.:خطبه های تکان دهنده ی امــــام عــــــــلیــ علیه السلام:.

[اولولالباب]

بسم الله الرحمـن الرحیــم
علیـ اسطوره ایستـ بر گونه یـ اساطیر
می دانــم! شاید به خاطر عنوان اینجا آمدی
شایــد هم نه ، عشق به علـیــ سبب شده بیایی
نمی دانم! شاید صرف کلمه ی "تکان دهنده" تو را به
این اینجا آورده است. در هر حال مهم نیست مهم این است
کهـ اینجایی و داری از زبان مولایت می شنوی پس خوب گوش کن!
شاید بگویی چند وقتی است دیگر نمی شنوم آخر گوش هایم سنگینـــ
شده است. آخر این کلام فرق می کند آخر بر دل می نشیند [شاید قلبت
هـم سیاه و سنگین شده ] اصلا نــترس! چرا که برای همین نام این تاپیک
شده است "تکان دهنده" چرا که کمی قلبت را بتکاند گفته اند اصطلاح
قلبـــــ به مثابه «پـری» است در بیابان که با حرکت باد پشت و رو و
مــنقلــــــبـــــ می شود. نمی دانم تا حالا منقلب شده ای یا نه ....
گویند که علیــــ از دو جهت مظلوم مانده یکی از سوی دشمنان
کهـ فضایلش را کتمان می کنند و دیگری از سوی دوستان
کهـ فضـایلش را نمی گویند. بیــاییم علــیـــ را از
مظــــــــلــــومــــــــیـتــــــــ
نجــــــات دهیــــــم
یـــــــا علیـــــ
بارقـه ام چیست
از ایــن کهــ
گفتی میــخواهی
"تکانــــــمــ دهی"
گفتــی قرار است گناهانم
را همانند برگ پاییزی بتـکانی
شـروع کن ،آخر از کجـا؟ شایـد
از همـام می پرسی! نشینده ام
می گویــم دیگر نمی گویم
خــــودت بخــوان

[b]اقـــــــــراء

وَ مِنْ خُطْبَة لَهُ

ازخطبه هاى آن حضرت است

رُوِىَ اَنَّ صاحِـــباً لاَِميـــرِالْــمُوْمِنيـــنَ عَلَيْهِ السَّلامُ يُقالُ لَهُ هَمّامٌ، كانَ رَجُلاً عابِداً،

روايت شده: يكى از ياران اميرالمؤمنين عليه السّلام كه او را همّام مى گفتند و مردى عابد بود

فَقـــالَ لَهُ: يا اَمـــيرَ الْمُوْمِنيــنَ صِفْ لِىَ الْمُتَّقينَ حَتّــى كَاَنّى اَنْظُرُ اِلَيْهِمْ. فَتَثاقَلَ عَلَيْهِ السَّلامُ

به حضرت عرضه داشت:اهل تقوا راچنانكه گويى آنان رامىبينم براىم وصف كن.امام درپاسخش درنگ كرد،

عَــنْ جَــوابِهِ ثُمَّ قـــالَ: يا هَـــمّامُ: اِتَّــقِ اللّهَ وَ اَحْــسِنْ فـَ «اِنَّ اللّهَ مَــعَ الَّــذينَ اتَّقَـوْا

سپس فرمود: اى همّام، تقواى الهى پيشه كن و كار نيك انجام ده، زيرا خداوند با اهل تقوا

وَالَّـذينَ هُـمْ مُـحْسِنُـونَ». فَـلَمْ يَـقْنَعْ هَـمّامٌ بِهذَا الْقَـوْلِ حَتّى عَـزَمَ عَـلَيْهِ. فَـحَمِـدَ اللّهَ

و اهل كار نيك است. همّام به اين مقدار سخن قناعت نكرد و حضرت را قسم داد. حضرت خدا را سپاس

وَ اَثْــنـى عَــلَيْهِ وَ صَــلّى عَــلَى النَّــبِىِّ صَـلَّى اللّهُ عَــلَيْهِ وَآلِــهِ ثُـمَّ قـــالَ:

و ثنا گفت و بر پيامبر ـ كه درود خدا بر او و آلش باد ـ درود فرستاد و سپس فرمود:

اَمّـا بَعْـدُ، فَـاِنَّ اللّهَ سُبْـحانَهُ وَ تَعــالى خَـلَقَ الْخَـلْقَ حـينَ خَلَـقَهُمْ غَنِيّــاً

امـا بعـد، خداوند پاك و برتر مخلوقات را آفريد در حــالى كه از اطاعتشـان

عَـنْ طاعَتِهِمْ، آمِـناً مِنْ مَعْصِيَـتِهِمْ، لاَِنَّـهُ لاتَضُــرُّهُ مَعْصِــيَةُ مَـنْ عَصــاهُ،

بى نياز، و از گناهشان ايمن بود، زيرا عصيان عاصيان به او زيان نمى رساند،

وَ لاتَـنْفَعُـهُ طاعَـةُ مَـنْ اَطـاعَـهُ. فَـقَــسَمَ بَيْـنَهُمْ مَعـايِشَـهُمْ، وَ وَضَـعَـهُمْ مِــنَ

وطاعت مطيعان او راسود نمى دهد.پس روزى آنان را درميانشان تقسيم كرد، و هر كس رادردنيا

الــدُّنْيـا مَواضِـعَـهُمْ. فَـالْمُـتَّقُـونَ فـيـها هُــمْ اَهْـلُ الْفَضـائِـلِ، مَنْــطِقُــهُـمُ

در جايى كه سزاوار بود قرار داد. پرهيزكاران در اين دنيا اهل فضائلند، گفتارشان

الصَّـوابُ، وَ مَلْبَـسُهُمُ الاِْقْـتِصـادُ، وَ مَشْـيُـهُمُ التَّـواضُــعُ. غَـضُّــوا

صواب، پوشاكشان اقتصادى، و رفتارشان افتادگى است. از آنچه

اَبْـصارَهُمْ عَمّا حَـرَّمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ، وَ وَقَـفُوا اَسْمـاعَهُمْ عَلَى الْعِلْمِ النّـافِعِ

خدا بر آنان حرام كرده چشم پوشيده، و گوشهاى خود را وقف دانش بامنفعت

لَهُمْ. نُزِّلَتْ اَنْفُسُهُمْ مِنْهُمْ فِى الْبَلاءِ كَالَّتى نُزِّلَتْ فِى الرَّخاءِ، وَ لَوْلاَ

نموده اند. آنان را در بلا و سختى و آسايش و راحت حالتى يكسان است، و اگر

الاَْجَـلُ الَّـذى كَـتَـبَ اللّهُ عَـلَيْـهِمْ لَـمْ تَـسْتَـقِـرَّ اَرْواحُـهُـمْ فـى اَجْسـادِهِـمْ

خداوند براى اقامتشان در دنيا زمان معينى را مقرر نكرده بود از شوق به ثواب و بيم از عذاب

طَــرْفَـةَ عَـيْـن، شَــوْقـاً اِلَـــى الثَّـوابِ، وَ خَـوْفـاً مِــنَ الْـعِــقــابِ.

به انـدازه چشـم به هم زدنى روحشـان در بدنشان قـرار نمى گرفت.

عَــظُمَ الْخـالِقُ فـى اَنْفُسِـهِمْ، فَصَغُرَ ما دُونَهُ فـى اَعْيُنِـهِـمْ. فَـهُمْ

خـــداوند در باطنشـان بزرگ، و غير او در ديدگانشان كوچك است. آنـــــان

وَالْـجَـنَّةُ كَـمَـنْ قَـدْ رَآها فَـهُمْ فـيهـا مُنَـعَّمُـونَ، وَ هُمْ وَالنّـارُ كَمَنْ قَـدْ رَآها

بابهشت چنانند كه گويى آن راديده و درفضايش غرق نعمتند، وبا عذاب جهنم چنانند كه گويى

فَـهُـمْ فـيـهـا مُـعَـذَّبُـــونَ. قُـلُــوبُـهُـمْ مَـحْــزُونَـةٌ، وَ شُــرُورُهُـمْ مَـأْمُـونَـةٌ،

آن را مشاهده نموده و در آن معذبند. دلهايشان محزون، همگان از آزارشان در امان،

وَاَجْـسـادُهُـمْ نَحـيفَـةٌ، وَ حـاجـاتُـهُمْ خَـفيفَـةٌ، وَ اَنْـفُسُـهُمْ عَـفيـفَةٌ. صَـبَــرُوا

بدنهايشان لاغر،نيازهايشان سبك، ونفوسشان باعفّت است. روزى چندرا درراه حق صبركردند

اَيّــامـاً قَـصيـرَةً اَعْـقَـبَتْـهُمْ راحَـةً طَـويلَـةً، تِجـارَةٌ مُـرْبِحَـةٌ يَسَّـرَها لَــهُمْ رَبُّـهُــمْ.

كه براى آنان راحتى جاويد به دنبال آورد،اينست تجارتى سودآوركه خداوند براى آنان مهيّا نمود.

اَرادَتْـهُـمُ الـدُّنْيــا فَـلَـمْ يُـريـدُوهـا، وَ اَسَـرَتْـهُـمْ فَـفَـدَوْا اَنْـفُـسَـهُـمْ مِنْــهـا.

دنيا آنان راخواست وآنان آن را نخواستند،به اسارتشان كشيد وآنان باپرداخت جانشان خود راآزادكردند.

اَمَّــا الـلَّـيْـلُ فَصـافُّـونَ اَقْـدامَـهُـمْ تـالـيـنَ لاَِجْـزاءِ الْـقُــرْآنِ يُرَتِّـلُـونَـهُ تَرْتـيــلاً،

به هنگام شب براى عبادت برپايند، در حالى كه اجزاى قرآن را شمرده و سنجيده تلاوت كنند،

يُـحَـزِّنُـونَ بِـهِ اَنْـفُسَـهُـمْ، وَ يَـسْتَثـيرُونَ بِـهِ دَواءَ دائِـهِـمْ. فَـاِذا مَـرُّوا بِآيَـة فـيهـا

خود را به آيات قرآن اندوهگين ساخته، و داروى دردشان را از آن برگيرند. و چون به آيه اى

تَـشْـويـقٌ رَكَـنُـوا اِلَـيْـهـا طَـمَـعـاً، وَ تَـطَـلَّعَـتْ نُـفُـوسُـهُـمْ اِلَـيْـها شَوْقـاً، وَ ظَــنُّـوا

بشارت دهنده بگذرند به موردبشارت طمع كنند،و روحشان از روى شوق به آن خيره گردد،وگمان

اَنَّـهـا نُـصْـبَ اَعْــيُـنِـهِـمْ. وَ اِذا مَــرُّوا بِـآيَـة فـيـهـا تَـخْـويـفٌ اَصْـغَـوْا اِلَــيْـهـا

برند كه مورد بشارت در برابر آنهاست. و چون به آيه اى بگذرند كه در آن بيم داده شده

مَسـامِـعَ قُـلُوبِـهِـمْ، وَ ظَـنُّـوا اَنَّ زَفـيرَ جَـهَنَّـمَ وَ شَهـيقَـها فـى اُصُولِ آذانِهِمْ.

گـوش دل به آن دهـند، و گمان برند شيــون و فرياد عـذاب بيخ گوش آنـانست.

فَهُمْ حـانُونَ عَلى اَوْساطِـــهِمْ، مُفْتَرِشُــونَ لِجِباهِهِمْ وَ اَكُفِّهِمْ وَ رُكَبِهِــمْ

قامت به ركوع خم كرده اند، به وقت سجده پيشانى ودست وزانو و انگشتان پا

وَ اَطْــرافِ اَقْدامِهِمْ، يَطْلُــبُونَ اِلَى اللّــهِ تَعالى فى فِــكاكِ رِقابِـهِمْ. وَ اَمَّــا

بر زمين مى گذارند، و از خداوند آزادى خود را از عذاب مى طلبند، اما به هنــگام

النّــهارُ فَحُـلَـمـاءُ عُلَــمـاءُ، اَبْــرارٌ اَتْــقِـيــاءُ. قَــدْ بَـراهُــمُ الْـخَــوْفُ بَــرْىَ الْــقِـداح ِ،

روزبردباران ودانشمندان ونيكوكاران وپرهيزكارانند.بيم ازحق جسمشان راچون تيرِتراشيده لاغر كرده

يَـــنْظُرُ اِلَيْــهِمُ النّــاظِرُ فَيَــحْسَبُهُمْ مَرْضــى، وَ ما بِـــالْقَوْمِ مِــنْ مَــرَض،

مردم آنان را مى بينند به تصور اينكه بيــــــمارنــد، ولى بيـــمـــار نيستند

وَ يَقُـــولُ: لَــقَــدْ خُـــولِطوا، وَ لَـــقَــدْ خالَــطَهُمْ اَمْرٌ عَظــــيمٌ.

و مى گويند ديوانه اند، درحالى كه امرى عظيم آنان رابدين حـال درآورده

لايَرْضَــوْنَ مِنْ اَعْمـــالِهِمُ الْقَليلَ، وَلايَسْتَــكْثِرُونَ الْكَثــيرَ. فَـــهُمْ

به طاعـــت انــدك خشنود نمى شوند، و طاعـــت زياد را زياد ندانــــند. بنابـــراين

لاَِنْفُسِــهِمْ مُتَّــهِمُونَ. وَ مِنْ اَعْـــمالِهِمْ مُشْفِقُـــونَ. اِذا زُكِّىَ اَحَــدٌ مِنْهُمْ خـــافَ

خودرا به كوتاهى دربندگى متّهم كنند، و از عبادت خود دروحشتند. هرگاه يكى ازآنان را تمجيد كنند

مِمّــــا يُقالُ لَهُ فَيَقُولُ: اَنَـــا اَعْلَـــمُ بِنَفْسى مِنْ غَــيْرى، وَ رَبّـــى اَعْـــلَمُ بى مِنّى

از آن تمجيد بيم نموده و گويد: من از ديگران به خود آگاه ترم، و پروردگارم از خودم به من

بِنَفْســـى; اللّهُمَّ لاتُؤاخِـــذْنى بِما يَقُــولُونَ، وَاجْـــعَلْنى اَفْضَــلَ مِـــمّا

داناتر است; خداوندا، مرا به آنچه درباره ام گويند مگير، و از آنچه مى پندارند

يَـــظُنُّــــونَ، وَ اغْـــفِرْ لتــى مــــا لايَــــعْلَمُــــونَ.

بـــهتر گردان،و زشتى هايى راكه ازمن خبر ندارندبرمن ببخـــــش.

فَـــمِنْ عَلامَةِ اَحَــدِهِمْ اَنَّـكَ تَـرى لَهُ قُوَّةً فى دين، وَ حَـزْمــاً فـى ليـن،

ازنشانه هاى ديگرشان آن است كه هركدام راداراى نيرومندى دردين، دورانديشى بانرمى،

وَ ايمـــاناً فى يَقين، وَ حِرْصــــاً فى عِلْم، وَ عِـــلْماً فى حِلْم، وَ قَصْــداً فى

ايمان همراه با يقين، حرص در دانش ، علم با بردبارى ، ميانه روى در

غِنًــى، وَ خُشُوعاً فى عِبادَة، وَ تَجَمُّلاً فى فاقَة، وَ صَبْــراً فى شِــدَّة،

توانــگرى، فروتنى در عبـــادت، آراستگى در تهيدستى، بردبارى در سختــى،

وَ طَلَبــاً فى حَلال، وَ نَشــاطاً فى هُـــدًى، وَ تَحَـرُّجاً عَنْ طَمَــع . يَعْمَـــلُ

جويـــايى حلال، نشاط در هـــدايت، و دورى از طمع بينى. در عين به جــا آوردن

الاَْعْـــمالَ الصّـــالِحَةَ وَ هُــوَ عَلى وَجَل. يُمْسى وَ هَـمُّهُ الشُّكْرُ، وَ يُــصْبِحُ

اعــــمال شايســـته ترسان است. شب مى كند در انديشه شكر، و روز مى كنــد

وَ هَـــمُّهُ الــذِّكْرُ. يَبيتُ حَــذِراً، وَ يُصْـــبِحُ فَرِحــاً: حَــذِراً لِـــما حُذِّرَمِــنَ

درانديشه ذكر. شب را به سرمى برد باخوف،وروز مى نمايد دلشاد:خوف ازغفلتى كه اوراازآن

الْغَـــفْلَةِ، وَ فَرِحــــاً بِـــما اَصـــابَ مِـــنَ الْفَضْــلِ وَالــرَّحْـــمَةِ. اِنِ اسْـــتَصْعَبَتْ

برحذر داشته اند، و دلشاد از فضل و رحمت حق كه به دست آورده. اگر نفس او را در آنچه

عَلَـيْهِ نَفْـــسُهُ فيما تَـــكْرَهُ لَــمْ يُعْـــطِــهـا سُــؤْلَها فيـــما تُــحِــبُّ.

براو سنگين است از او پيروى نكند او نيز آنچه را كه نفس به آن رغبت دارد به او نمى دهد.

قُـتـرَّةُ عَـــيْـنِــهِ فيـــما لايَـــزُولُ، وَ زَهــادَتُهُ فيـــما لايَبْـــقى.

روشنى چشمش در آن چيزى است كه جاويد است، و بى رغبتى اش در آن است كه فانى شدنى است.

يَــمْزُجُ الْحِـــلْمَ بِالْعِــلْمِ، وَ الْــقَوْلَ بِــالْعَمَـلِ. تَــراهُ قَـريــباً اَمَلُهُ، قَــليـلاً زَلَــلُهُ،

بردبارى را با دانش، و گفتار را با عمل آميخته مى كند. آرزويش كم و كوتاه، لغزشش اندك،

خـاشِــعاً قَلْـبُهُ، قـانِـعَةً نَفْــسُهُ، مَنْـزُوراً اَكْـلُهُ، سَــهْلاً اَمْرُهُ، حَـريزاً ديــنُهُ،

دلش فروتن، نفسش قانع، خوراكش اندك، زندگيش آسان، دينش محفوظ،

مَـيِّتَةً شَــهْوَتُـهُ، مَكْــظُوماً غَيْـظُهُ. اَلْخَيْرُ مِـنْهُ مَأْمُولٌ، وَالشَّرُّ مِتـنْهُ مَاْمُــونٌ.

شهوتش مرده، و خشمش فروخورده است. خيرش را متوقّع، و از شرّش در امانند.

اِنْ كــانَ فِـــى الْغــافِلينَ كُتِــبَ فِــى الذّاكِــرينَ، وَ اِنْ كانَ فِــى الذّاكِـرينَ

اگر در ميان غافلان باشد از ذاكرانش به حساب آرند، و اگر در ميان ذاكران باشد

لَــمْ يُكْتَــبْ مِنَ الْغــافِلينَ. يَعْتـفُو عَمَّــنْ ظَــلَمَهُ، وَ يُعْــطى مَــنْ حَـــرَمَــهُ،

در شمار غافلانش نيارند. از آن كه بر او ستم كرده بگذرد، به آن كه او را محروم نموده عطا كند،

وَ يَصِــلُ مَـــنْ قَـطَعَــهُ. بَعــيداً فُحْـــشُـهُ، لَيِّـــناً قَـوْلُــهُ، غـائِـبــاً مُنْـكَـرُهُ،

و باكسى كه با او قطع رحم نموده صله رحم نمايد.زبان دشنام ندارد،گفتارش نرم است،زشتيش پنهان،

حــاضِـراً مَـعْرُوفُـهُ، مُقْـبِلاً خَيْــرُهُ، مُـدْبِـراً شَــرُّهُ، فِـى الــزَّلازِلِ وَقُـــورٌ،

و خوبيش آشكار است، نيكى اش روى آورده، و شرّش روى گردانده، در حوادث آرام،

وَ فِــى الْمَــكارِهِ صَبُــورٌ، وَ فِـى الرَّخاءِ شَكُـورٌ. لايَحيفُ عَلـى مَنْ يُبْـغِضُ،

در ناخوشيها شكيبا، و در خوشيها شاكر است. بر دشمن ستم نمى كند،

وَ لايَأْثَــمُ فيمَـنْ يُحِـبُّ. يَعْـتَرِفُ بِــالْحَـقِّ قَبْـلَ اَنْ يُشْــهَـدَ عَـلَيْــهِ. لايُضيـعُ

و به خاطرمحبوبش مرتكب گناه نمى شود. پيش ازحاضر كردن شاهد، خود اقرار به حق مى نمايد. امانت

مَا اسْـتُــحْفِــظَ، وَ لايَنْســى ما ذُكِّــرَ، وَ لا يُـنــابِــزُ بِـالاَْلْــقـابِ،

راتباه نمى كند، و آنچه را به يادش آرند به فراموشى نمى سپارد، احدى را با لقب زشت صدا نمى كند،

وَ لايُــضارُّ بِــالْجــارِ، وَ لايَشْــمَـتُ بِــالْمَصــائِبِ، وَ لايَــدْخُلُ فِــى الْــباطِــلِ،

به همسايه زيان نمى زند، به بلاهايى كه به سر مردم مى آيد شادى نمى نمايد، در باطل وارد نمى شود،

وَ لايَـخْــرُجُ مِنَ الْــحَقِّ. اِنْ صَـمَتَ لَـمْ يَغُــمَّهُ صَــمْتُـهُ، وَ اِنْ ضَحِــكَ

و از حق خارج نمى گردد. اگر سكوت كند سكوتش غمگينش نكند، و اگر بخندد

لَـمْ يَــعْلُ صَوْتُــهُ، وَ اِنْ بُغِــىَ عَلَيْهِ صَبَــرَ حَتّــى يَكُونَ اللّهُ هُوَ الَّذى يَنْتَـقِمُ

قهقهه نزند، چون به او ستم روا دارند صبر پيشه سازد تا خدا انتقامش را

لَــهُ. نَفْـسُهُ مِنْـهُ فـى عَــناء، وَالـنّاسُ مِـنْهُ فى راحَة. اَتْعَبَ نَفْــسَهُ لاِخِـرَتِهِ،

بگيرد. از خود در رنج است، و مردم از او در راحتند. در امر آخرت خود را به زحمت اندازد،

وَ اَراحَ الــنّــاسَ مِــنْ نَفْــسِهِ. بُعْــدُهُ عَــمَّنْ تَبـاعَــدَ عَنْـهُ زُهْــدٌ وَ نَــزاهَــةٌ،

و مردم را از جانب خود قرين آسايش كند. دوريش از آن كه دورى مى كند محض زهد و پاك ماندن،

وَ دُنُــوُّهُ مِـمَّــنْ دَنــا مِــنْـهُ لـيــنٌ وَ رَحْــمَـةٌ، لَــيْسَ تَـبـاعُــدُهُ بِـكِــبْر وَ عَـظَــمَة،

و نزديكى اش به آن كه نزديك مى شود به خاطر نرمىو رحمت است، دوريش از راه تكبّر و خودخواهى،

وَ لا دُنُـوُّهُ بِمَــكْر وَ خَــديــعَــة.

و نــزديكى اش از بـــــاب مكر و فــــــــريب نيست.

قالَ: فَصَــعِقَ هَمّامٌ صَعْقَةً كانَتْ نَفْسُهُ فيها. فَقالَ اَميرُالْمُؤْمِنيـنَ عَلَيْهِ السَّلامُ:

راوى گفت: چون سخن به اينجا رسيد همّام فريادى بركشيد و جان داد. حضرت فرمود:

اَمــا وَاللّهِ لَقَــدْ كُنْــتُ اَخــافُها عَــلَيْهِ. ثُــمَّ قـالَ:هكَـذا تَصْـنَعُ الْمَـواعِـظُ

به خدا قسم از چنين پيشامدى بر او مى ترسيدم. سپس ادامه داد: اندرزهاى رسا

الْـبالِغَةُ بِاَهْلِها!فَقالَ لَهُ قائِــلٌ: فَــما بالُـكَ يــا اَمـيرَالْمُؤْمِنيـنَ؟ فَـقالَ عَـلَيْهِ السّـلامُ:

بااهلش اين گونه معامله مى كند! يكى از حاضران فضول به حضرت گفت: خودت چه حالى دارى؟ فرمود:

وَيْـحَـكَ، اِنَّ لِـكُــلِّ اَجَــل وَقْــتاً لايَـعْدُوهُ، وَ سَــبَباً لايَتَــجـاوَزُهُ.

واى بر تو، هر اجلى را وقت معيّنى است كه از آن نمى گذرد، و علّتى است كه از آن تجاوز نمى كند.

فَــمَـهْلاً، لاتَعُــدْ لِمِثْــلِها، فَــاِنَّما نَفَـثَ الشَّيْــطانُ عَلــى لِسـانِــكَ.

بازايست و ديگر اينچنين مگوى كه اين سخنى بود كه شيطان بر زبانت جارى ساخت.

[یاوران مهدی]

این خطبه بسیار زیباست واقعا

یه کتاب دارم به اسم آیینه ی فضیلت که در صفحات اولش این خطبه قرار داره
من هر چند وقت یکبار میرم میخونم و فقط غبطه میخورم چون .....

ما تو فامیلمون یکی داشتیم از بس ادم با ایمانی بود ک دیگه اطرافیان بهش میگفتن فلانی دیوانه شده چند سال پیش که این خطبه رو خوندم فهمیدم که ای دل غافل ....

يَنْظُرُ اِلَيْهِمُ النّاظِرُ فَيَحْسَبُهُمْ مَرْضى، وَ ما بِالْقَوْمِ مِنْ مَرَض،

مردم آنان را مى بينند به تصور اينكه بيمارند، ولى بيمار نيستند،

وَ يَقُولُ: لَقَدْ خُولِطوا، وَ لَقَدْ خالَطَهُمْ اَمْرٌ عَظيمٌ.

و مى گويند ديوانه اند، در حالى كه امرى عظيم آنان را بدين حـال درآورده .

[وحید110]

با تشکر از شما .
مولا در مسجد کوفه خطبه های عجیبی داشتند که افرادی پای خطبه ها جان میدادند . فقط همام نبوده !

[اولولالباب]

خطبه بدون نقطه حضرت عــلـــي [عليه السلام]

امير مؤمنان على عليه السلام خطبه بدون نقطه را ،پس از اینکهعربی در مسجد کوفه و پس از نماز، برای ریشخند علی از او درخواست گفتن چند جمله بدون نقطه می‌کند،بدون درنگ به ايراد آن پرداخته و فرمودند!
اين خطبه نيز از مراتب علمى و فکرى مولاى متقيان حکايت دارد، که بدون تامل، پس از صحبت اصحاب به ايراد آن پرداخته، و در مورد توحيد و نبوت و صفات الهى، و سنت و سيره رسول خدا صلى الله عليه و آله مى ‏باشد، و جامعه اسلامى را به تبعيت از آن حضرت و خود سازى دعوت مى‏ فرمايند.

توجـــــــه! اگر خطبه را بلند بخوانید به آهنگ و وزن و حالت سجع مانند آن پی خواهید برد.

«الحمد لله اهل الحمد و ماواه، و له اوکد الحمد و احلاه، و اسعد الحمد و اسراه، و اطهر الحمد و اسماه، و اکرم الحمد و اولاه. الواحد الاحد الصمد لا والد له و لا ولد. سلط الملوک و اعداها و اهلک العداه و ادحاها، و اوصل المکارم و اسراها، و سمک السماء و علاها، و سطح المهاد و طحاها، و اعطاکم ماءها و مرعاها، و احکم عدد الامم و احصاها، و عدل الاعلام و ارساها.

الا له الاول لا معادل له، و لا راد لحکمه لا اله الا هو الملک السلام المصور العلام الحاکم الودود، المطهر الطاهر، المحمود امره المعمور حرمه المامول کرمه. علمکم کلامه و اراکم اعلامه، و حصل لکم احکامه، و حلل حلاله و حرم حرامه، و حمل محمدا الرساله، و رسوله المکرم المسود المسدد الطهر المطهر، اسعد الله الامه، لعلو محله، و سمو سؤدده و سداد امره و کمال مراده.

اطهر ولد آدم مولودا، و اسطعهم سعودا، و اطولهم عمودا، و ارواهم عودا، و اصحهم عهودا، و اکرمهم مردا و کهولا. صلاه الله له و لآله الاطهار، مسلمه مکرره معدودة و لآل ودهم الکرام، محصلة مرددة مادام للسماء امر مرسوم و حد معلوم. ارسله رحمه لکم، و طهاره لاعمالکم، و هدوء دارکم، و دحور عارکم، و صلاح احوالکم، و طاعه لله و رسله، و عصمه لکم و رحمه.

اسمعوا له، و راعوا امره، و حللوا ما حلل، و حرموا ما حرم، و اعمدوا رحمکم الله لدوام العمل، و ادحروا الحرص و اعدموا الکسل، و ادروا السلامه و حراسه الملک و روعها، و هلع الصدور و حلول کلها و همها. هلک و الله اهل الاصرار، و ما ولد والد للاسرار، کم مؤمل امل ما اهلکه، و کم مال و سلاح اعد صار للاعداء عده و عمده.

اللهم لک الحمد و دوامه، و الملک و کماله، لا اله الا هو، وسع کل حلم حلمه، و سدد کل حکم حکمه، و حدر کل علم علمه. عصمکم و لواکم و دوام السلامه اولاکم، و للطاعه سددکم، و للاسلام هداکم، و رحمکم و سمع دعائکم و طهر اعمالکم و اصلح احوالکم. و اساله لکم دوام السلامه، و کمال السعاده، و الآلاء الداره، و الاحوال الساره، و الحمد لله وحده.» (1)

ستایش مخصوص خدایی است که سزاوار ستایش و مآل آن است. از آنِ اوست رساترین ستایش و شیرین ترین آن و سعادت بخش ترین ستایش و سخاوت بار ترین و شریف ترین آن و پاک ترین ستایش و بلند ترین آن و ممتاز ترین ستایش و سزاوارترین آن. یگانه و یکتای بی نیازی که همه نیازمندان و گرفتاران آهنگ او نمایند. نه پدری دارد و نه فرزندی. شاهان را به حکمت و آزمون مسلّط ساخت و به تاختن واداشت.

و ستمکاران و متجاوزان راهلاکت نمود و کنارشان افکند. و سجایای بلند را به خلایق رسانید و شرافت بخشید. و آسمان را بالا برد و بلند گردانید. بستر زمین را گشود و گسترش داد و محکم نمود و گسترده ساخت. آن را امتداد داد و هموار کرد و برای زندگی آماده و مهیّا فرمود. آب و مرتعش را به شما ارزانی داشت. تعداد اقوام را برای زندگی آماده و مهیّا فرمود. آب و مرتعش را به شما ارزانی داشت. تعداد اقوام را برای زندگی در آن به درستی. و حکمت مقرّر فرمود و بر شمار یکایک آنان احاطه یافت. و نشانه های بلند هدایت مقرّر فرمود و آنها را بر افراشته و استوار ساخت.

معبود نخستین که نه او را هم طرازی است و نه حکمش را مانعی. خدایی نیست جز او، که پادشاه است و مایۀ سلامت، صورتگر است و دانا، فرمانروا و مهربان، پاک و بی آلایش. فرمانش ستوده است و حریم کویش آباد به توجّه پرستندگان و نیازمندان است و سخایش مورد امید. کلامش را به شما آموخت و نشانه هایش را به شما نمایاند. و احکامش را برایتان دست یافتنی نمود. آنچه روا بود حلال و آنچه در خور ممنوعیت بود، حرام شمرد.

بار رسالت را بر دوش محمّدصلّی الله علیه و آله افکند. همان رسول گرامی که بدو سروری و درستی در گفتار و کردار و رفتار ارزانی شده، پاک و پیراسته است. خداوند این امّت را به خاطر برتریِ مقام و بلندیِ شرف و استواری دین او و کامل بودنِ آرمانش سعادت بخشید. او بی آلایش ترین فردِ از آدمیان در هنگامه ولادت و فروزنده ترین ستاره یمن و سعادت است. او بلند پایه ترین آنان در نیاکان است و زیباترین آنها در نسل و شاخسار. و درست پیمان ترین و کریم ترین آنان است در نوجوانی و بزرگسالی.

درود خداوند از آن او و خاندان پاکش باد، درودی خالص و پی در پی و مکرّر برای آنان و برای دوست داران بزرگوارشان، درودی ماندگار و پیوسته، برای همیشه تا وقتی که برای آسمان حکمی مرقوم است و نقشی مقرّر. او فرستاد تا برایتان رحمتی باشد و مایه پاکیزگی اعمالتان و آرامش سرای زندگی شما و بر طرف شدن نقاط ننگ و شرم آور کارتان. و تا مایه صلاح حالتان باشد و اطاعت شما از خدا و رسولانش و موجب حفظ شما و رحمتی بس بزرگ و فراگیر.

از او فرمان برید و بر دستورش مواظبت ورزید. آنچه را حلال دانست، حلال و هر چه را حرام داشت حرام بشمارید. خدایتان رحمت کند؛ آهنگ کوششی پیوسته نمایید و آزمندی را از خود برانید و تنبلی را وا نهید. رسم سلامت و حفظ حاکمیّت و بالندگی آن را و آنچه را که موجب دغدغه سینه ها و تشویش دلها و رویکردِ درماندگی و پریشانی به سوی آنهاست .

پی نوشت :
نهج السعادة فى مستدرک نهج البلاغه ج 1 ص 100 تا 103 خ 21،بحار الانوار ج 9 ط قديم به نقل از سفينة البحار ج 1 ص 397،تاريخ عماد زاده ج امير المؤمنين ص 438

[اولولالباب]

خــطبه بدون الف حضرت عـــلـــی [علیه السلام]

کفعمی در مصباح، از هشام بن سایب کلبی و او از ابی صالح روایت می کند:
روزی جمعی از اصحاب پیغمبر بحث می نمودند در اطراف این موضوع که کدام حرف است در حروف که از همه بیشتر در کلام موجود است؟ معلوم شد حرف الف از همه بیشتر است و هیچکس نمی نتواند کلامی بگوید که الف در آن نباشد.حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حضور داشتند. بدون تأمّل و فی البداهه خطبه ای فرمودند. چنانکه عقلها حیران ماند و نام این خطبه را مونقه گذاشتند؛ یعنی در حسن و نیکویی و بلاغت، شگفت آور است

توجـــــــه! اگر خطبه را بلند بخوانید به آهنگ و وزن و حالت سجع مانند آن پی خواهید برد.

حَمِدتُ مَن عَظُمَت مِنَّتُهُ، وَ سَبَغَت نِعمَتُهُ، وَ سَبَقَت رَحمَتُهُ، وَ تَمَّت کَلِمَتُهُ، وَ نَفَذَت مَشیَّتُهُ، وَ بَلَغَت حُجَّتُهُ، و عَدَلَت قَضیَّتُهُ، وَ حَمِدتُ حَمَدَ مُقِرٍّ بِرُبوبیَّتِهِ، مُتَخَضِّعٍ لِعُبودیَّتِهِ، مُتَنَصِّلٍ مِن خَطیئتِهِ، مُعتَرِفٍ بِتَوحیَدِهِ، مُستَعیذٍ مِن وَعیدِهِ، مُؤَمِّلٍ مِن رَبِّهِ مَغفِرَةً تُنجیهِ، یَومَ یُشغَلُ عَن فَصیلَتِهِ وَ بَنیهِ، وَ نَستَعینُهُ، وَ نَستَرشِدُهُ، وَ نُؤمِنُ بِهِ، وَ نَتَوَکَّلُ عَلَیهِ، وَ شَهِدتُ لَهُ بِضَمیرٍ مُخلِصٍ موقِنٍ، وَ فَرَّدَتُهُ تَفریدَ مُؤمِنٍ مُتقِنٍ، وَ وَحَّدَتُهُ تَوحیدَ عَبدٍ مُذعِنٍ

لَیسَ لَهُ شَریکٌ فی مُلکِهِ، وَ لَم یَکُن لَهُ وَلیٌّ فی صُنعِهِ، جَلَّ عَن مُشیرٍ وَ وَزیرٍ، وَ تَنَزَّهَ عَن مِثلٍ وَ نَظیرٍ، عَلِمَ فَسَتَرَ، وَ بَطَنَ فَخَبَرَ، وَ مَلَکَ، فَقَهَرَ، وَعُصیَ فَغَفَرَ، وَ عُبِدَ فَشَکَرَ، وَ حَکَمَ فَعَدَلَ، وَ تَکَرَّمَ وَ تَفَضَّلَ، لَم یَزَل وَ لَم یَزولَ، وَ لیسَ کَمِثلِهِ شَیءٌ، وَهُوَ قَبلَ کُلِّ شَیءٍ وَ بَعدَ کُلِّ شَیءٍ، رَبٌّ مُتَفَرِّدٌ بِعِزَّتِهِ، مَتَمَلِّکٌ بِقُوَّتِهِ، مُتَقَدِّسٌ بِعُلُوِّهِ، مُتَکَبِّرٌ بِسُمُوِّهِ

لَیسَ یُدرِکُهُ بَصَرٌ، وَ لَم یُحِط بِهِ نَظَرٌ، قَویٌ، مَنیعٌ، بَصیرٌ، سَمیعٌ، علیٌّ، حَکیمٌ، رَئوفٌ، رَحیمٌ، عَزیزٌ، عَلیمٌ، عَجَزَ فی وَصفِهِ مَن یَصِفُهُ، وَ ضَلَّ فی نَعتِهِ مَن یَعرِفُهُ، قَرُبَ فَبَعُدَ، وَ بَعُدَ فَقَرُبَ، یُجیبُ دَعوَةَ مَن یَدعوهُ، وَ یَرزُقُ عَبدَهُ وَ یَحبوهُ، ذو لُطفٍ خَفیٍّ، وَ بَطشٍ قَویٍّ، وَ رَحمَةٍ موسِعَةٍ، وَ عُقوبَةٍ موجِعَةٍ، رَحمَتُهُ جَنَّةٌ عَریضَةٌ مونِقَةٌ، وَ عُقوبَتُهُ حَجیمٌ مؤصَدَةٌ موبِقَةٌ، وَ شَهِدتُ بِبَعثِ مُحَمَّدٍ عَبدِهِ وَ رَسولِهِ صَفیِّهِ وَ حَبیبِهِ وَ خَلیلِهِ، بَعَثَهُ فی خَیرِ عَصرٍ، وَ حینَ فَترَةٍ، وَ کُفرٍ، رَحمَةً لِعَبیدِهِ، وَ مِنَّةً لِمَزیدِهِ، خَتَمَ بِهِ نُبُوَّتَهُ، وَ قَوّی بِهِ حُجَّتَهُ،

فَوَعَظَ، وَ نَصَحَ، وَ بَلَّغَ، وَ کَدَحَ، رَؤفٌ بِکُلِّ مُؤمِنٍ، رَحیمٌ، ولیٌّ، سَخیٌّ، ذَکیٌّ، رَضیٌّ، عَلَیهِ رَحمَةٌ، وَ تَسلیمٌ، وَ بَرَکَةٌ، وَ تَعظیمٌ، وَ تَکریمٌ مِن رَبٍّ غَفورٍ رَحیمٍ، قَریبٍ مُجیبٍ، وَصیَّتُکُم مَعشَرَ مَن حَضَرَنی، بِتَقوی رَبِّکُم، وَ ذَکَّرتُکُم بِسُنَّةِ نَبیِّکُم، فَعَلَیکُم بِرَهبَةٍ تُسَکِّنُ قُلوبَکُم، وَ خَشیَةٍ تَذری دُموعَکُم، وَ تَقیَّةٍ تُنجیکُم یَومَ یُذهِلُکُم، وَ تُبلیکُم یَومَ یَفوزُ فیهِ مَن ثَقُلَ وَزنَ حَسَنَتِهِ، وَ خَفَّ وَزنَ سَیِّئَتِهِ،

وَ لتَکُن مَسئَلَتُکُم مَسئَلَةَ ذُلٍّ، وَ خُضوعٍ، وَ شُکرٍ، وَ خُشوعٍ، وَ تَوبَةٍ، وَ نَزوعٍ، وَ نَدَمٍ وَ رُجوعٍ، وَ لیَغتَنِم کُلُّ مُغتَنَمٍ مِنکُم، صِحَّتَهُ قَبلَ سُقمِهِ، وَ شَیبَتَهُ قَبلَ هِرَمِهِ، وَ سِعَتَهُ قَبلَ عَدَمِهِ، وَ خَلوَتَهُ قَبلَ شُغلِهِ، وَ حَضَرَهُ قَبلَ سَفَرِهِ، قَبلَ هُوَ یَکبُرُ، وَ یَهرَمُ، وَیَمرَضُ، وَ یَسقَمُ، وَ یُمِلُّهُ طَبیبُهُ، وَ یُعرِضُ عَنهُ جَیِبُهُ، وَ یَتَغَیَّرَ عَقلُهُ، وَ لیَقطِعُ عُمرُهُ،

ثُمَّ قیلَ هُوَ مَوَعوکَ، وَ جِسمُهُ مَنهوکٌ، قَد جَدَّ فی نَزعٍ شَدیدٍ، وَ حَضَرَهُ کُلُّ قریبٍ وَ بَعیدٍ، فَشَخَصَ بِبَصَرِهِ، وَ طَمَحَ بِنَظَرِهِ، وَ رَشَحَ جَبینُهُ، وَ سَکَنَ حَنینُهُ، وَ جُذِبَت نَفسُهُ، وَ نُکِبَت عِرسُهُ، وَ حُفِرَ رَمسُهُ، وَ یُتِمَّ مِنهُ وُلدُهُ، وَ تَفَرَقَ عَنهُ عَدَدُهُ، وَ قُسِّمَ جَمعُهُ، وَ ذَهَبَ بَصَرُهُ وَ سَمعُهُ، وَ کُفِّنَ، وَ مُدِّدَ، وَ وُجِّهَ، وَ جُرِّدَ، وَ غُسِّلَ، وَ عُرِیَ، وَ نُشِفَ، وَ سُجِیَ، وَ بُسِطَ لَهُ، وَ نُشِرَ عَلَیهِ کَفَنُهُ، وَ شُدَّ مِنهُ ذَقَنُهُ، وَ قُمِّصَ، وَ عُمِّمَ، وَ لُفَّ، وَ وُدِعَّ، وَ سُلِّمَ، وَ حُمَلِ فَوقَ سَریرٍ،

وَ صُلِّیَ عَلَیهِ بِتَکبیرٍ، وَ نُقِلَ مِن دورٍ مُزَخرَفَةٍ، وَ قُصورٍ مُشَیَّدَةٍ، وَ حَجُرٍ مُنَضَّدَةٍ، فَجُعِلَ فی ضَریحٍ مَلحودَةٍ، ضَیِّقٍ مَرصوصٍ بِلبنٍ، مَنضودٍ، مُسَقَّفٍ بِجُلمودٍ، وَ هیلَ عَلیهِ حَفَرُهُ، وَ حُثِیَ عَلیهِ مَدَرُهُ، فَتَحَقَّقَ حَذَرُهُ، وَ نُسِیَ خَبَرُهُ وَ رَجَعَ عَنهُ وَلیُّهُ، وَ نَدیمُهُ، وَ نَسیبُهُ، وَ حَمیمُهُ، وَ تَبَدَّلَ بِهِ قرینُهُ، وَ حَبیبُهُ، وَ صَفیُّهُ، وَ نَدیمُهُ فَهُوَ حَشوُ قَبرٍ، وَ رَهینُ قَفرٍ، یَسعی فی جِسمِهِ دودُ قَبرِهِ وَ یَسیلُ صَدیدُهُ مِن مِنخَرِهِ، یُسحَقُ ثَوبُهُ وَ لَحمُهُ، وَ یُنشَفُ دَمُهُ، وَ یُدَقُّ عَظمُهُ، حَتّی یَومَ حَشرِهِ، فَیُنشَرُ مِن قَبرِهِ،

وَ یُنفَخُ فِی الصّورِ، وَ یُدعی لِحَشرٍ وَ نُشورٍ، فَثَمَّ بُعثِرَت قُبورٌ، وَ حُصِّلَت صُدورٌ، وَ جیء بِکُلِّ نَبیٍّ، وَ صِدّیقٍ، وَ شَهیدٍ، وَ مِنطیقٍ، وَ تَوَلّی لِفَصلِ حُکمِهِ رَبٌّ قدیرٌ، بِعَبیدِهِ خَبیرٌ وَ بَصیرٌ، فَکَم مِن زَفرَةٍ تُضنیهِ، وَ حَسرَةٍ تُنضیهِ، فی مَوقِفٍ مَهولٍ عَظیمٍ، وَ مَشهَدٍ جَلیلٍ جَسیمٍ، بَینَ یَدَی مَلِکٍ کَریمٍ، بِکُلِّ صَغیرَةٍ وَ کَبیرَةٍ عَلیمٍٍ،


حینَئِذٍ یُلجِمُهُ عَرَقُهُ، وَ یَحفِزُهُ قَلَقُهُ، عَبرَتُهُ غَیرُ مَرحومَةٍ، وَ صَرخَتُهُ غَیرُ مَسموعَةٍ، وَ حُجَّتُهُ غَیرُ مَقبولَةٍ، وَ تَؤلُ صَحیفَتُهُ، وَ تُبَیَّنُ جَریرَتُهُ، وَ نَطَقَ کُلُّ عُضوٍ مِنهُ بِسوءِ عَمَلِهِ وَ شَهِدَ عَینُهُ بِنَظَرِهِ وَ یَدُهُ بِبَطشِهِ وَ رِجلُهُ بِخَطوِهِ وَ جِلدُهُ بِمَسِّهِ وَ فَرجُهُ بِلَمسِهِ وَ یُهَدِّدَهُ مُنکَرٌ وَ نَکیرٌ وَ کَشَفَ عَنهُ بَصیرٌ فَسُلسِلَ جیدُهُ وَ غُلَّت یَدُهُ وَ سیقَ یُسحَبُ وَحدَهُ

فَوَرَدَ جَهَنَّمَ بِکَربٍ شَدیدٍ وَ ظَلَّ یُعَذَّبُ فی جَحیمٍ وَ یُسقی شَربَةٌ مِن حَمیمٍ تَشوی وَجهَهُ وَ تَسلخُ جَلدَهُ یَضرِبُهُ زَبینَتُهُ بِمَقمَعٍ مِن حدیدٍ یَعودُ جِلدُهُ بَعدَ نَضجِهِ بِجلدٍ جدیدٍ یَستَغیثُ فَیُعرِضُ عَنهُ خَزَنَةُ جَهَنَّمُ وَ یَستَصرخُ فَیَلبَثُ حُقبَهُ بِنَدَمٍ نَعوذُ بِرَبٍّ قَدیرٍ مِن شَرِّ کُلِّ مَصیرٍ وَ نَسئَلُهُ عَفوَ مَن رَضیَ عَنهُ وَ مَغفِرَةَ مَن قَبِلَ مِنهُ فَهُوَ وَلیُّ مَسئَلَتی

وَ مُنحُجِ طَلِبَتی فَمَن زُحزِحَ عَن تَعذیبِ رَبِّهِ سَکَنَ فی جَنَّتِهِ بِقُربِهِ وَ خُلِّدَ فی قُصورِ مُشَیَّدةٍ وَ مُکِّنَ مِن حورٍ عینٍ وَ حَفَدَةٍ وَ طیفَ عَلَیهِ بِکُئوسٍ وَ سَکَنَ حَظیرَةَ فِردَوسٍ، وَ تَقَلَّبَ فی نَعیمٍ، وَ سُقِیَ مِن تَسنیمٍ وَ شَرِبَ مِن عَینٍ سَلسَبیلٍ، مَمزوجَةٍ بِزَنجَبیلٍ مَختومَةً بِمِسکٍ عَبیرٍ مُستَدیمٍ لِلحُبورٍ مُستَشعِرٍ لِلسّرورِ

یَشرَبُ مِن خُمورٍ فی رَوضٍ مُشرِقٍ مُغدِقٍ لَیسَ یَصدَعُ مَن شَرِبَهُ وَ لَیسَ یَنزیفُ هذِهِ مَنزِلَةُ مَن خَشِیَ رَبَّهُ وَ حَذَّر نَفسَهُ وَ تِلکَ عُقوبَةُ مَن عَصی مُنشِئَهُ وَ سَوَّلَت لَهُ نَفسُهُ مَعصیَةَ مُبدیهِ ذلِکَ قَولٌ فَصلٌ وَ حُکمٌ عَدلٌ خَیرُ قَصَصٍ قَصَّ وَ وَعظٍ بِهِ نَصَّ تَنزیلٌ مِن حَکیمٍ حَمیدٍ نَزَلَ بِهِ روحُ قُدُسٍ مُبینٍ عَلی نَبیٍّ مُهتَدٍ مَکینٍ صَلَّت عَلَیهِ رُسُلٌ سَفَرَةٌ مُکَرَّمونَ بَرَرَةٌ عُذتُ بِرَبٍ رَحیمٍ مِن شَرِّ کُلِّ رَجیمٍ فَلیَتَضَرَّع مُتَضَرِّعُکُم وَ لیَبتَهِل مُبتَهِلُکُم فَنَستَغفِرُ رَبَّ کُلِّ مَربوبِ لی وَ لَکُم.

ستایش می کنم کسی را که منّتش عظیم است و نعمتش فراوان؛ و رحمتش (بر غضبش) پیشی گرفته است. سخن (و حکم) اوتمامیّت یافته (و قطعی است)؛ خواست او نافذ و برهانش رسا و حکمش بر عدالت است.

ستایش می کنم، به سان سپاس آن که معترف به ربوبیّتش و پر خضوع دربندگی اوست. و از گناه خویش (بریده و) کنده شده و به توحید او اقرار می نماید. و از وعید (و بیم) عذابش (به خود او) پناه می برد. و از درگاه پروردگارش امیدوار آمرزشی است که او را نجات بخشد، در روزی که (انسان را به گرفتاری خویش مشغول و) از بستگان و فرزندانش غافل می سازد.

از او یاری و هدایت می جوییم و به او ایمان داریم و بر او توکّل می کنیم. از ضمیری با اخلاص و یقین، برای او (به توحید) گواهی می دهم و او را به یکتایی می شناسم. یکتا شناسی فردی مؤمن و استوار (در یقین). و او را یگانه می شمارم، یگانه دانستن بنده ای خاضع. نه در پادشاهی خود شریکی دارد و نه درآفرینشش یاوری. برتر از آن است که مشاور و وزیری داشته باشد و منزّه است از داشتن همانند و نظیری. (بر کردارها) آگاهی یافت و پوشیده داشت. و از نهان امور مطّلع گردید و بدان آگاه است و اقتدار و چیرگی دارد. نافرمانی گشت و آمرزید، طاعت و بندگی اش نمودند و او شکرگزاری نمود. فرمان روایی کرد و عدالت گسترد؛ و برتر از شائبه ی هر نقص و عیبی است و (آنچه شایسته ی هر چیزی بود، به او) عطا فرمود.

همیشه بوده و هست و هیچ گاه زوال نمی یابد. و چیزی همانندش نیست. و او پیش از هر چیزی است و پس از هر چیزی. پروردگاری است که به عزّتش یگانه و به قدرت خویش پادشاه (و مقتدر). و به برتری شأنش پاک (و منزّه) است. و به علوّ مقامش (به حق) خود را بزرگ می شمارد. دیده ای او را نمی بیند و نگرشی (در معرفت) بر او احاطه پیدا نمی کند.

قوی و مقتدر و بینا و شنوا و برتر و حکیم و رؤوف و مهربان و عزّتمند و داناست. هر آن که به توصیف او برآید، در وصفش حیران ماند. (به آفریدگان) نزدیک است و (در رفعت مقام، از آنان) دور است. (به علوّ شأنش از آنان) دور است و (به آنان) نزدیک است، و دعای کسی را که او را بخواند، اجابت می کند. و به بنده اش روزی می دهد و بدو عطا می فرماید. دارای لطفی است پنهان و قهری قوی و رحمتی گسترده و کیفری دردناک. رحمتش بهشتی پهناور و زیبباست و کیفرش جهنمی در بسته و هلاکت بار.

و گواهی می دهم به بعثت محمّد صلّی الله علیه و آله، بنده و فرستاده و برگزیده و حبیب و خلیلش که او را در بهترین (و ضروری ترین) برهه و در دوران گسیختگی (وحی) و کفر- به عنوان رحمتی برای بندگان خود و نعمتی برجسته از نعمتهای فراوان خویش مبعوث فرمود. خداوند کار (برانگیختن پیامبران به) پیامبری (از جانب) خود را به وسیله او به پایان رسانید و برهان خویش را با وی قوّت بخشید و آن بزرگوار نیز موعظه فرمود و خیرخواهی نمود و به سختی کوشید، نسبت به هر مؤمنی رؤوف و مهربان بود. سروری بخشنده و پاک گهر و راضی (به قضا و حکم حق) بود. رحمت و سلام و برکت و تعظیم و تکریمی (ویژه و فراوان) از سوی پروردگاری آمرزنده و مهربان و نزدیک و اجابت کننده، بر او باد.

ای گروهی که نزدم حاضرید؛ شما را به تقوای پروردگارتان سفارش می کنم و به شیوه پیامبرتان یادآوری می نمایم. پس بر شما باد به ترسی که در دلهایتان جای گیرد و هراسی که اشکتان را جاری کند و تقوایی که نجاتتان بخشد، در روزی که هر که وزن نیکی اش سنگین و وزن کار بدش سبک باشد، رستگار شود. درخواست شما (از پروردگارتان) درخواستی توأم با ذلّت و افتادگی و شکرگزاری و فروتنی و توبه و کنده شدن (از گناه) و پشیمانی و بازگشت (به طاعت) باشد.

هر کدامتان که غنیمت شمار (فرصت) است، عافیتش را پیش از بیماری و پیری اش را پیش از تهی دستی و فراغتش را پیش از (گرفتاری و) مشغولیت و زمان حضورش را پیش از کوچ، غنیمت بشمارد. پیش از آن که پیر شود و گرفتار بیماری و ناخوشی گردد و (به حالی افتد که) طبیبش از او ملول شود و (نزدیکترین) دوستش نیز از او روی گرداند و عقلش تباه گردد و رشته عمرش بگسلد. آن گاه گفته شود که فلانی به سختی بیمار است و تنش به شدّت نحیف شده و در بستر احتضاری سخت افتاده است. و هر خویش و بیگانه ای (به عیادت و وداع) به بالینش آمده است. پس دیده اش را با خیرگی به بالا افکنده، نگاهش را بدان سو دوخته، پیشانی اش عرق کرده، ناله های دردآلودش آرام شده و جانش گرفته شد.

(در چنین حالی می بینی که) تیره بختی به همسرش روی آورده، گورش را کندند و فرزندانش بی سرپرست ماندند و نفراتش از دور او پراکنده شدند و آنچه جمع آوری کرده بود، تقسیم شده و بینایی و شنوایی اش از بین رفته است. (هم اکنون می بینی) رویش پوشانده، دست و پایش کشیده، رو به قبله اش کشیده اند و برهنه اش نموده، غسلش داده اند؛ (از هر جامه و پیرایه ای) عاری اش داشته، خشکش نموده اند و پارچه ای بر او افکنده و بر او کشیده اند و آماده اش نموده، (قطعه دیگر) کفنش را نیز بر او افکنده اند، (به گونه ای که) از آن کفن چانه اش را بسته، پیراهن وعمامه هم برایش قرار داده، در لفافش پیچیده اند و (نزدیکان) با او وداع نموده، بدرودش گفتند. (اینک می نگری) بر تابوتش حمل نمودند و با تکبیر بر او نماز گزارند و از خانه های پر زرق و برق و قصرهای مجلّل، با اتاقهای منظّم و پی در پی، منتقل شده است. در گوری که برایش کنده اند، گذاشته شد.

گوری که تنگ است و با خشتهای محکم چیده شده و سقفش با تخته سنگهایی پوشیده شده است و خاک قبرش را بر او ریخته، کلوخ بر او پاشیدند. پس آنچه که از آن هراسان بود، واقع شد و خبرش به فراموشی سپرده شد و (کسانی که) یار و همنشین و خویشاوند و دوست (او بودند)، از وی برگشتند و تنهایش گذاشتند و همدم و رفیق و یار و ندیمش، کسانی دیگر به جای او برگزیدند.

(اکنون) درون قبری قرار گرفته و به مکان تنها و خلوتی سپرده شده. کرمهای قبر در بدنش می دوند و خون و چرک از بینی اش روان است و جامه و بدنش فرسوده می شوند، خونش می خشکد و استخوانش فرسوده می شود. (و بدین گونه است) تا روز حشر او؛ که از قبرش برانگیخته شود و در صور دمیده شود و برای حشر و نشر فرایش خوانند. پس آنجاست که قبور، زیر و رو می گردند و آنچه در سینه هاست، بیرون کشیده (و هویدا) می شوند و هر پیامبر و صدیق و شهید سخنوری (که مجاز به تکلّم است)، آورده می شوند. داوری قاطع آن روز را پروردگاری به عهده دارد که مقتدر بر بندگانش وآگاه و بینا (به حالشان) است. پس بسا ناله هایی که او را رنجور و زمین گیر و حسرتی که فرسوده و نحیفش می گرداند. در جایگاهی هولناک و عظیم و مجتمعی بزرگ و وسیع، در مقابل پادشاهی بزرگوار که به هر کار کوچک و بزرگی داناست. در آن هنگام عرقش تا به دهان می رسد و اضطراب و ناراحتی اش، آرامش او را می رباید. اشکش مایه ترحّم بر وی نمی شود و ناله اش شنیده (و بدان توجّه) نمی گردد. و دلیل (و عذر) او پذیرفته نخواهد بود. نامه عملش به سویش باز می گردد (و به وی سپرده می شود) و بدی کردارش (بر او و دیگران) بیان می شود.

هر عضوی از او به بدی کارش گواهی می دهد. چشمش به نگاه او (به حرام) و دستش به سخت گیری (نامورد) او و پایش به گام برداشتن (به سوی حرام)، پوستش به لمس (نامشروع) و شرمگاهش به تماس (به حرام) گواهی می دهند. فرشتگان نکیر و منکر او را (به عذاب وحشتناک) تهدید می کنند و (خداوند) بینا از کارش پرده بر می دارد. پس زنجیر در گردنش افکنده، دستش با غل بسته می شود و کشان کشان و در تنهایی رانده می شود. و در آتش دوزخ عذاب می گردد. و شربتی از آب داغ به وی نوشانیده می شود که چهره اش پخته و پوستش را می کند. فرشته مأمور (عذاب او) به سوی آتش می راندش، او را با گرزی آهنین می زند، (پیوسته) پوستش پس از پخته شدن، به پوستی جدید بر می گردد (و تبدیل می شود). و فریاد استمداد برمی آورد، ولی مأموران جهنم از او روی بر می گردانند. و فریاد سر می دهد و با ندامت دوران طولانی اش را در جهنم می ماند.

به پروردگار توانا پناه می بریم از شرّ هر سرانجام (نا خجسته ای) و از او عفو می طلبیم به سان عفو کسانی که از آنان راضی گردید و آمرزش می جوییم همانند کسانی که (ایمان و طاعتشان را) از آنان پذیرفت. زیرا تنها اوست که کفیل خواهش و تقاضای من است. پس هر که از عذاب پروردگارش دور گردانده شود، به قرب حضرتش در بهشت سکنا گزیند و در قصرهایی مزیّن جاودانه ماند و از حوریان زیبا و سیه چشم و خادمان (بهشتی) بهره مند می گردد.

و جامهایی (مملو از خوراکی و نوشیدنی) پیرامونش می گردانند و در جایگاه منیع و ممتاز بهشت مسکن یابد و در نعمتهای سرشار به سر برد و از تسنیم (و از نوشیدنی های بهشت) بدو نوشانیده می شود و از چشمه، سلسبیل آمیخته به زنجبیل، می نوشد که با مشک و عبیری سربسته شده که پیوسته نشاط آفرین و سرور انگیز است. از نوشیدنی هایی (پاکیزه) در باغی روشن، (با درختانی) پربار می نوشد که هر کس از آن بنوشد، نه دچار سردرد می شود و نه مست و مدهوش می گردد.

این جایگاه کسی است که از پروردگارش بترسد و از نفس خویش بر حذر باشد و آن (نیز) کیفر کسی است که معصیت پروردگارش نماید و نفس (شیطانی) او، نافرمانی آفریدگارش را برایش تزیین نماید.

این کلامی است قاطع و انکارناپذیر و حکمی بر پایه عدل. بهترین سخنی است که (از خدا و رسول) برگرفته شده و برترین پندی است که (درقرآن) بدان تصریح شده است. از سوی پروردگار ستوده نازل شده است و روح القدس (برتر از تمامی فرشتگان و دارای پاکی) ممتاز، آن را بر پیامبری هدایت یافته و بلند منزلت فرود آورده است. درود فرستادگان بزرگوار و گرامی داشتگان شایسته (الهی) بر او باد. پناه می برم به پروردگار مهربان از شرّ هر (شیطان) رانده شده. پس باید هریک از شما (به درگاه خداوند) تذلّل نماید و (به آستانش) دعا و زاری کند تا از پروردگار هر آفریده ای، آمرزش بطلبیم برای خودم و شما.

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

وقتی نهج البلاغه رو میگیری دستت و شروع می کنی به خوندن دیگه نمیتونی ببندیش، به خدا همینجوریه... اصلا نمیدونی چه سرّی توشه، آخرشم که مجبور میشی بالاخره کتابو ببندی با شرمندگی میبندی...
مثل یک تشنه ای که به آب رسیدی انگار روحت از زمین جدا میشه، سخنان حضرت قلب ادم رو در فشار قرار میده، آدم از شدت این همـــــه مظلومیت نمیدونه چی بگه و فقط اشکِ که بی اختیار رها میشه...


بخشهایی از خطبه 27 نهج البلاغه در فضیلت جهاد /

جهاد دری از درهای بهشت است که خداوند این در را به روی خواص اولیاء خود باز کرده است...کسی که از روی اعراض جهاد را ترک کند، خداوند لباس ذلت بر او بپوشاند و بلا و معصیت او را فراگیرد. و با حقارت و پستی در ذلت غوطه ور شود و دلش مشوّش گردد و هذیان ها سر دهد...
شگفتا؛ سوگند به خدا، اجتماع این قوم بر باطلشان و پراکندگی شما از حقتان، قلب را می میراند و اندوه را به درون آدمی می کشاند. زشتی و اندوه بر شما باد! زیرا نشانه تیرهای دشمن گشته اید، غارت می شوید و هجوم نمی برید. مورد حمله و کشتار قرار می گیرید و حمله نمی کنید. معصیت بر خدا می شود و شما رضایت می دهید.
هنگامیکه در روزهای گرم دستور حرکت به سوی دشمن می دهم می گویید این روزها هوا گرم و سوزان است. به ما مهلت بده تا گرما شکسته شود و هنگامیکه در روزهای سرد دستور حرکت به سوی دشمن می دهم می گویید این موقع سرمای شدید است به ما مهلت بده تا سرما از ما دور شود. همه این بهانه جویی ها برای فرار از گرما و سرماست؟ اگر شما از سرما و گرما گریزان باشید به خدا سوگند از شمشیر گریزان تر خواهید بود...


الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین بولایة امیرالمومنین و الائمة علیهم السلام...
یاعلی(علیه السلام)...

[اولولالباب]

..::: خطبه ی شقشقيه، بیان رنج نامه ی حضرت علی (علیه السلام) :::..

( الشکوی من ابن اب قحافه : شکایت از ابوبکر)
[ بخش اول ]

اين خطبه را بدين نام خوانده‏اند زيرا وقتى على(علیه السلام)به انتهاى اين خطبه رسيده بود مردى از اهل دهات برخاست و نامه‏اىی به دست آن حضرت داد.وى به خواندن آن نامه مشغول شد.ابن عباس به او گفت:اى امير المؤمنين!اى كاش سخنان خود را از آنجايى كه قطع كرده بودى ادامه مى‏دادى.فرمود:«هيهات اى پسر عباس!اين شقشقه‏اى بود كه صدا كرد و سپس آرام گرفت».


البته لازم به ذکر است منظور از شقشقیه حالتی است مانند شش گوسفند است که شتر در وقت هيجان و نفس زدن از دهان بيرون مي آورد و زير گلو صدا مي کند و در اولين مرتبه بيننده آن را با زبان اشتباه مي گيرد ،

[b]و مِنْ خَطَبَةٍ لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ ( وَ هِيَ مَعْرْوفَةُ بَالشَّقْشَقِيَّةِ ) :

أمّا وَأللهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا إبْنُ أبِِي قُحافَةَ ، وَ إنَّهُ لَيَعْلَمُ أنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ القُطْبِ مِنَ الرَّحي : يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ ، وَ لايَرْقي إلَيَّ الطَّيْرُ فَسَدَلْتُ دُونَها ثَوْبًا ، وَ طَوَيْتُ عَنْها کَشْحاً ، وَ طَفِقْتُ أرْتَإِي بَيْنَ اَنْ أَصُوَل ِبَيٍد جَذّاءَ ، أَوْ أَصْبِرَ عَلي طَخْيَهٍ عَمْياءَ ، يَهْرَمُ فِيهَا الْکَبِيرُ وَ يَشِيبُ فِيهَا الصَّغِيرُ ، وَ يَکْدَحُ فِيهَا الْمُوْمِنٌ حَتّي يَلْقي رَبَّهُ ، فَرَأَيْتُ أَنَّ صَبْرُ عَلي هَاتَا أَجْحي ، فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذًي ، وَ فِي الْحَلْقِ شَجًا، أَرَي تُراثِي نَهْبًا .

محضر مبارك امير المؤمنين عليه السّلام بودم و خلافت را ياد كردم، حضرت فرمودند: آگاه باش، به خدا سوگند كه پسر ابى قحافه (ابو بكر) خلافت را مانند پيراهنى در بر خود نمود و حال آن كه مى‏دانست موقعيّت من نسبت به آن همچون موقعيّت قطب است به سنگ آسيا.

علوم و معارف از سرچشمه من همچون سيل سرازير مى‏شوند، هيچ پرنده‏اى در فضاى علم به اوج رفعت من نمى‏رسد، پس جامه خلافت را رها و پهلو از آن تهى نموده و در كار خويش انديشيدم كه آيا با دست بريده (نداشتن سپاه و ياور) حمله كرده و حقّ خويش را مطالبه كنم يا آن كه بر تاريكى گمراهى مردم صبر كنم،

گمراهى كه در آن نوباوگان پژمرده و پير شده و پيران فرسوده مى‏گردند، مؤمن رنج مى‏كشد تا به لقاء اللَّه مى‏پيوندد، پس ديدم صبر كردن بر اين شدّت ظلمت از خردمندى است، پس صبر كرده و محاربه را رها نمودم

در حالى كه در چشمم خاشاك و غبار بود كه آزارم مى‏داد و در گلويم استخوان گرفته بود كه عيش مرا تيره و تار كرده بود، ميرا خود كه خلافت باشد را تاراج كرده مى‏ديدم تا اين كه اوّلى (ابو بكر) راه خود را به پايان رساند .





...(ادامه دارد ان شا الله )

[اولولالباب]

..::: خطبه ی شقشقيه، بیان رنج نامه ی حضرت علی (علیه السلام) :::..
( الشکوی من العمر : شکایت از عمر)
[ بخش دوم ]

شَتّانَ ما يَوْمِى عَلى كُوْرَها وَ يَوْمُ حَيّانَ اءَخِى جابِرٍ فَيا عَجَبا بَيْنا [/b]

هُوَ يَسْتَقِيلُها فِىحَياتِهِ إ ذْ عَقَدَها لِآخَرَ بَعْدَ وَفاتِهِ، لَشَدَّ ما تَشَطَّرا ضَرْعَيْها، فَصَيَّرَها فِى حوْزَهٍ خَشْناءَ، يَغْلُظُ كَلْمُها وَ يَخْشُنُ مَسُّها، وَ يَكْثُرُ الْعِثارُ فيها، وَ الْاعْتِذارُ مِنْها، فَصاحِبُها كَراكِبِ الصَّعْبَهِ إ نْ اءَشْنَقَ لَها خَرَمَ، وَ إ نْ اءسْلَسَ لَها تَقَحَّمَ، فَمُنِىَ النّاسُ لَعَمْرُ اللّهِ، بِخَبْطٍ وَ شِماسٍ، وَ تَلَوُّنٍ وَ اعْتِراضٍ، فَصَبَرْتُ عَلى طُولِ الْمُدَّهِ وَ شِدَّهِ الْمِحْنَهِ. حَتّى اذا مَضى لِسَبِيلِه ، جَعَلَها فِى جَماعَهٍ زَعَمَ اءَنِّى اءَحَدُهُمْ، فَيا للّهِ وَ لِلشُّورى ، مَتَى اعْتَرَضَ الرَّيْبُ فِىَّ مَعَ الْاءَوَّلِ مِنْهُمْ حَتّى صِرْتُ اءُقْرَنُ الى هذِهِ النَّظائِرِ لكِنِّى اءَسْفَفْتُ اذْ اءَسَفُّوا وَ طِرْتُ اذْ طارُواْ، فَصَغا رَجُلٌ مِنْهُمْ لِضِغْنِهِ، وَ مالَ الْآخَرُ لِصِهْرِهِ، مَعَ هَنٍ وَ هَنٍ.





((چه فرق بزرگى است ميان زندگى من بر پشت اين شتر و زندگى حيان برادر جابر)).

اى شگفتا. در آن روزها كه زمام كار به دست گرفته بود همواره مى خواست كه مردم معافش دارند ولى در سراشيب عمر، عقد آن عروس را بعد از خود به ديگرى بست . بنگريد كه چسان دو پستانش را، آن دو، ميان خود تقسيم كردند و شيرش را دوشيدند.

پس خلافت را به عرصه اى خشن و درشتناك افكند، عرصه اى كه درشتى اش پاى را مجروح مى كرد و ناهموارى اش رونده را به رنج مى افكند. لغزيدن و به سر درآمدن و پوزش خواستن فراوان شد. صاحب آن مقام ، چونان مردى بود سوار بر اشترى سركش كه هرگاه مهارش را مى كشيد، بينى اش ‍ مجروح مى شد و اگر مهارش را سست مى كرد، سوار خود را هلاك مى ساخت .

به خدا سوگند، كه در آن روزها مردم ، هم گرفتار خطا بودند و هم سركشى . هم دستخوش بى ثباتى بودند و هم اعراض از حق . و من بر اين زمان دراز در گرداب محنت ، شكيبايى مى ورزيدم تا او نيز به جهان ديگر شتافت و امر خلافت را در ميان جماعتى قرار داد كه مرا هم يكى از آن قبيل مى پنداشت .

بار خدايا، در اين شورا از تو مدد مى جويم . چسان در منزلت و مرتبت من نسبت به خليفه نخستين ترديد روا داشتند، كه اينك با چنين مردمى همسنگ و همطرازم شمارند. هرگاه چون پرندگان روى در نشيب مى نهادند يا بال زده فرا مى پريدند، من راه مخالفت نمى پيمودم و با آنان همراهى مى نمودم .

پس ، يكى از ايشان كينه ديرينه اى را كه با من داشت فراياد آورد و آن ديگر نيز از من روى بتافت كه به داماد خود گرايش يافت . و كارهاى ديگر كردند كه من از گفتنشان كراهت دارم .


(ادامه دارد ان شا الله)

[اولولالباب]

..::: خطبه ی شقشقيه، بیان رنج نامه ی حضرت علی (علیه السلام) :::..
( الشکوی من العثمان : شکایت از عثمان)
[ بخش سوم ]

لى اءَنْ قامَ ثالِثُ الْقومِ نافِجا حِضْنَيْهِ بَيْنَ نَشِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ، وَ قامَ مَعَهُ بَنُو اءَبِيهِ يَخْضِمُونَ مالَ اللّهِ خَضْمَه الا بِلِ نِبْتَهَ الرَّبِيعِ، الى اءَنِ انْتَكَثَ فَتْلُهُ، وَ اءَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ.
فما راعَنِى الا وَ النّاسُ الَىَّ كَعُرْفِ الضَّبُع يَنْثالُونَ عَلَىَّ مِنْ كُلِّ جانِبٍ، حَتّى لَقَدْ وُطِى ءَ الْحَسَنانِ، وَ شُقَّ عِطافِى ، مُجْتَمِعِينَ حَوْلِى كَرَبِيضَهِ الْغَنَم فَلَمّا نَهَضتُ بِالْاءمْرِ نَكَثَتْ طائِفَهٌ وَ مَرَقَتْ اءُخْرى وَ قَسَطَ آخَرُونَ كَاءَنَّهُمْ لَمْ يِسْمَعُوا اللّهَ سُبْحانَهُ يِقُولُ: "تِلْكَ الدّارُ الاخِرَهُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوَّا فِى الْاءَرْضِ وَ لا فَسادا وَ الْعاقِبَهُ لِلْمُتَّقِينَ، "بَلى وَ اللّهِ لَقَدْ سَمِعُوها وَ وَعَوْها، وَ لكِنَّهُمْ حَلِيَتِ الدُّنْيا فِى اءَعْيُنِهِمْ وَ راقَهُم زِبرِجُها.



اءَما وَ الَّذِى فَلَقَ الحَبَّهَ، وَ بَرَاءَ النَّسَمَهَ لَوْ لا حُضُورُ الْحاضِرِ وَ قِيامُ الْحُجَّهِ بِوُجُودِ النّاصِرِ، وَ ما اءَخَذَ اللّهُ عَلَى الْعُلَماءِ اءَنْ لا يُقارُّوا عَلى كِظَّهَ ظالِم وَ لا سَغَبِ مَظلُومٍ لاْلَقْيْتُ حَبْلَها عَلى غارِبها وَ لَسَقَيْتُ آخِرَها بِكَاءْسِ اءوَّلِها، وَ لالْفَيْتُمْ دُنْياكُمْ هذِهِ اءَزْهَدَ عِنْدى مِنْ عَفْطَهِ عَنْزٍ.

آنگاه ((سومى )) برخاست ، در حالى كه از پرخوارگى باد به پهلوها افكنده بود و چونان ستورى كه همّى جز خوردن در اصطبل نداشت . خويشاوندان پدريش با او همدست شدند و مال خدا را چنان با شوق و ميل فراوان خوردند كه اشتران ، گياه بهارى را. تا سرانجام ، آنچه را تابيده بود باز شد و كردارش قتلش را در پى داشت . و شكمبارگيش به سر درآوردش .


بناگاه ، ديدم كه انبوه مردم روى به من نهاده اند، انبوه چون يالهاى كفتاران . گرد مرا از هر طرف گرفتند، چنان كه نزديك بود استخوانهاى بازو و پهلويم را زير پاى فرو كوبند و رداى من از دو سو بر دريد. چون رمه گوسفندان مرا در بر گرفتند. اما، هنگامى كه ، زمام كار را به دست گرفتم جماعتى از ايشان عهد خود شكستند و گروهى از دين بيرون شدند و قومى همدست ستمكاران گرديدند. گويى ، سخن خداى سبحان را نشنيده بودند كه مى گويد: ((سراى آخرت از آن كسانى است كه در زمين نه برترى مى جويند و نه فساد مى كنند و سرانجام نيكو از آن پرهيزگاران است ))


آرى ، به خدا سوگند كه شنيده بودند و دريافته بودند، ولى دنيا در نظرشان آراسته جلوه مى كرد و زر و زيورهاى آن فريبشان داده بود.
بدانيد. سوگند به كسى كه دانه را شكافته و جانداران را آفريده ، كه اگر انبوه آن جماعت نمى بود، يا گرد آمدن ياران حجت را بر من تمام نمى كرد و خدا از عالمان پيمان نگرفته بود كه در برابر شكمبارگى ستمكاران و گرسنگى ستمكشان خاموشى نگزينند، افسارش را بر گردنش مى افكندم و رهايش مى كردم و در پايان با آن همان مى كردم كه در آغاز كرده بودم . و مى ديديد كه دنياى شما در نزد من از عطسه ماده بزى هم كم ارج تر است .

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَةِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّةِ المعصومین عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ


خطبه 112 نهج البلاغه /

" آیا احساس می کنی که ملک الموت(عزراییل علیه السلام) را که به منزلی داخل می شود؟ آیا او را می بینی که روح کسی را می گیرد؟ بلکه آیا درک می کنی که فرشته مرگ چگونه روح جنین را در شکم مادرش می گیرد؟
آیا فرشته مرگ است که از بعضی از اعضای مادر داخل به بطن او می گردد، یا این روح است که به اذن پروردگارش آن ملک را اجابت می کند؟ یا آن ملک با آن جنین در اعضای درون مادرش ساکن است؟

چگونه توصیف می کند خدایش را کسی که از توصیف مخلوقی مانند خودش ناتوان است!