امام زمان را میخواهیم یا ظهور؟؟؟؟؟!!!!!!!!

[سید ابراهیم]

بسم الله الرحمن الرحیم

مسئله بسیار مهم و ظریفی است. حقیقتا ما دنبال خود حضرت و یا به دنبال هیجانات اتفاقات ظهور و خوشی های بعد از آن هستیم.

تلقی شما چیست؟ اصلا میتوان به این دو موضوع افتراقی قائل شد یا خیر؟
سخن در این مورد بسیار است. دوستان بفرمایند تا ادامه دهیم.

[پارمیس]

سلام.
هر دو به نظر من وابسته به هم هستن.( یعنی خواستن امام زمان و یا خواستن ظهور)
یعنی میخوام بگم که خوب خود امام زمان و ظهور باید باشه تا اتفاقات خوب بعد از اون پیش بیاد پس این دو منافاتی با هم ندارن و مکمل هم هستن!
در واقع ما با خواستن امام زمان در واقع خوبی های بعد از ظهور رو هم میخوایم!
همون خوشی های بعد از ظهور هم که میفرمایید در واقع همون عدالت و انسانیت هست که خواستن اینها چیز بدی نیست.
این چیزیه که به ذهن من رسید......
شایدم اشتباه باشه نمیدونم......

[سید ابراهیم]

خانم پارمیس گرامی، مسأله بسیار باریک است. گاهی آنقدر به خود ظهور و نشانه های آن و تطبیق آن نشانه ها به حوادث روز مشغول می شویم که اساسا یادمان می رود، امام زمان، امام حی هستند. همین الان حاضرند. می توانیم حتی همین الان نیز از وجود نورانی ایشان بهره مند شویم.

در همین تالار خودمان مشاهده بفرمایید؟؟؟ بیشتر در مورد وظایف مان در رابطه با امام زمان صحبت شده است و یا در مورد نشانه های ظهور!!!!

نمی گم بحث در آن موارد بی اهمیت است ... نه، ولی مبنا را باید در جای دیگر جست. لذاست که بسیاری از عرفا و اهل سلوک ذکر دعایشان این بود:

اللهم عجل لولیک الفرج فی قلوبنا

[ماحی]

سلام به نظر این حقیر بیشتر از اینکه به فکر باید ها ونبایدهای ومهیاکردن بستر جامعه مهدوی باشیم...بیخود خودمون را مشغول می کنیم که کدوم نشانه ظهور آمدکدوم بعدش...معلوم نیست دنبال چی هستیم !!مثل کسانی که کامل حق حضرتو به جا آوردن وحالا فقط منتظرن که ندای آمدن مولاشون را بشنوند...

یک لحظه توقف !!! اگه مولابیاد وما شرمنده اش بشیم که شباهتی به خدمتگذارانش نداریم...چی؟!


این که با معرفت ظهور حضرت را درک کنیم یعنی چی؟؟

[سید ابراهیم]

چیزی که بنده را می ترساند این است که مردم کوفه نیز اساسا بیشتر به دنبال ظهور حضرت بودند تا خود ایشان.

برای همین این زیاد به راحتی با نشان دادن تصویری از ظهور به راحتی فریبشان داد؟ آنها اگر منتظر خود حضرت و نه ظهور بودند اصلا ابن زیاد را راه نمی دادند.

برای همین بود که سلیمان بن صرد به نماینده و نائب امام حسین، گفت: یعقوب وار به انتظار یوسفم می نشینم.


با همین جمله بود که مسلم تنها ماند....و منتظرین ظهور شدند قاتلین....

[نرگس مهدوی]

(۲۱/شهریور/۹۴ ۱۱:۴۸)سید ابراهیم نوشته است:  چیزی که بنده را می ترساند این است که مردم کوفه نیز اساسا بیشتر به دنبال ظهور حضرت بودند تا خود ایشان.

برای همین این زیاد به راحتی با نشان دادن تصویری از ظهور به راحتی فریبشان داد؟ آنها اگر منتظر خود حضرت و نه ظهور بودند اصلا ابن زیاد را راه نمی دادند.

برای همین بود که سلیمان بن صرد به نماینده و نائب امام حسین، گفت: یعقوب وار به انتظار یوسفم می نشینم.


با همین جمله بود که مسلم تنها ماند....و منتظرین ظهور شدند قاتلین....

ولی به نظر من مسلم هم یک نشانه ای از ظهور بود. اینطور نیست؟

من به درستی متوجه منظور سوال شما نشدم. منظور شما از این سوال:
حقیقتا ما دنبال خود حضرت و یا به دنبال هیجانات اتفاقات ظهور و خوشی های بعد از آن هستیم.
تطبیق نشانه های ظهور هست یا ظهوری که با آمدن خود حضرت همراه هست؟
درباره ی ظهور اول به جرئت میگم که تنها منتظر خود حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) هستم ولی درباره ی ظهور دوم به نظرم این دو از هم جدا نیستند و هر دو یک معنی رو میدن.
یعنی من انتظار ظهوری رو میکشم که نوید بخش حضور امام زمانم(عجل الله تعالی فرجه الشریف) هست و فرج و گشایشی برای مظلومین عالم.

[سید ابراهیم]

با تشکر ویژه از خواهر گرامی، خانم مهدوی.

یک نکته بسیار مهم در این جا که می تواند به تفهیم بیشتر سوال حقیر کمک کند:

استفاده و بهره مندی از امام زمان منحصر در دوران ظهور نیست. ما در دوران غیبت هم می توانیم و البته باید با ایشان رابطه داشته باشیم. اگر در زمان غیبت اتفاق خاصی در قلبمان رخ ندهد، فکر نکنیم که با ظهور معجزه خاصی رخ می دهد و متحول می شویم و...

الان در طول روز و هفته و ماه و سال چقدر با قرآن کریم ارتباط و ملازمت داریم؟ این نوع نگاه و این نوع پرسشگری از خودمان می تواند تصویر روشن و واضحی از حالات ما در دوران خود ظهور بدهد.

[قلب]

سلام


امام زمان عج وجود دارد و ارتباط قلبی با ایشان مانند دیگر امامان معصوم ممکن است


اگر بحث معرفت امام است باید گفت چه ایشان غایب باشند و چه حاضر فرقی ندارد بحث معرفت و شناخت امام چيزه دیگری است




هرشخصی به اندازه معرفت خود امام را مشاهده می کند چه در دوران غیبت و چه در دوران ظهور


همانطور که در زمان پیامبر اکرم ص افرادی مثل سلمان با معرفت خود و امثال عایشه با معرفت خود ایشان را شهود می کردند اما شهود سلمان کجا و عایشه کجا


قضیه ظهور عام چيزه ديگريست


آرزوی همه موحدان از اول خلقت تا کنون آمدن ظهور آخرين امام است


ظهور یعنی تحقق وعده و نصرت الهی یعنی تحقق پیش گویی های قرآنی


پس ظهور عام شوقی وصف ناپذیر دارد فارق از معرفت امام


چه بسیار مردمی که در ظهور و بعد از آن اصلاح می شوند


پس عشق به امام یک چیز است و شوق ظهور چيزه ديگريست


نمی توان شوق به ظهور عام را فداي معرفت به امام کرد و این وعده الهی را کم اهمیت دانست


پس این قیاس دارای اشکالاتی است که اگر این قیاس را درست بدانیم باید شوق ظهور را قربانی معرفت امام کنیم چراکه معرفت امام امری مهمتر است


پس این دو مورد تضادی باهم ندارند و هر کدام اهمیت خاص خود را دارند

[سید ابراهیم]

بنده یادم نماید عرض کرده باشم، ظهور را قربانی معرفت امام کنیم. بحث بنده مبنایی است. باید ببینیم مبنای اصلی ما در شرایط زمانه چیست.

ما باید به گونه ای ایمان و محبت به امام مهدی داشته باشیم ، که اگر معجزه ای رخ دهد و برای همه ما صد در صد مشخص کنند که تا زمان زندگی مان ظهور رخ نمی دهد، و اطمینان بدهند که ظهور را با چشم ظاهری مان نخواهیم دید، دیگه منکر نشویم پشت به همه چیز نکنیم.

خلاصه بیان حقیر این است: اگر میخواهید ببینید که بعد از ظهور چه رابطه ای با امام زمان خواهید داشت، ببینید الان با اعمال عبادی چه علاقه و انسی دارید؟

[ماحی]

به نظر بنده

معرفت به امام(عجل الله تعالی فرجه الشریف) باعث ایجاد شوق حقیقی به حضرت وظهور میشه و2مسئله جدا نیستند(شوق بدون معرفت کاذب است ومطمئنااثربخش نیست)


واینکه اگر به دنبال نعمات و وعده های بعد از ظهور باشیم اگر عمرمان کفاف به عصر ظهور ندهدپس به هدف نرسیدیم وناکام دعوت حق را لبیک گفتیمالبته دور از جان همگی..

واگر هدف ما وجود نازنین امام زمان هست..که حتی اگرنباشیم در زمان ظهور( در صورتی که حق ایشان را در زندگی واعمالمان به جاآورده باشیم ) باز در مقام خدمتگذار حضرت وکسی که(مقام وجایگاه و...) امام زمانش را درک کرده دعوت حق رالبیک گفتیم...

خب کدوم بهتره



من که کارنامه ام پر از-0- هست واگر زمان ظهور فرا برسه حضرت متوجه میشه شوق وانتظارم حقیقی نبوده رضایتم رضایت خودم بوده نه امام عزیزمان

امیدوارم اصلاح بشم وتلاشم نتیجه بخش ...و دوست داشتنم وگریه وندبه وتازه کردن عهد ام حقیقی وعملی بشه

که یه روزی این جمله به معنای باطنی وحقیقیش برسه ان شا الله:
همه جان وزندگیم به فدای یک لحظه رضایت امام عزیزمان