چگونه فرزندان مسئولیت پذیر و اجتماعی تربیت کنیم؟؟!!!

[رضوانه]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
خب از اسم تاپیک مشخصه
این چند روزی هم توی همین دید و بازدید ها بعضی بچه ها رو دیدم که واقعا برام سوال شده
چرا بچه های مسئولیت پذیر تربیت نمیکنیم؟؟؟

بچه هایی با عرض پوزش چلمنگ! و دست و پا چلفتی! که کوچکترین مسئولیتی نمیشه بهشون سپرد!
منظورم از بچه ها کلا فرزندان هستش نه فقط بچه ها!
من که یه موقع اعصابم از بعضی بچه ها خورد میشه....
اطرافیان میگن....حالا وایسا! بچه خودتم میبینیم!
ببینیم چه جوری بزرگش میکنی؟!
بچه بزرگ کردن خیلی سخته
.
.
.

خب درست میگن منم قبول دارم...
ولی واقعا نمونه هایی هم دیدم که چقدر بچه هاشون رو مسئولیت پذیر و فهمیده بار آوردن
واقعا باید کاپ طلا رو به این پدر و مادر ها داد!

ببینید قبول دارم که بچه ها یه سری شیطنت هایی دارن....من یه جایی خوندم که این شیطنت ها تا یه حدی نشانه هوش اون بچه هست...
اما ....گاهی اوقات این بچه بازی ها با بزرگتر شدن هم از بین نمیره...!
خیلی از همین بچه بازی ها و بچه باقی موندن هاشون تقصیر پدر و مادر هستش!
کوچکترین کاری نباید بهشون بسپاری چون پدر و مادرشون ناراحت میشن!
یه کلمه حرف بزنی ناراحت میشن!
خودشونم هر چی که بچه بگه با عرض شرمندگی مثل غلام حلقه به گوش! ٬ اطاعت امر میکنن!!...

دوستان یه سوالایی داشتم ازتون
به نظرتون چه راهکارهایی وجود داره که بچه های مسئولیت پذیر تربیت کرد؟
مجرد ها و متاهل ها میتونن نظراتشون رو بفرمایند...فرقی نمیکنه

راستی شما موافقید با تنبیه بدنی بچه؟؟؟!
البته در موارد خیلی نادر!
به نظرتون کار درستیه؟
چرا موافق و مخالفید؟
راهکار عملی بفرمایید
منتظرم
راستی با این بچه های سرتق! باید چه کار کرد؟!
من بچه ها رو دوست دارم و خیلی باهاشون راه میام....جدی میگم....
ولی اصلا طاقت شنیدن گریه بچه ندارم! یعنی فقط تا موقعی که قهقهه میزنن (به خاطر اینکه قلقلکشون میدم!) میتونم بغلشون کنم و دوستشون دارم ولی وقتی بزنن زیر گریه! شرمنده اخلاق ورزشیشون میشم! و هر چه سریع تر میسپارم به مادر عزیزشون!

[یاســین]

من فقط توی یه سخنرانی دوتا مثالی ک الان یادمه مینویسم
بعدا مفصلشو مینویسم

میگه باید به بچه تون یه گلدون یا اگه حیوان دارید حیوان خانگی چیزی بدید ک اب و غذای اونو بده
و ببینه اگه از مسوولیتش شونه خالی کنه عواقب داره و ممکن اون موجود بمیره

و اگه اشتباه کرد باید بدونه هر اشتباهی یه عواقبی داره
ببخشید این مثالو میزنم
مثلا یه بچه ایه ک تو سن خاصی وقتی دستشویی داره باید بگه
اما نمیگه و ادرار میکنه رو فرش
میگه زودی نرید لباسو عوض کنید
یه دقیقه صبر کنید کمی پاش بسوزه ک بدونه این عاقبت این کاره

حالا مفصل هاشو بعدا میگم
و از همه بدتر غلام حلقه ب گوش بچه بودنه

[رضوانه]

متشکرم دوست عزیز
نینا اگر سخنرانیشو پیدا کردی حتما لینکشو بگو
ممنون

حالا مورد های دیگه هم هست که بعدا میگم....واقعا موندم اگر این بچه بزرگ کردنه...آخه چرا بچه دار میشید؟؟؟!

[soheyl68]

می بینیم که
والدین، بر اساس حالشون با فرزنداشون رفتار می کنن اغلب
که ترکیبی از فرمان دادن و فرمانبری هست
یعنی یه موقعی گوش به فرمان فرزندشون هستن و یه زمانی، فرمانده ی فرزندشون.
و این کاملا بستگی به حال بزرگتر داره، چون قدرت در دستان اونه.

تربیت هم قوانینی داره
7 سال اول فدای فرزندمون باشیم؛ عاشقش باشیم تا معشوقش بشیم. باید بازی کردن یاد بگیریم تا با از با ما بودن لذت ببره. باید همه ی دنیاش ما بشیم، اما به انتخاب اون. و این تنها ممکنه وقتی که اون دنیای ما باشه.
سپس کم کم یاد بگیره که زندگی، قوانینی داره. از 7 تا 14 سالگی باید یاد بگیره که از معلمش در مدرسه، از پدر و مادرش در منزل و از خدا در زندگیش و از پلیس در خیابان و ... اطاعت کنه. یعنی قانونمند بشه و ناهنجار نباشی. درک کنه که موجود اجتماعی هست و بتواند در اجتماع باشد.

حال اگر شما این مسئولیت رو پذیرفتید، اون هم مسئولیت پذیر می شه. شما فرزندی آوردید، آیا مسئولیتشو می پذیرید؟ خردسال و کودک چیزهایی متوجه می شه که پدر و مادری که می خوان تربیتش کنن، متوجه نمی شن. پس این مسئولیت پذیری شما باید صادقانه باشه.
اما اگر خدایی نکرده، این مسئولیت پذیری، گهگاهی و بر اساس اوضاع و احوال بود، اون هم همین طور پاسخ گوی شما خواهد بود.

ما مسئولیت پذیر باشیم تا آینده ساز مسئولیت پذیر تحویل جامعه بدیم.
---
اضافه : خواهش می کنم اگر نمی تونید فرزند صالح تربیت کنید، فرزندی به دنیا نیارید. این همه دزد و دروغگو و پارتی باز و افراد با انواع فسادهای اخلاقی رو پدر و مادری تحویل جامعه دادن. پس ریشه هارو اصلاح کنید. اگر ذات دانه ی فرزند شما سالم نیست (بی رو در وایسی) فرزند به دنیا نیارید.
اما اگر می تونید فرزندان خوبی تربیت کنید و توانایی شو دارید، 4-5-6 تا فرزند بیارید هم به درد دنیاتون می خوره، هم آخرتتون و هم انقلاب و اسلام و ...

[مجتبی110]

سلام
مختصر و مفید یک سری تجربیات از خودم رو در اختیارتون بگذارم:

اول از همه باید بدونیم بچه تا 6 سالگی سلطانه، ولی فقط تا 6 سالگی نه بیشتر! ابدا این فکر که بچه سالاری باعث می شه بچه لوس و خود رای دربیاد رو به ذهنتون راه ندید. البته من نمی گم هر خواسته ای داشت باید براورده بشه اما اکثر "نه" هایی که ما به بچه ها می گیم بی مورده.
بازهم می گم اولا این روند فقط تا 6 سالگی نه بعد از اون!! ثانیا نباید طوری بشه که والدین فقط در مقابل گریه کردن و جیغ زدن بچه کوتاه بیان، چون اینطوری نتیجه عکس خواهد داد و گریه کردن و جیغ زدن به عنوان سلاح تو ذهن بچه نهادینه می شه.

اگر فرزند دوران خوبی رو تو 6 سال اول گذرونده باشه شک نکنید بعد از اون حرف گوش کن می شه. اون وقته که کار شما برای تربیت فرزندی مسئولیت پذیر، آغاز خواهد شد. اگر بچه به خاطر اشتباهاتش مدام سرزنش نشه و به خاطر کارهای درستش تشویق بشه و مدیریت زمان و پولی که در اختیارش هست به خودش واگذار بشه اون وقته که بچه مسئولیت پذیر خواهد شد.

اما نقطه مقابلش داریم والدینی رو که بچه در مقابل "نه" های زیاد از حد خودشون، عقده ای کردند و پوست کلفت و دیگه بچه به امر و نهی توجهی نمی کنه ، همچنین فقط در مقابل جیغ و گریه بچه کوتاه میان، و این رو غیر مستقیم تو بچه نهادینه کردند که راه رسیدن به خواستت جیغ و گریست و در سنین بالاتر اعتراض و قهر کردن، و مدیریت پول و زمانش رو به خود بچه نسپردند و این باعث شده که بچه منطقی و غیر منطقی بودن خواسته اش رو نمی فهمه.

اینها رو جدی بگیرید که تجربیات 15 ساله ی اینجانب می باشد

[السا]

با اجازه رضوانه خانووم

بحث های تخصصیش باشه برای اساتید مجرب، بنده فقط تو مثال، خیلی سطحی میگم منظورمو، شما خودتون نتیجه بگیرید

ی صحنه خیلی جالب و در عین حال ........ ک میبینم اینه ک وقتی بچه داره میره مدرسه، مامانش یا باباش (مامان بیشتر، مامان کمتر) تا دم در مدرسه باهاش میاد، خب این تا ی سنی نیازه (نهایتا تا پیش دبستانی یا دیگه خونه پرش تا اول دبستان)، بعد از اون دیگه نیازی نیست، بچه باید یاد بگیره خودش بشه تکیه گاه خودش......

یا اینکه تا توی مدرسه یا پارک یا ..... با کسی دعواش میشه یا با معلمش جر و بحثش میشه، زود مامانه میره مدرسه حق بچه شو بگیره!!!!!
خب بچه نباید یاد بگیره خودش از حق خودش دفاع کنه ؟!!!

دقت کردین تاحالا بچه های ارشد، خیلی مرد (!) بار میان، حتی اگه اون بچه ارشد دختر باشه و بچه بعدیش پسر ...؟!
خب این ها بخاطر اینه ک باهاش مثل آدم بزرگ رفتار می کنن و ازش می خوان!

در حالیکه الان، ب قول رضوانه خانووم، مادر و پدر غلام حلقه ب گوش بچه هستن ... ب نظر بنده، باید با ی بچه، مثل ی آدم بزرگ رفتار کرد تا جدی بار بیاد و بتونه روی پای خودش بایسته ....
البته این رو هم ک جناب soheyl68 فرمودن رو کاملا قبول دارم و اون قاعده ای ک بچه تا 7 سالگی سلطانه و بعدش باید فرمانبرداری رو یاد بگیره رو هم قبول دارم و در کنار اینکه ب سن کم اون بچه دقت می کنیم، باید باهاش مثل آدم بزرگ ها رفتار کنیم و کاری رو ک می تونه انجامش بده، ما ها براش انجام ندیم


البته نکته زیاده، بعدها میگم دوباره

نقل قول:

راستی شما موافقید با تنبیه بدنی بچه؟؟؟!

بچه باید همیشه از اون خط کشه بترسه !
خط کش رو باید بزنیم ب مبل تا صداش رو بشنوه اما نباید زد ب بدنش ...

( البته ی سری از بچه ها اونقدر سرتق هستن ک ..... :دی )

[رضوانه]

متشکرم از نظرات دوستان
خب راستشو بگم من خودم موقعی که کوچیک بودم...
شنیدید بچه ها میگن: مامانمو میارم سرت!
جمله های یونیکیه که همگیمون شنیدیم!
یه بار با یکی از بچه های کوچه نمیدونم سر چی دعبا! شد....کوچیک بودم...فکر کنم اول و دوم ابتدایی
بعد اون دختره هم واقعا در حق من ظلم کرده بود ولی من هیچی بهش نگفتم اومدم خونه...به مادرم گفتم آره فلانی اینطوری گفته...
پاشو بریم یه چیزی بهش بگو!
بعد هی لجبازی کردم گفتم باید بیای من نمیدونم!
آخر سر رفتیم دم در خونشون...
مادر دختره اومدن دم در
بعد مادرم گفت چی شده خانم؟
دختر من ناراحت شده
بعد مادرشم که از دختره بدتر! گفت دخترم میگه تقصیر دخترت بوده و غیره...
در صورتی که نبود(بغض!)
بعد مامانم طرف من گفت: آره همش تقصیر دختر من بوده...بار آخرت باشه بچه مردم رو اذیت میکنیا! من میدونم و تو! و غیره!
خلاصه مادرم منو نابود کرد!
ولی درسم شد که از اون به بعد هیــــــــــچوقت به مادرم نگفتم بیاد جایی صحبت کنه چون به ضررم میشد!
خودم نابود میشدم!
حالا تو رو خدا مادر های امروز رو ببینید!
بچه هاشون که با هم دعوا میکنن خودشون هم دعواشون میشه!
باور کنید مورد داریییییییییم هاااااااااا!!!!!!

[Bamdaad]

با نام و یاد خدا و عرض سلام به همه ی دوستان
البته بنده تجربه تربیت رو هنوز ندارم ولی استنباطم موارد ذیل رو میرسونه :
ضرب المثلی شنیدم که با خوندن تاپیک سادم افتاد . میگن : بجه عزیزه اما تربیتش از اون عزیز تره !!
بله درسته تربیت بچه خیلی مهم هست تا حدی که به جرات میتونم بگم تربیت ده سال اول رشد بجه شالوده و اساس آینده یک فرد هست و این موضوع نشون میده که تربیت چقدر مهمه یعنی ما داریم با تربیت فرزندمون آینده اونو نقش میبندیم .
متاسفانه تو دور و برمون میبینیم والدینی رو که از تربیت فرزند فقط رسوندن خورد و خوراک سرشون میشه و تربیت رو به طبیعت میسپرن !!! این یه حقیقته تلخه .
و یک حدیث از پیامبر ( ص ) ، ( با این مضمون ) : اعمال انسان از هفت نسل قبل متاثر و تا هفت نسل بعد تاثیر دارد . ( رادیو شنیده بودم )
آری با درست تربیت کردن و یا اشتباه تربیت کردن فرزند تا هفت نسل آینده مون تاثیر میزاریم . فرزندی که یا شهید خلیلی بار میاد و یا بییییییب ! که آدم و عالم ازش بیزار میشن .
مطالب در این مورد بسیار هست که بهتره دوستان عزیز باتجربه و مطالعه دار در موردش بحث کنند و افرادی همچون بنده از راهنمایی هاشون برا آینده مون استفاده کنیم .
با تشکر از مطالب و نویسندگان تاپیک
یا علی
[font=B Nazanin][/font]

[رضوانه]

این کلیپ رو ببینید!
روش های مختلف برخورد با یک بچه! وقتی یه ظرفی رو میشکنه!

http://www.aparat.com/v/kmTpB

[عبداللهی]

تربیت واقعا مقوله ی سختی هست

خیلی سخت تر از آنکه ما بخواهیم درکش کنیم .

و

سخت تر از همه

آموزش مطلبی که خودت در آن ماندی .

بنده خودم تقریبا 20 ساله با این مقوله سر و کار دارم (شغل شریف معلمی را یدک می کشم ) اما خیلی وقت ها کم می آورم .

رجوع کنید به قرآن و احادیث اهل بیت (علیه السلام) در این زمینه

انشا الله که مشکل تان حل خواهد شد .

یادمان باشداین ضرب المثل را که

رطب خورده کی منع رطب کند

تا خودتان را اصلاح نکنید ، نمی توانید فرندان و جامعه ی خود را اصلاح کنید .