من امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیدم!!

[وحید110]

من امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را در خواب دیدم
من با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ارتباط دارم
امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مرا به فلان کار مامور کرد
من سید حسنی هستن
من یمانیم
من ....
این روزها خیلی از این جملات به گوش ما میخورد


بحث اینه که با توجه به اینکه خود مولا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فرمودند هر کس تا قبل ظهور گفت من ایشان را دیده ام کذاب است . چرا باز عده ای همچین مطلبی را عنوان میکنند ؟!!

و از ان جالب تر هر کسی هم ادعا کرد اقلا چند تایی مرید!!!! پیدا میکند

انگیزه:

اولین دسته عده ای کلاش و دروغ گو هستند که برای جیب شما نقشه کشیده اند
یا دنبال اعمال خلاف عفت یا شهرت و .. هستند

در تاریخ هم عده ای با ادعای امامت و نبوت و نواب بودن حتی شورش های بزرگی به راه انداخته اند که نمونه اش قیام بر علیه انگلیس ها بود

عده ای هم مبتلا به انواع بیماری های روانی مثل خود بزرگ بینی پارونوییک و یا شیزوفرنی و نووروز هستند که مرز خیال و واقعیت را درک نمیکنند . که با دارو درمانی و روانکاوی و ... قابل در مانند

عده ای مبتلا به صرع مثلا که در فاصله غش مسایلی را میبینند که در قوه وهمیه ایشان رخ میدهد و گمان میکنند که واقعییت است

این عده دروغ نمیگویند ولی ....

دسته سوم هم راست میگویند هم میبینند اما انچه میبینند شعاع نفسانی خویش است و بعضا مکاشفات و رویاهای شیطانی و یا تعبیر دار است که مفصل در این رابطه صحبت میکنیم .
مثلا در مورد انان که میبینند و نمیشناسند . و بعدا میفهمند یا کلا نمیفهمند تا زمان ظهور که خیلی ها میگویند این شخص را قبلا دیده ایم و نشناخته ایم


عده بسیار بسیار قلیلی هم ممکن است ببینند و بشناسند که البته ادعا هم نمیکنند . مثلا چه کسی از اقای بهجت و علامه قاضی و دیگران شنید بگویند مولا (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده اند؟

ادعای ارتباط که دیگر مسلما کذب است به دلیل فرمایش خود معصومین


و نکته بعدی این که تکلیف ما طبق شرع مقدس در مواجهه با این افراد چیست؟!


با عرض پوزش تا تکمیل بحث این تاپیک را میبندم . یک یک خلاصه برای ورود بود

بعد از تکمیل ان شا الله برای بحث و تبادل نظر در خدمت عزیزان هستیم

یا حق

[وحید110]

به نام خدا

خوب با این تفاصیل الان وظیفه ما در برابر انان که میگویند ما امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده ایم چیست؟!

۱ـ من خواب امام زمان را دیدم !

خوب خوش به حالت . خدا نسیب ما هم بکنه !

۲ـ من امام زمان را دیدم !

بازم خوش به حالت ان شا الله روزی ما هم بشه

۳ ـ امام زمان را همیشه میبینم !!!

این دیگه دروغه بابیت بسته شده طبق گفته خود مولا ۴ نفر بودند تمام شد ! طرف ممکنه یکی از حالات پست بالا رو داشته باشه

۴ ـ من حامل پیامی هستم برای شما !!!!
خوب این که معلومه دیگه . اقا در پس پرده غیبت هستند و حرف هیچ کس رو نمیشه در این مورد قبول کرد

۵ ـ من سید یمانی و سید خرااسانی هستم!!

سید یمانی و سید خراسانی با امدن سفیانی مشخص خواهد شد . پس ادعای باطلی است

ما هم نه به شناختن اونها قبل از سفیانی تکلیفی داریم و نه اطاعت از اونها !(اکر هم توصیه ای باشد وقت خروج سفیانی یا ظهور مولا است )
به هر حال این ادعای دروغ تکلیفی هم در ما ایجاد نمیکنه

۶ ـ من خود امام زمان هستم !!!!

(البته تا قبل از ۵ نشانه حتمی هر کسی گفت معرفیش کنید روانپزشک)
خوب دوستان فقط من موندم چطور بعضی ها سریع میشن مرید یه نفر و ....

یا حق

[حسین14]

آن را که خبر شد خبرش باز ...................... نیامد

[arnh]

وحید آقا دعا کنید ان شاالله وقتی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آمدن (اگر ما و شما زنده بودیم) . به ایشان وصله های ناجور نچسبانیم.
همیشه میگن امام زمان 313 تا فرمانده داره. ولی احتمالا این مطلب رو بدونید که

امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بعد از ظهور چهار نفر یا هشت نفر و یا دوازده نفر رکن هستند.
یعنی به امام زمان اعتقاد کامل دارند.

و بقیه هم به امام زمان شک دارند. ( و در مورد ایشان تحقیق می کنند)

این خوب هست که جلوی مدعیان و بیماران برای اغوای جامعه گرفته بشه. اما توجه به اینکه یاران امام زمان هم چه کسانی هستند بد نیست.

نقل قول:از برخی روایات و سخنان دانشوران بزرگ شیعه چنین برمی آید که در این دوران، گروه های برگزیده ای از مؤمنان راستین، مسئولیت یاری امام عصرعلیه السلام و انجام دستورهای ایشان را برعهده دارند.

1. بررسی روایات و سخنان علمای شیعه
در روایتی که از امام محمدباقر علیه السلام نقل شده است، در این زمینه چنین می خوانیم:
صاحب این امر [امام مهدی علیه السلام] ناگزیر از کناره گیری است و او در [زمان] کناره گیری خود ناگزیر از [داشتن] نیرو و توانی است. او با وجود آن سی نفر هیچ هراسی ندارد. چه خوب جایگاهی است [مدینه] طیبه. (1)
از این روایت بر می آید که در دوران غیبت، حداقل سی نفر در خدمت امام مهدی علیه السلام هستند و آن حضرت را یاری می کنند. در روایت دیگری که از آن بزرگوار نقل شده است، ایشان به ترکیب یاران آن حضرت اشاره کرده، می فرماید:
سیصد و اندی به عدد اهل بدر، بین رکن و مقام با قائم بیعت می کنند. در میان آنها، برگزیدگان (نجبا) از اهل مصر، مردان صالح و پرهیزکار (ابدال) از اهل شام و نیک مردان (اخیار) از اهل عراق وجود دارند.(2)
اگر چه این روایت درباره زمان ظهور است، ولی از برخی کلمات بزرگان می توان استفاده کرد که همین گروه ها در دوران غیبت هم در خدمت آن حضرت هستند.
شیخ کفعمی رحمه الله در حاشیه کتاب المصباح خود در شرح بخشی از دعای «ام داوود» که در آن از «اوتاد» و «ابدال» سخن به میان آمده است،(3) مطلبی نقل می کند که در زمینه پرسش مورد نظر ما بسیار راهگشاست. ایشان می گوید:
گفته شده است زمین هرگز از [یک]قطب، چهار نفر از اوتاد، چهل نفر از ابدال، هفتاد نفر از نجبا و سیصد و شصت نفر از صالحان خالی نمی ماند. پس قطب همان مهدی است که درود خدا بر او باد. اوتاد هم کمتر از چهارنفر نخواهند بود؛ زیرا جهان مانند خیمه ای است و [امام] مهدی مانند عمود این خیمه و اوتاد طناب های آن هستند. البته گاهی اوتاد از چهار نفر هم بیشتر می شوند. ابدال بیش از چهل نفر، نجبا بیش از هفتاد نفر و صالحان بیش از سیصد و شصت نفرند. چنین به نظر می رسد که خضر و الیاس از اوتاد و پیوسته پیرامون قطب هستند. (4)
گفتنی است، محدث نوری (5) و شیخ عباس قمی(6) نیز در کتاب های خود این مطلب را از شیخ کفعمی نقل کرده اند.
حضرت آیت الله ناصری نیز درباره گروه های مختلف یاران امام عصر علیه السلام می فرماید:
همواره پنج گروه از اولیا در محضر آن ولی مطلق به سر می برند و در خدمت ایشان از جان و دل می کوشند. اینان اوتاد، نجبا، نقبا، رجال الغیب و صلحا هستند.(7)

2. گروه های مختلف یاران امام مهدی علیه السلام
از روایات و سخنان یاد شده دانستیم که یاران امام مهدی علیه السلام در دوران غیبت، همه در یک سطح نیستند و به گروه های مختلفی تقسیم می شوند. در اینجا به اجمال هر یک از این گروه ها را بررسی می کنیم:

الف) اوتاد
«اوتاد» جمع «وِتَد» یا «وَتَد» و در اصل به معنای تکه چوب یا فلزی بوده است که برای بستن طناب خیمه در زمین فرو می کرده اند و موجب پایداری و استواری آن می شده است، با توجه به این معنا، در زبان عرب به هر چیز که مایه پایداری و استواری چیز دیگری می شود، اوتاد گفته می شود. چنان که کوه ها را اوتاد زمین، دندان ها را اوتاد دهان و رؤسا و بزرگان را اوتاد شهرها می نامند. (8)
در دائرۀ المعارف بزرگ اسلامی، اوتاد این گونه معرفی شده اند:
اوتاد در لغت به معنی میخ هاست. در قرآن کریم از کوه ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است که در کتب روایات آن را به گروه های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده اند. در روایات شیعه واژه اوتاد گاه به پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم و ائمه دوازده گانه علیهم السلام و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب ترین بندگان خدا هستند ...
در روایات صوفیه اهل سنت اوتاد گروهی از اولیا مرده شده اند که شمار آنها چهار یا هفت و یا چهل تن هستند که بر خُلق موسی علیه السلام و یا بر قلب جبرئیل خلق شده اند و یا دارای یقینی همچون یقین ابراهیم علیه السلام هستند که به برکت ایشان باران می بارد و بلا از زمین دور می شود و مردم به واسطه ایشان روزی می یابند ... .
ابن عربی گاهی الیاس، عیسی، ادریس و خضر علیه السلام را از اوتاد معرفی می کند که با جسم خود در دنیا حضور دارند. (9)
در مورد ویژگی های اوتاد، مطالب گوناگونی در روایات و سخنان بزرگان نقل شده است که از جمله می توان به موارد ذیل اشاره کرد:
در قسمتی از «حدیث معجرا» خدای متعال، خطاب به رسول گرامی اسلام می فرماید:
ای احمد! می دانی به خاطر چه چیز تو را بر دیگر پیامبران برتری دادم؟» رسول گرامی اسلام عرض می کند: به خدا سوگند، نه. پس خداوند می فرماید: «به خاطر [نوع] آفرینش، خوش خلقی، بخشندگی و مهربانی نسبت به مردمان. این چنین هستند اوتاد زمین و کسی از جمله اوتاد نمی شود مگر به واسطه وجود این صفات». (10)
امام علی علیه السلام در یکی از خطبه های خود در وصف اوتاد می فرماید:
ای بندگان خدا، دوست داشتنی ترین بندگان خدا بنده ای است که خداوند وی را علیه نفس یاری دهد. پس اندوه را شعار خود سازد و خوف از عذاب را تن پوش خویش، از این رو چراغ هدایت در دلش افروخته و برای روز قیامت خود توشه ای مهیا کرده، مرگی را که دیگران دورش می پندارند نزدیکش انگاشته، تن به سختی ها سپرده، نگریسته و نیکو نگریسته، خدا را یاد کرده و فراوان یاد کرده ... .
به مرحله ای از یقین رسید که چهره یقین را که چون آفتاب تابان بود مشاهده کرد. خود را وقف برترین کارها یعنی فرمان خدا کرد تا هر وظیفه که بر عهده اوست به انجام رساند و هر فرعی را به اصلش بازگرداند ... .
او یکی از معادن دین و اوتاد زمین است. خود را ملزم ساخته به داد رفتار کند و نخستین گام در این راه نفی هواهای نفسانی است از خود ... . (11)
شیخ کفعمی رحمه الله نیز اوتاد را این گونه توصیف می کند:
آنها گروهی هستند که یک چشم بر هم زدن هم از پروردگارشان غافل نمی شوند و از مال دنیا مگر به اندازۀ لازم و ضروری جمع نمی کنند و لغزش های بشری از آنها سر نمی زند در آنها عصمت شرط نشده، ولی در قطب شده است.(12)

ب)ابدال
«ابدال» از نظر لغوی جمع «بَدَل»،«بِدل» یا «بدیل» به معنای جانشین و نیز به معنای کریم و شریف است.(13)
علامه فخر الدینی طریحی (م 1085 ق.) درباره معنای اصطلاحی «ابدال» می نویسد:
ابدال گروهی از صالحان هستند که هرگز جهان از وجود آنها خالی نمی ماند. هر گاه یکی از آنها بمیرد، خداوند فرد دیگری را به جای او قرار می دهد. در [کتاب] قاموس آمده است: «ابدال گروهی هستند که خداوند به وسیله آنان زمین را برپا می دارد. آنها هفتاد نفرند؛ چهل نفر در شام و سی نفر در دیگر سرزمین ها. یکی از آنها نمی میرد مگر اینکه فردی دیگری از مردم جای گزین او می شود.(14)
در برخی منبع در معرفی ابدال چنین آمده است:
این اسم بر جمعی از بندگان خاص خدا اطلاق می شود که در میان اولیا دارای مرتبتی مخصوص بوده اند. تعداد ابدال ثابت و معیبن است و هرگاه عمر یکی از آنان به پایان رسد، فرد دیگری از طبقۀ فروتر اولیا جای گزین او می گردد . درباره وجه تسمیه این گروه به ابدال مختلف است. به موجب برخی از روایات شیعه اینان از آن رو که جانشینان انبیا شمرده می شوند، ابدال نامیده شده اند. بعضی گفته اند که چون تعداد ابدال ثابت است و به محض درگذشت یکی از انان، فرد دیگری جانشین او می گردد، چنین نامیده شده اند. گاه نیز گفته شده است که چون آنان می توانند به هنگام ضرورت صورتی مثالی و یا شخصی روحانی را به عنوان بدل به جای بگذارند و جایگاه خود را ترک کنند، ابدال خوانده شده اند... .
در روایات و ادعیه شیعه این کلمه گاه بر اوصیای پیامبر اسلام صلی الله و علیه و آله وسلم که خداوند آنان را بدل و جانشین انبیا قرار داده، اطلاق شده است و گاه مراد از ان اصحاب خاص ائمه علیهم السلام بوده است. اهل سنت نیز روایاتی نقل کرده اند که در آنها ویژگی هایی برای ابدال به دست داده اند. از علی علیه السلام نقل کرده اند که گفت: «ابدال، که شماره آنان چهل نفر است در شام هستند، هر گاه یکی از آنان وفات کند، خداوند یک تن دیگر را جای گزین او می کند».
خداوند به برکت وجود انان باران بر زمین می باراند و به سبب آنان مسلمانان بر دشمنان پیروز می گردند و عذاب الهی از اهل شام برداشته شود.(15)
برخی اهل تحقیق نیز ابدال را این گونه تعریف کرده اند:« در نظام صوفیه، یکی از طبقات اولیا و خاصان خدا که مردم آنها را نمی شناسند و به همین جهت رجال الغیب نیز خوانده می شوند».(16)
در روایاتی که از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده، ویژگی های متعددی برای ابدال برشمرده شده است که از آن جمله می توان به راضی بودن به قضای خداوند، صبر بر محارم خدا، خشمگین شدن برای خدا، بخشش و گذشت، احسان به کسانی که در حقّ آنها بد کرده اند، مواسات، جود و سخا و خیرخواهی اشاره کرد. (17)
در یکی از این روایات ابن مسعود از پیامبر گرامی اسلام صلی الله و علیه وآله و سلم چنین نقل می کند که
پیوسته چهل نفر از امت من هستند که قلبهایشان همانند قلب حضرت ابراهیم است. خداوند به وسیله آنها بلاها را از اهل زمین دور می گرداند که به آنان ابدال گفته می شود. سپس رسول خدا فرمود: بدانید که اینان هرگز این مقام را از خواندن نماز و گرفتن روزه و پرداخت صدقه به دست نیاوردند. عرض کردند: ای رسول خدا! پس به چه چیز به این مقام رسیدند؟ پیامبر فرمود: به وسیلۀ جود و بخشش و خیرخواهی برای مسلمانان.(18)
در مورد جایگاه و مرتبه ابدال گفته اند:
ابدال از نظر مراقبه، در مرتبه ای پایین تر از اوتاد قرار دارند و گاه از آنان غفلت سر می زند، ولی با یادکردن [از خدا] آن را جبران می کنند و عمداً از آنها گناهی سر نمی زند.(19)
گفتنی است در مورد تعداد ابدال روایات متفاوتی نقل شده است. حداقل تعداد نقل شده در روایات سی نفر و حداکثر آنها هشتاد نفر است. (20)

ج) نجبا
«نجبا» جمع «نجیب» و در لغت به معنای مردمان نجیب و اصیل و بزرگزاده و گرامی گوهر است و در اصطلاح صوفیه بر چهل مرد که مأمور اصلاح احوال مردم و حمل انتقال آنها و متصرف در حقوق خلق هستند، اطلاق می شود.(21)
در فرهنگ معارف اسلامی (22) و دایرۀ المعارف معارف و معاریف (23) نیز بر همین معنا تاکید شده است.
نجبا از نظر جایگاه و مرتبه معنوی در درجه ای پایین تر از ابدال قرار دارند. (24)

د) صلحا (صالحان)
«صلحا» جمع «صلیح» به معنای صالح است. (25) این واژه در برگیرنده عموم انسان های شایسته ای است که به وظایف و تکالیف شرعی خود عمل و از گناهان پرهیز می کنند.
شیخ کفعمی درباره این گروه می نویسد:
صالحان، مردمان پرهیزکاری هستند که به صفت عدالت آراسته شده اند. گاه از آنان گناه سر می زند، ولی با طلب آمرزش و پشیمانی آن را جبران می کنند. خدای تعالی می فرماید: «در حقیقت، کسانی که [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه ای از جانب شیطان بدیشان برسد [خدا را] به یاد آورند و بناگاه بینا شوند.(26)
گفتنی است، شیخ کفعمی رحمه الله پس از بیان مراتب چهارگانه یاد شده، اضافه می کند:
گفته شده است: هر گاه یکی از اوتاد چهارگانه کم شود، یک نفر از گروه چهل نفره (ابدال) جانشین او می شود . و هنگامی که یک نفر از گروه چهل نفره کاسته شود، فرد دیگری از گروه هفتاد نفره (نجبا) به جای او قرار می گیرد. و اگر یکی از گروه هفتاد نفره از دست برود، به جای او کسی از گروه سیصد و شصت نفره (صالحان) گذاشته می شود. در صورتی که یکی از این گروه سیصد و شصت نفره کم شود، شخصی از سایر مردم جای گزین او می شود. (27)
افزون بر گروه های چهارگانه یاد شده، در کلمات برخی بزرگان به عناوین دیگری برای گروه های مختلف یاران امام زمان علیه السلام اشاره شده است که به نظر می رسد با گروه های قبلی هم پوشانی داشته باشد. عناوین این گروه ها به قرار زیر است:

ه)نقبا (نقیبان)
«نقبا» از نظر لغوی، جمع «نقیب» به معنای سالار، پیشوا، رئیس، سرپرست گروه، سردسته، بزرگ تر و کسی است که معرفت به احوال مردم داشته باشد. (28)
در لغت نامه دهخدا در بیان معنای اصطلاحی نقبا چنین آمده است:
نقبا، در اصطلاح صوفیه، کسانی هستند که بر خفایای باطن مردم اشراف دارند و خفایای ضمایر مردم برایشان آشکار است، چه پرده ها از برابر چشم باطن ایشان برداشته شده است و ایشان سیصد تن هستند. [آنها] از اصناف اولیا و رجال الغیب باشند که مأمور دستگیری بندگان خدایند. (29)

و)رجال الغیب
برخی علمای لغت، «رجال الغیب» را این گونه معنا کرده اند: «گروهی از مردان خدا که از نظر مردم دنیا پوشیده اند و جهان به وجود ایشان قوام دارد».(30)
نویسنده کتاب معارف و معاریف نیز در تعریف این واژه می نویسد: «رجال الغیب یا نجبا هفت تن اند که در عالم پراکنده و از دید همگان پنهان اند». (31)
با توجه به مطالب یاد شده شاید بتوان گفت که رجال الغیب همان ابدال یا نجبا هستند.

پی نوشت ها :

1- الکافی، ج 1، ص 340؛ کتاب الغیبه (طوسی)، ص 102؛ بحارالانوار، ج 52، ص 153، ح 6.
2- بحارالانوار، ج 52، ص 334، ح 64.
3- در بخشی از این دعای شریف که از امام صادق (علیه السلام) نقل شده واز اعمال روز نیمه رجب به شمار می آید، چنین آمده است: «خدایا بر ابدال، اوتاد، روزه داران، عبادت کنندگان، مخلصان، زاهدان و اهل کوشش وتلاش [در راه اطاعت خدا] درود فرست. » (شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان، اعمال نیمه رجب و دعای ام داوود).
4- ابراهیم بن علی کفعمی، المصباح، قم، الرضی و زاهدی، 1405 هـ. ق، 534 ص.
5- میرزا حسن نوری، جنه المأوی، مندرج در: بحارالانوار، ج 53، ص 301.
6- شیخ عباس قمی، سفینه البحار، چاپ اول: قم، دارالاسوه، 1414 هـ. ق، ج 7، ص 327.
7- آب حیات: مجموعه سخنرانی های حضرت آیت الله ناصری در مورد امام زمان (علیه السلام)، ص 359.
8- ر. ک: محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، چاپ اول: بیروت، دار احیاء الثرات العربی و مؤسسه التاریخ العربی، 1416 هـ. ق، ج 15، ص 204؛ محمد مرتضی الزبیدی، تاج العروس من جواهر القاموس، چاپ اول: بیروت، دارالفکر، 1414 هـ. ق، ج 5، ص 291، ماده «وتد»؛ فخر الدین الطریحی، مجمع البحرین، بیروت، دار احیاء الثراث العربی، 1403 هـ. ق، ج 3، صص 153 و 154؛ ماده «وتد»؛ علی اکبر دهخدا، لغت نامه، چاپ اول از دوره جدید: تهران، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران؛ 1373، ج 3، ص 3620، ماده «اوتاد»؛ سید مصطفی حسینی دشتی، معارف و معاریف: دایره المعارف جامع اسلامی، چاپ سوم: تهران، مؤسسه فرهنگی آرایه، 1379، ج 2، ص 637.
9- دائره المعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول: مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی، 1380، ج10، ص 410.
10- شیخ حر عاملی، الجواهر السنیه فی الاحادیث القدسیه، قم، مکتبه المفید، ص 200.
11- نهج البلاغه، ترجمه: محمد مهدی فولادوند، چاپ سوم: تهران، صائب، 1384، خطبه 86، صص 98و 99.
12- المصباح، ص 534؛ همچنین ر. ک : بحارالانوار، ج 53، ص 301.
13- ر. ک: ابن منظور، لسان العرب، ج 1، ص 344؛ تاج العروس من جواهر القاموس، ج 14، ص 46، ماده «بدل».
14- مجمع البحرین، ج 5، ص 319، ماده «بدل».
15- دائره المعارف بزرگ اسلامی، ج 2، ص 384، همچنین ر. ک : لغت نامه (دهخدا)، ج 1، ص 289، ماده «ابدال».
16- غلامحسین مصاحب، دائره المعارف فارسی، چاپ دوم: تهران، امیر کبیر، کتاب های جیبی، ج1، ص 5، ماده «ابدال».
17- ر. ک : فردوس الاخبار، ج 2، ص 84؛ حلیه الاولیاء، ج5، ص 8؛ المعجم الکبیر، ج10، ص 224، به نقل از: محمد جواد مروجی طبسی، «ابدال یا پیشکاران امام زمان (علیه السلام)، موعود، سال دوازدهم، ش 86، فروردین 1387.
18- المعجم الکبیر، ج10، ص 224، به نقل از: همان.
19- ر. ک : بحارالانوار، ج 53، ص 103.
20- ر. ک : «ابدال یا پیشکاران امام زمان (علیه السلام)
21- ر. ک: لسان العرب، ج 14، ص 41؛ لغتنامه (دهخدا)، ج 14، ص 22345.
22- سید جعفر سجادی، فرهنگ معارف اسلامی، چاپ سوم: تهران، کومش، 1373، ج 3، ص 1990.
23- معارف و معاریف، ج 10، ص 78.
24- ر. ک: بحارالانوار، ج 53، ص301.
25- لغت نامه (دهخدا)، ج 10، ص 15026.
26- سوره اعراف (27)، آیه 201؛ المصباح، ص 535؛ همچنین ر. ک : بحارالانوار، ج 53، ص 301.
27- همان.
28- لغت نامه (دهخدا)، ج 14، ص 22681، ماده «نقیب» همچنین ر. ک : معارف و معاریف، ج 10، صص 196و 197.
29- لغت نامه (دهخدا)، ص 22654، ماده «نقبا».
30- محمد معین، فرهنگ فارسی، چاپ هشتم: تهران، امیر کبیر، 1371، ج2، ص 1639.
31- معارف و معاریف، ج5، ص 628، همچنین ر. ک : لغت نامه (دهخدا)، ج 8، ص 11928، ماده «رجال الغیب»؛ فرهنگ معارف اسلامی، ج 2، صص 903و 904.

منبع: شفیعی سروستانی، ابراهیم( 1343 )، پرسش از موعود، تهران: موعود عصر، چاپ اول 1390.

حالا به این موضوع دقت کنید .

نقل قول: گفته شده است زمین هرگز از [یک]قطب، چهار نفر از اوتاد ، چهل نفر از ابدال، هفتاد نفر از نجبا و سیصد و شصت نفر از صالحان خالی نمی ماند. پس قطب همان مهدی است که درود خدا بر او باد. اوتاد هم کمتر از چهارنفر نخواهند بود؛ زیرا جهان مانند خیمه ای است و [امام] مهدی مانند عمود این خیمه و اوتاد طناب های آن هستند. البته گاهی اوتاد از چهار نفر هم بیشتر می شوند. ابدال بیش از چهل نفر، نجبا بیش از هفتاد نفر و صالحان بیش از سیصد و شصت نفرند. چنین به نظر می رسد که خضر و الیاس از اوتاد و پیوسته پیرامون قطب هستند. (4)

حالا چطوری می توان منکر ارتباط این افراد با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شد !

[عبدالرحمن]

نقل قول:

حالا چطوری می توان منکر ارتباط این افراد با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شد !

بسم الله الرحمن الرحیم


ببینید خود اوتاد که یکی از آنها در حال حاضر حضرت خضر(علیه السلام) هستند هم نمی توانند هر زمان که خواستند تشرف پیدا کنند چه برسد به بقیه افراد


در ضمن یک نفر می تواند ببیند ولی حرف نمی زند


داستان های تشرفاتی که شنیده اید همگی بعد از فوت این افراد بوده


معدود مواقعی بوده که در جمع خصوصی بوده مثل آقای میرجهانی که نگفته بودند دیدند بلکه نگفتند ندیدند و ...(داستان دارد)


اما در مورد رابطه


به اعتبار آخرین توقیع رسمی حضرت به آخرین نائب خاصشان تا قبل از سفیانی و صیحه هر کسی ادعای رابطه بکند یک دروغگوست.


این یعنی در مجمع عمومی بگوید وگرنه خیلی از افراد بودند و هستند و خواهند بود که رابطه دارند ولی حداقل در جمع نامحرمان حرف نمی زنند


و همانطور که گفتند

(۳/مهر/۹۲ ۱۴:۲۸)حسین14 نوشته است:  آن را که خبر شد خبرش باز ...................... نیامد

ببینید فرق است بین دروغگو و خائن


هرکسی که ادعا کرد رابطه دارد یا چیزی خارج از کتاب های عمومی می داند


یک دروغگوست نه خائن


خائن به این دستگاه راه پیدا نمی کند

[وحید110]

نقل قول: حالا چطوری می توان منکر ارتباط این افراد با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شد !

نقل قول: آن را که خبر شد خبرش باز ...................... نیامد

[arnh]

اگه قرار هست به شعر باشه.

بی خبری که خبر ندارد گفت : آنرا که خبر شد خبرش باز نیامد.

یک سوال :
آن کسانی که ادعا می کنند کسانی که امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده اند. ادعا نمی کنند که امام زمان را دیده اند.

اگر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را ندیده اند چطور ادعا می کنند که کس دیگری امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را ندیده ؟! ( از کجا خبر دارند )
و اگر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیده اند بنا به گفته شما نباید بگویند کسی که امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دید نمی گوید که امام زمان را دیده. ( چون وقتی که امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را می بینند بنا به گفته شما جایز نیست در مورد اون صحبت کنند )

پس نتیجه این می شود. کسی که می گوید ادعا در مورد دیدن امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) دروغ است. خود دروغ گوست.
چرا که اگر دیده ای نمی توانی ادعا کنی و اگر ندیده ای حق نداری انکار کنی.

اینکه بخواهید استدلال کنید که ما از احادیث گذشته اینچنین برداشتی می کنیم. هم مغالطه است. چرا که امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) زنده و حاضر است.


و خود می دانیم که ولی زنده امرش بر ولی که در میان مردم نیست.اولویت دارد.
یعنی موقع که امام صادق (علیه السلام) حرفی را می زند کسی نمی تواند بگوید حضرت علی (علیه السلام) حرف دیگری را زد.
چرا که هم جهالت خود را نشان داده و هم عداوت خود را.

و احادیثی هم وجود دارد. که می گوید اگر شخصی به دروغ ادعایی کند و شخصی هم فرض کند و حرف او را راست بداند و بدان عمل کند به فرض اینکه این حرف از معصوم است. اجر او محفوظ است.

و نتیجه این موضوع هم این است.

فرض کنید ده نفر ادعایی در مورد امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بودن دارند.
بر ما روشن است که نه نفر دروغ می گویند.
و ممکن یکی راست بگوید یا او هم دروغ بگوید.

رفتن به سمت کسی که به نظر صالح تر می آید صحیح تر است. تا انکار همه آنها. مگر اینکه مفسده آنها روشن باشد.
که باز در این صورت اگر ما از خوارج باشیم. امام زمان از نظر ما خارج از دین است! و صاحب مفسده.

[احمدرضا]

من به خاطر بحرانی که الان دامن گیر دوستانم شده و با معرفی یکی از کاربرامون تاپیک رو خوندم

با صحبت هایی که انجام دادیم من هم با اصل قضیه موافقم چون طرف مقابل که در موردش حرف می زنه آقای معاون رو میشناسم این اواخر خیلی خراب شده بود و کلا همه طردش کردن

با این حال در مورد بقیه هم تا حدودی صدق می کنه چون هستند کسایی که مثل این بابا هستند

این سادگی یه عده است که بدون تحقیق اعتماد کردن به این فرد

[وحید110]

ببینید اقای ار ان اچ
من همه بحثتون رو نخوندم .

اما ما تکلیفمون تکذیب است .
همینطور هم که گفتم . ممکنه دیدن امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هیچ افتخاری نباشه .

و انکس که ادعای دیدن میکند اگر قرار باشد دیدنش اثبات شود خود معصوم نشانه ای به او میدهد . مثل گردنبندی که در ماجرای جمکران به اون فرد دادند .

اگر مطلب رو میخوندید متوجه میشدید خیلی ها ممکنه دروغ هم نگن . ولی امر برشون مشتبه شده است .

فعلا اصل بر ندیدن است . خلافش که خیلی هم نادره باید اثبات بشه . که اثباتش هم اسون نیست .

اگر قرار باشه هر کی رسید ادعایی مطرح کنه که ...

[M912]

به نظر من جنبه درونی آدما هم مهمه و امام هم بهش واقفه میدونه کی آرامش داره و دیدار امام رو برای خودش میخواد و کی میخواد ازش تجارت راه بندازه مسلما خود امام اجازه ملاقات به کسی که بعدا بخواد از مردم سواستفاده کنه یا به خاطر این امر افتخار کنه به خودش رو نمیده پس تا حدودی هر انسان عاقلی باید بفهمه اونی که میاد جار میزنه آییییییی امام رو دیدم بیاین مرید من بشین دروغگویی بیش نیست

[AlienMuslim]

والا همش از تنهاییه!
انسان وقتی نافرمانی خدایش رو می‌کنه شیطان او رو به سمت خودش می‌کشه
مثلا برید سایت من و ببینید چه چرت و پرتای نوشتم!
شیاطان اینه, من البته از کارهایم توبه کرده ام
یعنی نمی‌دونم, گناه می‌کنم
اصلا دیوونه شده ام
شاید درست بگویم و یا شاید درست نگویم
به نظر شما چطور می‌شه از این عذاب فکری که - نمونه اش در سایتم هست - رها بشوم؟
پس امام زمان (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) کی ظهور می‌کنه تا دستش رو بر سر ما بکشه تا عقلمون کار کنه؟
میدونید شدم مثل یک بز, (تو روایات این وضع توصیف شده) مهم نیست باهام چه رفتاری کنند
گردنم رو با ساطور بزنن با نخ ببرند ذبح اسلامی بکنند یا زنده زنده در آتش بسوزونم
از رحمت خدا مایوس نیستم چون خودش فرموده که مومنین رو به این حالی که هستند نمی‌گذاره