مجید مجیدی و فیلم زندگانی حضرت محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

[مجتبی110]

به بهانه پایان فیلمبرداری فیلم سینمایی "زندگانی حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) " بد نیست تایپیکی هم به کارگردان بزرگ این فیلم، یعنی مجید مجیدی اختصاص بدیم!

در دوره ای که کارگردان ها معمولا در حال ساخت فیلم هایی سخیف ، مبتذل و عوام پستند هستند و یا دست کم آرزوی ساخت فیلم جشنواره ای را دارند. این کارگردان دغدغه مند، بارها نسبت به سینمای دینی با فیلم های رنگ خدا ، بچه های آسمان ، زندگانی محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ... . و فیلم های کوتاهی همانند "خدا می آید" و ...، دِین خود را ادا کرده است و در حالی که معمولا از تیمی غیر حرفه ای و آماتور از بازیگران در فیلم هایش استفاده نموده اما معمولا منتقدان و مخاطبان جشنواره فیلم فجر در مقابل فیلم های بی نظیرش سر فرود آورده و گزینه دیگری برای اعطای بهترین فیلم یا کارگردانی در مقابلش نیافتند.
او در پاسخ به جسارت عبدالکریم سروش، ارادت خود را به پیامبر مکرم اسلام نشان داد، مجیدی پس از گرفتن جایزه جشنواره بین المللی فیلم برلین به موجب ارائه فیلم آواز گنجشک ها در سال ۱۳۸۶، با صدور بیانیه‌ای به جسارت سروش به مقام پیامبر مهربانی، انتقاد و از تمام کسانی که در مقابل این اظهارات سکوت کرده‌اند گله کرد.در پایان متن اعتراض، مجیدی این بیت از اشعار مولوی را خواند:

گرچه قرآن از لب پیغمبر است *** هر که گوید حق نگفت آن کافر است

این همه آوازها از شَه بُوَد *** گرچه از حلقوم عبدالله بود

این کارگردان که با 4 سیمرغ می شه گفت بهترین کارگردان حال حاضر سینمای ایران هست در یکی اظهاراتش گفت: جهان اسلام تاکنون نتوانسته تصویری درست از پیامبر اسلام به جهانیان ارائه کند و همه در این زمینه کوتاهی کرده‌ایم.

مجیدی اوخر سال 88 اعلام کرد که فیلمی در مورد زندگانی پیامبر اعظم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) خواهد ساخت، البته پیش تولید پروژه سینمایی «محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)» اواخر سال ۸۶ آغاز شد و چند تن از عوامل سازنده برای دیدن لوکیشن های مورد نظر به کشورهای مختلف سفر کردند.
لوکیشن اصلی "محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)" شهرک سینمایی قم بوده و قرار است به صورت سه‌گانه دوران کودکی، جوانی و بزرگسالی پیامبر اعظم‌(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را به تصویر بکشد.مخاطب در سری اول این فیلم شاهد وقایعی است که پیش از تولد پیامبر اسلام را در بر می‌گیرد؛ لشگرکشی ابرهه به مکه و حمله پرندگان به سپاه او یکی از بخش‌های فیلم است که جلوه‌های تصویری مورد نیاز برای بازسازی آن فرا تر از استاندارد‌های موجود در سینمای ایران است.سیر روایت فیلم سپس به دوران جاهلیت و به هنگام تولد آخرین پیامبر خدا حضرت محمد‌(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می‌رسد و در 12 سالگی ایشان در اولین سفر به همراه عمویشان، ابوطالب، به شام پس از رسیدن به صومعه بحیرا به پایان می رسد.در این فیلم مهدی پاکدل در نقش ابوطالب، علیرضا شجاع‌نوری در نقش عبدالمطلب، محسن تنابنده در نفش ساموئل، مینا ساداتی در نقش آمنه، ساره بیات در نقش حلیمه و پانته‌آ مهدی نیا در نقش فاطمه بنت اسد ایفای نقش کرده اند.


این کارگردان که به تازگی آخرین سکانس فیلمش را فیلم برداری کرده! در ضیافت افطاری چند شب پیش نگاه مصطفی عقاد را در فیلم محمد رسول الله نقد کرد و عنوان کرد: آن فیلم مربوط به یک دوره می شود و فیلم محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به دوره دیگری ارتباط دارد. موضوع آن فیلم باید مورد بررسی قرار بگیرد و فکر می کنم در حوصله این جلسه نیست. در آن فیلم به جنگ های پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) اشاره می شود اما به گونه ای که انگار دین اسلام دین خشونت است و تمام مدت در آن تصاویر مربوط به جنگ ها نشان داده می شود. گویا حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در طول زمان عمرشان فقط جنگیده اند.

[Wachowski]

نقل قول:

این هم تریلر فیلم محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) :

موسیقی متن ارباب حلقه ها ؟؟؟

[Silence]

انتقاد تند و صریح مسعود فراستی از فیلم محمد رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)



مسعود فراستی در مطلبی عجیب از فیلم تازه مجید مجیدی به شدت انتقاد کرد و آن را خنثی خواند. این در حالی است که خیلی‌ها فیلم محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را جلوتر از سینمای ایران عنوان کرده‌اند و فیلم را دارای ویژگی‌های مثبت هم می‌دانند اما فراستی هیچ ویژگی مثبتی در فیلم ندیده و تا توانسته آن را نقد کرده است. مشروح یادداشت فراستی که با مرگ بر داعش و مرگ بر شارلی ابدو آغاز شده به شرح زیر است: فیلم تازه مجید مجیدی – محمد رسول الله – فیلم بد ، مغشوش و مخدوشی است و بسیار گنگ ؛ و در نتیجه بی اثر . کاش چنین نبود – که متاسفانه هست – و با فیلم خوب ، محکم و گویایی طرف بودیم و موثر . فیلمی که تصویر درستی – هر چقدر کوچک – از پیامبر اسلام می داد ، نه تصویری این چنین مخدوش . بخصوص در وضعیت بلبشوی امروز جهان . وضعیتی که مسلمانان در شرق وغرب جهان بیش از پیش مظلومند و تحت فشار و هجمه و اتهام – اول از سوی تروریسم کور ، وحشی و ماقبل تمدن ” داعش ” که بجای آن که علیه امپریالیسم و ستمگران باشد ، بیشترین کمک – ایدئولوژیک ، سیاسی و حتی فرهنگی – را به آن ها می کند . و دوم از سوی ضد تروریست نماهای فکل کراواتی متمدن غربی که ظاهرا طرفدار آزادی بیان اند ؛ اما آزادی بیانی محدود و بی خطر برای ملت خود و آزادی نا محدود برای توهین به مقدسات مسلمانان – فعلا با روزنامه آنارشیست شارلی ابدو و بعدا با … – و این آزادی خواهی باسمه ای را چماق می کنند علیه کشورهای جنوبی – بخصوص مسلمانان – ، و نه علیه تروریست ها.
در چنین شرایطی – تحریم ها ی غرب علیه ما – واقعا به فیلمی نیاز داشتیم که از یک طرف چهره غیر بنیاد گرایی از مسلمانان ارائه دهد – چهره ای رحمانی – و از سوی دیگر چهره ای محکم که روی اصول سازش نمی کند و نه چهره ای سازشکار و بی اصول در مقابل زورگویان و سلطه طلبان ؛ نه چهره ای خنثی.
فیلم مجیدی اما فیلم خنثی ای است . خنثی حتی در بحث تحریم ها ،که بحث امروز هم هست . فیلم، چیزی جدی از تحریم سنگین چندین ساله علیه مسلمین زمان حضرت رسول در فیلم نشان نمی دهد. سخرانی ابوسفیان هم که چندان جدی نیست.
اگر قرار است از تحریم جدی غرب علیه ایران بگوییم و از وضعیت ناشی از آن برای مردم ، چرا فیلمی با داستان امروزی نمی سازیم ؟ اگر زمان پیامبر ، چنین تحریم هایی بود ، سران طرفدار حضرت رسول چگونه برخورد کردند ؟ آیا خود و همه را دعوت به قناعت نکردند ؟ نه این که دولتیان فقط شعار بدهند و مردم را به قناعت دعوت کنند و خود فارغ از ” اقتصاد مقاومتی ” زیست کنند؟
فیلم مجیدی نه سختی را می نمایاند و نه مقاومت مسلمین – سران و مردم – را . چرا برای این بحث این گونه از پیامبر خرج می کنید ؟ اصلا مگر می شود طرفدار قناعت بود – در زمان تحریم ها – اما صد و اندی میلیارد هزینه یک فیلم کرد ؟ آن هم چنین فیلم ابتری ؟ و تازه قسمت دوم و سوم این سریال نا منسجم و بی هویت را نیز ادامه داد . قطعا با هزینه ای هنگفت تر . نمی شد این فیلم به این ” مهمی ” را ارزانتر – و اثر گذار تر – ساخت با عوامل خودی؟
عوامل خارجی با دستمزد های سنگین در فیلم چه کرده اند ، که ما نمیتوانستیم ؟ فیلمبردار اسکاری که یک کرین درست ندارد و کرین اش چندین جا لق می زند. اما شاید به جای ما ، جای دوربین تعیین کرده و زاویه دوربین ؟ و حتی دکوپاژ ؟ جا و زاویه دوربین اش مسیحی – یا غربی – نیست ؟ ما چه کاره فیلم بودیم ، دستیار فیلمبردار یا کارگردان ؟ کارگردانی که نه بازی خوب می گیرد ، نه محیط و فضایی دراماتیک می سازد در فیلم چه کاره است ؟ – رئیس مدرسه عالی هنر ؟- کات ها را چه کسی داده ؟ و میزانسن ها را ؟ راستی کدام میزانسن ؟ به یاد بیاورید صحنه ” ایمان آوردن ” ساموئل بد من را ، که از حمله راهزن ها به کمک پیامبر جان سالم به در برده ، با دیدن ماهی ها شگفت زده می شود . به این شگفت زدگی می گویند : ایمان ؟ راستی آیا ایمان آورده ای در فیلم می بیبنیم ؟ و مهم تر، خدا در فیلم کجاست ؟ – در بچه های آسمان و حتی رنگ خدا، بود.
دوستانی که از فیلم خوششان آمده ، از نور پاشی آقای فیلمبردار /کارگردان شگفت زده شده اند ؟ نور دیده اند ؟ یا از ایمان نداشته فیلم حال کرده اند؟ یا مرعوب نام فیلم شده اند ، و خرده قصه هایی که کامل اش را می دانند . کسانی که روایت ها را نمی شناسند – مثلا خارجی ها – از فیلم چه دریافت می کنند ؟ نور پاشی ؟ “چگونه” بماند.
این تصویر اولترا نورانی از پیامبر فیلم مجیدی، که هیچ ” آن ” انسانی ندارد ، درکی انحرافی – یهودی ، مسیحی – از تاریخ ادیان است ، باب طبع هالیوود دیروز در فیلم های به اصطلاح دینی شان.
حضرت خاتم در این فیلم از لحظه تولد نورانی است ، وگهواره اش نیز . تاکید دوربین نیز نوید ظهور پیامبر می دهد ، حال آن که پیامبر اسلام ، در چهل سالگی مبعوث شده نه از لحظه تولد . آخرین تصویر از پیامبر را در فیلم بیاد بیاورید : پیامبر در ۱۴ سالگی بر لبه صخره ای ایستاده و دوربین با زاویه لوانگل ، او را لانگ شات در آسمان می گیرد . سراسر تصویر نورانی است . این نما، یک نمای کامل هالیوودی نیست؟
این نورهای زرد به صورت ها – اطرافیان حضرت – و رنگ شیک کرم لباس ها و این نوع کادر بندی نقاشی وار ، از فرهنگ مسلمانان نیامده ، متعلق به دوره ای از نقاشی کلاسیک دوره رنسانس غربی است . در ضمن در نقاشی های کهن غربی هاله ای از نور دور سر حضرت مسیح دیده می شود.
این نور پاشیدن به صورت پیامبران وائمه ، و دیدن نورتوسط همه – چه ایمان آوران و چه منکران – اپیدمی جدی فیلم ها و سریال های ” دینی ” – تاریخی ماست ، که دامن گیر همه – ما و هالیوود – است . چگونه می شود کسانی که نوری در دلشان نیست ، همچون کسانی که ایمان آورده اند، نور ببینند ؟ این نقض غرض نیست؟
فیلم الرساله مصطفی عقاد که فیلم متوسط ، کم خرج و بسیار بهتری از فیلم مجیدی است – و همچنان می شود دیدش – ، در این بحث ، معقول تر رفتار کرده . بدون آن که نور پاشی کند ، بدون آن که تصویری از حضرت نشان دهد ، از اور شولدر استفاده کرده و از پی او وی.
فیلم ، نه تنها پیامبر نمی سازد – از تصویر و از صدای بد نیمه دخترانه ای که مجیدی استفاده کرده هم بگذریم – بلکه اصلا شخصیت پردازی ندارد . آدم ها بیشتر ماکت اند و بعضی مجسمه ؛ با گریم سنگین ، لباس و نام تاریخی . هیچ کدام حسی انسانی ندارد – مگر دو زن که احساسات ( نه حس ) رقیقه بر می انگیزند – که منتقل کنند. از همین جاست که بازی ها هم به شدت کلیشه ای شده . زبان و ادبیات آدم ها نیز فاقد هویت تاریخی اند.
آدم بدهای فیلم نیز شوخی اند و تعقیب کردن هایشان خطری و تعلیقی ایجاد نمی کند. وسط فیلم هم ول می شود . مهم ترینشان ساموئل است ؛ دسیسه گری که ” ایمان ” می آورد . چگونه ؟ در آن صحنه معرف ماهی ها . براستی این مردم بعد از واقعه چه می کنند ، با این ماهی ها ؟ کات به روایت دیگر . تمام فیلم همین گونه کات می شود . صحنه حمله ابرهه را بیاد بیاورید . و اسپشیال افکت شگفت انگیزش (! ) که از کار در نیامده و باوری نمی سازد و حسی . همچنان گنگ می ماند. مستقل از ناتمام ماندن قصه و جای آن در اثر.
حاصل این همه ادعا ، هیاهو و این همه جو سازی ، این همه عوامل مثلا حرفه ای در سطح جهان ، شده فیلم کلاژی ، بی منطق و شلخته از خرده روایت های تاریخی صدر اسلام ، که به درستی برخی از این روایت ها نیز می توان شک کرد . با جمله ” برداشت آزاد ” و ” خیال انگیز ” فیلمساز نیز چیزی حل نمی شود ، اگر بدتر نشود . این نوع روایت کلاژی و شعاری – نصفه نیمه و تکه پاره – خیال انگیز که نیست هیچ ، زیبایی و اثر گذاری تاریخ را هم خدشه دار می کند . روی هیچ واقعه ای تمرکزی نیست . و این یعنی هیچ . در نتیجه هیچ مفهومی ساخته نمی شود.
فیلم نه تاریخ می گوید – به طور جدی و امین – نه جغرافیا دارد و ارتباط های جغرافیایی . مکه و جغرافیای دور وبرش ، جز ماکت چیست ؟ سیاهی لشگر ها چه می کنند ؟ و حرکات کرین وتراولینگ سرگردان دوربین در این مکان ها هم نمی تواند اتمسفری بسازد . نکند موسیقی کلیسایی قرلر است فضای اسلامی بسازد؟
فیلم ، ظاهرا خوش آب و رنگ است وتکنیک دارد ؛ اما نه چندان جدی . فیلم رستاخیز درویش قطعا تکنیک بهتری دارد . بحث فرم در این جا بی ربط است و درنتیجه بحث محتوا . فیلمبردار اسکاری ، تدوین – بد – و موسیقی غربی و عربی ، طراحی صحنه ولباس و دکور و تدارکات و حمل ونقل – با فیلمنامه ای بسیار ضعیف و پر حفره – نمی دهد یک فیلم خوب و با حس و حال.
فیلم خوب را انسان های باورمند وکار بلد می نویسند و می سازند . و از همه عوامل وتکنیک نیز در خدمت اثر سود می جویند.

کارگردانی مجیدی نسبت به ” بچه های آسمان ” و حتی ” رنگ خدا ” ، جلو که نیامده هیچ ؛ عقب هم رفته ؛هر چند این همه تکنیک اضافه شده . بیگ پروداکشن نه کار مجیدی است نه به درد سینمای ما می خورد. کافی است به تجربه های مشابه مان رجوع کنیم.
امیدوارم قسمت دوم وسوم فیلم ، به همین سیاق نباشد و این همه گران و ابتر. خدا رحم کند.

---------------------------
بخشی از حرفای آقای فراستی رو میشه قبول کرد اما همه نه!
وقتی فیلم قرار جهانی باشه باید جهانی ساخته بشه..ساخت سکانس های بزرگ توسط عوامل داخلی ریسک بزرگیه..نمونش حرکت و یا سقوط بالگرد ها تو فیلم چ،آدم حس می کرد داره کارتون نگاه می کنه...واقعا فیلم چ حیف شد ولی بیشتر از این هم از دست عواملش بر نمیومد...

البته هنوز خیلی زوده در باره این قضیه حرف زدن اما اگه اینطور بود فیلم انقد تو مجامع بین الملل تحریم نمی شد!
امیدوارم فیلم خوبی باشه ولی من نمی تونم باور کنم کارگردان بچه های آسمان و آواز گنجشک ها فیلم بد بسازه..
درضمن ما همیشه میگیم پیامبر نور و رحمت...خداوند هم در قرآن خودشو نور معرفی کرده...دلیل نمیشه هرجا از نور استفاده شد بگیم حتما تقلیدی از آثار رنسانسه..

[سید ابراهیم]

اساسا دفاع از فیلمی که هنوز ندیده ام، خنده دار است. لذا این سخن بنده اصلا در دفاع از فیلم نیست بلکه نقدی است بر گفته های آقای فراستی:

1- در مورد "گیری" که استاد به هزینه فیلم داشته اند بهترین جواب را استاد شجاعی داده اند که در همین تاپیک آورده ام.

2- در مورد فیلمبرداری، در همین تریلر که مجتی جان زحمت کشیدند، مشخص است که از چه سطح بالایی برخوردار است.

3- متاسفانه در یکی دیگر از "گیر" های استاد مطلبی در مورد لحظه تولد و مبعوث شدن پیامبر در سن 40 سالگی است که باز متاسفانه با تمامی عقاید دینی و تاریخی ما در تناقض است. بسیاری از روایت از نورانی و موثر بودن چهره پاک رسول خدا از ابتدای میلادشان سخن گفته اند.

4- یکی دیگر از بیانات ضعیف استاد این است که یک نما را به علت اینکه حرفه ای است میگویند هالیوودی، حال آنکه بنده خودم شخصا بارها در کلاس درس ایشان شنیده ام که فیلمی را به خاطر دور بودن از المان های هالیوود به عنوان مرتفع ترین درجه سینمایی جهان، نقد می کردند..... نقد شخصی نیست به نظرتان؟؟؟؟؟!!!!

این نکاتی بود که تنها به نحوه نقد خود استاد مربوط می شد و نه فیلم. انشالله فیلم خوبی باشه...

یا علی مدد

[Silence]

بدون سانسور و قضاوت:

سرویس نقد کافه سینما-سعید حسینی: آماده شده بودیم که یکی از بهترین های تاریخ سینمای ایران را ببینیم. آنقدر عوامل و داستان وسوسه کننده بودند که تقریبا مطمئن بودیم در هیچ صورتی فیلم محمد رسول الله فیلم بدی نخواهد شد. کودکی پیامبر در دل دشت و صحرا و ستاره ها و آسمان و ایمانی که قرار است از طبیعت به پاک ترین کودک و برگزیده ترین انسان روی زمین منتقل شود. چنین سوژه نابی داریم. در کنارش مجید مجیدی که که استاد اتمسفر است. کارگردانی است که دقیقا چنین فضایی را در آواز گنجشک ها ساخته. کارگر ساده ای در دل طبیعت و خانواده، ایمان از دست رفته اش را پیدا می کند. اینجا که ویتریو استرارو را هم دارد و موسیقی آی.ار. رحمان و طراحی صحنه کلژاکویچ. فقط کافی بود هر کسی کاری که بلد است را به بهترین شکل انجام دهد تا یک شاهکار از زندگی پیامبر اعظم ساخته شود.
اما محمد رسول الله فیلم بدی شده. انگار مجیدی قصد داشته با ما شوخی کند و فیلم اصلی را هنوز رونمایی نکرده و راشهای کنار گذاشته فیلم را به هم چسبانده و نمایش داده تا ببیند چند نفر متوجه می شوند! این تنها امیدی است که داریم و گرنه فیلم محمد رسول الله را باید ناکامی بزرگ سینمای ایران در ساخت عظیم ترین و گران ترین فیلم تاریخش دانست.
غم انگیز است. روی پرده سینما همه چیز دیدیم جز ایمان. فیلم منبع حرارت ندارد. حتی ثانیه ای که از صندلی کنده بشویم و پیغمبرمان را روی پرده سینما ببینیم وجود ندارد. پیغمبری که در ابتدای داستان در حصر شعب ابی طالب است و تا انتهای فیلم در حصر جهان تنگ و تاریک سازندگانش می ماند. در غیبت ایمان، فیلم گرفتار زمان می شود. انگار کارگردان و سازندگان با این فیلم فقط می خواستند دیدگاه هایشان را درباره مسایل روز ایران و جهان ابراز کنند. پس ضربه اصلی به فیلم مجیدی از همینجا وارد می شود. محمد رسول الله فیلم کنش مندی نیست. بحث ایجاد نمی کند و ایمانی نمی سازد بلکه تنها می خواهد پاسخ بدهد. پاسخش هم پاسخ نفی است. که ببینید پیامبر ما آنطور که می گویند نیست. پس هزارتا آسمان ریسمان به هم می بافد و انواع معجزات را خلق می کند تا حرفش را به کرسی بنشاند. سازندگان فیلم می خواهد از اسلام رحمانی بگویند در حالی که فیلم شان فیلم دلپذیری نیست. جاذبه هنرمندانه آثار گذشته مجیدی جایش را به دوربین سرگردانی داده که خیلی حرف ها می خواهد بزند و نمی داند کجا جایشان بدهد. فیلمنامه آشفته، دیالوگ های بد، بازی های ضعیف، فیلمبردار سرگردان، تدوین از این دکور به آن دکور، طراحی صحنه در حد ساده ترین سریال های تاریخی ایرانی، غیبت اتمسفر، فضای احساسی که بیشتر اشک آدم های داخل فیلم را در می آورد تا تماشاگران، صدای بسیار بدی که برای پیامبر( چه در کودکی چه در بزرگسالی) انتخاب شده، جلوه های ویژه ای در حد بازیهای کاپیوتری، داستانی که جلو نمی رود و..
پس وقتی واقعیت اینقدر غیر قابل تحمل می شود مجبوریم به رویا پناه ببریم. به مصطفی عقاد و محمد رسول الله اش که ایمان داشت و از ایستادگی در راه ایمان می گفت. وقتی علمای مسیحی و یهودی فیلم مجیدی داشتند درباره پیامبر بودن یا نبودن حضرت رسول دعوا می کردند یاد صحنه ای از فیلم مصطفی عقاد افتادم که در خانه باز می شود و زید می گوید دعوتتان را علنی کنید و مسلمانان برگزیده بودن پیغمبرشان را در شهر مکه با تمام وجود فریاد زدند. وقتی موسیقی کلیسایی فیلم مجیدی پخش می شد یاد ملودی های موریس ژار افتادم که عطر صحرا داشتند. وقتی پیامبر فیلم مجیدی مثل عیسی مسیح بیمار شفا می داد یاد دستور پیامبر بعد از جنگ بدر افتادم که هر اسیری که به ده مسلمان خواندن و نوشتن یاد بدهد آزاد است. یاد گرمای نان مسلمانان در دل صحرا که تا مکه رسید و یاد شور زندگی و ایمان شان که زر و زور و تاج و تخت کفار را به زیر کشید.
پس نهایتا برای از یاد رفتن خاطره بد فیلم مجیدی باز هم فیلم مصطفی عقاد را می بینیم. اما حسرت مان برای فرصت بزرگی است که برای سینمای ایران از دست رفت. برای بودجه عظیمی است که می توانست به فیلم بزرگی تبدیل بشود و تکانی به این صنعت کم رمق بدهد. برای فیلمی است که می ترسیم برایمان ضد تبلیغ شود. برای سینمایی که همچنان دارد یک مسیر اشتباه را امتحان می کند و برای مردمی که روز به روز ایمانشان به آن پرده بزرگ دارد کمتر می شود.

سرویس نقد کافه سینما - آریان گلصورت: استراتژی مجیدی در ساخت این فیلم، دوری از ساختار کلاسیک، تاکید بر فضای معنوی و رسیدن به فرمی مدرن با نقاط اوج احساسی فراوان است. از این رو نمی‌توان انتظار داشت که با فیلمی کاملا داستان‌گو مواجه باشیم. در چنین آثاری این فضاسازی و خلق اتمسفر است که باید مخاطب را با خود همراه و وارد جهانِ فیلم کند. اتفاقی که در فیلم محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رخ نمی‌دهد و مجیدی در بهترین حالت چند لحظه تاثیرگذار را به تصویر می‌کشد که آن‌ها نیز نمی‌توانند کلیتی واحد و منسجم را به وجود آورند. فیلم در سال دهم بعثت آغاز می‌شود و با روایت ابوطالب (مهدی پاکدل) به گذشته رفته و به صورت خطی از زمان حمله ابابیل و تولد حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تا نوجوانی ایشان را نشان می‌دهد و دوباره در پایان به سال دهم بعثت باز می‌گردد. بدین ترتیب اکثر مدت زمان فیلم به سال‌های کودکی و نوجوانی حضرت می‌پردازد و به صورت شبه اپیزودیک چندین اتفاق از آن دوران را به تصویر می‌کشد. هرچند اغلب این اتفاق‌ها از جنبه دراماتیک گیرا نیستند و فیلم نمی‌تواند جز دقایقی از رابطه مادر و فرزندی آمنه (با بازی خوب مینا ساداتی) و محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، به وسیله این موقعیت‌های کم‌رنگ روایی، مخاطب را درگیر کند. داستان فرعی مربوط به ساموئل (محسن تنابنده) و توطئه یهودیان برای کشتن پیامبر در کودکی هم که قرار است مثلا بار اصلی تعلیق فیلم را به دوش بکشد به اندازه‌ای بد پرداخت شده که حتی دنبال کردنش هم برای مخاطب چندان ساده نیست. از طرفی پلان‌های مربوط به مخالفت حضرت از کودکی با رفتارهای متحجرانه‌ و غیرانسانی‌ چون برده‌داری و زنده به گور کردن دختران نیز بیشتر شبیه میان‌برنامه‌ها می‌مانند و بدون هیچ توجیه دراماتیک و کمکی در جهت پیش‌برد داستان، تنها به واسطه رساندن پیام در فیلم قرار گرفته‌اند. البته کاملا منطقی و قابل انتظار است که چنین اثری به منظور رساندن پیامی به مخاطبان‌اش ساخته شده باشد. این فیلمی است با پیام‌های سیاسی و مذهبی آشکار که سازندگانش آن‌ها را برای رساندن به گوش مخاطبان بین‌المللی در فیلم قرار داده‌اند. این موضوع به خودی خود اتفاق بدی نمی‌تواند باشد. این‌که ما تلاش کنیم دیگران را با جنبه‌های رحمانی شخصیت حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آشنا کنیم. اما یک فیلم قبل از این‌ها باید با ابزار سینما مخاطب را تحت تاثیر قرار دهد و سپس حرف‌هایش را بیان کند. مشکل اصلی این فیلم ناتوانی در خلق درامی قدرتمند است. ضعفی که مجیدی تلاش کرده با استفاده از موسیقی پرحجم و زیبای ای.آر رحمان و چند قاب چشم‌نواز ویتوریو استورارو آن را بپوشاند، اما موفق نشده است. شاید اگر مجیدی به جای عدم استفاده از روایات تکراری و گاه بدون پشتوانه تاریخی و البته به میان کشیدن بیش از حد جنبه‌های روحانی و قدسی، از این‌که حضرت خاتم قبل از مبعوث شدن از جانب خداوند زندگی‌ای کاملا زمینی داشته‌اند استفاده می‌کرد و بدین ترتیب خودش را در معذوریتی قرار نمی‌داد که نتواند چهره ایشان را در کودکی و نوجوانی به تصویر بکشد، فیلم شانس بیشتری برای برقراری ارتباط با مخاطب داشت. فکرش را بکنید ما به جای روایت اطرافیان و نزدیکان، از نقطه نظر خود پیامبر اتفاق‌های این فیلم را دنبال می‌کردیم. در این صورت هم با اثر جذاب‌تری طرف بودیم هم شانس ارتباط برقرار کردن مخاطبان جهانی با فیلم بیشتر بود. نباید انتظار داشت تماشاگران بین‌المللی با فیلمی که چهره قهرمان‌اش را نمی‌بینند همراه شوند. اما این تنها مشکل فیلم در اکران جهانی نخواهد بود. دنبال کردن شخصیت‌ها و برخی از وقایع فیلم مجیدی برای ما که با تاریخ اسلام آشنا هستیم ساده نیست، چه برسد به افراد غیر مسلمان. بسیاری از لحظات این فیلم برای مخاطب ناآشنا به آن دوران کاملا بی‌معنی خواهد بود و فیلم گویی تنها برای کسانی ساخته شده که با پیش‌زمینه و اطلاعات قبلی به تماشای آن نشسته‌اند. از سوی دیگر ساده‌انگارانه است اگر فکر کنیم چنین فیلمی می‌تواند از لحاظ سینمای برای تماشاگر غربی جذاب باشد. از دو سکانس مهم فیلم که در آن‌ها از جلوه‌های ویژه گسترده‌ای استفاده شده (ابابیل که کاملا مصنوعی از آب درآمده و موج‌های خروشان دریا که پرداخت خوبی دارد)، هیچ کدام نمی‌توانند یک فیلم‌بین حرفه‌ای را به طور کامل تحت تاثیر قرار دهند. باید تعارف را کنار گذاشت و به این موضوع اشاره کرد که چنین فیلمی شاید بتواند برخی از مخاطبان ایرانی و یا عربی را به وجد آورد، اما شانسی برای موفقیت در دیگر نقاط جهان ندارد. حتی اگر عوامل پشت صحنه فیلم روی هم رفته هفت جایزه اسکار گرفته باشند. وقتی حاصل مدیریت نامناسب کارگردان به اثری تبدیل شده که به جز چند سکانس، حتی از لحاظ بصری هم تفاوت چندانی با دیگر فیلم‌های فاخر سینمای ایران مثل آثار سلحشور ندارد (تازه سلحشور چون داستان می‌گوید قطعا در برقراری ارتباط با مخاطب شانس بیشتری دارد)، دیگر فرقی نمی‌کند که فیلمبردارش استورارو باشد یا هر کس دیگر. اسم‌های بزرگ نمی‌توانند یک فیلم را بزرگ‌تر از آن‌چه هست جلوه دهند. سینما شوخی ندارد و هر پروژه‌ای ممکن است شکست بخورد. حتی اگر ریدلی اسکات باشی و همه دنیا منتظر روایت تو از حضرت موسی (علیه السلام). مجید مجیدی که کارنامه‌اش پر از فیلم‌های کم هزینه با شخصیت‌های محدود است به هیچ عنوان گزینه مناسبی برای یک فیلم تاریخی بیش از 30 میلیون دلاری در مورد زندگی پیامبر اسلام نبود. کافی است فیلم محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را با اثر به یادماندنی الرساله (مصطفی عقاد) مقایسه کنید. فیلم عقاد با همه ایراد‌هایی که دارد و با این‌که نزدیک به 40 سال از ساخته شدنش می‌گذرد، بودجه به مراتب کمتری داشته و طبیعتا از لحاظ بصری هم از فیلم مجیدی عقب‌تر است، اما به شدت تاثیرگذارتر از آب درآمده. چون در کنار موسیقی جاودان موریس ژار کبیر، فیلم کشش دارد و موفق می‌شود آرمان‌ها و ویژگی‌های اصلی دین اسلام را به صورت کاملا دراماتیزه و در قالب داستان پیش روی مخاطب قرار دهد. ما انتظار نداشتیم مجیدی فیلمی پیچیده و چند لایه در حد آثار دیوید لین بزرگ بسازد. اما ساخت چنین فیلم خنثی‌ای با این همه امکانات ناامیدکننده است. اصلا بحث‌های سینمایی و فنی را هم فراموش کنیم. ما در کجای این فیلم شاهد هویت اسلامی هستیم؟ این فیلم با تغییرات جزئی می‌توانست درباره مثلا حضرت مسیح (علیه السلام) باشد. مجیدی در این فیلم چه دریچه تازه‌ای به سوی شخصیت والای حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) گشوده که می‌تواند جنبه‌های خاص و یگانه‌ای از ایشان را برای مخاطب غیر مسلمان آشکار کند؟ سینما ابزار بسیار قدرتمندی است. کاش می‌توانستیم از آن به درستی استفاده کنیم.

[دل خسته]

سلام
فیلم رو ندیدم ،اما تریلری که توی صدا و سیما ازش پخش شده بود یک اثر ظاهری شبیه معراجی ها و حضرت ابراهیم رو نشون می داد که فقط با کلمات و ظواهر بازی می کنه.
امیدوارم این طور نباشه خود فیلم.

[سید ابراهیم]

فیلم محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در شهریور ماه امسال اکران داخلی‌اش را شروع می‌کند و همه‌چیز از روز 27 آگوست [5 شهریور 1394] و پس از اکران افتتاحیه این فیلم در جشنواره مونترال، شروع می‌شود.

بنابر اعلام سایت جشنواره مونترال, فیلم محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آخرین ساخته مجید مجیدی چیزی در حدود 20 دقیقه کوتاه شده است.

بخشهای حذف شده این فیلم مربوط به بخشهایی از دیالوگهای رد و بدل شده بین یهودیان و صحنه های مربوط به شعب ابی‌طالب است.

فیلم سینمایی محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در اولین نمایش عمومی خود که برای اهالی رسانه و فرهنگیان برگزار شد زمانی در حدود 190 دقیقه داشت که اکنون با کاهش 20 دقیقه‌ای روبرو شده است.

کاش این بیست دقیقه هم پخش نمی شد

[سید ابراهیم]

خیرالدین کارامان از عالمان برجسته ی فقه در ترکیه بعد از دیدن فیلم «محمد رسول الله» ساخته مجید مجیدی، با انتشار مقاله‌ای در روزنامه‌ی «ینی‌شافاک»، تولید چنین فیلمی را برای جهان اسلام و جوانان مسلمان قابل تقدیر دانست.

خیرالدین کارامان گفته است که فیلم مجیدی یکی از بزرگترین خلاء‌های زمان ما را پر می‌کند. او در مقاله‌ی خود آورده است که فیلم مجید مجیدی را تماشا کرده است و از فعالیت ها و تلاش هایی که برای پاسخ گویی به نیازهای جوانان امروزی در این فیلم صورت گرفته تقدیر می‌کنم.

وی گفت که این فیلم برای نجات جوانان از دنیای الکترونیک و عادت های مخرب سینما و عناصر دیگر بسیار مهم هستند و باید در این زمینه ها تمرکز شود.

خیر الدین کارامان در مقاله ی خود آورده است :

افراد از تمام اقشار از اینکه کودکان و جوانانشان در دنیای الکترونیک غرق شدند, محیط گفت و گو و صحبت از بین رفته و در پی آن اعتیادهایی در این زمینه بوجود آمده شاکی هستند. کتاب ها, مجلات, و متخصصین مختلف را از رسانه ها در این باره دنبال کردم اما متأسفانه به راهکاری که از نتیجه‌ی آن مطمئن باشند نرسیدم.

اقدام خانواده ها برای ممنوع کردن این ابزار و بازی ها نتیجه بخش نیست. محدود کردن شاید مهم ترین تدبیر باشد, اما نقطه ی آغاز و پایان این محدودیت هم مشخص نیست.

تا زمانی که راه کار بهتری پیدا نشود شاید بهترین راه کار این است که ابزارها و امکاناتی که این وسایل در اختیارمان می گذارند را ملی کنیم. منظورم این است که ابزاری مانند سینما یا بازی های رایانه ای که کودکانمان را به خود جذب می کند ولی " از ما دور " می کند را بازیگران و برنامه نویسان خودمان تهیه کنند. بدون اینکه از جذابیتش بکاهند به کودکانمان عرضه کنند تا خمد مشکل به راه حل تبدیل شود.

کارامان در مقاله ی خود اشاره کرده که فعالیت و تلاش برای پیدا کردن راه حل مشکلات کودکان و جوانان فرض/کفایه واجبات (کارهایی که هرکسی نسبت به تخصصش باید انجام دهد) است و افزود : یکی از افرادی که در این فعالیت ها شرکت کرده مجید مجیدی است.

کارامان ضمن تقدیر از حساسیت و آگاهی دینی مجیدی گفت : به عنوان یک نکته ی مهم باید بگویم که مجیدی قبل از شروع فیلم وضو گرفت و قبل از اینکه آنجا را ترک کنیم برای اینکه وقت دیر نشود پیشنهاد داد تا نماز را همانجا بخوانیم.

پروفسور خیرالدین کارامان، در سال 1934 در چروم ترکیه به دنیا آمده است. در دبیرستان امام حاتب(دبیرستان دینی) قونیه که از اولین امام حاتب ها بود تحصیل کرد و آموزش عالی خود را در دانشکده ی عالی علوم اسلامی استانبول گذراند. به مدت دو سال در دبیرستان های امام حاتب استانبول به عنوان معلم فعالیت کرد و بعد در دانشکده ی علوم اسلامی استانبول استادیار شد. بعد از اینکه بخش انستیتوی اسلامی به دانشکده ی الهیات تبدیل شد به ترتیب رتبه های دکتر, رئیس دانشکده و پروفسوری را کسب کرد. در این میان در هزاران کنفرانس بین المللی و داخلی, سمینارها, نشست ها, خطبه, کلاس و برنامه های رسانه ای مکتوب و مصور, برنامه های آموزشی, تعلیمی, فعالیت های تبلیغی و ارشادی شرکت کرد. هزاران شاگرد که در میانشان اندیشمندان و رونشفکران برجسته عصر حاضر هم حضور دارند تربیت کرد. در بین سالهای 2001 تا 2004 در دانشکده ی بین المللی اسلام اروپا(هلند) استاد مهمان بود. در دانشکده ی الهیات دانشگاه مرمره رئیس رشته ی حقوق اسلامی و عضو هیئت علمی دانشکده بود. حدود پنجاه اثر منتشر شده دارد. خیرالدین کارامان که در کنفرانس بیداری اسلامی در تهران شرکت کرده بود در عین حال در رابطه با موضوع " سید جمال الدین اسدآبادی" تخصص دارد.

به زودی شاهد اکران این فیلم در سینماهای کشور هستیم.

[هادی...]

تیزر فیلم سینمایی محمد رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

[Wachowski]

نقل قول:

تیزر فیلم سینمایی محمد رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم

واقعا چه تیزر پر باری ! خب منتشر نکنن , این مسخره بازی ها چیه

[سید ابراهیم]

این الان تیزر بود یا عکس؟؟؟ به عکس بیشتر میخورد.

بچه ها استرس دارم که فیلم خوب نبوده باشه... موقیعت خیلی خاص و مهمی است برای نمایش دادن حداقلی و چند درصدی سیره رحمه للعالمین. خدا کند که از بین نرفته باشد