکه حضرت موسی (علیه السلام)، چندین بار از خدا تقاضای باران
نمود، اجابت نشد. سرانجام، حضرت موسی از علت نیامدن باران سؤال کرد.
به حضرتش وحی شد: در میان شما، شخص سخن چینی است که بر کار زشت خود اصرار
می ورزد. تا او در میان شماست، دعای تو و پیروانت مستجاب نخواهد شد.
موسی عرض کرد: پروردگارا! او را به ما معرفی کن، تا از میان خود بیرونش کنیم.
خطاب رسید: ای موسی! من شما را از نمامی باز می دارم، اکنون من خود، با معرفی او،
نمامی کنم؟!
پس همه ی آنان توبه کردند تا خداوند، باران فرستاد و خشکسالی برطرف گردید. (بحارالانوار/ ج 13/ ص 353)
تردید نیست که سخن چین، فاسق است و قرآن مجید، شهادت فاسق را بی اعتنا دانسته و
می فرماید:
«اِن جاءَکم فاسِقُ بِنَبَإ فَتَبَیَّنوا، اگر فاسق برایتان خبری آورد، درباره ی آن تحقیق کنید تا راست
و دروغ آن بر شما مسلم گردد.» (سوره حجرات/ آیه 6)