حــــــــــــــــــــرفهایی برای نگفتن!>>>>امام سجاد(علیه السلام)

[رضوانه]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام

سعی کردم تاریخ های تولد و شهادت و مدت امامت رو در خلاصه ترین شکل اینجا قرار بدم...
فقط به تاریخ ها یک نگاهی بندازید...
کار دارم...


معصوم اول:
پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

ولادت:17ربیع الاول
مدت نبوت:23سال
مدت عمر:63سال
شهادت:28 صفر
قاتل:زن یهودی
محل دفن:مدینه
تعداد فرزند:7


معصوم دوم:
امیرالمومنین حضرت علی (علیه السلام)

ولادت:13رجب
مدت امامت:30سال
مدت عمر:63سال
شهادت:21رمضان
قاتل:عبدالرحمن ابن ملجم
محل دفن:نجف
تعدادفرزند:28


معصوم سوم:
حضرت فاطمه(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

ولادت:20جمادی الثانی
مدت عمر:18سال
شهادت:3جمادی الثانی
قاتل:قنفذ
محل دفن:بقیع
تعداد فرزند:5



معصوم چهارم:
امام حسن (علیه السلام)

ولادت:15رمضان سال 3 هـ.ق
مدت امامت:10 سال
مدت عمر:47سال
شهادت:28صفرسال50 هـ.ق
قاتل:جعده
محل دفن:بقیع
تعداد فرزند:25


معصوم پنجم:
امام حسین (علیه السلام)

ولادت:3شعبان سال 4 هـ.ق
مدت امامت:11سال
مدت عمر:57سال
شهادت:10محرم سال 61
قاتل:شمر
محل دفن:کربلا
تعداد فرزند:7


معصوم ششم:
امام سجاد(علیه السلام)

ولادت:15جمادی الاول سال38 هـ.ق
مدت امامت:35سال
مدت عمر:56سال
شهادت:25محرم سال 94 هـ.ق
قاتل:هشام
محل دفن:بقیع
تعداد فرزند:15


معصوم هفتم:
امام محمد باقر(علیه السلام)


ولادت:اول رجب سال57 هـ.ق
مدت امامت:19سال
مدت عمر:57سال
شهادت:17ذیحجه سال 114هـ.ق
قاتل:ابراهیم
محل دفن:بقیع
تعداد فرزند:7


معصوم هشتم:
امام جعفر صادق(علیه السلام)

ولادت:17ربیع الاول سال83 هـ.ق
مدت امامت:24سال
مدت عمر:65سال
شهادت:25شوال سال 147 هـ.ق
قاتل:منصور
محل دفن:بقیع
تعداد فرزند:10


معصوم نهم:
امام موسی کاظم(علیه السلام)

ولادت:7صفر
مدت امامت:35سال
مدت عمر:55سال
شهادت:25رجب
قاتل:هارون
محل دفن:کاظمین
تعداد فرزند:37


معصوم دهم:
امام رضا (علیه السلام)


ولادت:11ذیعقده
مدت امامت:20سال
مدت عمر:55 سال
شهادت:آخر صفر
قاتل:مامون
محل دفن:مشهد
تعداد فرزند:2


معصوم یازدهم:
امام محمد تقی(علیه السلام)


ولادت:10رجب
مدت امامت:17سال
مدت عمر:25سال
شهادت:آخرذیعقده
قاتل:مقصم
محل دفن:کاظمین
تعداد فرزند:11


معصوم دوازدهم:
امام علی النقی(علیه السلام)


ولادت:15ذیعقده
مدت امامت:33سال
مدت عمر:43سال
شهادت:3رجب
قاتل:متوکل
محل دفن:سامرا
تعداد فرزند:5


معصوم سیزدهم:
امام حسن عسکری(علیه السلام)

ولادت:8ربیع الثانی
مدت امامت:6سال
مدت عمر:28سال
شهادت:8ربیع الاول
قاتل:معتمد
محل دفن:سامرا
تعداد فرزند:1


معصوم چهاردهم:
امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

ولادت:15شعبان
مدت امامت:بسیار طولانی
مدت عمر:اکنون آن بزرگوار زنده و از
نظر ها پنهان میباشند هر وقت که
خداوند بخواهند ظهور می فرمایند
و دنیا را پر از عــدل و داد می کنند



*********************************************************
تو رو خدا تاریخ ها رو ببینید...
امام جواد فقط 25 سال عمر کردن... حضرت فاطمه 18 سال ....
چقدر بی معرفتی ....چقدر نامردی....
تا جایی نتونستیم براشون حریم باشیم که یه حرام زاده و پسرش چند تا امام ما رو شهید کردن....
وای خدا....شرمنده ایم....
بیچاره ایم...
کافی نیست؟؟؟؟
داریم تو این بی کسی زجر میکشیم...
آقا ما رو ببخش...


آقا باز منم آمده ام بگویم ،...سلام

آقا اجازه ! آمده ام باز پشت بام

ها می کنم که گرم شود دستم از بخار

من سردم است می کشد آغوشم انتظار !

تا کی ؟ الی متی ؟ همه را پیر کرده ای

آقا اجازه ! فکر کنم دیر کرده ای !

آخر چرا نگو که دعایت نمی کنیم

شبهای سرد جمعه صدایت نمی کنیم

من هر قنوت نام تو را گریه می کنم

شب در سکوت نام تو را گریه می کنم

حتی اگر شکوفه کند بی تو باغمان

عادت کند نبود تو را چشم آسمان

حتی اگر نفس به تو بی اعتنا شود

پروانه ها اگر که تو را یادشان رود





آقا اجازه !

ما دلمان تنگ می شود.

[رضوانه]

به نام خدا

حرف هایی برای نــــــــــــــــــــــگفتن...

و چه حرف هایی برای نگفتن داشت امام مظلوم...امام سجاد(علیه السلام)...

می گویند حکم جهاد از بیمار برداشته می شود....اما آیا فشار و غم هم از قلبش برداشته می شود..............

قافله حسین(علیه السلام) حرکت کرد....
تا به تاریخ ثابت کند خون بر شمشیر پیروز است...
تا من و تو درس ایستادگی را از زینب (سلام الله علیها) بفهمیم....
قلمم نمی نویسد....چنان ظلمی که به شما شد......قلم حقیر است در بیان...
مینویسم...هر چند هیچگاه حقیقت ایستادگی را نخواهیم فهمید...

کاروان دردانه های زهرای فاطمه نزد ابن زیاد ملعون می روند...
حضرت سجاد ( ع ) را در حال بيماری بر شتری بی هودج سوار کردند و دو پای حضرتش را از زير شکم آن حيوان به زنجير بستند . ساير اسيران را نيز بر شتران سوار کرده ، روانه کوفه نمودند . کوفه ای که در زير سنگينی و خفقان حاکم بر آن بهت زده بر جای مانده بود و جرأت نفس کشيدن نداشت

حضرت سجاد ( ع ) در حال اسارت و خستگی و بيماری به مردم نگريست و فرمود : اينان بر ما مي گريند ؟ پس عزيزان ما را چه کسی کشته است ؟
زينب خواهر حسين ( ع ) مردم را امر به سکوت کرد و پس از حمد و ثنای خداوند متعال و درود بر پيامبر گرانقدرش ، حضرت محمد ( ص ) فرمود : "... ای اهل کوفه ، ای حيلت گران و مکرانديشان و غداران ، هرگز اين گريه های شما را سکون مباد . مثل شما ، مثل زنی است که از بامداد تا شام رشته خويش مي تابيد و از شام تا صبح به دست خود بازمي گشاد . ..

گویی اين صدای علی ( ع ) است که گويا در فضای کوفه طنين انداز است ... .


يزيد در جواب نامه ابن زياد که خبر شهادت حسين ( ع ) و يارانش و اسير کردن اهل و عيالش را به او نوشته بود ، دستور داد سر حسين ( ع ) و همه يارانش را و همه اسيران را به شام بفرستند .

در روایت آمده، از امام سجاد علیه السلام پرسیدند:‌
سخت ترین مصائب شما در سفر کربلا کجا بود؟
در پاسخ سه بار فرمودند: الشّام، الشّام، الشّام!

در شام هفت مصیبت بر ما وارد آوردند که از آغاز اسیری تا آخر ، چنین مصیبتی بر ما وارد نشده بود:

1. ستمگران در شام اطراف ما را به شمشیرهای برهنه و استوار کردن نیزه‌ها احاطه کردند و بر ما حمله می‌نمودند و در میان جمعیت بسیار نگه داشتند و ساز و طبل می‌زدند .

2. سرهای شهداء را در میان هودج‌های زن‌های ما قرار دادند. سر پدرم و سر عمویم عباس(علیه السلام) را در برابر چشم عمه‌هایم زینب و ام کلثوم(علیه السلام) نگه‌داشتند و سر برادرم علی اکبر و پسر عمویم قاسم(علیه السلام) را در برابر چشمان خواهرانم سکینه(سلام الله علیها) و فاطمه(سلام الله علیها) می‌آوردند و با سرها بازی می‌کردند و گاهی سرها به زمین می‌افتاد و زیر سم سُتوران قرار می‌گرفت.

3. زن‌های شامی از بالای بام‌ها، آب و آتش بر سر ما می ریختند، آتش به عمامه‌ام افتاد و چون دست‌هایم را به گردنم بسته بودند نتوانستم آن را خاموش کنم. عمامه‌ام سوخت و آتش به سرم رسید و سرم را نیز سوزاند.

4. از طلوع خورشید تا نزدیک غروب در کوچه و بازار با ساز و آواز ما را در برابر تماشای مردم در کوچه و بازار گردش دادند و می‌گفتند: «ای مردم! بکُشید این‌ها را که در اسلام هیچ گونه احترامی ندارند؟!»

5. ما را به یک ریسمان بستند و با این حال ما را در خانه یهود و نصاری عبور دادند و به آن ها می‌گفتند: این‌ها همان افرادی هستند که پدرانشان، پدران شما را (در خیبر و خندق و ...) کشتند و خانه‌های آن‌ها را ویران کردند . امروز شما انتقام آن‌ها را از این‌ها بگیرید.

6. ما را به بازار برده فروشان بردند و خواستند ما را به جای غلام و کنیز بفروشند ولی خداوند این موضوع را برای آن ها مقدور نساخت.

7. ما را در مکانی جای دادند که سقف نداشت و روزها از گرما و شب‌ها از سرما، آرامش نداشتیم و از تشنگی و گرسنگی و خوف کشته شدن، همواره در وحشت و اضطراب به سر می‌بردیم.

امام سجاد (علیه السلام) به یزید گفت:

به من هم اجازه مي دهی روی اين چوبها بروم و سخنانی بگويم که هم خدا را خشنود سازد و هم برای مردم موجب اجر و ثواب باشد ؟
يزيد نمي خواست اجازه دهد ، زيرا از علم و معرفت و فصاحت و بلاغت خانواده عصمت عليهم السلام آگاه بود و بر خود مي ترسيد . مردم اصرار کردند . ناچار يزيد قبول کرد .

امام چهارم ( ع ) پای به منبر گذاشت:
"ای مردم شش چيز را خدا به ما داده است و برتری ما بر ديگران بر هفت پايه است .
علم نزد ماست ،
حلم نزد ماست ،
جود و کرم نزد ماست ،
فصاحت و شجاعت نزد ماست ،
دوستی قلبی مؤمنين مال ماست .
خدا چنين خواسته است که مردم با ايمان ما را دوست بدارند ، و اين کاری است که دشمنان ما نمي توانند از آن جلوگيری کنند" .

سپس فرمود : "پيغمبر خدا محمد ( ص ) از ماست ،
وصی او علی بن ابيطالب از ماست ،
حمزه سيد الشهداء از ماست ،
جعفر طيار از ماست ،
دو سبط اين امت حسن و حسين ( ع ) از ماست ،
مهدی اين امت و امام زمان از ماست " .
سپس امام خود را معرفی کرد و کار به جايی رسيد که خواستند سخن امام را قطع کنند ، پس دستور دادند تا مؤذن اذان بگويد .
امام ( ع ) سکوت کرد . تا مؤذن گفت : اشهد ان محمدا رسول الله . امام عمامه از سر برگرفت و گفت : ای مؤذن تو را به حق همين محمد خاموش باش .
سپس رو به يزيد کرد و گفت : آيا اين پيامبر ارجمند جد تو است يا جد ما ؟
اگر بگويی جد تو است همه مي دانند دروغ مي گويی ، و اگر بگويی جد ماست ،
پس چرا فرزندش حسين ( ع ) را کشتی ؟
چرا فرزندانش را کشتی ؟
چرا اموالش را غارت کردی ؟
چرا زنان و بچه هايش را اسير کردی ؟
سپس امام ( ع ) دست برد و گريبان چاک زد و همه اهل مجلس را منقلب نمود .

براستی آشوبی به پا شد ....

اين پيام حماسی عاشورا بود که به گوش همه مي رسيد .
اين ندای حق بود که به گوش تاريخ مي رسيد .
يزيد در برابر اين اعتراضها زبان به طعن و لعن ابن زياد گشود و حتی بعضی از لشکريان را که همراه اسيران آمده بودند - بظاهر - مورد عتاب و سرزنش قرار داد .
سرانجام بيمناک شد و از آنان روی پوشيد و سعی کرد کمتر با مردم تماس بگيرد .

به هر حال ، يزيد بر اثر افشاگريهای امام ( ع ) و پريشان حالی اوضاع مجبور شد در صدد استمالت و دلجويی حال اسيران برآيد . از امام سجاد ( ع ) پرسيد : آيا ميل داريد پيش ما در شام بمانيد يا به مدينه برويد ؟ امام سجاد ( ع ) و زينب کبری ( ع ) فرمودند :
ميل داريم پهلوی قبر جدمان در مدينه باشيم . ..

ادامه دارد ....