بي‌ توجهي شوهر در حضور والدينش

[besooiekamal]

يكي از گله هاي رايج عروس خانم هاي جوان بي اعتنايي شوهر است يعني شوهر در حضور پدر و مادر يا حتي خواهرانش به او بي اعتنايي مي‌كند و يا شوهرش نسبت به او بي توجه است درحالي كه در خانه مردِ خيلي خونگرمي است و از هيچ محبتي دريغ نمي ورزد. مهين خانم شكايت مي كرد: «هربار به خانه مادرشوهرم رفتيم با دعوا برگشتيم نمي دانم چرا كريم تا مادرش را مي بيند از اين رو به آن رو مي شود. يك جوري با من حرف مي زند كه انگار غريبه‌ام» كتايون خانم مي‌گفت :«آخر تا كي تحمل كنم حسن جلو مادر و خواهرش آنقدر سرد با من حرف بزند؟ به او مي گويم آنها فكر مي كنند لابد با هم دعوا كرديم. ولي مگر به خرجش مي رود؟»

بي توجهي شوهر در حضور خانواده اش

سردي شوهر در حضور خانواده اش چند علت دارد:

دليل اصلي و اوليه آن حياي مرد است. گرچه ممكن است مردان در مهماني هاي دوستانه خيلي راحت و حتي گاه پررو به نظر بيايند، ليكن در حضور پدر و به ويژه مادر دچار حجب و حياي خاصي مي شوند. البته اين شرم آنها نيز ريشه اي ديگر دارد. ايشان چون خود را مديون مادر خويش مي دانند، نمي خواهند به او نشان دهند عشق جديدي پيدا كرده اند و ديگر آن محبت و توجه سابق را به وي ندارند. اگر عروس هاي جوان از اين بابت كمي دندان روي جگر بگذارند به مرور زمان اين مشكل عاطفي شوهر جوان حل خواهد شد و رفتار بهتري در حضور والدين شوهر خواهد داشت. اما خانم ها بايد توجه داشته باشند خانواده شوهر هرچه سنتي‌تر باشد و علقه‌هايشان محكمتر، اين مرحله طولاني‌تر است و به خصوص اگر مادرشوهر بيوه باشد و وابستگي شديدي به پسر خويش داشته باشد.

شايد آنچه مي گويم كمي ترس آفرين جلوه كند، اما زوج ميانسالي را مي شناسم كه هنوز مرد در حضور مادر با همسرش صحبت نمي كند! درهرحال صبر و تحمل كمك بزرگي براي حل اين مشكل خواهد بود و خانم ها هرگز نبايد فراموش كنند شوهر آنها را دوست دارد، منتها از ابراز علاقه به او در حضور والدين شرم دارد. برخي آقايان دليل هاي ديگري براي اين رفتار خود دارند. وقتي از حسن آقا پرسيدم:«چرا با كتايون خانم در حضور مادر و خواهرتان سرد حرف مي‌زنيد؟» جواب داد :«مي ترسم خواهرم حسادت كند او سنش بالا است و هنوز ازدواج نكرده است. مي ترسم برنجد و با كتايون دربيفتد و اذيتش كند.»

درك همسر

اگر كتايون خانم به جاي جار و جنجال اعتماد حسن آقا را جلب مي كرد تا علت رفتارش را شرح دهد، به يقين حق را به شوهر دانايش مي‌داد و حتي شاكر مي‌شد با دورانديشي از او حمايت كرده است. اما متأسفانه بيشتر خانم‌ها به جاي منطقي بودن احساسي برخورد مي كنند. كما اينكه كتايون خانم در جواب اين حرف حسن آقا برآشفت و به من گفت: «يعني چه؟ خواهر جاي خودش را دارد، زن هم جاي خودش را. به من چه او شوهر نكرده؟مگر تاوانش را من بايد بدهم؟» هرچند كتايون خانم پس از گفتگوي فراوان پذيرفت نحوه استدلالش غلط است و نبايد با برخوردهاي كور احساسي در [b]زندگي زناشويي معضل ايجاد كرد، ليكن شيوه تفكر او گريبانگير بسياري از عروس خانم هاي جوان است كه نمي خواهند جز خود كس ديگري را ببينند . اگر اين بانوان محترم كمي حسن تفاهم به خرج دهند و زن، شوهر را درك كند زودتر به مقصود مي رسند، زيرا شوهر از اينكه مي‌بيند همسرش چه خانم فهميده‌اي است بي اختيار بيشتر به او محبت مي‌ورزد و زماني فرا مي‌رسد كه عروس خانم ناگهان متوجه مي‌شود به گل سرسبد خانه مادرشوهر تبديل شده است.

كريم آقا نيز در جواب همان پرسشي كه از حسن آقا كرده بودم، گفت: «من خيلي به مادرم مديونم. هم من را يتيمي بزرگ كرده، هم وقتي از سربازي آمدم همه اندوخته اش را داد تا سرمايه شغلي بكنم. اگر مادر شما هم با سبزي خشك كردن و ترشي گذاشتن براي اين و آن يا پرستاري بچه هاي مردم پولي جمع مي كرد و دو دستي مي داد به شما تا ابد مديونش نمي شديد؟ به علاوه او عمري جز من كس ديگري را نداشته و همه محبتش را نثار من كرده است. حالا كه زن گرفتم و از او جدا شدم و سر پيري تنهايش گذاشتم، چطور در حضورش قربان قد و بالاي مهين بروم؟» آيا مهين خانم نبايد همان ابتداي ازدواج اين رفتار آقا كريم را ريشه يابي مي كرد و اينهمه پاپيچ او نمي شد تا كار به مرحله مشاوره خانواده و خداي نكرده طلاق نكشد؟

متأسفانه در ايشان رگه هايي از روحيه لجبازي را مشاهده كردم. او با اصراري بچه گانه مي گفت:«كريم بايد بين من و مادرش يكي را انتخاب كند. بايد به مادرش حالي كند كي را دوست دارد، كي را دوست ندارد. او شوهر من است و بايد با من خوش رفتار باشد. نه اينكه جلو مادرش دست به سينه بايستد و طوري با من رفتار كند كه انگار كلفت او هستم.» متأسفانه بسياري از ما به رغم ادعاها و معقول بودن در امور كاري و غيره ، در امور زناشويي به كودك لجبازي تبديل مي‌شويم كه گويي هيچ بويي از عقل و منطق نبرده‌ايم . درحالي كه لازمه زندگي مشترك موفق درك متقابل همسر، شرايط يكديگر و تلاش براي ايجاد تفاهم است . نه اينكه هر مشكل كوچكي را به معضل تبديل كنيم و از آن گرهي ناگشودني پديد آوريم.

اينياس لپ، روانشناس بزرگ توصيه مهمي دارد كه به نظرم بسيار به كار عروس خانم هاي جوان مي آيد. او در كتابش مي گويد: «براي زنان پذيرش اين مطلب سودمند خواهد بود اگر مردي كه بدو عشق مي ورزند به همان طريق آنها عاشق نباشد، به معناي آن نيست كه عشق كمتري دارد.» البته هنوز حرفم با آقايان باقي مانده است. مبادا ايشان فكر كنند در قضاياي اين چنيني سهمي ندارند و نبايد در جهت اصلاح خود بكوشند. بلكه اتفاقاً بار اصلي حل مشكل بر دوش آنها است. چون اگر خانم ها در مواجهه با چنين معضلي صبوري به خرج دهند و تحمل كنند، از بزرگواري آنها است. آقايان موظف هستند هرچه سريعتر بر احساس خجلت و شرم حضور والدين فائق آيند و رفتار شايسته اي با همسر در پيش گيرند. آنها هرقدر به مادر يا پدر مديون باشند نبايد به همسر بي احترامي كنند، با همسرشان سرد برخورد كنند يا او را در جمع خانوادگي خود ناديده بگيرند. برعكس بايد بكوشند نهايت احترام را به همسر بگذارند و او را در جمع صميمانه و گرم مخاطب قرار دهند تا حس اعتماد و امنيتش را تقويت كنند، زيرا عروس خانم به تازگي در جمع تان وارد شده و كمي احساس ناامني مي كند. پس با شركت دادن هرچه بيشتر او در فعاليت ها و مكالمه هاي جمع كمك كنيد جايش را در خانواده تان باز كنيد. با اين رفتار خردمندانه نه والدين خويش را مي‌رنجانيد نه همسرتان را كه قرار است شريك زندگي شما باشد.

براي شما هم توصيه اي از اينياس لپ دارم. او مي گويد:براي مردان در نظر داشتن جايگاه عشق در زندگي همسرشان باعث دوري از رنج زن و مانع نوميدي رنج آور خودشان خواهد شد. آقاي تازه داماد عزيز، به رفتار همسر جوان تان در خانواده خودش دقت كنيد. ببينيد چه راحت و صميمانه با شما حرف مي زند و چگونه با احترام و محبت از شما نام مي برد. ببينيد چه شيرين زباني مي كند تا آرام آرام شما را با والدين و خواهر و برادرش صميمي كند. از اين كمك او جهت جا افتادن تان در ميان خانواده اش درس بگيريد و خود نيز مقابله به مثل كنيد. مطمئن باشيد زندگي شيريني چشم انتظارتان است. و اما يك اخطار مهم : برخي صميميت با والدين را در هرچه راحت تر بودن در كلام و حتي تا حدي عدم رعايت نزاكت مي دانند. يعني فكر مي كنند همانطور كه با دوستان همسن و سال آزادانه صحبت و شوخي مي كنند، درحضور والدين نيز بايد چنين باشند و لزومي به رعايت ادب نيست.

اين زوج هاي جوان و بي تجربه از آن طرف بام افتاده اند و از اين طريق موجبات رنجش والدين خويش را فراهم مي آورند. و همچنين يك هشدار: والدين دقيقاً به علت محبتي كه به فرزند خويش دارند، در ماه هاي اوليه پس از ازدواج شان از اينكه وي را موجودي مستقل و غيرنيازمند به خود مي‌بينند ناخودآگاه آزرده خاطرند. عروس خانم هاي جوان و تازه دامادهاي عزيز بايد شرايط روحي آنها را درك كنند و با ملاطفت و احترام بيش از پيش به آنها توجه نشان دهند و محبت كنند تا به تدريج ايشان به شرايط جديد عادت كنند. خوشا اگر زوج جوان چنان در پر كردن خلاء عاطفي آنها موفق باشند كه والدين هردو باور كنند به جاي جداشدن فرزندشان، فرزند ديگري يافته اند.