خطر «پو» در کمین دختران و پسران ایرانی! (بازی اندوریدی)

[انتصـار]

چه کسی فکرش را می کرد که یک موجود قهوه ای عجیب و غریب با چشمهای بزرگ که روی صفحه ی تبلت یا گوشی آرام ایستاده و نگاهمان می کند، یک روز برایمان جان بگیرد و رسیدگی به او بشود یکی از بزرگترین دغدغه ها و همه فکر و ذکرمان!

«پو» (pou) یک بازی برای گوشی و تبلت با سیستم عامل های اندروید و آی او اس و غیره است که طراحی و فرایند آسانی دارد.

وقتی این بازی و بازی های مشابهش را نصب می کنی، با موجودی مواجه می شوی که رنگش قهوه ای است و چشم های بزرگی دارد. روی صفحه ی گوشی ات ایستاده و با آن چشم های درشت نگاهت می کند و منتظر است تا پدر و مادرش را پیدا کند.

زهرا مهاجری: وسط جلسه نشسته است و تند و تند از حرف های رییس نت برمی دارد تا چیزی از قلم نیفتد. یکهو صدای آشنایی از گوشی بلند می شود که نشان می دهد بچه از خواب بیدار شده. وقتی این بچه از خواب بیدار می شود خودش را کثیف کرده و طبیعتا گرسنه است. زمان در اینجا حیاتی ست. باید هر چه زودتر به «پو» برسی تا وضعش خراب تر از این که هست نشود.
کار را رها می کند و دو سه دقیقه ای به رتق و فتق امور این بچه ی مجازی می پردازد و دوباره برمی گردد سرکار!

وقتی که مادر یا پدرش شدی، دیگر همه ی مسئولیتش بر گردن توست. باید سر وقت به او غذا بدهی، سر وقت با او بازی کنی، بخوابانی اش، تمیزش کنی و ...

وقتی هم که مرحله ات بالا رفت، با جمع آوری سکه می توانی برایش خرید کنی و توقعاتش را برآورده کنی و خلاصه هر کاری که می شود برای یک بچه انجام داد!

شاید کسی نداند روزی که «پل سالامه» این بازی ساده را طراحی کرد، چه مخاطبینی برایش در نظر گرفت و جامعه ی هدفش چه کسانی بودند اما امروز می بینیم که محبوبیت این موجود کوچک و عجیب، مرز سنی و جنسیتی را شکانده و هر کس با هر تحصیلات و سن و جنسیتی، یک بچه قهوه ایِ نیازمند به رسیدگی و توجه توی گوشی یا تبلتش دارد و در برابر او احساس مسئولیت می کند.

یک عاشقانه مثلا آرام!

می گوید: «من اگر این ترم مشروط شدم تقصیر پسرمه!» منظورش از «پسرم»، پو است. می گوید که «پو» یش چاق و تپلی است که به تازگی برایش یک کت و شلوار خریده و یک سبیل کلفت! می گوید :«مردی شده برای خودش!»

در دنیایی که تکنولوژی بازی های رایانه ای هر روز پیشرفته تر و پیچیده تر می شود و با قدرت هر چه تمام تر، محصولات را با گرافیک بالا و داستان های جذاب و رنگ و لعاب فراوان به مخاطبین خود عرضه می کند، گل کردن بازی های آرام و بی دغدغه، کمی عجیب و قابل تامل به نظر می رسد.

این بازی ها با یک برنامه ریزی دقیق و استفاده از علوم روانشناسی و جامعه شناسی، روی احساسات فرد انگشت می گذارند و از خاصیت وابستگی انسان به موجودات اطرافش استفاده می کنند. خیلی آرام و ظریف وابسته ات می کنند بطوریکه حتی اگر بخواهی هم دیگر نمی توانی ازشان دست بکشی.

کارشناسان معتقند که بازی های رایانه ای در دنیای امروز نوعی رسانه نوین هستند. خاصیت رسانه این است که مطلب، موضوع یا مفهومی را برای مخاطب تبیین کند. این رسانه های نوین، علاوه بر تاثیرگذاری و فرستادن و دریافت پیام از سوی مخاطب، وظیفه ی بزرگ دیگری هم دارند. این وظیفه، تلاش برای ماندگاری است. هر چه یک رسانه ماندگارتر باشد و بتواند مخاطب را مدت زمان بیشتری از آن خود کند، موفق تر است.

این بازی های آرامِ عاشقانه، که با تکیه بر احساسات و وابستگی انسانها به موجوداتی که دوستشان دارند طراحی و ساخته شده، به این هدف دست یافته اند و چنان در لایه های زندگی فرد وارد شده اند، که بعد از مدتی خود فرد هم متعجب می شود که چطور شد که موجود صفر و یکی بی جان، توانسته بخش عمده ای از احساسات یک انسان را به خودش معطوف کند.

واقعی شدن «پو» و راه یافتن او به زندگی و احساساتمان نشان می دهد که هدف گذاری و برنامه ریزی طراح و سازنده، بسیار دقیق و موفق بوده است. موارد زیر، کامنت های مخاطبین این بازی و ابراز احساسات آنها نسبت به این موجود ناشناخته است:

پوی من دختره! الان دوازده مرحله ست که دارمش و براش یه چیزایی خریده م. رنگش هم نارنجیه و البته خیلی شکمو! تحمل ندارم؛ پس کی بزرگ می شه؟

بچه من 98 سالشه. داره می ترکه از بس چاق شده. به خدا از کار و زندگی منو انداخته.

من برای پو اسم گذاشتم. اسمشو گذاشتم پژمان که با بقیه فرق کنه.

کی می دونه پو چطوری می تونه ازدواج کنه؟ دلم می خواد بچه مو توی لباس دامادی ببینم!

وقتی سیر شده و می خوام بهش غذا بدم و اون می گه:«نه» دلم می خواد بپرم توی تبلت بغلش کنم!

من خودم یه پسر دارم برای همین پوی دختر انتخاب کردم. دخترا بابایی هستن آخه. پوی من هم خودشو برام لوس می کنه و منم نازشو می خرم.

عکسش را می گیرند و در فضای مجازی منتشر می کنند، هم و غمشان خریدن لباس و عینک و کلاه و سایر لوازم برایش است، تلاش می کنند بزرگش کنند و بهترین چیزها را بدهند بخورد، به هم که می رسند از سن و سال فرزندخوانده مجازیشان می گویند و اتفاق هایی که برایش افتاده... این ابراز احساسات نسبت به چیزی که جان و هویت ندارد و معلوم نیست از کجا پیدایش شده، واقعا عجیب به نظر می رسد.

خطر! «پو» در کمین شماست!

کفرش درآمده! از دست همسرش حرص می خورد که مرتب سرش توی گوشی است و دارد قربان صدقه ی «پو»ی نوجوانشان می رود. همسرش هر اتفاقی که برای پو می افتد و هر چیز جدیدی که برای پو می خرد را می آید با آب و تاب برای او تعریف می کند و همه ی فکر و ذکرش شده بزرگ کردن این فرزندخوانده!

خودشان یک دختر پنج شش ساله دارند؛ با این حال این مادر جوان، دلش یک بچه ی کوچک دیگر هم خواسته و به هر دوی این ها رسیدگی می کند. مرد جوان می گوید:«گاهی «پو» به دخترک خودمان ترجیح داده می شود. وقتی «پو» چشمهایش دو دو می زند، همسرم با احساس مسئولیت وصف ناپذیری می دود و غذایش را مهیا می کند و اگر پول در حسابش نباشد، آن قدر بازی می کند تا پول گیر بیاورد و بتواند بچه ی صفر و یکی اش را سیر کند و تا این بچه آرام نگیرد و نخوابد، همسر هم آرام نمی گیرد. گاهی ساعت ها غرق شدن در مسائل «پو»ی کوچک، وقت رسیدگی به کارهای دیگر را می گیرد و حتی دلزدگی نسبت به کارهای دیگر ایجاد می کند.»

اگر در قدیم بیشتر نسبت به تاثیر بازی های رایانه ای بر کودکان و نوجوانان نگران می شدیم، امروز این خطر گسترده تر شده و ابعاد وسیعی پیدا کرده است.اگر در قدیم برخی بازی های رایانه ای باعث رواج مفاهیم ضدمعنوی و خشونت می شد، امروز باید از بازی های آرامی که به ظاهر هیچ کدام از آسیب های بازی های اکشن و خشن را ندارند هم ترسید. بازی های آرامی که فرد را (در هر گروه سنی و تحصیلی و در هر جایگاه اجتماعی) تحت تاثیر قرار می دهد و از دنیای پیرامون خود جدا می اندازد و خطرشان کمتر از بازی های خشونت آمیز و تاثیرگذار اکشن نیست.

رحیمی، کارشناس روانشناسی رد مورد تاثیر این گونه بازی ها در زندگی انسان می گوید: «یکی از بزرگترین آسیب های این بازی ها این است که افراد گذشت زمان را به هیچ وجه احساس نمی‌کنند و وقتی به خود می‌آیند که ساعت‌های زیادی از وقتشان صرف این بازی‌ها شده‌است. علاوه بر آن طبق تحقیقات، افرادی که وابسته به این بازی ها می شوند، درونگرا شده و در جامعه منزوی می شوند و رفته رفته در برقراری ارتباط اجتماعی کم تمایل و یا ناتوان می گردند.

این روانشناس خطر خیالپردازی و دور شدن از دنیای حقیقی را مهم و غیرقابل انکار می داند و می گوید: «وقتی بچه ی مجازی اجز نیازهای مادی توقعی از پدر و مادرش ندارد و با اندکی غذا و کمی بازی می توانی راضی نگهش داری، ناخودآگاه این تفکر و این ذهنیت در زندگی عادی برای انسان نهادینه می شود. تحملش در برابر خواسته های دیگر را از دست می دهد و توجهی به نیازهای معنوی اطرافیان علی الخصوص فرزند را از دست می دهد.»

رحیمی معتقد است پیشرفت تکنولوژی سبب دور شدن اعضای خانواده از یکدیگر می‌شود. به طوری که هر یک از افرادخانواده به خاطر مشغول بودن به تماشای تلویزیون یا درگیر بودن با رایانه و اینترنت و بازی‌های رایانه‌ای، کمتر وقت می‌کنند با یکدیگر بنشینند و صحبت کنند و این خود باعث سرد شدن روابط بین والدین و فرزندان شده‌است، به گونه‌ای که آنان کمتر حوصله یکدیگر را دارند.

به هر صورت شمشیر دولبه ی تکنولوژی هر روز یک وجه و یک بعد از زندگی انسان را هدف قرار می دهد و با رسوخ به تمامی ابعاد زندگی انسان، قدرتش را به رخ می کشد. قدرتی که مخاطبان را منفعل کرده و آنها را در جریانی قرار داده که نتیجه ای جز قدرتمندتر شدن این رسانه های نوین ندارد.

باید مراقب باشیم چرا که «پو» همین موجود کوچک دوست داشتنی با آن نگاه مظلوم و لبخند شاد، در کمین ماست!

* خبر آنلاین

[عبدالرحمن]

در تاپیک فیلم کره ای گفتم بعضیا ناراحت شدند

این چیزا فرد رو کودن و احمق بار میاره

کلا فضای ذهنش رو عوض میکنه

افراد دو دسته اند

افرادی که از تجربیات دیگران استفاده میکنن

افرادی که باعث تجربه میشن برای دیگران


من دوست دارم گروه اولی باشم

[فدايي ولايت]

من هم یه مدت کوتاه این بازیو داشتم.
واقعا مسخرست...شخصیتش مثلا ملوس و ازین حرفا طراحی شده.اما اگه آدم دو دقیقه مثلا زمان غذا دادن به این شی عجاب ، به کارش فکر کنه، به راحتی پی میبره که ای بازی کلا چیز بی معنی و بی هدفیه و اصلا هم جذاب نیست.شخصیت پو چیزی جز چند تصویر و یکسری برنامه نویسی های کامپیوتری نیست.پس چه دلیلی داره که من احساساتمو باهاش به اشتراک بذارم؟! یا اون بخواد روی احساسات من اثر بذاره !
به هرحال من توصیه میکنم اصلا سراغ این بازی مسخره نرید و اگه دارید هم حذفش کنید

[Bamdaad]

به نام خدا
یکی از رفیقای منم این بازی رو داره و خیلی هم دوستش داره .
به نظرم اونایی که خلاء عاطفی ( مثل پدر بودن یا مادر بودن و یا چیزی شبیه اینا ) تو زندگی شون هست جذب این جور بازی ها میشن .
خواه ناخواه انسان به دنبال تامین نیازهای عاطفی خود هست . . .
که اگه تو دنیای واقعی نتونه بهشون برسه تو دنیای مجازی سعی میکنه خودشو ارضا کنه بدون اینکه بفهمه دنیای مجازی هست جون با استفاده اش لذت میبره و این لذت مانع تعقل صحیح خواهد شد .

[ضحی]

بسم الله

سلام

(۱۲/بهمن/۹۲ ۱۷:۳۳)ali 64 نوشته است:  به نظرم اونایی که خلاء عاطفی ( مثل پدر بودن یا مادر بودن و یا چیزی شبیه اینا ) تو زندگی شون هست جذب این جور بازی ها میشن .

به همین سادگی ها هم نیست
این بازی ها کاملا برنامه ریزی شده هستن
ممکنه هرکسی رو گرفتار کنن فقط باید کمی تعقل کرد و طرفشون نرفت
ولی خداییش خیلی بازی چرتیه...

[پرنیان]

یعنی این بازی واقعا جالبه......خخخخخخخخخ.......من نمیدونم ملت با خودشون چه فکری میکنن.....یعنی نمیدونن سر کارن.......

[زینب خانوم]

خود بازی خیلی جذابیت نداره.
بازی های جانبی اشه که باعث میشه پول دربیارین و برای این سیب زمینیه خرج کنین جذابه.
من خودم از این بازی های "بازی با حروف" و خلاصه بازی هایی که یکم فکریه خوشم میاد.
وقتی 10-20 تاش یه جا کنار هم جمع شده باشه، خوب معلومه که بازی میکنم.
حالا وسطش هم این سیب زمینیه رو یکم هم تر و خشک میکنم که نمیره و من بتونم از اون بازی ها بکنم.
جاری من خیلی بازی میکنه.
وقتی من دارم به دخترم غذا میدم، میدوئه و میره به - به قول خودش- دخترش غذا میده.
مادر شوهرم هم هی بهش میگه:
.... خانوم! دیگه این ها رو بذارین کنار و مثل زینب خانوم یه واقعیش رو بیارین. ببینین خودتون هم دوست دارین!
دیگه جمعیتی از این روانشناسی مادرشوهر جان میترکن از خنده...D:

[فاطمه خانم]

اعتیادهای مدرن هستند اینها !
از اینها که نمی دونی دچارش شدی تا بتونی بگذاریش کنار .

[azade]

من بار اول که این برنامه رو دیدم یاد یک فیلم سینمایی افتادم که زمان بچگیمون میذاشت؛ یک بازی کامپیوتری بود که شبیه ساعت بود ، یک آدمی که نیازهاش رو مدام مطرح میکرد و همه بچه های اون شهر رو به خودش مشغول کرده بود.
و وقتی هم که به مرحله آخر میرسیدی میگفت بیا جایزه ات رو بگیر. پسری که شخصیت اصلی بود وقتی به اون کارخانه میره میبینه که دوستهاش تسخیر ذهن شدند.
دوست داشتم اسم فیلم رو یادم میومد تا بتونم دانلودش کنم ...

[ballista]

خیلی سخته ترک کردن این بازی ها مثلا من ( و چند نفر دیگه) نزدیک به دو سال درگیر تراوین بودیم و 24 ساعته فعال به حدی که من شبا خوابشو می دیدم اخرش هم چیزی به زندگیم اضافه نشد