«««««««« تعریف ِ بی جا »»»»»»»»

[فاطمه خانم]

سلام!

اگر کسی از شما در جمع یا خصوصی تعریفی بکند شما هم در درون خودتون می دونید که لایق این تعریف نیستید
چه می کنید؟؟!

[ترنم]

سلام.
حرفاي دوستان درسته كه نبايد زيادي از يكي تعريف كرد.

ولي ي سوال برام پيش اومد.؟
بعضي وقتا يكي يه كاري ميكنه كه واقعا ارزش تعريف رو داره.نبايد ازش تعريف كرد.؟بعضي وقتا ميبينيم يكي ي توانايي رو خدا بهش داده تا فلان كار خوب رو انجام بده و لايق تعريف هم باشه ،نبايد تعريف كرد؟؟

[فاطمه خانم]

(۲۵/آذر/۹۲ ۱۳:۲۳)مجید املشی نوشته است:  فاطمه خانوم به نظرم نظرسنجی کمی ناقصه. چرا که در تاپیک مدنظرتون مدح هاییست که لایق آن نیستیم اما در نظرسنجی این منظور نشده و به عبارت دیگه تنها به مدح کلی اشاره داره و تفکیک نکرده.

ممنون جناب املشی . منظور من کل مدح هست . اصلا و کلا مدح شخص .

(۲۵/آذر/۹۲ ۱۳:۲۴)sagheb نوشته است:  خدا کمک کنه از عجب وغرور.

من همیشه این دعای امام سجاد(علیه السلام) رو میخونم:

خدایا بدان سان که در چشم مردم بر مقام من می افزایی در چشم من از مقام من بکاه و به میزان عزتی که در اجتماع به من ارزانی فرمایی مرا به ذلت نهانی من آشنا ساز تا شخصیت خویش را هرگز فراموش نکنم و پای از گلیم خویش فراتر نگذارم.

خیلیییی زیبا بود. تشکر

(۲۵/آذر/۹۲ ۱۳:۲۷)ترنم نوشته است:  سلام.
حرفاي دوستان درسته كه نبايد زيادي از يكي تعريف كرد.

ولي ي سوال برام پيش اومد.؟
بعضي وقتا يكي يه كاري ميكنه كه واقعا ارزش تعريف رو داره.نبايد ازش تعريف كرد.؟بعضي وقتا ميبينيم يكي ي توانايي رو خدا بهش داده تا فلان كار خوب رو انجام بده و لايق تعريف هم باشه ،نبايد تعريف كرد؟؟

سلام
نهایت از کار تعریف بشه و از خدا وند شکر و در حق طرف دعا !
اگر بگیم " این توانایی رو خداوند به شما داده پس خیلی زیاد باید شکر گزار باشی " خیلی خوبه .

توانایی هم از خداست . مگه نه ؟
باقیش عجب میاره .
ممنون از همه

[عبدالرحمن]

حدیث داریم که دشمنت ازت تعریف میکنه(مخصوصا جلوی شما) و دوستت(در خفا) عیبت رو میگه(برای اصلاح)

البته به غیر از موارد مشخص ، حدیث مشخص میکنه دوست و دشمن رو

مورد زیاد دیدم در مورد حدیث مذکور

پس بترسید از تعریف زیاد دیگران و خوشحال بشید از تذکرات و انتقادات افرادی که ظاهرا دشمن شما هستند

[TaRaNe]

(۲۶/آذر/۹۲ ۳:۱۸)عبدالرحمن نوشته است:  پس بترسید از تعریف زیاد دیگران و خوشحال بشید از تذکرات و انتقادات افرادی که ظاهرا دشمن شما هستند

گاهی دوستان هنگام کوچکترین نزاع تبدیل میشوند به دشمنانی که عیبهایمان را برای سرزنشمان میگویند نه برای اصلاح...

دوستانی که گاهی از روی حسادت به دشمنان ما میدان میدهند که بیشتر بدی ما را بگویند ....
به جای آنکه برای صلح و دوستی پادر میانی کنند ....


نه از تعریف دوستان خوشحال بشیم نه از سرزنش دشمنان ناراحت ....

همیشه طوری رفتار کنیم که شاید دوست زمانی دشمن بشه
وشاید دشمن زمانی دوست ....

همیشه پلی باقی بگذاریم ...
حرمتها را نگه داریم ....
به خود غره نشویم...

[مصباح]

سلام

نقل قول:نه از تعریف دوستان خوشحال بشیم نه از سرزنش دشمنان ناراحت ....

امام باقر (علیه السلام) :

"هرگز از نکوهش و مذمت دیگران ناراحت و مایوس مشو. بلکه در آن بیندیش !

اگر درست بود، بدان که افتادن تو از چشم خداوند،به سبب خشم از حقیقت، مصیبتش برای تو بزرگتر از مصیبتی است که می ترسی، از چشم مردم بیفتی.

اما اگر درست نبود، این ثوابی است که بدون به رنج انداختن جسمت به دست آورده ای."

[Mohammad Trust]

تاپیک های فاطمه خانم بسیار تاپیک های جالبی و کاربردی برای همه افراد هستن ، همه سنین و همه ی اعتقادات.

پیشنهاد میکنم پست های فاطمه خانم رو از پروفایل ایشون مورد بررسی قرار بدید






خلاصه پرسش


اگر پس از انجام کارهای نیک، دیگران از ما تعریف و تمجید کنند و در دل شادی و خوشحالی ایجاد شود، آیا ریا است؟ و آیا گناه‌های دل و قلب تا وقتی بروز و ظهور پیدا نکرده، دارای عقوبت است؟
پرسش

آیا «سمعه» که به نوعی صورت دیگری از ریا می‌‌باشد و از این‌که ما را ستایش و تعریف کنند در دل خوشی و شادی ایجاد شود، گناه محسوب می‌‌شود؟ و در حالت کلی؛ گناه‌‌های دل و قلب چون هنوز بروز و ظهور پیدا نکرده به جز اثر درونی دارای عقوبت نیز می‌‌باشد؟ و اگر دارای عقوبت نیست، پس ما برای مثلاً حسود آیا می‌‌توانیم بگوییم که این شخص تا وقتی حسادت در دل دارد خارج از دایره تقوای واقعی قرار دارد؟


پاسخ اجمالی

1. اگر کارها به نیّت الهی انجام گیرد و هدف رضایت خداوند باشد، در صورتی که خداوند آن کار را پیش مردم نمایان سازد، و از تعریف و ستایش آنها در دل، خوشی و شادی‌ای ایجاد شود، ایرادی ندارد. در حدیث قدسی آمده است: «عَمَلُکَ الصَّالِحُ عَلَیْکَ‏ سَتْرُهُ‏ وَ عَلَیَّ إِظْهَارُهُ»؛
[1]
بر تو لازم است اعمال نیکت را پنهان نمایی و بر من است که آن‌را آشکار نمایم. بنابر این، در صورتی عمل نیک انسان ریا محسوب می‌شود و عقوبت الهی را به دنبال دارد که از اول کار برای رضای خدا انجام نگیرد و یا در ادامه، هدفش نشان دادن(ریا) و یا به گوش دیگران رساندن(سمعه) باشد.
2. درباره نیت اعمال و کردار زشت تا زمانی که به مرحله عمل نرسیده؛ اگر چه پروردگار؛ با رحمت واسعه خود افکار زشت انسان را از دایره عقوبت استثنا نموده است، اما باید به این موضوع نیز توجه داشت که در صورت زدوده نشدن این افکار، سرانجام این نیت‌های ناپسند، خود را در رفتار و گفتار ظاهری انسان نشان خواهد داد و ممکن است سبب نمایان شدن آن گردد. در روایتی امیر مؤمنان علی(علیه السلام) می‌فرماید: «مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَیْئاً إِلَّا ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ‏ لِسَانِهِ وَ صَفَحَاتِ وَجْهِه»؛
[2]
کسى چیزى را در درونش پنهان نمی‌کند، مگر این‌که از سخنان بی‌تأمّلش و از رنگ و رخسارش آشکار می‌گردد.
3. حسد نیز از صفات نکوهیده‌ای است که نیاز به درمان دارد و تا زمانی که به دایره عمل کشیده نشده عقوبتی ندارد، اما همان‌گونه که بیان شد افکار منفی و بدخواهی برای دیگران اگر معالجه نشود ممکن است به مرور، سبب بروز آن در خارج از ذهن شود و انسان را از دایره پرهیزکاران و مؤمنان واقعی خارج سازد.

---

[1]
. مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج 67، ص 233، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.

[2]
. شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغه، ترجمه، انصاریان، حسین، ص 323، پیام آزادی، تهران، چاپ دوم، 1386ش.