به جرم مسلمان بودن (+تصاویر دلخراش)

[phoenix313]

به گزارش پايگاه خبري آفتاب ري چندی است که مسلمانان افریقای مرکزی مورد حمله وحشیانه از سوی مسیحیان افراطی قرار گرفته اند.
عکس های زیر گوشه ای از این جنایات است که به خاطر آگاهی بخشی منتشر می شوند.

























































زنده زنده آتش زدن مسلمانان در آفریقای مرکزی

[Aryha]

با یاد حق

"الهم عجل لولیک الفرج"



یاالله

[شهیدطیبه واعظی]

اگه تنها جرمشان مسلمانیه منم حاضرم با افتخار به خاطر اسلام کشته بشم............

[soheyl68]

چی شد که این ها این جوری افتادن به جون هم؟

[یاســین]

تو برنامه راز میگفت اونجا 20 درصد مسلمان داره که با این نسل کشی احتمال به 6 درصد میرسه(قحطی،مهاجرت و کشتار)

بعد میگفت سازمان نمیدونم چی چیه جهانی قبل از این واقعه مسمانان رو خلع سلاح کرده بودن
افریقای مرکزی،جزو کشورهاییه که الماس زیادی داره و کلا از حضور این فرانسوی ها هم معلوم میشد به طمع یه چیزی اومدن اونجا
بعد اکثر این تجاوزگران زیر 20 سال هستن
6000 نفر کودک سرباز دارن که تو برنامه راز میگفت معمولا اینا رو معتاد به ماری جوانا میکنن و این کشتارها رو در حالت نئشگی انجام میدن

واقعا خاک بر سر جامعه جهانی ،حالا ما یه مفسد فی الارض قاچاقچی رو اعدام کنیم نقض حقوق بشر کردیم

---

(۱۱/اسفند/۹۲ ۱۱:۴۸)soheyl68 نوشته است:  چی شد که این ها این جوری افتادن به جون هم؟

تو برنامه راز داشت میگفت من چون دیر اوردم کامل متوجه نشدم
فکر کنم رئیس جمهوره مسلمون بوده کودتا شده و ...
یه چیز تو این مایه ها

[صبح صادق]

بسم رب الحیدر

علت اصلی کشتار مسلمانان در آفریقای مرکزی چیست؟

“رافت صلاح الدین”، ستون نویس مصری و تحلیلگر مسائل آفریقا، در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان “در جمهوری آفریقای مرکزی چه اتفاقی می افتد؟” روی پایگاه اینترنتی شبکه خبری “الجزیره” قرار گرفته، با اشاره به وضعیت کنونی جمهوری آفریقای مرکزی و ادامه ناامنی و درگیری در این کشور، اختلافات میان شهروندان مسلمان و مسیحی آفریقای مرکزی، درگیری های خونین میان گروه های شبه نظامی افراط گرای وابسته به دو طرف، محروم بودن شهروندان مسلمان از حقوق خود، حمایت کشورهای غربی به ویژه فرانسه از شهروندان مسیحی این مستعمره پیشین خود و همچنین سکوت جامعه بین الملل در قبال جنایت های اخیر و محرومیت همیشگی مسلمانان آفریقای مرکزی را مورد بررسی قرار داده، جایی که در مقاله خود آورده است:
«امت اسلامی پیش از آنکه فاجعه ای را پشت سر بگذارد، با فاجعه دیگری روبرو می شود، یکی از جدیدترین فجایع پیش روی امت اسلامی نیز در جمهوری آفریقای مرکزی در جریان است، جایی که مسلمانان این کشور با جنایت های فجیعی روبرو هستند که فرانسه آتش آنها را شعله ور می سازد، کشوری که تاکنون گذشته استعمارگری نفرت انگیز خود را فراموش نکرده و در حال حاضر نیز، شرایط لازم برای کشتار دسته جمعی مسلمانان جمهوری آفریقای مرکزی در جریان یک جنگ قومی تمام عیار را فراهم کرده است.
جمهوری آفریقای مرکزی که شهر مرزی و جنوبی “بانگوئی” (Bangui) پایتخت آن بوده و از طرف شمال با چاد، از طرف شمال شرقی با سودان، از طرف شرق با سودان جنوبی، از طرف غرب و شمال غربی با کامرون، از طرف جنوب غربی با جمهوری کنگو و از طرف جنوب و جنوب شرقی با جمهوری دموکراتیک کنگو همسایه است، بیش از ۶۲۰ هزار کیلومتر مربع مساحت دارد و جمعیت آن نیز نزدیک به چهار میلیون و ۴۰۰ هزار تن برآورد می شود.
در همین حال، بر اساس آمارهای منابع بی طرف، مسلمانان بین ۲۰ تا ۲۵ درصد از جمعیت جمهوری آفریقای مرکزی را تشکیل می دهند و بیشتر آنها در مناطق شمالی این کشور و در نزدیکی مرزهای چاد و سودان زندگی می کنند، مناطقی که در پایان قرن ۱۷ میلادی شاهد تاسیس یک پادشاهی اسلامی بود، جایی که در آن هنگام برخی از شاهزادگان پادشاهی اسلامی “باگویرمی” در جنوب چاد، پس از سرنگونی این پادشاهی راهی مناطق شمالی آفریقای مرکزی کنونی و به ویژه شهر “ندله” (Ndele) شدند و همان گونه که پیشتر در مسلمان شدن ساکنان جنوب چاد کنونی سهم بزرگی داشتند، در اسلام آوردن بت پرستان پادشاهی جدید نیز نقش بسزایی ایفا کردند هر چند که پادشاهی اسلامی “دارفور” نیز تاثیر زیادی در این مهم داشت.
در حالی که بر اساس آمارهای منابع بی طرف، مسیحیان نیز بین ۴۵ تا ۵۰ درصد از جمعیت جمهوری آفریقای مرکزی را تشکیل می دهند و پیرو دو مذهب کاتولیک و پروتستان هستند، سایر ساکنان این کشور نیز از ادیان محلی همچون “روح باوری” (Animism) پیروی می کنند.
هر چند که جمهوری آفریقای مرکزی بین سال های ۱۸۸۹ و ۱۹۵۹ میلادی مستعمره فرانسه بوده، اما این استعمارگر اروپایی همچنان تمامی مستعمره های پیشین خود را بخشی از خاک فرانسه می داند و اجازه نمی دهد هیچ کدام از آنها از استقلال واقعی برخوردار شوند.
با این حال، به دنبال استقلال جمهوری آفریقای مرکزی از فرانسه در سال ۱۹۵۹ میلادی، “دیوید داکو” که در مدارس وابسته به کلیسای کاتولیک درس خوانده بود، سمت ریاست جمهوری این کشور را بین سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۶ میلادی در دست گرفت و پس از آن، این مسئله تبدیل به یک عرف متداول شد که رئیس جمهوری آفریقای مرکزی باید مسیحی کاتولیک باشد.
با وجود آنکه “ژان بدل بوکاسا” در سال ۱۹۶۶ با یک کودتای نظامی قدرت را در جمهوری آفریقای مرکزی در دست گرفت و ۱۰ سال پس از آن یعنی در سال ۱۹۷۶ میلادی نیز با تغییر نظام حکمرانی در این کشور به امپراتوری، خود را امپراتور آفریقای مرکزی نامید، اما در سال ۱۹۷۹ میلادی “دیوید داکو” طی یک کودتای نظامی با همکاری فرانسه، توانست امپراتوری “ژان بدل بوکاسا” را سرنگون کند و بین سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۱ میلادی زمام امور در جمهوری آفریقای مرکزی را بار دیگر در دست گیرد.
پس از دوره دوم ریاست جمهوری “دیوید داکو” نیز، این سمت طی سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۳ میلادی به “آندره کولینگبا” رسید و به دنبال وی نیز، ابتدا “آنژه فلیکس پاتاسه” بین سال های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۳ و سپس “فرانسوا بوزیزه” بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۳ میلادی، هر کدام به مدت ۱۰ سال به عنوان رئیس جمهوری آفریقای مرکزی فعالیت کردند.
این در حالی است که دلایل بروز حوادث اخیر در جمهوری آفریقای مرکزی به سال ۲۰۰۸ میلادی برمی گردد، جایی که در آن سال رابطه میان “فرانسوا بوزیزه”، رئیس جمهوری وقت این کشور و نیروهایش به مشکل برخورد، نیروهایی که از قبایل، مناطق و مذاهب مختلف بوده و در سال ۲۰۰۳ میلادی به وی کمک کرده بودند تا با سرنگونی “آنژه فلیکس پاتاسه” از طریق کودتای نظامی، قدرت را در دست بگیرد.
لازم به ذکر است که دو قبیله بزرگ مسلمان در مناطق شمال شرقی جمهوری آفریقای مرکزی سکونت دارند، یکی از این دو قبیله “رونگا” نام دارد و افراد آن علاوه بر اینکه در گذشته حامیان اصلی پادشاهی اسلامی واقع در شمال این کشور با پایتختی شهر “ندله” بوده اند، در دوران معاصر نیز حضور قدرتمندی در میان پرسنل دولتی دارند، قبیله دیگر نیز که “گولا” نام دارد، دارای شماری پرسنل دولتی بوده که در میان آنها، برخی انقلابیون حاضر در شهر “بانگوئی” نیز به چشم می خورند.
این در حالی است که نظام های حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی در تعامل با ساکنان مسلمان شمال شرق این کشور همواره سیاست “تفرقه بینداز و حکومت کن” را در پیش گرفته، جایی که دست به فتنه انگیزی میان دو قبیله “رونگا” و “گولا” زده تا آنها را از درخواست سهم ساکنان مناطق شمالی کشور از تقسیم ثروت، مشارکت سیاسی در حکمرانی و توسعه در این مناطق توسعه نیافته، دور سازند، فتنه هایی که درگیری خونین میان این دو قبیله و قربانی شدن ده ها هزار تن از دو طرف را در پی داشتند.
با این حال، پس از کشته و زخمی شدن ده ها هزار تن در جریان درگیری های میان قبیله های “رونگا” و “گولا”، این دو قبیله پس از دستیابی به توافقی جهت پایان دادن به درگیری های میان خود، به همراه سایر قبایل ساکن در مناطق شمال و شمال شرق جمهوری آفریقای مرکزی، دو گروه انقلابی تشکیل داده و جام خشم خود را بر سر نظام حاکم در این کشور و ارتش وابسته به آن ریختند.
در واقع درگیری میان این دو گروه انقلابی و نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی برای مدتی ادامه پیدا کرد و هر چند که نظام حاکم در نهایت توانست با یکی از دو گروه مذکور توافقنامه مشروط صلح امضا کند، اما یکی از شرایط اصلی برای هم پیمانی میان دو طرف این بود که نظام حاکم به وعده های پیشین خود مبنی بر پرداخت مطالبات مالی سربازان وابسته به جنبش های مخالف، ادغام این سربازان در ارتش ملی و آزادی نظامیان و غیر نظامیان بازداشتی پایبند باشد و آنها را اجرایی کند.
با این حال، “فرانسوا بوزیزه” به عنوان یک کشیش سابق، از تجربیات گذشته درس نگرفته و بار دیگر آتش درگیری های مذهبی را برافروخت، جایی که نیروهای تحت رهبری وی به مناطق مسلمان نشین جمهوری آفریقای مرکزی حمله کرده و در بدترین حادثه که در سال ۲۰۱۰ میلادی به وقوع پیوست، صدها تن از مسلمانان را به قتل رساندند.
پس از آن حادثه بود که دولت چاد، وزیر دفاع وقت خود را راهی پایتخت جمهوری آفریقای مرکزی کرد تا پیام نهفته ای را به “فرانسوا بوزیزه” برساند مبنی بر اینکه باید میان دو گزینه متوقف کردن حملات به مسلمانان این کشور و کناره گیری از قدرت، یکی را انتخاب کند.
در همین حال، در ماه اکتبر سال ۲۰۱۲ میلادی نیز نیروهای چادی مستقر در شهر “بانگوئی” جهت محافظت از کاخ ریاست جمهوری و سایر نهادهای دولتی جمهوری آفریقای مرکزی، خروج از خاک این کشور را آغاز کردند تا زمینه لازم برای رسیدن مخالفان به قدرت را فراهم کرده باشند.
در واقع دولت چاد این مسئله را درک کرده بود که در جمهوری آفریقای مرکزی که یکی از ثروتمندترین کشورهای آفریقایی در زمینه مواد معدنی و منابع آبی به شمار می آید، دشواری شرایط زندگی به حدی رسیده که تمامی جریان های مخالف و شهروندان مسلمان و غیر مسلمان این کشور را به شدت خشمگین کرده است.
هر چند که به دنبال این اقدام دولت چاد، نیروهای مخالف در جمهوری آفریقای مرکزی به سوی پایتخت این کشور به حرکت درآمدند، اما نیروهای چادی آنها را در منطقه “بوالی” (Boali) در ۱۰۰ کیلومتری شمال غربی شهر “بانگوئی” متوقف کردند تا طرف های خارجی یعنی چاد، فرانسه و آمریکا در این باره به توافق برسند.
پس از آنکه تصمیم بر این شد که فرصت دیگری در اختیار “فرانسوا بوزیزه” قرار گیرد به این امید که این فرصت بتواند در آماده سازی نخبگان جدید برای اداره امور کشور و تضمین سهم تمامی اطراف سهیم باشد، نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی و مخالفان آن در ۱۱ ژانویه سال ۲۰۱۳ میلادی نیز در کنفرانسی که در شهر “لیبرویل”، پایتخت گابن برگزار شد، توافقنامه ای را به امضا رساندند که بر اساس مهم ترین بندهای آن، وزیر دفاع جدید باید از میان مخالفان مسلح انتخاب می شد و سمت نخست وزیری نیز باید به “نیکولا تیانگای” می رسید که یکی از مشهورترین وکلا و رئیس دفتر حقوق بشر در جمهوری آفریقای مرکزی بوده و رئیس بزرگترین حزب مخالف نیز به شمار می آمد.
علاوه بر این، نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی و مخالفان آن در کنفرانس شهر “لیبرویل” همچنین توافق کردند که دولت جدید باید تمامی اقشار جامعه این کشور را در بر بگیرد و طی فعالیت ۱۲ ماهه خود نیز، زمیه لازم برای آغاز فعالیت پارلمان منتخب ناظر بر انتخابات ریاست جمهوری پیشنهادی برای سال ۲۰۱۶ میلادی را فراهم کند.
بر اساس توافقنامه میان نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی و مخالفان آن همچنین مقرر شد که “فرانسوا بوزیزه” برای دوره ریاست جمهوری جدیدی نامزد نشود و نظام حاکم نیز آتش دشمنی های قبیله ای در میان شهروندان مسلمان و غیر مسلمان این کشور شعله ور نسازد.
در همین حال، در مذاکرات شهر “لیبرویل”، مسئولیت نمایندگی مخالفان جمهوری آفریقای مرکزی بر عهده “میشل جوتودیا”، رهبر کنونی مخالفان بود، فردی که از شهروندان مسلمان مناطق شمالی این کشور به شمار می آید، پیشتر به عنوان کنسول جمهوری آفریقای مرکزی در ایالت “نیالا” در غرب سودان فعالیت می کرد، خیلی دیر و در سال ۲۰۰۸ میلادی به مخالفان مستقر در مناطق مرزی نزدیک سودان و چاد پیوست و پس از فرار “فرانسوا بوزیزه” در نتیجه کودتای نظامی ماه دسامبر سال ۲۰۱۲ میلادی نیز، زمام امور کشور را در دست گرفت.
این در حالی است که یکی دیگر از مهم ترین بندهای توافقنامه میان نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی و مخالفان آن که برای نخستین بار در تاریخ این کشور مطرح می شد، بندی بود در رابطه با قرار گرفتن دین مبین اسلام در جایگاه واقعی خود در میان ادیان رسمی جمهوری آفریقای مرکزی، برگزاری مراسم اعیاد فطر و قربان به صورت رسمی و گنجاندن این دو عید در میان اعیاد رسمی این کشور و همچنین دست کشیدن از حمله به مسلمانان و آزار و اذیت آنها به ویژه در زمینه مدارک شناسایی، جایی که پیش از آن صدور مجوزهای مختلف برای مسلمانان آفریقای مرکزی به سختی صورت می گرفت.
در واقع فردی که این بند را مطرح کرد و بر آن اصرار ورزید، “حسن عثمان”، یکی از اعضای هیئت اعزامی مخالفان جمهوری آفریقای مرکزی به مذاکرات شهر “لیبرویل” بود که از رهبران مسلمانان این کشور به شمار می آمد و با داشتن مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد از دانشگاه شهر “بانگوئی”، از کادرهای مهم علمی در آفریقای مرکزی قلمداد می شد، اما پس از پایان مذاکرات در شرایط مبهمی ناپدید شد و سرنوشت وی نیز تاکنون مشخص نشده است!
با این حال، نظام حاکم در جمهوری آفریقای مرکزی به تعهدات خود پایبند نبوده و مفاد توافقنامه “لیبرویل” را اجرایی نکرد، در نتیجه در این کشور جنگ تمام عیاری در تمامی جبهه ها به راه افتاد، جایی که دو گروه انقلابی تحت رهبری قبیله های “رونگا” و “گولا” با یکدیگر متحد شده و ائتلاف خود را “سلکا” (Seleka) نامیدند که در زبان محلی “سانگو” به معنای “قرارداد” می باشد، بدین معنی که آنها برای سرنگونی دولت مرکزی در “بانگوئی”، با یکدیگر قرارداد بسته اند.
این در حالی است که اتحاد میان دو گروه انقلابی تحت رهبری قبیله های “رونگا” و “گولا” باعث شد که شورشیان کشورهای چاد و سودان جنوبی سلاح ها و تجهیزات جنگی زیادی اختیار آنها قرار دهند به شرط آنکه “سلکا” در پیمان نامه ای تضمین کند که پس از رسیدن به قدرت در جمهوری آفریقای مرکزی، شورشیان دو کشور مذکور را در نبرد با دولت های مرکزی خود مورد حمایت قرار دهد.
پس از آنکه درگیری ها در جمهوری آفریقای مرکزی در ماه مارس سال ۲۰۱۳ میلادی آغاز شد، عناصر مسلح ائتلاف “سلکا” که بیشتر آنها مسلمان بوده و بر اساس برخی گزارش ها، نزدیک به ۲۵ هزار تن برآورد می شوند، در حالی توانستند “فرانسوا بوزیزه” را از قدرت برکنار کنند که این رئیس جمهوری مسیحی کاتولیک از سوی گروه های شبه نظامی مسیحی “آنتی بالاکا” حمایت می شد، گروه هایی که نام آنها در همان زبان محلی “سانگو” به معنای “مخالفان ساطور” بوده و از حمایت فرانسه برخوردار هستند.
در واقع نیروهای ائتلاف “سلکا” به رهبری “میشل جوتودیا” توانستند کنترل جمهوری آفریقای مرکزی و کاخ ریاست جمهوری را در دست بگیرند و پس از آنکه “فرانسوا بوزیزه” در ۲۴ مارس سال ۲۰۱۳ میلادی از شهر “بانگوئی” فرار کرد، ائتلاف “سلکا” در ۱۸ آگوست همان سال “میشل جوتودیا” را به عنوان رئیس جمهوری انتقالی منصوب کرد تا وی به نخستین رئیس جمهوری مسلمان تاریخ این کشور تبدیل شود.
پس از آن و به دنبال دیدار رئیس جمهوری انتقالی آفریقای مرکزی با هیئت بلندپایه مسلمانان این کشور شامل بازرگانان، نمایندگان پارلمان و عالمان، دولت موقت جمهوری آفریقای مرکزی با ۲۸ وزیر و وزیر مشاور تشکیل شده و باز هم برای نخستین بار در تاریخ این کشور، علاوه بر وزارت کشور که به “نورالدین یونس آدم”، از رهبران نظامی مخالفان رسید، مسئولیت اداره ۱۴ وزارتخانه دیگر بر عهده مسلمانان گذاشته شده و بیشتر مشاوران رئیس جمهوری نیز از میان مسلمانان انتخاب شدند.
در همین حال، در ۱۳ سپتامبر سال ۲۰۱۳ میلادی نیز “میشل جوتودیا” به عنوان رئیس جمهوری انتقالی آفریقای مرکزی، نیروهای “سلکا” را رسما منحل کرده و از ادغام برخی از آنها در نیروهای ارتش این کشور خبر داد.
با این حال، محافل غربی از توانمند شدن مسلمانان در دوره فعالیت دولت جدید جمهوری آفریقای مرکزی پیش از انجام کودتا بر علیه آن، به شدت خشمگین شده بودند، چرا که منابع مالی این کشور دیگر به صورت انحصاری در دستان وزرای مسیحی نبود، جایی که پیش از آن، وزرای مسیحی از سمت های بلندپایه خود در دولت و امکانات موجود سوء استفاده کرده تا دست به ساختن کلیسا و مدارس مذهبی بزنند، این مسئله به نوبه خود ثابت می کند که دخالت نظامی اخیر فرانسه در مستعمره پیشین خود یعنی جمهوری آفریقای مرکزی، ابعاد ایدئولوژیک نیز دارد.
در واقع برنامه ریزی برای دخالت نظامی فرانسه در جمهوری آفریقای مرکزی با هدف بستن راه بر روی ساکنان مسلمان این کشور بود که اصرار داشتند خواسته های اساسی آنها در زمینه آزادی و حقوق پایه در میان بندهای توافقنامه کنفرانس آشتی در شهر “لیبرویل” درج شود.
در همین راستا، فرانسه که توطئه چینی ها بر علیه مسلمانان جمهوری آفریقای مرکزی را رهبری می کرد، پس از دستیابی به مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد جهت دخالت در این کشور و به دنبال بازدید سرزده و کوتاه مدت “فرانسوا اولاند” از شهر “بانگوئی”، در ۱۵ دسامبر سال گذشته میلادی نیروهای خود در خاک جمهوری آفریقای مرکزی را به هزار و ۶۰۰ سرباز افزایش داد تا به نیروهای مشترک آفریقایی مستقر در خاک این کشور و موسوم به “میسکا” که نزدیک به شش هزار تن می باشند، بپیوندد.
هر چند که همگان گمان کردند که فرانسه با دخالت نظامی در جمهوری آفریقای مرکزی، “میشل جوتودیا” را بدون هیچ گونه خونریزی و کشتاری، از قدرت برکنار خواهد کرد، اما در واقع نیروهای فرانسوی دست به کاری از این قبیل نزدند، بلکه جنگجویان ائتلاف “سلکا” را خلع سلاح کرده، هیچ گونه مذاکره سیاسی با این ائتلاف انجام ندادند، اقدامی بر علیه شبه نظامیان مخالف “سلکا” که رفتارهای وحشیانه ای از خود نشان داده، اتخاذ نکردند و دولت تحت رهبری “میشل جوتودیا” را از نظر نظامی تضعیف کرده بدون آنکه از نظر سیاسی از آن حمایت کنند.
این در حالی است که به محض در دست گرفتن قدرت در جمهوری آفریقای مرکزی از سوی ائتلاف “سلکا”، گروه چریکی “آنتی بالاکا” که از شبه نظامیان روستایی و کشاورزان مسیحی تشکیل شده و برخی از سربازان ارتش دوران زمامداری “فراسوا بوزیزه” نیز به عضویت آن درآمده بودند، با هدف دفاع از خود پا به عرصه وجود گذاشتند.
در واقع گروه “آنتی بالاکا” که از “فراسوا بوزیزه” حمایت می کرد، در ماه سپتامبر سال گذشته میلادی در شمال غرب جمهوری آفریقای مرکزی با هدف مقابله با جنایت های برخی افراد مسلح وابسته به ائتلاف شورشی “سلکا” و همچنین انتقال قدرت به یک رئیس جمهوری مسیحی دیگر، تشکیل شده بود.
گروه “آنتی بالاکا” با وجود ناتوانی در به دست آوردن هر گونه موفقیتی در برابر ائتلاف “سلکا”، دست به کشتار وحشیانه غیر نظامیان مسلمان زده و در قبال مسلمانان جمهوری آفریقای مرکزی جنایت هایی از قبیل سوزاندن اجساد، قطع اعضای بدن، تخریب مساجد و آواره کردن شمار زیادی از آنها را مرتکب شدند.
این در حالی است که جمهوری آفریقای مرکزی در سپیده دم روز پنج شنبه پنجم دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی نیز با یک کودتای نظامی کامل روبرو شد که یک دسته مزدور مورد حمایت رهبران کلیسای این کشور و پشتیبانی شده از سوی فرانسه، کامرون و سودان جنوبی، رهبری آن را بر عهده داشتند، جایی که مزدوران با انجام عملیات کشتار مسلمانان در محله “بوئینگ” در شهر “”بانگوئی”، قصد داشتند ارتش ملی جمهوری آفریقای مرکزی را گمراه کرده و نیروهای ارتش را از مواضع خود در اطراف کاخ ریاست جمهوری این کشور دور کنند، در نتیجه شرایط لازم برای گروه های شبه نظامی و مزدور فراهم شود تا پس از اشغال کاخ ریاست جمهوری و ساختمان صدا و سیما، کودتای نظامی و سرنگونی دولت حاکم را اعلام کنند و پس از آن نیز نیروهای فرانسوی جهت تکمیل این عملیات و تحمیل عمل انجام شده، دست به کار شوند.
در همین حال، نمایشنامه دیگری نیز که همان صدور قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در صبح همان روز پنج شنبه مبنی بر مجاز بودن فرانسه و دولت وقت جمهوری آفریقای مرکزی به استفاده از نیروی نظامی جهت حفاظت از غیرنظامیان در برابر شورشیان بود، در حالی به اجرا درآمد که نیروهای فرانسوی پیش از صدور مجوز از سوی شورای امنیت، وارد خاک آفریقای مرکزی شده و در داخل دو شهر “بوار” و “بربراتی” مستقر شده بودند که دارای معادن عمده الماس و طلا هستند.
با این حال، هنگامی که فرانسه به این نتیجه رسید که تلاش برای کودتای نظامی در جمهوری آفریقای مرکزی شکست خورده، با مطرح کردن مسئله جنگ داخلی میان مسلمانان و مسیحیان این کشور، اعلام کرد که تنها برای متوقف کردن این جنگ وارد آفریقای مرکزی شده و از جامعه بین المللی انتظار دارد از تلاش هایش در این راستا حمایت کند.
پس از آن، نیروهای فرانسوی در نهم دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی با همکاری نیروهای آفریقایی مستقر در جمهوری آفریقای مرکزی اقدام به خلع سلاح بیش از هفت هزار تن از جنگجویان وابسته به ائتلاف “سلکا” و قرار دادن آنها در پایگاه های مختلف شهر “بانگوئی” کرده، اقدامی که خشم مسلمانان این کشور را برانگیخت، چرا که جنگجویان وابسته به “سلکا” از آنها در برابر شبه نظامیان مسیحی حمایت می کردند.
به همین دلیل بود که مسلمانان جمهوری آفریقای مرکزی در برخی خیابان های پایتخت این کشور دست به راهپیمایی اعتراض آمیز زده و ضمن محکوم کردن طرفداری فرانسه از مسیحیان و سنگربندی با سنگ و لاستیک خودرو در اعتراض به استقرار نیروهای فرانسوی در آفریقای مرکزی، تاکید کردند که خلع سلاح جنگجویان وابسته به ائتلاف “سلکا” باعث خواهد شد مسلمانان این کشور از هیچ گونه حفاظتی در برابر شبه نظامیان مسیحی “آنتی بالاکا” برخوردار نباشند.
این در حالی است که در دهم ژانویه سال جاری میلادی نیز جامعه اقتصادی کشورهای مرکز آفریقا (ECOWAS) که از ۱۰ کشور تشکیل شده، با صدور بیانیه ای، کناره گیری “میشل جوتودیا” از قدرت در جمهوری آفریقای مرکزی و رفتن وی به تبعیدگاه خودخواسته در کشور بنین را اعلام کرد.
در همین حال، “نیکولا تیانگای”، نخست وزیر جمهوری آفریقای مرکزی نیز که رابطه پرتنشی با نخستین رئیس جمهوری مسلمان این کشور داشت، از سمت خود استعفا کرد.
پس از آن نیز، شورای ملی انتقالی (پارلمان موقت و غیر منتخب) جمهوری آفریقای مرکزی که ۱۳۵ عضو دارد، در ۲۰ ژانویه سال جاری میلادی و از میان یک لیست هشت نفره، “کاترین سامبا پانزا”، شهردار شهر “بانگوئی” را به عنوان رئیس جمهوری موقت آفریقای مرکزی انتخاب کرد تا وی به نخستین زنی تبدیل شود که سمت ریاست جمهوری این کشور را در دست می گیرد.
از سوی دیگر، علاوه بر ابعاد فرقه ای و ایدئولوژیک درگیری های اخیر جمهوری آفریقای مرکزی، به نظر می رسد درگیری بر سر قدرت و منابع اقتصادی یکی دیگر از دلایل داخلی حوادث اخیر این کشور بوده است.
در سطح خارجی نیز، برخی طرف های بین المللی و منطقه ای با هدف تامین منافع و تضمین نفوذ خود در جمهوری آفریقای مرکزی، در شعله ور ساختن آتش درگیری های اخیر این کشور ضعیف آفریقایی برخوردار از منابع اقتصادی بزرگ دست داشته اند، در صدر فهرست قدرت های بین المللی دخیل در این زمینه نیز نام فرانسه به چشم می خورد، کشوری که استعمارگر پیشین آفریقای مرکزی و سرپرست کنونی این کشور به شمار می آید و از حمایت قدرت های غربی یعنی اتحادیه اروپا و آمریکا جهت مقابله با افزایش نفوذ رقیب شرقی یعنی چین، برخوردار است.
این در حالی است که در این اواخر شرکت ملی نفت چین (CNPC) شروع به حفر چاه نفت در شمال شرق جمهوری آفریقای مرکزی کرده و به همراه شریک سودانی خود به نتایج مفیدی دست یافتند، جایی که توانستند حق انحصاری اکتشاف نفت در این کشور را به دست آورند، چرا که شرکت آمریکایی فعال در این زمینه، پس از آنکه در شمال آفریقای مرکزی مورد حمله مسلحانه قرار گرفت، ناچار شد از فعالیت های خود جهت اکتشاف نفت در این کشور دست بکشد.
علاوه بر این، شرکت های چینی دیگری نیز در جمهوری آفریقای مرکزی در زمینه های زیادی به ویژه انرژی، ساخت و ساز و ارتباطات سرمایه گذاری کرده اند، چرا که به نظر می رسد این کشور به دلیل ضعف زیر ساخت و بهره وری، بازار امیدبخشی برای تولیدات چینی به شمار می آید.
با وجود نقش رو به رشد چین در جمهوری آفریقای مرکزی، فرانسه همچنان بزرگترین سرمایه گذار در این کشور به شمار می آید، چرا که در آنجا، شرکت های فرانسوی از امتیازات و مزایای بسیار زیادی به ویژه در زمینه های انرژی، حمل و نقل و ارتباطات برخوردار هستند.
در همین حال، اصلا به نظر نمی رسد فرانسه طی حضور خود در جمهوری آفریقای مرکزی، موضعی بی طرف در قبال گروه های مختلف این کشور گرفته باشد، جایی که “ابراهیم عثمان”، سخنگوی “میشل جوتودیا” طی اظهاراتی بیان کرده بود: مسلمانان جمهوری آفریقای مرکزی نمی خواهند فرانسه در این کشور حضور داشته باشد، چرا که تجارت طلا و الماس که ۸۰ درصد از حجم کل اقتصاد کشور را تشکیل می دهد، در دست مسلمانان بوده و فرانسه نیز برای در دست گرفتن این قدرت و نظارت بر چاه های نفت و معادن اورانیوم به اینجا آمده است.
سخنگوی نخستین رئیس جمهوری مسلمان تاریخ جمهوری آفریقای مرکزی همچنین افزوده بود: رسانه های فرانسه چهره واقعی کشتارهای دسته جمعی و اشغال جمهوری آفریقای مرکزی را بازتاب نمی دهند، نکته مهم دیگر نیز این است که شمار زیادی از مسیحیان کشور از طریق ازدواج با مسلمانان، به دین اسلام گرویده اند و تعداد آنها به صورت تدریجی در حال افزایش است.
در پایان باید گفت که علاوه بر فرانسه، برخی بازیگران منطقه ای از قبیل آفریقای جنوبی و چاد نیز به نوعی در به وقوع پیوستن حوادث اخیر در جمهوری آفریقای مرکزی سهیم هستند.»

منبع: شبکه ایران

[انتصـار]

واقعا این جمله ...
«اگر از غم شنیدن این خبر مرد مسلمانی از غصه دق کند و بمیرد رواست» امیرالمومنین علی علیه السلام

[Bamdaad]

اگه به وقتش حرفهای حضرت امام خمینی ( ره ) رو گوش میکردیم و هر مسلمان یه سطل آب می ریخت . . .
کاش الان جریانهای ماسونی و ضد اسلام نمیتونستن اینجوری قد بلند کنن . قضیه رو سطحی نبینین .

[EhsanMX]

اینا همشون با صلاح سرد کشته شدن ...
چرا ازخودشون دفاع نمی کنن...
اگه شیعه اون علی بودن که زرهش پشت نداشت . با هر وسیله ای که دم دستشون می یومد می جنگیدن !... این یه جهاد دفاعیه و به زن مرد پیر و جوان و بچه واجبه...
یه تیکه شاخه درخت یه تیکه سنگ هم می تونه یه صلاح سرد باشه. این قضیه اصلا به خلع صلاح شدن ربطی نداره!!
در حال دفاع، حتی اگر نتونن یک نفرشون راهم بکشن و کشته بشن بازهم بهتر از کشته شدن در حال فرار هستش.
باید باهر وسیله ای که دردستشون میاد بجنگند تا کشته بشن ... باید طبق آموزه های اسلامی در سحرگاهان به دشمنشون حمله کنن، ازشون بکشن تا اونها بدونن این کارشون بدون هزینه و جواب نخواهد بود ... نه اینکه فرار کنن مالو جانو ناموسشون را از دست بدن ... مسلمونا 20% کل جمعیت این کشور را تشکیل میدن. اصلا کم نیستن.
یاد خاطرات پدرم افتادم که می گفت اولین روزهای تهاجم عراق ... بچه ها با ککتورملوتوف و برنو توی خیابون های خرمشهر آماده روبرو شدن با تانک و توپ می شدن!!!!!!!!!
اصلا برای مسلمون تحمل خفت و خاری تعریف نشدس!!!
دل آدم کباب میشه براشون ... فقط به خاطر اینکه درجهل مردند.

[mehrdad539]

به فرموده داریوش کبیر:
روی پاهایتان بمیرید بهتر است که روی زانوهایتان زندگی کنید.
ولی.......