گناه تهمت!

[پرنیان]

گناه تهمت!

بهتان واخباراهل بیت
پیغمبر اکرم فرمود:هرکس مرد یا زن مؤمنی را تهمت بزند یا چیزی که در او نیست بگوید خدا او را روز قیامت بر محلی از آتش نگه می دارد تا از عهده آنچه گفته است برآید.
حضرت صادق می فرماید:هرکس به مرد یا زن با ایمانی بهتان بزند به آنچه در آنها نباشد خداوند او را در روز قیامت در طینه خبال حبس می فرماید تا از عهده آنچه گفته است برآید راوی پرسید طینه خبال یعنی چه؟ حضرت فرمود چرکی است که از عورت زناکاران در جهنم جاری می گردد.
و نیز می فرماید:هرکس برادر مؤمنش را تهمت بزند ایمان در دلش ضایع می شود و از بین می رود چنان که نمک در آب حل می شود و خلاصه آنکه تهمت موجب فساد قلب و زوال ایمان است.
بهتان به خدا
سخت ترین بهتانها بهتان به حضرت آفریدگار اسن چنان که در سوره صف می فرماید:کیست ستمکارتر از آن که به خدا افتراءکذب ببندد.
مانند کسانی که منکر عدالت یا حکمت خدا شوند چنان که منکرین نبوت پیغمبران در حقیقت منکر حکمت خداوند هستند و همچنین منکرین معاد و نیز مانند کسانی که برای خداوند شریک قرار دادند و همچنین انواع شرکتهائی که برای خداوند قائل شده اند تمام قول بدون علم و افتراء محض است و در آیات قرآن مجید تهدید شدید ووعده آتش بر آن داده شده بلکه بهتان به خداوند را از لوازم کفر خونده است و در سوره نحل می فرماید:جز این نیست که دروغ می بندند کسانی که به آیات خدا ایمان نیاورده اند و ایشانند دروغگویان.
بهتان به پیغمبروامام
در حکم بهتان به خداست بهتان به پیغمبر و امام مانند اینکه ایشان را ساحر،دیوانه و شاعر و دروغگو و خودپرست بنامند و تفصیل اتهامات بشر به سلسله جلیله انبیاء و ائمه هدی صلوات الله علیهم اجمعین کتاب مستقلی احتیاج دارد و مقام را گنجایش آن نیست.


بهتان به مردم
اتهام به سایر مردم بر دو قسم است گاهی قول بدون علم است یعنی عیبی را که ثابت نشده و یقینی نگردیده بلکه به مجرد سوء ظن آنرا به دیگری نسبت بدهد.
گاهی افتراء است یعنی عیبی را که می داند در آن شخص نیست یا کاری را که یقین دارد از او سر نزده از روی عناد به آن بیچاره نسبت می دهد و بدتر از این آن است که آن عیب راجع به شخص تهمت زننده باشد و برای رهایی خود،آنرا به دیگری نسبت می دهد و آلودگی خود را به آنکه پاکدامن بوده می چسباند.
پر ظاهر است این قسم بدترین انواع بهتان به بندگان خداست چنانکه در سوره نساء می فرماید:هرکس از روی خطائی گناه صغیره ای به جا آورد یا اینکه از روی عمد گناهی کند یا گناه کبیره ای به جا آورد سپس آنرا بر بی گناهی بیندازد پس برداشته است بهتان را(دروغی که بی گناه از آن متحیر و مبهوت می شود) و گناه آشکاری را.
بهتان به کفارهم حرام است
در تفسیر منهج نقل نموده است که طعمة بن بیرق سه پسر داشت به نام بشر و مبشرو بشیر از این سه،بشر مرد منافقی بود شبی خانه قتادة بن نعمان را سوراخ کرد و داخل آن شد زرهی که در انبان آرد پنهان کرده بودند دزدید قضا را انبان شکافی داشت و در راه از آن آرد می ریخت تا بشر به خانه اش رسیثد پس انبان را در خانه زید بن السمین که یهودی بود برده و به امانت نزد او سپرد بامداد قتادة بر اثر آرد به خانه بشر رفت و بعد از طلب زره او انکار کرد و سوگند به دروغ یاد کرد که این کار را نکرده و خبر ندارد و قتادة بر همان سمت که بشر به خانه زید یهودی رفته بود پی برد ووی را به خیانت بگرفت زید گفت دوش بشر زرهی در انبانی به امانت به من سپرد و جمعی بر آن گواهی دادند و قتاده صورتحال را خدمت رسول خدا عرض کرد و بنی ظفر که قوم بشر بودند از ترس رسوائی نخواستند که بشر تهمت زده شوند و یهودی پاکدامن بیرون آید آغاز جدال و خصومت کردند و بر برائت بشر گواهی دادند پس خداوند در این باره 9 آیه از آیه 105 تا 113 از سوره نساء را نازل فرمود.
وخلاصه آن حکم به تحریم بهتان و افتراء است هرچند نسبت به کافری باشد و چند مرتبه بهتان زننده را خیانتکار نامیده و پیغمبرش را از طرفداری آنها نهی فرموده هرچند ظاهراً از مسلمانان باشند.
عاقبت خیانتکار
در تفسیر المیزان نقل کرده که سرانجام کار بشر این شد که از پذیرفتن توبه ای که خداوند به او عرضه داشته بود امتناع کرد و به طرف مشرکین به مکه رفت و در آنجا به قصد دزدی خانه ای را سوراخ نموده و خانه را خدا بر سرش خراب کرده و او را کشت.


سوءظن
قسم دیگر از بهتان که ندانسته چیزی را به کسی ببندد سببش غالباً سوء ظن است یعنی چیزی را که از کسی دیده یا شنیده حمل بر فساد کند و گمان خود را پیروی نماید وبه احتمال صحیح و جهت صلاح در آن کار اعتنائی نکند.
لذا در قرآن مجید و اخبار کثیره مسلمانان را از بدگمانی به دیگران سخت نهی فرموده و امر فرموده که عمل مسلمانان را باید حمل بر صحت کرد و برای مزید اطلاع به پاره ای از آیات و روایات وارده در مقام اشره می شود.
بعضی ازگمانها گناه است
در سوره حجرات می فرماید:ای کسانی که به خدا ایمان آورده اید دور شوید و واگذارید بسیاری از گمانها را(که آن گمان بد درباره برادر مؤمن است) جز این نیست که بعضی از گمانها گناه است و تجسس نکنید چیزهائی را که عیوب مردم بر شما پنهان است.
و خلاصه آیه شریفه نهی از پیروی کردن از گمان بد است در حق برادر مؤمن.
در سوره بنی اسرائیل می فرماید:پیروی نکن آنچه را که علم به آن نداری هر آینه گوش و چشم و دل،همه مورد پرسش واقع خواهند گردید.
حمل بربهتربایدکرد
حضرت امیرالمؤمنین می فرماید:کار برادر دینی خود را حمل بر بهترین وجه مقرر دار تا آنکه دلیلی بیابد که بر تو غالب شود و راه توجیه(و حمل بر صحت) را بر تو ببندد و به هیچ سخنی که از برادرت برآید بدگمان مباش تا محمل خوبی می توانی برای آن بیابی.
علامه مجلسی علیه الرحمه در شرح این حدیث می فرماید:یعنی هر گفتار و کرداری که از برادرت سر زد آنرا بر وجه بهتر حمل کن گرچه به ظاهر خوب نباشد و از آن بازرسی نکن تا دلیل قطعی و مانع تأویل به دستت بیاید زیرا چه بسا گمان،خطا باشد و وارسی هم قدغن است چنانکه خداوند فرموده:«ولا تجسّسوا».
این جمله حدیث در نهج البلاغه از آن حضرت نقل شده و حاصلش این است کههرگاه کلمه ای که دو توجیه و معنی دارد از مؤمنی صادر شود بر تو لازم است آنرا به خوبی تفسیر کنی گرچه معنی مجازی باشد یا به کنایه و توریه بر آن دلالت کند و قرینه ای هم نباشد،خصوصاً اگر خودش مدعی شود که همان معنای صحیح و نیک را قصد کرده است.
وقتی حجاج لعین قبعثری را تهدید کرد و گفت:لا حملنّک علی الادهم یعنی البته تو را بر ادهم(قید و زنجیر) حمل خواهم کرد قبعثری گفت:مثل الامیر یحمل علی الادهم والاشهب یعنی مثل امیر هم باید بر ادهم(اسب سیاه رنگ که بهترین اقسام اسب است)سوار کند حجاج گفت:اردت الحدید یعنی مقصودم از ادهم،آهن بود نه اسب.قبعثری گفت:«لان یکون حدیداً خیر من ان یکون بلیدا» یعنی اسب تند و تیزهوش بهتر از کودن است.
در این حکایت چنانکه ملاحظه می فرمائید قبعثری و عید و تهدید حجاج را حمل
بر وعده و لطف نموده و کلمه ادهم و حدید را که ظاهر در معنی قید و آهن است بر معنی مجازی آنها که اسب و تیزهوشی است حمل نموده است و باید این رویه در تمام اقوال و افعال مسلمانان رعایت شود و تا بشود حمل بر صحت و خوبی کرد هیچ گاه نباید بر فساد و بدی حمل نمود.
بدگمانی حرام است
شهید ثانی در کشف الریبه می فرماید:چنانکه بدگویی درباره مؤمن و زبان درازی و به بدگویی مؤمن حرام است همچنین بدگمانی و حدیث نفس به آن نیز حرام می باشد.
مقصود از بدگمانی حرام این است که پیش خود او را بدون دلیل قطعی بد بدانی اما مجرد خطور و گذشتن به دل چون اختیاری نیست حرام نیست و از آن عفو شده است(درحدیث شریف نبوی مشهور به حدیث رفع)خدا فرموده است از بسیاری گمانها کناره کنید به راستی برخی گمانها گناه است.
ونباید درباره دیگری معتقد به بدی باشی مگر آنکه آشکارا بدی او بر تو کشف شود و قابل تأویل نباشد و چیزی که بر تو کشف نشده و به دلت جایگزین شود پس شیطان آن گمان بد را به دلت انداخته و باید او را تکذیب کنی که فاسق ترین فاسقان است.
و از اینجاست که در شرع رسیده هرگاه از دهان کسی بوی شراب استشمام کردی نباید بگویی فلانی شراب خورده است و نمی شود او را حد زد زیرا محتمل است که مضمضه کرده و آنرا از دهان ریخته است یا اینکه دیگری به زور آن را در دهنش ریخته و یا اینکه از روی اشتباه یعنی به خیال اینکه مثلاً آب است آشامیده و نظیر این احتمالات که امری ممکن است بنابراین بدگمانی به مسلمانان جایز نیست.
وپیغمبر اکرم فرمود ریختن خون مسلمانان وبردن مالش و بدگمانی به او حرام است.
تا آنکه می فرماید:آنچه به دل وارد می شود از بدگمانی به مسلمانی هرگاه ندانی که آیا مجرد خطور و گذشتن به دل و بی اختیاری است تا مورد عفو باشد یا اینکه سوءظن و جاگرفتن در دل است تا اختیاری و مورد عقوبت باشد پس هرگاه حالت نسبت به آن مسلمان تغییر کرد و از او بد دل شدی و بر تو گران شد در رعایت احترامش سست شدی ودر اهتمام به حالش غمگین شدی در گرفتاریش مانند پیش از این خیال نباشی اینها نشانه سوءظن حرام و عقد قلب بر آن است.
پیغمبر اکرم فرمود:هرگاه مؤمن به سوءظن به مسلمانی مبتلا شود برایش راه فرار از آن است به اینکه آنرا در دلش جای ندهد وآنرا پیروی نکند.
یعنی در گفتار و کردارش مطابق سوءظن با او عمل نکند بلکه سزاوار است برای غالب شدن بر شیطان پس از این خیال شیطانی با آن مسلمان سلوکش بهتر شود وبه کوری چشم شیطان،احترام و سایر حقوقش را بیشتر ملاحظه کند.

درمان
به راستی برای این نوع بهتان سببی جز بی ایمانی و شقاوت و رذالت و بی باکی و هتّاکی و بی حیائی چیز دیگری نیست و علاج آن منحصر در تحصیل ایمان و تقویت آن و تفکر در آثار و خیمه دنیوی و عقوبتهای اخروی مترتّب بر آن است.
،پاکی و نجات افراد،لازم و ضروری است که اشخاص شرور وتبهکار معرفی گردند تا با دوری و اجتناب از ایشان امنیت و آرامش انسانها،و شخصیت و اعتبار خانواده ها،و حق و حقوق افراد یک جامعه پایمال

[پرنیان]

در روایتى از امام جعفر صادق (علیه السلام ) در این باره آمده است :
اذا اتهم المۆ من اخاه انماث الایمان من قلبه كما ینماث الملح فى الماء.
آن گاه كه مۆ من به برادر مۆ منش تهمت زند، ایمان در دل او ذوب مى شود؛ همان گونه كه نمك در آب ذوب مى شود.
همان طور كه از این روایت بر مى آید، تهمت موجب از بین رفتن ایمان مۆ من مى شود.
در توضیح این مطلب باید گفت كه بسیارى از اعمال انسان بر ایمان او تاثیر مى گذارد. همچنین درباره این اعمال ، دو حالت "انجام " و "ترك" وجود دارد كه هر دو حالت ، در بعد ایمانى او موثر است . ترك واجبات از سویى و انجام گناهان از سوى دیگر، ایمان انسان را ضعیف مى كند. "ترك واجب"و "انجام حرام " را مى توان دو گونه از كفر عملى به شمار آورد كه "انجام حرام " شامل "تهمت " هم مى شود و ضعف و نابودى ایمان را در پى دارد.

*

تهمت مایه نابودى حریم برادرى و روابط انسانى میان افراد جامعه بشرى است و جو عدم اعتماد و ترس از اطمینان را فراهم مى سازد:
امام جعفر صادق (علیه السلام ) فرمود:
من اتهم اخاه فى دینه فلا حرمه بینهما.
كسى كه برادر دینى اش را متهم كند [= به او تهمت بزند]، بینشان حرمتى وجود ندارد.
دین مبین اسلام ، آبرو و حرمت مۆ من را بزرگ تر از كعبه و حتى قرآن دانسته است و با آگاهى از چنین ارزشى ، هیچ كس نباید به خود اجازه دهد به حریم آبروى دیگران تجاوز كند
منظور از كلمه "فى دینه " در جمله من اتهم اخاه فى دینه چه تهمت زدن به"برادر ایمانى" باشد، به این صورت كه كلمه "فى دینه"را صفتى براى كلمه "اخاه" بدانیم و چه متهم كردن او در امور دینى باشد، تفاوتى در ثمره زشت تهمت پدید نمى آید؛ چرا كه دین الاهى مانند ریسمانى است كه همه به آن چنگ مى زنند و در اثر توسل به آن با هم رابطه برادرى ایمانى برقرار مى كنند كه این پیوند از پیوند نسبى و سببى بسیار محكم تر است . با تهمت زدن به برادر یا خواهر دینى ، این رابطه محكم قطع مى شود.
انسان عاقل و متدینى كه به مبدا و معاد اعتقاد دارد، هیچ گاه به دیگرى تهمت نمى زند. حتى اگر انسانى دین نداشته باشد، سرشت انسانى اش به او اجازه این كار را نمى دهد، مگر آن كه از فطرت پاك انسانى به خوى حیوانى گرویده باشد.
با بررسى این مساءله در جامعه ، مشاهده مى شود كه افرادى براى رسیدن به اهدافى شیطانى مى كوشند دیگران را مورد "تهمت" و "بهتان"قرار دهند؛ ولى در نهایت امر، به ذلت و بیچارگى كشیده خواهند شد.

امام جعفر صادق (علیه السلام ) در این زمینه مى فرماید:
من روى على مۆ من روایه یرید بها شینه و هدم مروءته لیسقط من اعین الناس اخرجه الله من ولایته الى ولایه الشیطان ، فلا یقبله الشیطان .
اگر كسى سخنى را بر ضد مۆ منى نقل كند و قصدش از آن ، زشت كردن چهره او و از بین بردن وجهه اجتماعى اش باشد و بخواهد او را از چشم مردم بیندازد، خداوند او را از محور دوستى خود خارج مى كند و تحت سرپرستى شیطان قرار مى دهد؛ (ولى) شیطان هم او را نمى پذیرد.
انسان عاقل و متدینى كه به مبدا و معاد اعتقاد دارد، هیچ گاه به دیگرى تهمت نمى زند. حتى اگر انسانى دین نداشته باشد، سرشت انسانى اش به او اجازه این كار را نمى دهد، مگر آن كه از فطرت پاك انسانى به خوى حیوانى گرویده باشد.

رسول اکرم می فرمایند:
أَتَدرونَ مَا الغيبَةُ؟ قالوا: اَللّه‏ُ وَرَسولُهُ أَعلَمُ، قالَ: ذِكرُكَ أَخاكَ بِما يَكرَهُ قيلَ: أَرَأَيتَ إِن كانَ فى أَخى ما أَقولُ؟ قالَ: إِن كانَ فيهِ ما تَقولُ فَقَدِ اغتَبتُهُ وَإِن لَم يَكُن فيهِ ما تَقولُ فَقَد بَهَتَّهُ؛
آيا مى‏دانيد غيبت چيست؟ عرض كردند: خدا و پيامبر او بهتر مى‏دانند. فرمودند: اين كه از برادرت چيزى بگويى كه دوست ندارد. عرض شد: اگر آنچه مى‏گويم در برادرم بود چه؟ فرمودند: اگر آنچه مى‏گويى در او باشد، غيبتش كرده اى و اگر آنچه مى‏گويى در او نباشد، به او تهمت زده‏اى. ا
لترغيب والترهيب، ج3، ص515، ح31

کتاب اخلاق الهى ، جلد چهارم ، آفات زبان استاد آیت الله مجتبى تهرانى (رحمة الله علیه)

[t.kam67]

حضرت محمد (صلی الله علیه وآله) می فرمایند مرد خوب با خبر خوب و مرد بد با خبر بد می‌آید؛ یعنی افراد خوب، کلام‌شان نیز خوب است برخلاف افراد بد که از دهان‌شان توهین و غیبت و تهمت خارج می‌شود.

[/font]

---

"تهمت زدن" از زشت ترین کارهائى است که اسلام آن را به شدت محکوم ساخته است، آیات قرآن و روایات متعددی که در باره این موضوع وارد شده است. خداوند در سوره نساء آیه 112 می فرماید: «من یکسب خطیئة أو إثما ثم یرم به بریئا فقد احتمل بهتنا و إثما مبینا: و کسى که خطا یا گناهى مرتکب شود سپس بیگناهى را متهم سازد بار بهتان و گناه آشکارى بر دوش گرفته است.»

تهمت موجب زایل شدن ایمان می‌شود[/b]

یكی از گناهانی كه عامل می‌‌شود انسان دیگر در گناهان دریده شود، تهمت است. تهمت ایمان را از بین می‌‌برد. وقتی ایمان از بین رفت دیگر هر چه معجزه هم بیاوری، باورش نمی‌‌شود. بعضی از كسانی كه در محضر نبی ّمكرّم(صلی الله علیه وآله) بودند، شق ّالقمر پیامبر عظیم الشّأن(صلی الله علیه وآله) را دیدند، امّا آن‌‌قدر غرق گناه و نفاق خود بودند كه آنچه را دیدند، انكار كردند؛ چون وقتی ایمان آب شد، دیگر تمام است. تهمت ایمان را آب می‌‌كند و از بین می‌‌برد.

تهمت، تبعات و پیامدهایی دارد. یكی این است كه اعتماد بین انسان‌‌ها را از بین می‌‌برد و جامعه، جامعه‌‌ ناامنی می‌شود. وجود مقدّس حضرت صادق القول والفعل ،امام جعفر صادق(صلی الله علیه وآله) می‌‌فرمایند:«مَنِ اتَّهَمَ أَخَاهُ فِی دِینِهِ فَلَا حُرْمَةَ بَیْنَهُمَا»[کافی،ج7،ص 19]

آن كسی كه به برادر دینی خودش تهمت بزند، دیگر حرمتی بین آن دو باقی نمی‌‌ماند

.

ذیل این حدیث شریف عرفای عظیم الشّأن بیان كرده‌‌اند: وقتی تهمت در جامعه‌‌ای به وجود آمد، طبیعی است حرمت از بین می‌‌رود و دیگر اعتماد در جامعه نیست. هیچ كس به كسی اعتماد ندارد و دیگر كسی نمی‌‌تواند، كسی را به عنوان رازدار خودش انتخاب كند.

عجیب است كه پیامبر عظیم‌‌الشّأن(صلی الله علیه وآله) فرمودند: در جامعه‌‌ای كه اعتماد در آن از بین رفت، خیرات و بركات ظاهری و مادّی هم از بین می‌‌رود. نه معنویت، بلكه در مادیات خودشان هم، متضرّر می‌‌شوند. یكی از مطالبی كه عامل می‌‌شود این اتّفاق بیافتد، تهمت است. فرمودند: تهمت، اعتماد را از بین می‌‌برد و جامعه‌‌ای هم كه اعتماد نداشت، مسائل مادّی‌‌اش هم تحت الشّعاع قرار می‌‌گیرد و از بین می‌‌رود.

غیبت به معنای این است که خصوصیت و چیزی که فردی مبتلا به آن است و نباید بگویی را می گویی. تهمت یعنی اینكه فردی خصوصیّتی را ندارد، و ما آن خصوصیت را به آن می بندیم

یكی از راه‌های دوری از تهمت مراقبه است

اولیاء الهی دائم این تذکر را داده‌‌اند كه انسان برای اینكه دچار تهمت نشود، اوّل باید مراقبه داشته باشد و قبل از آن، جامعه را به غیبت دچار نكند.

حضرت موسی ابن عمران می‌‌فرماید: «شیطان به صورت انسان آمد و گفت: موسی! من اگر بخواهم جامعه‌‌ای را ناامن كنم، در آن جامعه تهمت را زیاد می‌‌كنم و برای اینكه بخواهم تهمت را در جامعه زیاد كنم، بستر غبیت را فراهم می‌‌كنم.

اگر جامعه‌‌ای به غیبت دچار شد به تهمت دچار می‌‌شود.

مولی الموالی، علی‌بن ابی‌طالب(علیه السلام) می‌‌فرمایند: «البُهتانُ عَلی البَری اَعظَمُ مِنَ السَّماء» تهمت زدن به آدم بی‌‌گناه بزرگتر از آسمان‌‌هاست. ذیل این روایت شریف ملّای نراقی فرمودند: «یعنی آسمان تحمّل ندارد كه تهمت و بهتان به بی‌‌گناه زده شود و به ‌‌واسطه این بهتان ملائكة الله و اهل آسمان آن كسی را كه تهمت ناروا به دیگری زده لعن می‌‌كنند».

ایشان به نقل از حضرت سلطان‌‌العارفین، آیت‌‌الله سلطان‌‌آبادی بزرگ، آن مرد الهی و عظیم‌الشّأن فرمودند: اگر در منطقه‌‌ای یا جایی غیبت و تهمت زیاد شد، آن قسمت از زمین سنگین است و وضعیت بدی دارد.

ایشان فرمودند: پدر من یك موقعی از یكی از مكان‌‌ها گذشت ‌ـ‌ایشان اسم آن مكان را هم نفرمودند، بخاطر اینكه آبروی آن‌‌ها را حفظ كنند‌ ـ بنا بر این بود ساعاتی در آنجا استراحت كنیم بعد به سفر ادامه دهیم، همان لحظات اول گفتند: حالم بسیار بد است، سینه‌‌ام گرفته است. گفتم: آقا استراحت كنیم بعد از اینكه حالتان بهتر ‌شد حركت می‌‌كنیم. بعد از ظهر نزدیك به غروب بود، ایشان گفتند: هر طوری هست از این جا برویم. هر چه اصرار كردم چرا؟ فرمودند: اصرار نكن دلیلش را نمی‌‌گویم، فقط به شما می‌‌گویم برویم. ایشان آن لحظات آخر عمرشان فرمودند: می‌‌دانید در آن منطقه به من چه گذشت؟ دیدم آن منطقه پر از دود و سیاهی است كه از غیبت و تهمت پر شده بود و سنگینی آن نفس من را می‌‌گرفت.

ملّا محسن فیض كاشانی به نقل از آیت‌‌الله العظمی سلطان‌‌آبادی می‌‌فرمایند: آن منطقه طوری سنگین می‌‌شود كه انسان مۆمن قادر به نفس كشیدن نیست، آسمان‌‌ها هم با آن پاكی خودشان صددرصد نمی‌‌توانند تحمّل كنند..

وجود مقدّس امام جعفر صادق(علیه السلام) می‌‌فرمایند: «الْبُهْتَانُ عَلَى الْبَرِیِّ أَثْقَلُ مِنَ الْجِبَالِ الرَّاسِیَاتِ» [الخصال ج 2 ص 5]

بهتان و تهمت زدن به انسان بی‌‌گناه سنگین‌‌تر از كوه‌‌های استوار است

.

به تعبیر بزرگان كوه استوار با زلزله‌‌های شدید هم تكان نمی‌‌خورد، امّا تهمت آن‌‌قدر سنگین است كه به تعبیری كوه با عظمت و استوار را هم می‌‌لرزاند و نمی‌‌تواند بار این گناه باعظمت و كبیره را تحمّل كند.

عقوبت شدید برای گناه تهمت

پیغمبر اكرم، حضرت محمّد مصطفی (صلی الله علیه وآله) می‌‌فرمایند: «مَنْ بَهَتَ مُۆْمِناً أَوْ مُۆْمِنَةً أَوْ قَالَ فِیهِ مَا لَیْسَ فِیهِ أَقَامَهُ اللَّهُ تَعَالَى یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَلَى تَلٍّ مِنْ نَارٍ حَتَّى یَخْرُجَ مِمَّا قَالَهُ فِیهِ» [البحار: 75 / 194 / 5.]

هر كس به مرد یا زن مۆمنه‌‌ای تهمت بزند یا درباره او چیزی بگوید كه او مبرّا از آن است

. (اولیاء الهی می‌‌گویند: حتّی اگر فرض هم كردی، تا یقین حاصل نشود نباید بگویی.) عزّوجلّ او را در روز رستاخیز بر تلّی از آتش قرار می‌‌دهد تا اینكه از حرف خود درباره آن شخص برگردد.

ظاهر امر این است اینكه خدا «اشدّ المعاقبین» است؛ یعنی به شدّت منتقم است، معنایش اینجا معلوم می‌‌شود. ذوالجلال و الاكرام برای كسانی كه تهمت می‌‌زنند، شدید عقاب می‌‌كند».

بعید است توفیق توبه پیدا كند

غیبت به معنای این است که خصوصیت و چیزی که فردی مبتلا به آن است و نباید بگویی را می گویی. تهمت یعنی اینكه فردی خصوصیّتی را ندارد، و ما آن خصوصیت را به آن می بندیم.

در روایات بیان شده که غیبت از عمل زنایی که هیچ یک از ما فکر آن را نمی کنیم که به آن مبتلا شویم بدتر معرفی شده است : «أَشَدُّ مِنَ العَمَلِ الَقَبیحة»

خداوند نسبت به این گناه تهمت كوتاه نمی‌آید. هم در دنیا و هم در آخرت انتقام می‌گیرد. عالم، عالم اثر و مۆثّر است. بعضی مواقع بیان كردند با دعا این اثرات از بین می‌رود و دیگر اجازه نمی‌دهد این اثر بماند امّا خداوند کریم برای تهمت بالصّراحه فرموده است: انتقام می‌گیرم و دعا اثر ندارد

[font=Tahoma]

گاهی اگر به من و شما بگویند امكان دارد در بستر حرام بروی، بدنمان می‌‌لرزد، مو بر تنمان سیخ می‌‌شود، اشك بر چشممان جاری می‌شود كه خدایا من را مبتلا و گرفتار نكن. امّا غیبت اشد است، (اشد باب افعل التفضیل است)

حال خودتان ببینید که تهمت در چه وضعی است !

در روایت فرمودند: كسی كه سه بار دچار این گناه كبیره شود، دیگر بعید است توفیق توبه پیدا كند.

عقوبت دنیوی و اخروی تهمت

تهمت زدن هم عقوبت اخروی دارد و هم عقوبت دنیوی. عقوبت تهمت هم دنیای انسان را تخریب می‌كند و هم آخرت انسان را. جالب این است راجع به تهمت داریم که خود خداوند در دنیا از تهمت زننده انتقام می گیرد.

پیامد تهمت در دنیا چیست و چگونه ذوالجلال و الاكرام انتقام می‌‌گیرد؟

زین‌العابدین، امام‌العارفین، آقا علی‌بن‌‌الحسین می‌فرمایند: «مَنْ رَمَى النَّاسَ بِمَا فِیهِمْ رَمَوْهُ بِمَا لَیْسَ فِیهِ»[ البحار ج17 ص 160] هر كس به مردم عیبی را نسبت دهد و تهمت بزند، مردم به او عیبی را كه ندارد نسبت می‌دهند.

ظاهر امر این است كه خداوند نسبت به این گناه تهمت كوتاه نمی‌آید. هم در دنیا و هم در آخرت انتقام می‌گیرد. عالم، عالم اثر و مۆثّر است. بعضی مواقع بیان كردند با دعا این اثرات از بین می‌رود و دیگر اجازه نمی‌دهد این اثر بماند امّا خداوند کریم برای تهمت بالصّراحه فرموده است: انتقام می‌گیرم و دعا اثر ندارد.

بترسیم از اینكه خدا بخواهد انتقام بگیرد!