♦♦♦ استاد علی صفایی (عین صاد) چشمه ی جاری‏ ...

[SAViOR]

اگر فقط لباس كسي را عوض كرديم يا چـــادر بر سرش انداختيم و نمـــاز خوانش كرديـــم و با شعارها
و تلقيــن ها يا تشويـــق ها و تهديـــدها داغش كرديم بدون ايــــنكه از درون او را روشن
كرده باشيم و عشقي در نهادش گذاشته باشيم ناچار در محيطي ديگر سرد ميشود و رنگ
ميبازد همانطور كه آهن تفتيده در محيط ديگر سرد و سخت ميشود ...

استاد علی صفایی

این تاپیک به درس های اخلاقی استاد علی صفایی ( عین صاد ) می پردازد و شامل خاطرات استاد نیست.

ادامه دارد ان اشاءالله ...

[SAViOR]

[SAViOR]

[SAViOR]

راستی که شیـطان بـی کار نمی نشیـند و سماجت مـی کند.

آخـر چگونه می شود ریـشه عشق علـی (علیه السلام)

عمل معاویه را و میوه ی او را بار بیاورد ؟!!!!


عین صاد
نامه های بلوغ - ص38

[SAViOR]

[رهگذر.]

دنیا،دنیای تنهایی انسان است و راز این تنهایی در وسعت هستی و وجود ماست

انطور زندگی کن که مرگ مزاحم زندگی تو نباشد

وانگونه بمیر که زندگی ساز باشی

شاید بتوانی در کنار فاطمه باشی

نامه های بلوع

[رهگذر.]

انسان در تمامی سلوک ها و راه هایش در عذاب است

عذاب راه

عذاب بن بست

عامل این سلوک رنج بار جدایی از یاد و فریاد عشق خداوجدایی خلق خداست


نامه های بلوغ

[SAViOR]

[rezamohammadi]

یا حق

اين على است كه تمام وجودش سوز مرگ است و از كودك به پستان مادر، به مرگ مأنو ستر است، ولى بايد بماند و حتى ذلت بيست و پنج سال را تحمل كند، كه على عبد است و عبوديت او صراط مستقيم است . و اگر مى بينى كه صراط مستقيم به على تفسير مى شود از همينجاست كه يك قدم از مرز بيرون نمى گذارد و آنجا كه شور شمشير دارد، بيل به دست مى گيرد و نخلستان ها را آباد مى كند. و چه احمق است كسى كه سوز على را ببيند و او را به ترس و خودخواهى متهم كند، كه مرگ براى اين رو ح هاى بزرگتر از هستى، جرعه ى گوارايى بيش نيست، ولى همين جرعه را محروم مى شوند.
مرگ براى اينها ولادت است و آزادى از زندان، ولى محكوم شوند.
مادام که به عبوديت نرسيم و همچون مرده پيش دست غسال نباشيم و پيش از مرگمان نميريم، به جايى نرسيده ايم، هر چند كه به شهادت و عرفان و يا فقه و اصول و تسخيرها و تسلطها رسيده باشيم.
صراط

[rezamohammadi]

.....
گيرم تو در كنار رسول باشى و يا همراه فاطمه، اين درست كه اينجا زمينه بهتر است، ولى اين هم هست كه تكليف بيشترى از تو مى خواهند. در هر حال اين زمينه ها مهم نيستند، وضعيتى كه تو مى گيرى و اطاعتى كه تو خواهى داشت، تو را بالا مى برد و يا پايين مى آورد. البته اين حرف ها بر ما كه با چيزهاى ديگر مأنوس بوديم، سنگينى مى كند. ما دوست داريم با فلانى باشيم و در فلان جا زندگى كنيم و اسمش را هم مى گذاريم خدا و رشد، غافل از آنكه رشد ما در گرو همين اطاعت و تقوى، همين عبوديت است؛ يعنى اينكه در هر موقعيتى تكليفمان را بياوريم و اسير موقعيت هاى خوب و يا بد نباشيم، كه رسول مى گفت: ما اَدرى ما يُفْعَلُ بى و لابِكُم انْ أَتَّبِع الاَّ ما یُوحى الَى  من چه مى دانم براى من و يا براى شما چه پيش مى آيد، با ما چه مى كنند. من از مرزم، من از وحيم و تكليفم تجاوز نمى كنم. اين نقش ثابتى است كه در كنار حادثه هاى متغير به تو امن و تسلط مى دهد و راه نزديك، صراط مستقيم تا رشد انسان، همين توحيد، همين عبوديت، همين اطاعت و اتّباع رسول است . هر كسى هر چه مى خواهد بگويد، كه ما از راه نزديك به حق مى رسانيم، يا چه ها مى كنيم و چه ها نمى كنيم. گُوشَت از اين حرف ها پر باشد. اين قرآن است كه راه نزديك را نشان مى دهد و صراط مستقيم را معين مى كنيد.
صراط

[rezamohammadi]

هنگاميكه به كشف و شهودى میرسيم، به تسخير و قدرتى می‏رسيم، به صنعت و دانشى میرسيم، آنچنانيم كه نگو و خيال می‏كنيم كه رسيده ‏ايم و به حق راه يافته‏ ايم، در حالى كه نه فقه و اصول، نه تفسير و نه كلام، نه حكمت و نه اشراق و نه عرفان و سلوك، هيچكدام ما را نمیرسانند.
آنچه ما را می‏رساند عبوديت‏ است و اطاعت‏ است.
اطاعت هم‏ امر می‏خواهد، تا دستورى نباشد، امتثالى نيست، اطاعتى نيست.
امر او هم از ميان كارها به آن كارى تعلق می‏گيرد كه‏ مهم‏ترين‏ است. در هر لحظه بيش از يك امر نيست و اين امر به آن كارى تعلق گرفته كه‏ اهميت‏ بيشترى دارد.
و كارى اهميت بيشتر دارد كه‏ زمانش‏ محدود باشد، جبرانى و بدلى نداشته باشد، صاحبش‏ بی ‏ظرفيت‏ تر باشد و نيازمندتر و يا مفيدتر.
تو در هر لحظه بايد تمامى كارها و امكانات را در نظر بگيرى و از ميان اين همه مهمترين را انتخاب كنى. اگر مردّد ماندى و ترجيح ندادى، اختيار با توست. و اگر امروز رجحان را در كارى يافتى و فردا رجحان را در جايى‏ ديگر ديدى، به آن روى بياور و اسير كار ديروز نباش. و اگر در رجحان كار سابق شك كردى، به شك اعتنا نكن، يقين را با يقين ديگر بشكن. تو كه تا ديروز انتخاب كرده بودى و رجحان‏ها را آورده بودى، امروز مادامى كه رجحان بيشترى را احساس نكردى از آن كار دست نكش.
تو در مرحله ‏ى عمل، حتى با احتمال‏ها می‏توانى حركت كنى و با رجحان‏ها می‏توانى انتخاب كنى. همانطور كه در زندگى روزانه ‏ات همين طورى.
البته هنگامى كه شكر كردى و حركت را ادامه دادى، به يقين‏ها و باورها و اطمينان‏ها می‏رسى. توقع نداشته باش آنچه را كه ابراهيم‏ها پس از سال‏ها خواسته‏ اند، تو در گام اول به دست بياورى. اين حرص‏ها تو را میشكند و از حركت تو را باز می‏دارد. تو در هر مرحله كارها را و امكانات را- توجه كن امكانات می‏گويم- در نظر بگير و از اينها آنچه كه رجحان دارد، بردار. و رجحان‏ها هم در محدوديت زمان و نبود جبران و بدل و بی ‏ظرفيتى و نياز بيشتر و فائده‏ ى زيادتر خلاصه می‏شود. آنجا هم كه رجحان‏ها را نتوانستى بشناسى، مختارى و آزادى، پس ديگر ناله نكن كه تكليف را نمی‏دانم، كه در مرحله ‏ى شك هم اصول عملى‏ تو را پیش می‏برند....
صراط