دو شرط تداوم نهضت عاشورا...!!!

[راوی110]

دو شرط تداوم بخشیِ قیام حسینی

1-ترک دنیا
منشأ مبارزه با دین، دوستی دنیاست؛ چنان‏که منشأ یاری دین خدا ترک (حب) دنیاست. [/b]
فرعون با آن‏که می‏دانست حضرت موسی (علیه‏السلام) بر حق است، ولی در برابر او ایستاد؛
(و جحدوا بها واستیقنتها أنفسهم ظلماً و علوّاً)[1] و این نبود، جز در اثر محبت به دنیا.
اهل بیت عترت طاهرین (علیهم‏السلام) خطرها و موانع پیشرفت خود را انسان‏هایی دانستند که محبت دنیا را در دل دارند و فریفته آن هستند.
مرحوم کلینی نقل کرده است:
رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «حب الدنیا رأس کلّ خطیئة» [2] (حب دنیا رأس تمام خطاهاست)
امام صادق (علیه‏السلام) نیز در زیارت اربعین حضرت سید الشهدا (علیه‏السلام) دشمنان و مانعان پیشرفت آن حضرت (علیه‏السلام) را کسانی دانسته‏اند که مغرور دنیا شده بودند؛ «و قد توازر علیه من غرّته الدنیا».[3]
امام حسین (علیه‏السلام) نیز در روز عاشورا فرمودند:
دنیا فریبتان ندهد که بر ضد من قیام کنید. دنیا جایی است که هر کس به او اطمینان و امید داشته باشد، نا امید باز می‏گردد و هر کس در آن طمع کند، زیانکار می‏شود شیطان بر شما مسلّط شده و خدای عظیم را از یاد شما برده است. [4] نیز آن حضرت (علیه‏السلام) در آخرین لحظات عمر شریف خود به امام سجاد (علیه‏السلام) فرمودند: شیطان بر اینان مسلط شده و خدا را از یاد آنان برده است. [5]
نتیجه آن که محبت و گرایش به دنیا سبب مبارزه با دین و کوشش در خاموش کردن چراغ هدایت است و ترک دنیا منشأ و شرط یاری دین خداست.
ترک دنیا به معنای ترک کار و فعالیت اقتصادی، یا سیاسی یا فرهنگی و مانند آن نیست؛
چنان‏که امامان معصوم (علیهم‏السلام) که ما را از دنیازدگی و سرگرم شدن به آن برحذر می‏دارند، دو مطلب را گوشزد کرده‏اند:
یکی کارکردن تا لحظه پایانی عمر، کار هر کسی متناسب با شأن و توان اوست و در میان کارها، فعالیت‏های فرهنگی و تعلیم و تعلّم بر دیگر کارها مقدّم است
و دیگری قناعت در مصرف. بنابراین، طمع در کار و قناعت در مصرف، الگوی علاقه‏مندان به زندگی دینی است که با ترک دنیازدگی منافاتی ندارد.

2- محبت به اهل بیت (علیهم‏السلام)
از اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم‏السلام) روایت شده است: هر کس دوست ما باشد و راه ما را طی کند، با ما و از ما خواهد بود؛
چنان‏که امام صادق (علیه‏السلام) فرمودند: «من أحبّنا فکان معنا» [6] (هر کس ما را دوست بدارد با ماست) یا دربارهٴ «سلمان» وارد شده: «سلمان منّا أهل البیت»[7].
مقام از اهل بیت شدن به سلمان فارسی (رحمه‏الله) اختصاص ندارد؛
چنان که از امام صادق (علیه‏السلام) درباره «فضیل بن یسار» نیز همین تعبیر به کار رفته است[8].
نیز این مقام به مردان اختصاص ندارد؛ چنان‏که «فضّه»، خدمتگزار حضرت زهرا (سلام الله علیها) به این درجه نایل آمد و بخشی از آیات سورهٴ «هل اتی» شاهد آن است.

اصل کلی این مطلب را اهل بیت (علیهم‏السلام) به استناد برخی آیات قرآن کریم تبیین فرموده‏اند؛
نظیر آیهٴ ﴿فمن تبعنی فإنّه منّی﴾[9]. «هر کس از من تبعیت کند از من است».
محبت به اهل بیت (علیهم‏السلام) بعد از معرفت ولایت آنان و گرایش قلبی به آن ذوات مقدّس، به عالم و عادل شدن است. به یقین، جریان عدالت و وارستگی، وظیفه‏ای مشترک برای عالمان و غیرعالمان است. به همین جهت، سفارش شده است که از آغاز تحصیل، دست به کار تهذیب و اصلاح خود باشید؛ زیرا بعداً این کار بسیار مشکل است؛
چنان‏که فرعون علم و یقین داشت که حضرت موسی (علیه‏السلام) و معجزات او حق است و از سوی خدا، ولی رسالت و اعجاز او را انکار کرد؛ زیرا مهذّب و عادل نبود؛
﴿قال لقد علمت ما أنزل هؤلاء إلّا رب السموات و الأرض﴾[10]
گفت: تو كه مي‏داني اين آيات را جز پروردگار آسمانها و زمين - براي روشني دلها - نفرستاده،

بنابراین، برخی علم دارند، ولی عدالت ندارند؛ چون دوستدار دنیا هستند.
برای رسیدن به محبت اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم‏السلام) و بهره‏مندی از آثار آن، باید خود را به علم و عدالت مزین کنیم و در این راه، خطر محبت به دنیا را دست‏کم نگیریم؛
زیرا این‏که افرادی سال‏ها آیات خدا و سخنان معصومان (علیهم‏السلام) را می‏شنوند و فرا می‏گیرند، ولی گناه می‏کنند، نشان از این دارد که محبت دنیا آنقدر خطرناک است که با هیچ یک از این آیات و روایات برطرف نمی‏شود و دل آلوده به چنین ویروسی تطهیر نخواهد شد.

نکته فاخری که نباید از آن غفلت نمود این است که دل، خواهان تعلّق به محبوب است؛ اگر آن محبوب گزنده باشد، محبّت آن سوزنده است و اگر آن محبوب روح و ریحان ملکوتی باشد، محبّت آن پرورنده و نشاط آور است؛ یعنی جلال محبوب به محبت اثر می‏کند و اثر جلالت‏مند محبّت، دل محبّ را جلیل، می‏سازد.
نقل از کتاب شکوفایی عقل در پرتو نهضت حسینی بخش دوم، فصل ششم
فهرست منابع:
[1] ـ سورهٴ نمل، آیهٴ ۱۴/
[2] ـ نهج‏الفصاحه، ج ۱، ص ۳۴۵/
[3] ـ مفایتح الجنان.
[4] ـ بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ۵/
[5] ـ کلمات الإمام الحسین (علیه‏السلام)، ص ۴۸۵/
[6] ـ بحارالأنوار، ج ۸، ص ۱۴۸/
[7] ـ بحارالأنوار، ج ۱۰، ص ۱۲۳/
[8] ـ جامع الرواة، ج ۲، ص ۱۱/
[9] ـ سورهٴ ابراهیم، آیهٴ ۳۶/
[10] ـ سورهٴ اسراء، آیهٴ ۱۰۲