فرهنگ یک ضرب تا لیسانس

[soheyl68]

به نام خدا

سلام دوستان

موضوعی رو در انجمنی مطرح کردم با این محتوا :

نقل قول:

به نام خدای حکیم

سلام دوستان

انشاالله که امسال سال خوبی برای همه باشه. براتون آرزوی موفقیت های خداپسندانه ی بسیار زیاد دارم.

می خوام از راهی صحبت کنم که رفتم و به شما پیشنهاد می کنم که نرید. اگر دیپلم نگرفتید و یا امسال می گیرید، اول برید سربازی، بعد دانشگاه.

ما که سربازی نرفتیم و رفتیم دانشگاه، در مدت چند ساله ی تحصیل در دانشگاه، چند مورد داشتیم :
-اگر می خواستیم جایی کار کنیم، اولا کارت پایان خدمت نداشتیم.
-استخدام پاره وقت یا نیمه وقت باید می شدیم چرا که روزهایی را در دانشگاه بودیم و کلاس داشتیم.
-تقریبا نمی تونستیم به شروع یک کسب و کار بلندمدت فکر کنیم.
-و یا نمی شه ازدواج کرد و اگر ازدواج کرد، در زمان سربازی، مشکلات متعددی به وجود می آد.

اما اگر می رفتیم سربازی بعدش با خیال راحت تر، هم به دانشگاه می رفتیم، هم مشغول به کاری می شدیم که براش هدف داشته باشیم و هم راحت تر می شه به ازدواج فکر کرد و اقدامی کرد.

بعضی ها می گن اگر با دیپلم بری سربازی، بعدش که برگردی، نمی تونی ادامه تحصیل بدی. من در این مورد نظر نمی دم؛ چون خودم تجربه ش نکردم. اما حداقل می شه یک سال وقت گذاشت و مطالعه کرد برای ورود به دانشگاه. ضمن این که ورود به دانشگاه اون قدر آسون شده که نیازی به مطالعه ی زیاد هم نداره.
بعضی ها می گن با دیپلم که بری سربازی، پوستتو می کنن و ... . اما بدونید که این طوری هم نیست و کلا سربازی شانسیه که کجا باشی و چی کار کنی.
ضمن این که این همه چیزهایی که در مورد سربازی می شنوید رو باور نکنید. باور کنید همون قدر مسئولیت پذیری که در بزرگترها می بینید، خیلی هاش مدیون سربازی هستن. باور کنید چیزهای مثبتی هم داره. من خودم با سربازی به این شکل موافق نیستم، اما حالا که باید رفت، بهتره به بهترین شکل بگذرونیمش.
مساله ی ازدواح هم، مساله ی مهمیه؛ مخصوصا برای ما پسرا. اگر درس بخونید تا لیسانس یا ارشد، دقیقا همون سال ها نیاز به ازدواج پیدا می کنید احتمالا و دقیقا همون سال ها باید برید سربازی. اگر ازدواج کنید و برید سربازی که خیلی سخت تره. و اگر ازدواج نکنید هم مشکلات خاص خودشو داره.

پیشنهاد من اینه که دیپلم که گرفتید، برید سربازی رو بگذرونید و سعی کنید خوش باشید در سربازی و وظیفه تونو به خوبی انجام بدید و وقتی برگشتید، هم کسب و کارتونو شروع کنید، هم ادامه تحصیل بدید و هر وقت شرایطشو داشتید و ... ازدواج کنید که زندگی خوبی داشته باشید. باور کنید در سنین نزدیک 30 که می رسید، اگر ازدواج نکنید سخت می گذره بهتون. سعی کنید با شرایط بهتر و در سن پایین تر، ازدواج کنید.

لطفا دوستان دیگه هم نظراتشونو بگن.
اما دوستانی که می خوان در این زمینه تصمیم گیری کنن، بدونن که گاهی خاطره ها و تجربه هایی می شنوند که نباید تنها بر اساس اون ها تصمیم گیری کنن.
اگر شما در آینده باید در این زمینه تصمیم گیری کنید اینو بدونید که این تصمیمی که می گیرید روی آینده ی شما و مهم ترین مسایل زندگی تون تاثیر خواهد گذاشت. چون شروع کسب و کار شما، شروع تحصیل شما و شروع زندگی مشترک شما روی ادامه ی زندگی تون خیلی موثره.

در پناه حق باشید

با این که اون انجمن، انجمنی در زمینه ی کسب و کاره و خیلی شبیه این انجمن، نیست اما واقعا دوستان، تمایل مثبت به این موضوع نشون دادن. و از همه جالب تر، پاسخ ها نشان داد که دوستان، تمایل به ازدواج در سنین کمتر و ازدواج ساده تر هستند.
بعد از اون جا، این موضوع رو با فرد متاهلی مطرح کردم و ایشون هم پذیرفتن. و از ازدواج خودشون در سن بالا پشیمون بودن.
دیروز هم با فرد دیگه ای صحبت کردم و ایشون هم پذیرفتن که فرهنگ یک ضرب تا لیسانس، درست نیست.

موضوعی که دوستان در اون انجمن مطرح کردن هم جالب بود. مثلا دوستی گفت وقتی پسر در سن 18-20 سالگی میره سربازی، اون جا براش تفریحه و فکرش همون جاست. اما وقتی سن می ره بالا، سربازی که می ری، همه ش فکرت جاهای دیگه ست و دغدغه داری.

بنده از این به بعد، خیلی جدی به هر فردی که در این زمینه تصمیم گیرنده باشه، پیشنهاد می کنم که به این موضوع فکر کنه.
نسخه پیچیدن کار درستی نیست! می دونم. صرفا این موضوع رو مطرح می کنم تا خودش فکر کنه و انتخاب کنه.

نقل قول:دوره ی کاردانیم که تموم شد، کنکور دادم برای کارشناسی ناپیوسته و رفتم کارشناسی. یکی از دوستام رفت سربازی با مدرک کاردانی. وقتی من کارشناسی گرفتم، اون سربازیش تموم شد. حالا اون سر کار می ره و درآمد مناسبی داره و در کنارش به زودی درسشو ادامه می ده. هر وقت هم شرایطشو فراهم کرد، می تونه به ازدواج فکر کنه. اما من 2 سال باید برم سربازی و بعدش تازه شروع کنم به کسب و کار.
یکی از دوستان دوره ی کارشناسی هم بود که اتفاقا اواخر دوره ی کارشناسی می خواست بره خواستگاری، اما به دلیل این که خدمت نرفته بود، با خانواده به این نتیجه رسید که نرن. بنده خدا کارشناسی ارشد قبول شد و رفت و تا برگرده و بره سربازی، پیر پسری شده برای خودش.
برای اینه که عرض کردم در این تصمیم گیری ها دقت کنید که روی آینده تون خیلی تاثیر می ذاره. شاید پسر 18-19 ساله به این فکر کنه که بره دانشگاه. این روزها هم همه همین طور فکر می کنن. اما وقتی اواسط و اواخر دوره ی تحصیلتون می رسه، تازه متوجه می شید.

[ballista]

فکر سرباز صفر شدن تن ادم می لرزونه

[soheyl68]

(۲۸/فروردین/۹۳ ۱۲:۱۰)ballista نوشته است:  فکر سرباز صفر شدن تن ادم می لرزونه

درسته، قبول دارم که سخت می گذره. اما در مقابلش چی؟
یکی از دوستانم که تازه داره دیپلم می گیره، نظرش این بود که فوق دیپلم بگیره، بره سربازی و بعد دوباره ادامه تحصیل بده. اینم شاید راه حلی باشه.
کلا شکل کنونی سربازی، خیلی ضربه زننده هست به زندگی پسرا و غیرمستقیم هم به جامعه.
اما سرباز صفر هست که کار خاصی نمی کنه و در جای امن هست و سرباز لیسانسه ای هست که لب مرز و در کنار سرباز صفرها اسلحه به دست ایستاده.
خیلی از ماها نمی تونیم در این سنین، خودمونو در شرایطی قرار بدیم که تا امروز در اون شرایط نبودیم. شاید بزرگترین حُسن سربازی هم همینه. مرد باید بتونه در شرایط متفاوت، زندگی کنه تا محافظ واقعی خانواده ش باشه. ای کاش این رو در خانواده و مدرسه و مسجد یاد بگیریم. اما خال که خیلی ها این هارو یاد نمی گیرن، در سربازی اینو اجبارا یاد می گیرن.
کلا سرشار از خوبی ها و بدی هاست این سربازی

[Ali#59]

آخه مدت سربازی هم با درس خوندن کم میشه...این خیلی مهمه
من الان 18 سالگی برم سربازی،20 سالگی باید کنکور بدم.همه چیز که یادم رفته به کنار،دیگه خوی سربازی هم به انسان اجازه ی درس خوندن نمیده!

[soheyl68]

(۲۸/فروردین/۹۳ ۱۴:۵۹)Tishtar نوشته است:  آخه مدت سربازی هم با درس خوندن کم میشه...این خیلی مهمه
من الان 18 سالگی برم سربازی،20 سالگی باید کنکور بدم.همه چیز که یادم رفته به کنار،دیگه خوی سربازی هم به انسان اجازه ی درس خوندن نمیده!

توجیه های دیگرانو به خودتون راه ندید دوست من
شما اگر در سن 18 سالگی بری سربازی، 20 سالگی، دانشگاه و کسب و کار و ازدواجتو می تونی شروع کنی. یعنی فرصت این هارو داری و دست خودته.
اما اگر صبر کنی و مثلا 4 سال درس بخونی که لیسانس بگیری که فقط چند ماه از سربازیت کم بشه و اون جا آسوده تر باشی، نزدیک 6 سال، کسب و کار و ازدواجتو عقب انداختی.
البته این موضوع در مورد همه نیست و بستگی به برنامه ها و شرایط و تفکر و سبک زندگی فرد داره. شاید اصلا کسی سرمایه داشته باشه از همین الان و دوست داشته باشه بعد از 30 سالگی ازدواج کنه و ...
عرض کردم که کسی نباید برای کسی نسخه بپیچه.

اما توجیه غیرممکن بودن درس خوندن بعد از سربازی هم از سرتون بیرون کنید. اولا دانشگاه رفتن خیلی راحت شده، پس از نظر ورود به دانشگاه، خیالتون راحت. دوما اگر کتاب هارو نگه داشتی که یه نگاه بهشون بکنی کافیه. دوما یه کتاب های جمع بندی ای هست که حتی در دانشگاه هم تدریس می شن. یعنی مثلا همه چیز ریاضی رو توش داره. و همونو بخونید از دبستان تا دانشگاه ریاضی رو خوندید. می تونید از اون ها استفاده کنید.
حتی کسایی هم که یکضرب می رن دانشگاه، از این کتب استفاده می کنن.

شما اگر مساله یا دلیلی داری بفرما تا ما نظرمونو بدیم و خودت با توجه به شرایطت و شناختی که از خودت داری، تصمیم بگیر. به قول آقای مجید املشی، بهگزینگی کن.

[ballista]

(۲۸/فروردین/۹۳ ۱۵:۲۱)soheyl68 نوشته است:  توجیه های دیگرانو به خودتون راه ندید دوست من
شما اگر در سن 18 سالگی بری سربازی، 20 سالگی، دانشگاه و کسب و کار و ازدواجتو می تونی شروع کنی. یعنی فرصت این هارو داری و دست خودته.
اما اگر صبر کنی و مثلا 4 سال درس بخونی که لیسانس بگیری که فقط چند ماه از سربازیت کم بشه و اون جا آسوده تر باشی، نزدیک 6 سال، کسب و کار و ازدواجتو عقب انداختی.
البته این موضوع در مورد همه نیست و بستگی به برنامه ها و شرایط و تفکر و سبک زندگی فرد داره. شاید اصلا کسی سرمایه داشته باشه از همین الان و دوست داشته باشه بعد از 30 سالگی ازدواج کنه و ...
عرض کردم که کسی نباید برای کسی نسخه بپیچه.

اما توجیه غیرممکن بودن درس خوندن بعد از سربازی هم از سرتون بیرون کنید. اولا دانشگاه رفتن خیلی راحت شده، پس از نظر ورود به دانشگاه، خیالتون راحت. دوما اگر کتاب هارو نگه داشتی که یه نگاه بهشون بکنی کافیه. دوما یه کتاب های جمع بندی ای هست که حتی در دانشگاه هم تدریس می شن. یعنی مثلا همه چیز ریاضی رو توش داره. و همونو بخونید از دبستان تا دانشگاه ریاضی رو خوندید. می تونید از اون ها استفاده کنید.
حتی کسایی هم که یکضرب می رن دانشگاه، از این کتب استفاده می کنن.

شما اگر مساله یا دلیلی داری بفرما تا ما نظرمونو بدیم و خودت با توجه به شرایطت و شناختی که از خودت داری، تصمیم بگیر. به قول آقای مجید املشی، بهگزینگی کن.

البته هر دانشگاهی هم ارزش رفتن نداره
و هر رشته ای هم نمیشه با این روش رفت پس این روش برای خیلی ها بدون کاربرده

[zahra11]

چیزایی میگی آقا سهیل من الان پسرم 16 سالشه انقد ناز نازیه اوه !که نگو! آخه این دوپاره استخونو من دوسال دیگه بفرستم سربازی !اونوقت بعد دو سال مرد تحویل بگیرم!!!
بعدم اینهمه هزینه مدرسه!! چند تابچه میشناسی که بعد سربازی رفته باشن سراغ درس اصلا فضای ذهنی بچه عوض می شه!!

بیشتر بچه هایی که درسخون هستند و برای دانشگاهای خوب برنامه ریزی کردن ، اگه فاصله بینش بندازن موفق نمی شن الان تو فامیل داریم بچه ای که برای سربازی عجله کرد الان 23 سالشه هنوز نتونسته بره دانشگاه!! تازه یه سال هم جهشی خونده بود نیمه اول هم بود در واقع 17 سالگی دیپلم گرفت!

در ضمن کی گفته به سرباز زن نمیدن!! به کسی که داره میره خدمت زن میدن به کسی که بخواد بپیچونه زن نمیدن!!خود سرباز بودن به صرفه برای پسر آبرو و عرضه میاره و مثبته!!

[Ali#59]

در ضمن کسی که قصدش گرفتن مدرک دکترا یا فوق لیسانس باشه به غیر از دو ماه آموزشی دیگه چیز زیادی از سربازیش باقی نمیمونه...خیلی هام به این امید نمیرن سربازی

[مجتبی110]

نمی شه برای همه یک نسخه پیچید که اول سربازی بعد درس!
ولی یک نسخه رو می شه برای همه پیچید! اونهم اینه که 5 سال بعد خودتون رو بر اساس واقعیت نه رویاپردازی، برنامه ریزی کنید و بدونید می خواید کجا برسید!

[soheyl68]

خوشبختانه این موضوع رو به هر کسی می گم، قبول می کنه.
و کسانی که با دیپلم رفتن و حتی کسانی که با مدارک بالاتر رفتن، قبول می کنن که با دیپلم رفتن، بهتره.
شما رو به خدا این پیشنهاد رو به همه ی پسرهای نوجوون بدید. موضوع یک انتخابیه که روی تحصیل و کار و ازدواج تاثیر می ذاره و همه ی این ها روی همه ی زندگی فرد، همسرش و جامعه تاثیرگذاره.
متاسفانه این فرهنگ شده که همه یه ضرب برن تا مدارک بالا. و عواقب خوبی نداره.
ما هم پیشنهاد می دیم و اصراری نداریم. به هر حال شرایط همه یک جور نیست و شاید حتی برای بعضی ها بهتر باشه که دانشگاه برن و بعدش سربازی. اما ما پیشنهادمونو بدیم و انتخابش با خود جوونه.
در اولین نوشته م اینو نوشتم :

نقل قول:شاید پسر 18-19 ساله به این فکر کنه که بره دانشگاه. این روزها هم همه همین طور فکر می کنن. اما وقتی اواسط و اواخر دوره ی تحصیلتون می رسه، تازه متوجه می شید.